De politie vroeg nooit aandacht voor het volgende

1600 verdwenen kinderen in 4,5 jaar tijd

De afgelopen 4,5 jaar zijn er 1600 kinderen verdwenen uit de opvang voor asielzoekers in Nederland. 1600 minderjarigen waarvan niemand weet waar ze zijn, hoe ze zijn verdwenen en wat er van hen terecht is gekomen. 1600. Ik moest er echt even van bijkomen toen ik het las.

Want niet een van hen haalde het AmberAlert

Want niet een van hen haalde het AmberAlert, werd gezocht via een politiebericht of haalde de krant. Ook nu niet. De melding kwam van de overheid, maar geen enkel media opende er mee, geen dikke vette chocoladeletter kop verscheen er op de voorpagina van een krant. En dat is op zijn zachts gezegd raar.Want Nederland is deelnemer in de mensenrechtenverdragen van de Verenigde Naties, en het kinderverdrag stelt toch duidelijk dat kinderen recht hebben op bescherming. Maar dat is niet wat me het meest verbaasde aan het bericht over de 1600 verdwenen minderjarigen.

Het feit dat er niemand opstaat om te protesteren

Wat me het meest verbaasd is dat niemand opstaat om te protesteren. Geen kinderrechtenorganisatie, geen georganiseerd protest van iemand. Alsof wij als maatschappij het eigenlijk wel best vinden. En dat terwijl het gaat over kinderen. Want dat er volwassenen bij hun volle verstand, ervoor kiezen de illegaliteit te verkiezen boven het doorlopen van de juiste procedures, nou vooruit. Maar je maakt mij niet wijs dat je diezelfde keuze kinderen laat maken. Die maken zulke keuzes ook niet zelf. Die wordt hen ingefluisterd door volwassenen met een doel, een belang om dat te doen.

Waar zijn ze gebleven?

Waar zijn ze gebleven? Geen mens die het weet. Op aandringen van deze of gene is er ooit weleens wat onderzoek verricht, maar zonder resultaat. Daarom ook had men deze minderjarigen beter moeten beschermen, want nu zijn ze weg en niet meer te vinden. En als illegaal in Europa heb je nergens recht op. geen gezondheidszorg, onderwijs of een dak boven het hoofd. En daardoor zijn zij feitelijk vogelvrij verklaard en ligt dwang en afhankelijkheid van anderen op de loer, met alle gevolgen van dien.

Of dat nog veranderd is nog maar de vraag.

Of dat nog gaat veranderen is nog maar de vraag. Want technisch is er nauwelijks een politieonderzoek mogelijk is. Geen of te weinig aanknopingspunten. Ook is er geen enkel initiatief waar te nemen tot het beter beschermen van deze kwetsbare groep. Waarom dat zo is, is mij een raadsel. Want voor ieder ander kind in Nederland had men allang beschermende maatregelen genomen. Ik denkl dat de bal bij de politiek ligt. Afwachten waar men mee gaat komen.

Stefan Vlaminckx

Wikipedia, en hoe het niet moet

Wikipedia is een internetencyclopedie, die wereldwijd door auteurs op vrijwillige basis wordt geschreven. De inhoud moet te controleren zijn en mag geen onrecht doen aan derden. Wikipedia wordt gepubliceerd onder een vrije licentie, zodat de inhoud elders opnieuw te gebruiken is.Wikipedia

Enthousiasme de nek omgedraaid

Vol trots kondigde ik gisteren de geboorte aan van het allereerste artikel op Wikipedia met uitleg over het nieuwe VN verdrag rechten van de mens met een beperking. Geschreven in gemakkelijk te begrijpen taal. Vol enthousiasme had ik het in een vorm gegoten van vraag en antwoord. En netjes erbij vermeld dat de gebruikte informatie kwam uit werk van de Coalitie voor inclusie en van LFB Wolvega. Want ere wie ere toekomt, zij zijn beide een kei in het verwoorden van de inhoud en betekenis van het verdrag, in begrijpelijke en dus duidelijke taal. Voor mijn werk als VN ambassadeur van het verdrag jat ik dan ook schaamteloos uit hun werk. Want waarom het slecht zelf verzinnen, als je het ook elders kant en klaar kan halen? Uiteraard altijd met een nette bronvermelding en, zoals ook hier, een link naar de bron. Binnen het uur draaide een vrijwilliger van Wikipedia mijn enthousiasme echter de nek om.

Voldeed niet aan de eisen

In eerste instantie kreeg ik de melding dat het door mij geschreven stuk niet aan de eisen voldeed. Daar kon ik nog in meekomen. Maar de haast vileine (zeg maar gemene) reactie van een van de moderators, laat ik hem J van W noemen, was een regelrechte schoffering. Het stuk hoorde niet thuis in Wikipedia want ik maakte reclame. Voor mijzelf, de coalitie voor inclusie en de LFB Wolvega. Jazeker. Dus niet, zoals ik dacht, de vorm was het probleem. Maar de twee bronvermeldingen met link waren het eerste wat J van W aanhaalde. Haast vijandelijk heb ik zijn reacties genoemd in de discussie die erover ontstond. En dat waren ze ook zeker. Alsof ik voor eigen gewin en glorie even een stukje op Wikipedia knal, vooral om er zelf beter van te worden. Dat was echt beledigend en belachelijk.

Vervolgens stond het er al

Na mijn reactie op zijn niet goed gevallen opmerkingen, waarin ik vriendelijk om hulp vraag omdat ik het probleem niet zag, propte hij mijn gebruikerspagina op hun site vol met de gebruiksaanwijzing over hoe een stuk tot stand dient te komen. Geen verdere steun of begrip voor mijn standpunt dat er dan tenminste een gemakkelijk te begrijpen uitleg op Wikipedia zou staan, over het verdrag. Niks. Wel haalde hij mijn stuk definitief offline, door er een doorverwijzing van te maken naar een artikel over het verdrag, dat er al was. Maar daar kan ik amper doorheen komen, of het herkennen als zijnde de uitleg van het verdrag. Want dat artikel is geheel in ambtelijke taal geschreven. Ook kreeg ik te verstaan dat ik het niet moest wagen om alsnog mijn eigen tekst onder dat reeds bestaande artikel te zetten. En blijkbaar bepaald J van W dat allemaal zelf.

Het recht om informatie te krijgen in gemakkelijke taal, is een van de nieuw vastgelegde mensenrechten

Toen J van W mij in de verdere discussie, waarin ik zei dat het een nieuw mensenrecht was om in gemakkelijke taal informatie te krijgen, mij de mededeling deed dat niemand op Wikipedia een universeel recht had op informatie in gemakkelijke taal, was ik er klaar mee. De kortzichtigheid, gekoppeld aan zijn van meet af aan vijandelijke houding, deden mij besluiten dat ik mijn energie beter elders kan verbruiken. Blijkbaar vond een andere vrijwilliger het toch wel een beetje sneu voor mij, want die stuurde me nog een mail met de suggestie een account aan te maken op de wikipedia voor kinderen. Want daar kon ik met het door mij geschreven artikel wel terecht en was alles in gemakkelijke taal geschreven. Ik ben er maar niet meer aan begonnen om uit te leggen hoe stigmatiserend het is jegens de doelgroep.

Wikipedia, het internetencyclopedie voor mensen zonder beperking.

Het citaat waarmee dit blogbericht begint, is de beschrijving die staat bij de Googlevermelding van Wikipedia. Naar die letter gekeken, voldeed mijn artikel in ieder geval aan de eisen. Maar doordat eigenlijk een vrijwilliger van een organisatie dwars gaat liggen, loop je tegen een muur van onwil aan. En dat vooral door een gebrek aan kennis en inlevingsvermogen. Dat zal bij de verdere implementatie nog heel veel vaker voorkomen. En zeker waar het de groep betreft die ik vertegenwoordig, de psychisch kwetsbaren, is het gevecht nog maar amper begonnen, laat staan gewonnen. Voorlopig blijft Wikipedia helaas een internetencyclopedie voor mensen zonder beperking. En daar ben ik niet eens boos om. Maar ik vind het wel ontzettend jammer.

Stefan Vlaminckx

De afgelopen maanden

Ik raakte geïnspireerd door een andere blogger, ook met een ptss overigens, om u eens een inkijkje te geven in de gebeurtenissen van de afgelopen maanden. Want eigenlijk was het best veel, en aangezien jullie houden van smeuige verhalen, kan ik eigenlijk niet anders als beginnen met typen.

www.veerkrachtcentrale.nl, waar ervaringsdeskundigen samenkomen heeft een profiel van Stefan Vlaminckx

De gevolgen van de Damocles maatregel

Zoals vaste volgers weten is mij in 2016 een maatregel opgelegd in het kader van artikel 13b opiumwet, de zogenaamde wet Damocles. Mijn huisgenoot had , mede dankzij mijn hulp, zijn amfetamineverslaving teruggebracht van 10 naar 1 gram per dag. Mijn ex en haar vriendin hadden het een goed idee gevonden om bij de politie te verklaren dat er bergen gestolen goederen en enorme hoeveelheden drugs aanwezig waren op mijn terrein. Sterker, ik hield er nog een pandje op na, waar vanuit ik mijn drugsimperium runde. Feitelijk werd ik weggezet als de amfetaminekoning van Oss. Niks was minder waar, en dat is ook gewoon gebleken. Bij doorzoeking van mijn huis en de bijgebouwen is exact 3,75 gram gevonden. Een hoeveelheid waar je op straat gewoon, bij het aantreffen door de politie, mee wegkomt tegen inlevering van het verboden middel. Onder artikel 13b mag de gemeente ervan uitgaan dat er gedeald wordt vanuit je huis bij het aantreffen van slechts 0.5 gram harddrugs of 1 gram softdrugs. Mag, moet niet. Maar onder de bestuurlijke vrijheid van de gemeente Oss, werd mij een bestuursmaatregel opgelegd, die sluiting voor twee maanden van mijn woning inhield met alle gevolgen van dien.

Want daar pluk ik nu nog de vruchten van.

En geen lekkere zoete vruchten, zo kan ik u melden. Want op dit moment is er een dagvaarding door mij uitgebracht, teneinde de woningbouwvereniging Brabant Wonen te dwingen mijn tijdelijke huurcontract, dat ik na twee door datzelfde Brabant Wonen gewenste schikkingen had gekregen onder voorwaarden, om te zetten in een contract voor onbepaalde tijd, en niet zoals zij willen, beëindigen omdat ik me niet aan de opgelegde voorwaarden zou hebben gehouden. Want zij eiste thuisbegeleiding, voor de duur van het contract. En wel begeleiding door de afdeling extramurale zorg van SMO verdihuis. Ik laat me al heel lang, geheel vrijwillig, begeleiden. Ook ten tijde van de politie inval. En wel door het Verdihuis, hier in Oss..

Het blog van Joeri Sterringa, diender der nationale Politie in het centrum van Amsterdam, wordt na geconfronteerd te zijn met een op gruwelijke wijze vermoord meisje, gediagnosticeerd met PTSS. Zijn strijd die herstel heet heeft hij in een boek beschreven. Zijn dagelijkse beslommeringen, hij werkt weer en nog steeds bij de politie, legt hij vast in dit blog.
Joeri Sterringa, diender in het centrum van de hoofdstad, krijgt na een gruwelijke moord PTSS als diagnose

Ketenpartner

Echter, toen ik de maatregel in eerste aanleg aanvocht bij de rechter, zei de rechter dat de ketenpartners hadden geklaagd. Over de situatie bij mij thuis. Gek, bleek achteraf pas, want binnen het ketenpartneroverleg was er geen dossier op mijn naam aanwezig. Maar omdat SMO Verdihuis ook een ketenpartner is, en een die mij al begeleide, was mijn vertrouwen in deze zorgverlener weg. En iedereen met een GGZ achtergrond weet, dat als het vertrouwen weg is, er ook geen zorgrelatie kan blijven bestaan. Verdihuis ook. Want acuut droeg men het begeleidingscontract over aan de door mij uitgezochte nieuwe begeleider.

Nul verstand van zaken

Maar Brabant Wonen, met nul verstand van zaken waar het mijn stoornissen en rechten op vrije zorgkeuze betreft, heeft geen boodschap aan mijn patiëntenrechten noch aan mijn geestelijke gezondheid. Nee, ik heb geheel naar hun pijpen te dansen. En dus ging men met ons, mijzelf mijn advocaat en mijn thuisbegeleider, in discussie. Nou ja, in discussie, meer in de aanval. Want tijdens het overleg zaten wij tegenover een delegatie van een man of zeven, die mij een half uur lang uitsluitend hebben aangevallen. Toen was ik het zat. En heb ze gedreigd naar de rechter te stappen. Daarna negen maanden niks meer gehoord.

Schade blijven maken

Maar na die negen maanden kwam de mededeling dat mijn tijdelijke contract niet verlengd ging worden. En dat wachten wij niet af. Want schade blijven maken, dat is het enige wat ze doen. Want het hindert mijn verdere herstel. En zo wordt ik natuurlijk nooit het beste wat ik kan zijn. En dat is wel nodig. Zeker met mijn nieuwe taak. Maar daar leest u in het volgende blogbericht meer over.

Stefan Vlaminckx

Open brief aan bewindvoerend Nederland

Aan: Open brief aan Bewindvoerend Nederland

Oss, 29-05-2019

Beste bewindvoerders van Nederland,

Allereerst wil ik mijn waardering uitspreken voor het belangrijke en moeilijke werk dat u doet. Vandaar ook dat ik u een open brief stuur, en niet een gewoon blogbericht post. Uw werk is dusdanig van belang dat deze VN ambassadeur VN verdrag inzake de rechten van de mens met een beperking, zich hier gaat inspannen uw werk een stuk gemakkelijker te maken. Niet omdat het kan, maar omdat het moet.

Wie kan dat beter doen?

En wie kan dat beter doen dan iemand die, en ervaring heeft omdat hij zelf vrijwillig in beschermingsbewind zit, maar desondanks heel veel kennis en ervaring heeft opgedaan over uw werk. Middels een opleiding schuldhulpverlener, maar vooral door op te komen voor uw kwetsbare doelgroep, met als gevolg dat ik velen van u al weleens heb geschreven, gesproken en of geprikkeld.

Er is mij iets opgevallen

Geprikkeld het anders te doen. Want er is mij iets opgevallen dat het u alleen maar moeilijker maakt. Terwijl, dat wat mij opviel, een ware deugd is, die meer professionals zouden moeten bezitten. Namelijk, u bent aardig, voorkomend en meedenkend. Wil mogelijk maken.

 Ziet zowel uw cliënt zijn belang, als dat van een andere partij, waarmee u te maken heeft, binnen u metier.

Uitleg voor de leek

Even voor de lezer die niet bewindvoerder is, maar wel geïnteresseerd, en deze brief daarom ook leest: De beschermingsbewindvoerder wordt door de rechter benoemd om de financiële belangen van mensen die dat om wat voor reden dan ook niet zelf kunnen, te behartigen en hen al doende te behoeden voor financiële rampspoed. Indien er al schulden zijn bij aanvang van het bewind werkt de bewindvoerder dan ook met de daarvoor aangewezen partijen samen, om gezamenlijk tot oplossingen te komen.

Een heel proces

Dat is een proces waar je veel en vaak met dezelfde partijen te maken hebt, en dus zaken als iemand in de toekomst nog nodig hebben en andere relationele bijkomstigheden, een rol spelen. En daardoor zal een bewindvoerder binnen de grenzen van zijn kunnen, proberen alle partijen zoveel mogelijk tegemoet te komen. Dat is aardig en professioneel gebruik. Maar ook nogal eens onevenredig nadelig voor de schuldenaar of diens gezin. Een belangrijke nuance in een verder zwart wit verhaal, dat hierna volgt.

Beter getraind in argumenteren

Die tegenpartij zit er even zakelijk in. Dat is meestal een deurwaarderskantoor, of een medewerker bijzonder beheer van een bank of hypotheker. En uitzonderingen daargelaten, uit eigen ervaring kan ik u melden dat met uitsluitend goed communiceren, er veel te bereiken valt. Ook als er niks of niet veel te halen valt. Toch is het wel zo dat een incassant (dus die voornoemde medewerker of deurwaarder), beter getraind is in het brengen van zijn argumenten met overtuiging, als de bewindvoerder. En dat is het probleem wat ik middels deze brief, bespreekbaar wil maken.

Begrijpelijk maar vaak onterecht

Want dat is hard nodig. Want te vaak hoor ik een bewindvoerder zeggen: Ja, als de rekeningen betaald zijn, is het overige voor het uitkeren van leefgeld. Wat feitelijk onjuist is. Altijd, ook onder het gewone mensenrechtenverdrag, dient er te worden voorzien in de eerste levensbehoeften. Eten drinken en wonen met alles wat daarbij hoort dienen de eerste posten op iedere begroting te zijn. Gevolgd door alles wat met de kinderen te maken heeft. Die hebben namelijk ook hun eigen mensenrechtenverdrag, dat stelt, in mijn eigen woorden, dat zij in ieder geval niet de dupe mogen worden van de schuldenproblematiek van hun ouders. En dat zie ik heel genuanceerd. Een deel van de vaste lasten moet door hen worden opgebracht. Niet letterlijk, maar dat is meestal het argument als u als ouder, niet de hele kinderbijslag van uw bewindvoerder ontvangt.

Het kan altijd gekker

Het andere uiterste is een moeder met twee puberzonen van 1.90 m en 35 euro leefgeld per week. En dat jarenlang. Toen ik dat dossier ter hand nam en de betreffende bewindvoerder wees op de noodzakelijkheid van tenminste 75 euro leefgeld per week, kon dat ook meteen. Het argument dat zo te doen was de voedselbank. Daar kon mevrouw gebruik van maken. Geen mens, ook de bewindvoerder niet, heeft zich ook maar een keer op de hoogte gesteld van het daadwerkelijk aanvragen van de bijdrage van de voedselbank. Die was nooit gedaan namelijk. Uit schaamte.

Leefgeld eerst!

Goed, eten wonen en kinderen dus eerst. En onder het nieuwe mensenrechtenverdrag der kwetsbaren, dient dat zo snel mogelijk, maar vooral zo stabiel mogelijk gerealiseerd te worden. Mijn advies is dan ook aan iedere bewindvoerder in de stabilisatiefase om het leefgeld als eerste apart te zetten. Mijn financiële man, die voor ik in bewind ging, mijn financiële belangen behartigde, zette op de dag dat mijn WIA uitkering binnenkwam standaard € 220,- weg op de spaarrekening.

Nergens op rekenen

Maar dat eerste halfjaar moet je als schuldenaar niks verwachten, dan valt het nooit tegen. Als je een schuldenpositie hebt, met een beslaglegging, dan dient de bewindvoerder eerst te stabiliseren met meestal het beslag nog op de inkomsten, wat een helse klus is van vooral veel overeenkomsten beëindigen. Geregeld adviseer ik om de rechter om opheffing van het beslag te vragen, na de stabilisatie, omdat de bewindvoerder garantie genoeg is dat er maximaal wordt afgelost. Dat is, in mijn praktijk, nog nooit tot een zitting gekomen omdat er minnelijk werd geschikt danwel het beslag werd opgeheven, al dan niet van rechtswege.

Uit mijn eigen dossier(s)

Waar ik, toen ik zelf een grote schuldenberg op probeerde te lossen voor een cliënt, tegenaan liep, was dat elke deurwaarder tenminste een kleine maandelijkse aflossing eiste.

Maar, ook aan een wwb uitkering zitten grenzen, en dan ben je snel door je afloscapaciteit heen. Bij een wwb, die er uitsluitend is om je van de minimale behoeften te voorzien, is er meestal nul euro afloscapaciteit. Wat ik dan weer oploste door elke maand 50 euro in te plannen als aflossing. En radicaal al het overbodige weg te bezuinigen.

Nee blijven zeggen is moeilijk

Toch was het moeilijkst in die periode om nee te zeggen en te blijven zeggen tegen die schuldeisers die of moesten wachten, of die ik helemaal niks kon bieden. Maar dat is wel wat de beschermingsbewindvoerder dient te doen. Een budget sluitend maken en de rest beschikbaar te stellen aan de schuldeiser. En dus niet, om welke reden dan ook, nog maar 's 25 euro toe te zeggen aan aflossing per maand, die er eigenlijk niet zijn, omdat er dan iets anders noodzakelijks voor moet wijken.

Populaire posten

Persoonlijke verzorging, kleding en onderhoud aan de auto zijn hele populaire posten om binnen een budgetplan wat van af te knibbelen ten behoeve van het aflossen van een kleinere schuld. Want dat is ook in cliënt zijn belang is het argument.

Ja, zolang er geen ongelukken gebeuren. Maar een kinderverjaardag moeten overslaan omdat er in de klas niet getrakteerd kan worden op een kleinigheidje, gaat te ver. En ik weet heus wel dat de cliënt van de bewindvoerder er ook debet aan kan zijn dat budgetten moeilijk rondkomen. Het zit in de aard van ieder beestje opportunistisch te zijn. Dat is een soort oerdrang. Maar ook erg veel werk als je bewindvoerder bent.

Niet eten betekent niet aflossen

Maar mijn belangrijkste argument dat toch eerst cliënt zijn belang als het gaat over levensbehoeften voorop moet staan bij het opstellen van een budgetplan of begroting is even simpel als waar: Als een cliënt niet of niet voldoende verzorgd is, kan ie ook niet aflossen. Daar gaat de kost voor de baat uit. Als je niet goed genoeg te eten hebt, kun je je werk niet goed genoeg doen.

Veel macht geeft grote verantwoordelijkheid

En nog een veelgebruikte standaard is de zin: De schuldhulpverlener is leidend in deze.. Wat ook feitelijk onjuist is. De door de rechter benoemde beschermingsbewindvoerder is leidend. Die moet een sluitende begroting realiseren. En voor het berekenen van het bedrag dat daarvoor nodig is, het vtlb of een variant daarop, zijn er tools ontwikkeld die je invult met alle kosten en baten erin meegenomen.

Gebruik het goed

Elke tool laat regels vrij om kosten op in te vullen die niet kunnen worden geschaard onder een van de voorbedrukte kostenposten. Ik heb in de praktijk nog nooit een formulier gezien waarop ook daadwerkelijk iets op die plekken was ingevuld. Nog nooit, in zeven jaar ervaring opdoen niet. En dat vind ik opmerkelijk. In mijn eigen dossier kreeg mijn eerste bewindvoerder een compleet plan met sluitend budget aangeleverd. Toezeggingen van de schuldeisers erbij, maar ook met extra leefgeld per week omdat ik door ondervoeding eiwitverrijkt moest eten, wat duurder kost.

Er bleef niet veel over

Toen de bewindvoerder was begonnen bleef er van dat extra leefgeld niks over, verdween het hele plan met betrekking tot de schulden bij de schuldhulpverlener in de la, om er vervolgens twee jaar niet meer uit te komen. Let wel, er hoefde alleen maar begonnen te worden met uitvoeren van het plan om er na drie jaar vanaf te zijn. Na die twee jaar kreeg ik een brief. Schuldeisers waren niet akkoord, dus de wsnp moest worden ingeroepen.

Boosheid en frustraties

U begrijpt mijn frustratie en woede. En toen ik er zelf achteraan ging, hoe dit zo gekomen was bleek de grootste schuldeiser inderdaad twee jaar niks gehoord te hebben, desondanks wilde die zijn toezegging aan ons niet intrekken. Op de papieren die de schuldhulpverlener mijn voorlegde stond dat de grootste schuldeiser niet akkoord was, met een handtekening. Ik heb dat stuk aan de schuldeiser voorgelegd. Die bezweerde mij en bevestigde dat op schrift dat dat stuk niet door iemand in zijn dienst was afgetekend. Dan praat je over valsheid in geschrifte.

Wat voorbeelden

Dit is een voorbeeld uit mijn eigen dossier. Overigens zijn mijn schulden ontstaan doordat mijn stoornis mijn vermogen tot het bewaren van een goed overzicht hinderde. En ik in een hypomane episode veel en veel te veel heb uitgegeven. Vandaar ook mijn vrijwillige keuze voor bewindvoering. Lang verhaal kort, ik heb via de rechter, omdat twee kleine schuldeisers dwars lagen, een dwangakkoord bedongen, waarbij ik, wederom zelf gekozen, vijf jaar aflos zodat schuldeisers twee keer zoveel ontvangen als bij een traject van drie jaar.

Ik kan u, na zeven jaar ervaring te hebben opgedaan, nog wel 500 andere voorbeelden aandragen van zaken die niet goed zijn gelopen, omdat er te veel wordt gevraagd van de schuldenaar. Meestal met grote psychosociale en maatschappelijke problemen voor het betreffende gezin en de kinderen. Want een bewindvoerder moet op een gegeven moment ook kunnen vertrouwen op de aan hem geleverde informatie. Want je hebt nou eenmaal maar een heel beperkt aantal uren per af te werken dossier. En dan kun je niet alle aangedragen argumenten op waarheid controleren. Dat weet de schuldeiser ook.

Oplossingen

De oplossing voor de misstanden, excessen of fouten en vergissingen, die ik u voor wil leggen is de volgende: In het nieuwe mensenrechtenverdrag staat beschreven dat iedereen met een beperking, ik zeg liever kwetsbaarheid, zijn leven moet kunnen leven zoals ieder ander, en als daar hulp bij nodig is, die hulp er ook moet komen. En nog eens gekozen door de betreffende persoon ook. Ook weer, met hulp van, maar de keuze ligt bij diegenen die het aangaat.

Bewindvoerder faciliteert

Als beschermingsbewindvoerder dient u dat leven, financieel, te faciliteren. Dat geeft u een grotere verantwoordelijkheid. Maar ook meer ruimte om de voor uw cliënt noodzakelijke voorwaarden in te vullen.

Power to the bewindvoerder!

De macht om dat te doen heeft u al. De rechter zal u in voorkomende gevallen, waarbij u met valide argumenten komt en overduidelijk de boel niet loopt te flessen, in het gelijk stellen, indien u om een uitspraak vraagt omdat u om welke reden dan ook, het budgetplan niet sluitend krijgt door de gevolgen van de schuldenproblematiek. In gewone mensentaal: De rechtspraak zal de afweging tussen uw belangen en die van een schuldeiser, in uw voordeel beslechten, indien u als facilitator, uw cliënt niet kunt bieden wat het verdrag wel als eis stelt.

Oproep

En ik roep u allen dan ook op kennis te nemen van het nieuwe mensenrechtenverdrag voor mensen met een beperking. Dat vervolgens als ijkmiddel in te zetten bij al uw activiteiten die gaan over de kwaliteit van leven van de door u te beschermen persoon.

90% van de aflossingstrajecten, wordt te veel gevraagd van de schuldenaar

Want de overgrote meerderheid van de afgesloten schuldhulp- of schuldaflossingstrajecten in Nederland verloopt zo dat de schuldenaar onnodig en onterecht te zwaar belast wordt en dus benadeeld. Dat vernam ik uit de mond van een eigenaar van een deurwaarderskantoor. En dat vond ik bij deze stelling de meest betrouwbare bron.

Het lijkt op roken van sigaretten

En zeg gewoon nee. Sorry, maar dat is niet in het belang van mijn cliënt. Want dat is waar u voor bent aangesteld, door de rechterlijke macht beschermt bent en heel redelijk voor wordt betaald tegen dezelfde tarieven als die uw collega's ervoor krijgen. Waarmee ik maar wil aangeven hoe belangrijk uw werk is. Als er voor een dienst vastliggende tarieven voor zijn ingesteld, en dus marktwerking wordt uitgeschakeld, dan weet je dat je een bijzondere positie in deze maatschappij invult.

Van een beetje slijmen, wordt niemand slechter

Beste, goedwillende en hardwerkende bewindvoerders, ga aan de slag met het nieuwe mensenrechtenverdrag. Met mensen met een beperking werken is zowel eervol als soms lastig. Maar het verdrag is uw steun in de rug om gewoon zonder discussie vanaf maand 1 van uw bewind met een sluitende begroting te kunnen werken.

Namens mijzelf en de rest van kwetsbaar Nederland, dank voor uw aandacht.

Belt u vooral met vragen, en ik help u vooruit. 0623624630

Mailen mag ook: stefan@nieuwestartervaringswerk.nl

Met vriendelijke groet,

Stefan Vlaminckx

VN ambassadeur verdrag rechten van de mens met een beperking.

Ervaringsdeskundig begeleider en coach voor mensen met een psychiatrische kwetsbaarheid en of multi-diagnostiek.

https://www.nieuwestartervaringswerk.nl

https://blog.nieuwestartervaringswerk.nl

"Niets is onmogelijk"

Beschermingsbewindvoering en vakantiegeld

Het blog Van diender tot patient, van Joeri Sterringa politieagent in Amsterdam centrum, blogt over zijn dagelijkse werk, zijn daardoor opgelopen trauma en zijn pad naar herstel. Open, eerlijk en kwetsbaar. Leer anders kijken naar het werk van politieagenten op straat.
blog opent in een nieuw tabblad

Als VN ambassadeur, met psychische kwetsbaarheid, maak ik vrijwillig gebruik van beschermingsbewindvoering. Omdat ik via UWV een WIA-uitkering ontvang, was het deze week de week van vakantiegeld. 23 mei staat dat bij mensen in mijn situatie op hun rekening.

De praktijk is echter anders.

De praktijk is echter anders. Want mijn bewindvoerder heeft 1001 verschillende smoesjes om niet gisteren de 23ste of vandaag de 24ste het geld op mijn rekening te hebben. Afspraken met de bank, waar hij geld door bespaart en dus aan verdiend, maken dat hij “het geld nog niet op de rekening kan zien”en ik dus pech heb gehad. Vandaag, de vierentwintigste, wel maar dan zegt hij niet te werken. Spoedgevallen worden wel afgewerkt, dus je zou denken dat ze aanwezig zijn, en ik kan melden dat dat ook zo is. Maar mij, en andere met een kluitje het riet insturen is staande praktijk bij veel bewindvoerders. Want weten wij veel toch?

De bewindvoerder als bepalende factor

Daarmee bepaalt hij dus wanneer ik over mijn geld mag gaan beschikken. “Vraag er maandag nog maar eens om” was zijn letterlijke reactie. Onnodig grievend en denigrerend. Moeilijke woorden voor het feit dat dit een belachelijke reactie is. Want ik mag mijn leven leven zoals ieder ander. Dus heeft mijn bewindvoerder daar uitvoering aan te geven. Hij is niet de bepalende factor in dit verhaal, dat ben ik. Zijn enige taak is mij beschermen tegen onheil. En daar is hij niet heel goed in.

Gemeentelijke lasten

Het blog Van diender tot patient, van Joeri Sterringa politieagent in Amsterdam centrum, blogt over zijn dagelijkse werk, zijn daardoor opgelopen trauma en zijn pad naar herstel. Open, eerlijk en kwetsbaar. Leer anders kijken naar het werk van politieagenten op straat.
blog opent in een nieuw tabblad

In het elektronisch dossier dat men voor mij beschikbaar heeft gemaakt las ik namelijk dat ik gemeentelijk belastingen betaal. Dit terwijl ik al jaren kwijtschelding kreeg. En of ik, na contact met mijn bewindvoerder, dat zelf maar even wilde herstellen. Dat deed ik onder protest, door eerst navraag te doen waarom het überhaupt gestopt was.Bleek er op 28 februari een brief aan de bewindvoerder zijn gestuurd met het verzoek er op te reageren door het aanleveren van de gevraagde stukken. Er is niet gereageerd door de bewindvoerder. Kosten: € 33,- per maand. Dat is wat er per maand overblijft als alles betaald is.

Wie beschermd mij dan?

Wie mij beschermd is ongewis, als de basis al niet geregeld is. Als VN ambassadeur stoot het mij tegen de borst dat dit kan en blijkbaar mag. Het is ook niet naar de letter van het VN verdrag Rechten van de Mens met een beperking. Want dat garandeert een leven zoals ieder ander dat leeft, desnoods met de nodige hulp. Moet die hulp wel helpen, anders wordt het niks natuurlijk.

Veel meer en ergere voorbeelden

Zo zijn er, en dat weet ik uit ervaring, veel meer en ergere voorbeelden te noemen. Daarom ook dit blog. Want voel je gesterkt dat er nu ook een VN ambassadeur is die oog heeft voor jouw problemen in bewindvoering.

www.veerkrachtcentrale.nl, waar ervaringsdeskundigen samenkomen heeft een profiel van Stefan Vlaminckx

Stefan Vlaminckx

VN ambassadeur inzake inclusiviteit en het VN verdrag rechten van de mens met een handicap

VN ambassadeur VN-verdrag rechten van de mens met een handicap

Nieuwe wet verplichte GGZ. Wie bepaalt hoever we gaan in het opleggen van onze normaal aan anderen?

Een praktijkvoorbeeld:

“Karel loste altijd alles zelf op…”

We schrijven 12 februari 2020, het is koud. De koudste winter sinds de hel van 1969 zeg maar.

In de straat waar Karel woont, ligt er ijs op de rijbaan door een gesprongen waterleiding, nu alweer acht weken geleden. Men heeft de rayonhoofden iedere dag in het acht uur journaal. Volgende week giet it aon!

Het recht het een rotzorg te vinden.

Het kan Karel een rotzorg zijn. Hij heeft het alleen maar koud. Wat nou opwarming van de aarde? En zo mompelde Karel een beetje tegen zichzelf tijdens het halen van zijn boodschappen. Dat doet ie al jaren. Tegen zichzelf praten. Dat komt omdat Karel niet zoveel mensen ziet. Karel is wat je noemt psychisch kwetsbaar. En woont al heel lang alleen. Dat komt door trauma’s en stoornissen. In een ver verleden heeft ie er ook behandeling voor gehad. Nu leefde ie zijn leven op zijn eigen tempo. Met een WIA uitkering. Dat gaat al jaren hetzelfde. Eens in de zoveel tijd heeft Karel het zwaar. En dat uit zich in depressie. Luiken dicht, rustig aan. Zo noemt Karel het.

Hoe onrust vaak ontstaat.

Het gaat dus niet goed. En dat kan je aan hem zien. Ongeschoren, onverzorgd, en flink afgevallen. Niet dat iemand dat ziet want Karel komt buiten voor boodschappen. Op de rustigste tijden. Bij het spontaan ontstane Thialf zonder dak, de ijsbaan voor de deur staan de dames van de koek en zopie bij tourbeurt chocomelk, soep en rookworst te verkopen aan de schaatsers. En te letten op de kinderen. Omdat het zo koud is, stappen de dames wat heen en weer. “Ik heb er eens opgelet, maar bij dat huis bijna op hoek, waar de gordijnen altijd dicht zijn, daar woont niemand. We staan hier nu meer als zes weken, ik heb er nog nooit iemand in of uit zien gaan. Wat ik niet snap is hoe dat kan. Er is toch een wijkagent. Die moet daar toch wat aan doen?”.

Het dilemma in een paragraaf

“Wat precies moet de agent gaan doen dan?”. De moeder van Amber, die stelde altijd vragen waar niemand anders opkwam. “Nou, dat is toch niet normaal? Voor hetzelfde geld zit er een kwekerij. Een laboratorium.”. “Waar hebben jullie het over?”. Een andere moeder sluit aan bij het gesprek. “Nou, dat huis bij de hoek. Wij vermoeden een kwekerij. Daar is al zes weken niemand naar binnen of buiten gegaan en de gordijnen zijn altijd dicht.”.

“Nee hoor, daar woont Karel. Die is tot maart in winterslaap. En in november begint ie er weer mee. En hij gaat altijd achter eruit. Heeft niet eens de sleutel meer van de voordeur, geloof ik.”. De drie kijken de buurvrouw aan. “Ik ben een aantal jaren zijn begeleider geweest. Ga gerust eens met hem praten, dan legt hij het je zelf wel uit”. Dat was nou ook weer niet nodig. Het onderwerp is niet meer ter sprake gekomen.

Nieuwe buren

Tegenover Karel had jarenlang mevrouw de Bruin gewoond. Die was anderhalf jaar geleden plots overleden, en toen kwam er mevrouw X wonen. X want deze buurvrouw blijft in de rest van dit verhaal anoniem. Dat ligt niet aan mevrouw X, want dat is een en al vriendelijkheid en goede inborst, maar aan het feit dat het onder de nieuwe wet verplichte GGZ, niet verboden is om anoniem te melden als jij een vermoeden hebt dat iemand in jou omgeving hulp nodig heeft of bijvoorbeeld psychisch lijkt te vervallen dan kun je dat voortaan anoniem melden bij de gemeente.

Grip

Om meer en betere grip te krijgen op het probleem van de burger met verward gedrag, is men gestart met het opnemen van meldingen van burgers, over een buurman of vrouw, met problemen of vreemde gedragingen. En dat mag desnoods anoniem. Een speerpunt had de tweede kamer ervan gemaakt. En de wet voorzag in de mogelijkheid.

Zorgelijke zaken

Buurvrouw X, of X zoals wij haar liefkozend gaan noemen, is zoals gemeld, een en al goedheid. De lieverd was haar hele werkende leven verpleegster geweest. En sleet nu, in 2020, haar dagen met studeren, wat clubjes, en het bezoeken van vrienden en bekenden. Ze had al weleens vaker naar de overkant staan kijken en zich afgevraagd wat er toch voor een verhaal zit achter die buurman aan de overkant zat. Want dat er iets aan mankeerde, dat wist ze wel zeker. Los van het feit dat hij doordeweeks ook altijd thuis is, had ze van een buurvrouw begrepen dat ie met ptss-c thuiszat. En dan heb je het niet makkelijk. Dan is er blijkbaar geen afdoende behandeling gevonden, en moet je leren leven met de klachten. Als verpleegster had ze ze vaak genoeg gezien. De psychisch kwetsbare mensen. Daar zat altijd een heel verhaal achter, en nooit een sprookje of prachtige love story.. Op een dag was X er eens naartoe gelopen. Hij zat al een tijdje buiten en X dacht, als je iets wil weten, moet je het vragen. En dus was ze er naartoe gelopen, om kennis te maken. Karel had haar gastvrij ontvangen met een lekker kopje Senseo koffie, en ze hadden een heel leuk gesprek, met dezelfde informatie die ze ook al van haar buurvrouw had gehoord. Traumatische ervaringen in zijn jeugd, lieten hem nu een leven van vertellen over zijn trauma, zodat er in de maatschappij meer begrip gaat ontstaan voor mensen met psychische kwetsbaarheden en/of onbegrepen gedrag. Een betere term als verward.

Depressionist

Daarnaast was hij Depressionist. Een door hemzelf bedachte naam, voor als je een kunstenaar was, in het zijn van depressief. En dat is wat Karel er nog bij deed. De buurvrouw had bij het afscheid nog gezegd dat Karel altijd welkom was, en zeker moest bellen als er wat was. Ze hem haar telefoonnummer gegeven, en Karel had haar netjes bedankt. Een uurtje had het hele gesprek toch wel geduurd, en beide hadden het een leuk gesprek gevonden. Karel zou zeker eens langsgaan, zo nam hij zich voor.

Maar nu duurde het al zolang…

Nu, maanden later stond X in dubio. Want ze was Karel tegengekomen bij de supermarkt, en best geschrokken. Hij zag er slecht uit. Afgelopen weken was ze al een paar keer naar de overkant gelopen, maar er werd niet gereageerd op haar aanbellen. Ze begreep wat hij mankeerde, want dat had ie vertelt, maar hij zag er wel erg slecht uit. En ze wist ook dat er verder niet veel volk over de vloer komt. In de winkel had ze hem nog gegroet, en hij had haar ook terug gegroet, maar ze wist het wel zeker, hij had haar niet herkend. En zo vergeetachtig ben ik niet eens op mijn leeftijd.

De knoop doorgehakt

Op een gegeven moment had X de weloverwogen knoop doorgehakt. Ze had gelezen over het nieuwe landelijke nummer, en ook dat de gemeente erover ging. Bij hen mocht je je ook melden met je vragen. Ze draaide het nummer van haar gemeente, koos voor zorg en welzijn, en kreeg via een telefoniste de juiste medewerker. Een aardige mevrouw, met al een aantal jaren ervaring in het werken met de doelgroep zorgbehoevende burgers. Toen de staat het hele WMO verhaal zo bij de gemeenten over de schutting hadden gekieperd, hadden zij en haar collega’s niet sneller kunnen worden opgeleid of ingeleerd. Het moest gewoon en dus hadden ze geen keus, en teveel werk. Dat werd in de loop de jaren steeds beter en liep nu goed. Zij was sinds de invoering aangesteld als medewerker WVGGZ, de burgemeester als het ware met maar één bevoegdheid: De beslissingen van de burgemeester nemen, op basis van de volgens protocol vergaarde gegevens, overleg met de betrokken partijen en na het horen van de betreffende burger als dat kan, of in ieder geval ervoor zorgen dat bekeken wordt of de burger zijn wensen en verlangens ergens had kenbaar gemaakt ten aanzien van de uitvoering Wet Verplichte GGZ.

De intake is altijd het beste gebaat bij het verzamelen van zoveel mogelijk informatie.

Want tijdens zo’n intake verzamelde informatie vormt de basis van de latere te nemen beslissingen of adviezen, die worden uitgebracht. Dat wist ze uit ervaring. In haar taak bij de gemeente had ze naast haar aansturende en coördinerende rol ook erop gestaan dat ze meldingen uitsluitend zelf wilde aannemen. Om problemen te voorkomen. Zo ook de melding van mevrouw X over haar buurman Karel. Besloten had mevrouw X, anoniem te blijven, na daar vragen over te hebben gesteld aan de medewerker. Want dan kon ze naderhand zeker met hem in gesprek blijven. Het verhaal was haar volledig duidelijk. Hoe het precies aan te vliegen, nog niet. In het kader van het onderzoek stelt zij een vraag aan het overleg van ketenpartners. Daarin vermeld zij de zorgen van mevrouw X, en stelt de vraag aan het overleg of de betreffende burger al ergens in zorg is, en wie eventueel de burger kan gaan benaderen. De donderdag erna is het overleg. Vanuit het overleg komt het bericht dat de huisarts van Karel contact met zijn patiënt gaat zoeken, en zal rapporteren binnen het overleg. De medewerker legt het dossier terzijde en zet een reminder in haar todo list. Als ze over twee weken niks vernomen heeft, even navraag doen. En zo krijgt de burgemeester haar eerste informatie aangeleverd ter info. Zij koppelt terug het ontvangen te hebben en akkoord te zijn met de ingeslagen weg.

Komt een man nooit bij de dokter.

De huisarts van Karel was er zelf niet bij geweest, bij het ketenpartneroverleg maar dat hoefde ook niet. Bij toerbeurt was een van de artsen aanwezig. En die bracht verslag uit aan de collega’s. Zijn collega had hem de gegevens doorgegeven per telefonisch contact. Hij had acuut de worksheet van de betreffende patiënt gelicht uit zijn systeem en moeten constateren dat hij patiënt al zeker drieënhalf jaar niet gezien had. Hij was er voor een verdikking op zijn linkerwijsvinger, maar was na wat voorlichting onbehandeld vertrokken. Sindsdien had hij geen beroep meer gedaan op huisartsenzorg.

Een beer in winterslaap, pakt ook zijn telefoon niet aan.

Want dat was de eerste actie: de assistente had de opdracht om de patiënt te bellen voor het maken van een afspraak. Er werd niet opgenomen. Dat kwam enerzijds door het tijdstip van bellen. Kantooruren. Door Karel ook wel midden in de nacht genoemd. Want nog zo’n feitje: Bij depressie lag binnen de kortste keren bij Karel zijn dag en nachtritme door elkaar. Meestal slapen van zes ‘s-ochtends tot vier ‘s-middags, uurtje of zes ff boodschappen. En de rest van de tijd meestal niks. Niet veel kwam ook voor. En daar kwam bij dat Karel behoefte heeft aan duidelijkheid tijdens een depressie. Anoniem bellen, dus zonder nummerherkenning, vind Karel niet duidelijk. En die beantwoord hij dan ook niet. Een volle werkweek elk uur heeft de assistente het geprobeerd. Nul keer werd er opgenomen.

Als je het niet kan zeggen…

Als je het niet kan zeggen, schrijf het dan, zo zegt het spreekwoord. Dus stuurt de assistente een vriendelijk briefje met het verzoek om contact. Na een week een tweede brief van de hand van de huisarts zelf met verzoek om een onderhoud. Op beide wordt niet geantwoord. Dit zorgt ervoor dat de huisarts zelf geregeld even langs begint te gaan bij Karel, om te kijken of er wordt opengedaan. Na een week laat de arts zijn brief nog eens toesturen. En jawel, er komt reactie. Een mondelinge per telefoon.

Het recht om je niet te laten zeggen wanneer jij wat moet.

Goedemiddag, huisartsenpraktijk uw gezondheid, ons een zorg, u spreekt met Annelies.

Annelies goedemiddag, je spreekt met Karel, ik heb een brief gehad en wil weten waarom.

Wat is uw geboortedatum? En wat is uw postcode en huisnummer. Mag ik dan als laatste ter verificatie uw geboorteplaats… Dank uw wel meneer Piep (want weggepiept), ik zie de brief voor me. Wat wilde u vragen?

Waarom ik moet komen?

Ow niks ernstigs hoor, en ze twijfelt of ze kan zeggen dat er een onderzoek loopt, maar besluit de reden niet te kunnen geven want dat ze het niet weet, en vraagt Karel om een afspraak. Enigszins geïrriteerd antwoord Karel dat zij eerst maar eens met een reden moet komen en verbreekt de verbinding.

Ondertussen, bij Karel, in zijn koppie…

Rete chagrijnig wordt Karel van dat gezeik, alsof dat gezeik er al eeuwen is om hem elke dag te plagen. Maar dat is niet zo. Welke huisarts gaat zijn eigen patiënten nou uitnodigen voor een afspraak? Zo kan ik ze ook verdienen zegt Karel hardop tegen zichzelf. Hij flikkert het briefje weg. En gaat over tot de orde van de dag. In zijn geval, schrijven. Maar als er een week later weer een briefje komt, en ook nog van de arts zelf, twijfelt hij. Hij legt het briefje op het tafeltje langs de bank. Morgen, ik heb nou geen zin. Wat hoort bij zijn depressie. Het briefje wordt vergeten, totdat exemplaar drie wordt bezorgd. Een O ja klinkt uit Karel’s mond en even later zegt hij zijn geboortedatum en adresgegevens op. Op zijn vraag waarom hij moet komen, ging het volgens Karel’s lezing, al meteen fout met de dame aan de telefoon. Want ze loog. Ik weet niet wat ze loog, en ook niet waarom, maar ik kon het horen aan haar stem, ze loog. Ze kent de reden wel en wil het mij niet vertellen. En Karel had een ding goed aangeleerd gekregen ooit, bij GGZ. Als jij een nietpluisgevoel hebt, dan moet je daar naar handelen en je aan de situatie ontrekken, om geen schade op te lopen. Je kunt achteraf altijd nog onderzoeken en vragen stellen om dat gevoel weg te nemen. Maar op dat moment, eerst pas op de plaats. Nu ging dat in Karel’s hoofd heel anders. Ze liegt het, was wat ie meteen dacht, en wat hem angstig maakte, en daardoor hem meteen in een diepe verdediging drukte. Je komt eerst nog maar eens met een reden, zo schreeuwt hij haar toe. En flikkert zijn telefoon in de hoek van de bank. Wat denkt dat kutwijf wel niet, flikker toch op. De assistente hoort Karel praten en komt tot de conclusie dat ze wat patiënt betreft, klaar zijn met het gesprek. Ze hangt op, en geeft haar bevindingen door aan de arts. Ze meld het speciaal omdat ze ervan geschrokken was. Vooral hoeveel woede er in zijn stem verborgen lag.

Verslag uitbrengen is een kunde

De assistente heeft de arts dus ingelicht. En zonder enige terughoudendheid rapporteert de arts dat de betreffende patiënt verbaal agressief heeft geweigerd op afspraak te komen. En dit wordt zo dan ook in het overleg van de ketenpartners ingebracht. Let op! Daarmee is de eerste steen gevallen, richting gedwongen ingrijpen, want het woord agressie staat op papier. En tegenwoordig reageren we ons niet meer verbaal af om erger te voorkomen, maar zijn we dan verbaal agressief. Want onze tere zieltjes kunnen niks meer hebben. Hier in Oss op het gemeentehuis praten ze acuut over schade bij de ambtenaar. Ptss zelfs. Ben er maar niet aan begonnen uit te leggen hoe het wel zit. Dat had bij deze ambtenaar geen zin. Wat verder niks zegt over ambtenaren in het algemeen. Terug naar mijn verhaal. Verbaal agressief en ontdekt zich aan bemoeienis. Dat zijn tegenwoordig termen om gewoon met rust gelaten willen worden, te juridiseren. Want zo begint het, en dat eindigde in de moord op Anne Faber, weet u nog? Dat is wat de niet geïnformeerden er overigens geheel fout, van denkt.

Wat wel is: het recht je op je eigen terrein je verbaal te verweren staat hierdoor wel onder druk. Grip moet er komen.

In het ketenpartneroverleg wordt besloten dat GGZ aan zet is. Die sturen een medewerker langs bij Karel. Die besluit, na drie keer vruchteloos aanbellen, om de vierde keer net zolang aan te houden totdat er gereageert wordt. Vloekend en tierend hoort de medewerker Karel naar beneden komen. “Wat moet je godverdomme?”. Jawel, Karel is op. En de deur geopend. Wederom, verbaal agressief want men laat hem niet in zijn waarde. Het gedrag van de medewerker is namelijk ook agressief. Maar dat is gericht tegen een man waarover geklaagd wordt, dus moet je daar begrip voor hebben. Begint u ‘m te voelen? Karel wil alleen maar met rust gelaten worden. Meer vraagt hij niet. Maar dat dringt tot niemand door. Ook niet dat hij al jaren zo is en leeft.

Het recht iemand die je lastig valt, van je deur te jagen.

Op Karel zijn vraag wat ie godverdomme komt doen, krijgt Karel te horen dat er zorgen zijn geuit over zijn welzijn, en dat de medewerker komt checken hoe het gaat en of ie alstublieft even binnen mag komen. Karel: Binnenkomen? Opflikkeren en mij met rust laten. En vooral niet meer terugkomen met je anonieme melding. Ik heb niemand wat misdaan dus nou opgeflikkerd en niet meer terugkomen! Boem! Deur dicht, bel eruit en terug naar bed. Door de medewerker wordt een decompensatie van de psychische gesteldheid gerapporteerd en zelfs het woord depressie valt in het verslag. Met de info die er nog was te vinden binnen GGZ, adviseert deze zorgverlener aan het overleg dat medicamenteuze ondersteuning wellicht noodzakelijk is om het tij te keren. Wellicht, want patiënt Karel onttrekt zich aan contacten met de zorgverlener. Da’s dus dezelfde zorgverlener die er een financieel belang bij heeft om nieuwe aanwas te genereren.

En daarna kan het heel snel gaan…

Kan het gaan, want hier stopt de ellende voor Karel. Want die belt Nieuwe Start Ervaringswerk in Oss, met de vraag hoe af te komen van dit gezeik. Daar krijgt hij na vijf minuten een brief voorgelegd als reactie op de melding van X. In die brief worden de feiten en omstandigheden rondom Karel, de casus, uiteengezet met het verzoek zijn privacy te respecteren en hem verder met rust te laten. Maar, vanuit het overleg zou zomaar het advies kunnen komen om eens wat forser aan te gaan dringen op een gesprek bij Karel. Dan komt bijvoorbeeld GGZ, huisarts samen met de politie aan de deur om Karel duidelijk te maken dat hij dient mee te werken. Op straffe van het verwijderen van de voordeur desnoods., Aldus de meegekomen wijkagent. Blijf je dan als je Karel bent al schreeuwend je rust opeisen, dan ben je rijp voor een gedwongen GGZ ingreep. En daar zitten allerlei nuanceringen op en aan, binnen de wet. Maar nuance en depressie zijn geen vrienden van elkaar. Nuance verhuisd ook als depressie in de straat komt wonen.

Het recht op uitzitten van je klachten in alle zelf gekozen rust

Is een verloren gegaan recht onder de nieuwe wet. Ook je leven leven zoals jij dat wil staat met deze wet in aantocht, onder druk. En dat allemaal omdat mensen met nul verstand van zaken, elkaar angst aanpraten voor de mens met een psychische kwetsbaarheid. Had ik Anne Faber al genoemd? En daar moet echt iets aan gebeuren. Want Anne Faber is gestorven onder de handen van een zwaar psychisch gestoorde meneer, na heel veel fouten binnen de keten die ons tegen hem had moeten beschermen. Een zeer trieste samenloop van omstandigheden en verwijtbaar handelen. Ook door psychisch gezonde mensen.

Maar wat de boer niet kent dat vreet ie niet…

Want iets leren eten is er in deze maatschappij niet meer bij. Zie ook mijn tekst hierboven over verbaal geweld. Dat heette vroeger gewoon stoom afblazen om fysieke agressie te voorkomen. We hebben het allemaal zo druk met de rat race dat even stilstaan en leren waarom iemand zo doet, er niet meer bij is. En de GGZ als geheel roept heus wel moord en brand als er grondrechten zware schade oplopen. Maar ook zij zeggen niet om de maatschappelijke veranderingen en onrust heen te kunnen. En dus is er nieuwe wet die men bij GGZ verder wel prima vindt omdat ze binnen die wet hun eigen vlees mogen keuren. En desnoods opwaarderen.

Let op: nu volgt een mening.

Ik vind het hele verhaal, na het lezen van de wet, zéér verontrustend. En de lauwe reacties vanuit ons werkveld en de ervaringsdeskundige krachten, bijna verbijsterend. Want ten opzichte van de BOPZ is er veel verbetert. Maar wat zwaar verslechterd is, is dat de reikwijdte van de wet tot voorbij je voordeur tot in je bil reikt. Want daar spuiten ze de dwang medicatie als ze je voordeur er hebben uitgehaald. En dus vind ik het niks. Vogelvrij verklaard, en nergens meer veilig. En ja hoor, dat ligt genuanceerder als dat ik het hier opschrijf. Maar ook ik lijdt onder een depressie momenteel dus nuance is naar de camping.

Ik wens ons veel sterkte kracht en succes in 2020.

mijn week van herstel

De eerste week van mijn herstel na mijn operatie is zeer voorspoedig verlopen. Toch was er een klein probleem, ik had veel tijd over.

Weg is je geld.

Ik had wel genoeg tijd om echt al het nieuws te volgen, en ik kan u melden, ik heb me kapot geïrriteerd. Zo blijken we, en dat wist u ook al, er steeds verder op achteruit te gaan. Qua geld bedoel ik. Want tegenwoordig ben je tussen de veertig en vijftig procent kwijt van je inkomen aan vaste lasten en eten en drinken. En dat percentage stijgt alleen maar de laatste jaren. Mijn herstel kwam er niet door in gevaar. Mijn gemoedstoestand leed er wel onder.

Crèche

Steeds meer kinderdagverblijven weigeren kinderen die niet zijn ingeënt. Dat mag volgens de wet eigenlijk niet.. Hoezo niet? Je bent toch als ouder geen knip voor je neus waard als jij jou principes laat prevaleren, boven het leven van een kind, te jong om in te enten. Dat je volgens de wet geen onderscheid mag maken op ras, geslacht, geloofsovertuiging en dergelijke, vind ik prima. Maar jouw niet ingeënte kind is een potentieel moordmachientje voor andere kinderen op zo’n kinderdagverblijf. Als jij als ouder graag zo principieel wil zijn, dan ga je maar lekker principieel thuiszitten met je kind of je huurt een oppas in. Want daar ligt voor mij echt een keiharde grens. Ik hoop dat de wet op dat punt dan ook gewijzigd wordt. inentingenboekje laten zien, of je krijgt geen plek in kinderdagverblijfland.

[block]0[/block]

PSD2 bankieren is een door Europa opgelegde regeling die er op neer komt dat u voortaan bij alles wat u op internet doet, op moet letten. Vooral of men u niet middels de voorwaarden toestemming laat geven om gebruik te mogen maken van uw bankgegevens. Ja, dat leest u goed. Het is andere bedrijven voortaan toegestaan om een vergunning aan te vragen. Met die vergunning mag men diensten gaan aanbieden waar uw bankgegevens bij nodig zijn.

Opletten dus.

Dus als u niet oplet, gaat een bedrijf er vandoor met al uw maandelijkse handelingen via de bank, om daar vervolgens diensten mee te leveren. Een kasboekje is een voorbeeld, maar ook goedkopere leningen en zo nog wat ongein. Waar u zich wellicht niet van bewust bent, is dat zo ook bij andere financiële instellingen uw betaalgedrag bekend wordt waardoor lening of verzekering zomaar duurder kunnen gaan uitvallen. Betaald u geregeld met uw pinpas bij een apotheek, dan bent u wellicht een gezondheidsrisico, en wordt uw reisverzekering of hypotheek duurder.

OAMKB Hilvarenbeek, de heer Bas van Rooij is uw specialist in boekhouding met een overzichtelijke maandtarieven structuur.

Gratis? Dan bent u het product!


Een ander risico is dat men, met uw toestemming, een profiel van u opbouwt dat u nog jarenlang kan hinderen. Zeker als je vanaf je achttiende wordt gevolgd doordat je per ongeluk toestemming verleende om bijvoorbeeld iets gratis te krijgen. Want vanuit mijn organisatie waarschuwde ik u al eerder voor de gevaren van internet, smartphone en gratis producten, waar we tegenwoordig zo gewend aan zijn geraakt. Mijn kwetsbare doelgroep heeft vaak niet eens in de gaten wat ze al aan privacy heeft ingeleverd. PSD2 bankieren is de zoveelste inbreuk op dat kleine beetje privacy dat we nog hebben. Want doordat u constant met een smartphone op zak loopt, erop bankiert en uw hele hebben en houwen op social media post, weten grote bedrijven als Google en Facebook feitelijk alles van u. En u denkt, zolang ik niks te verbergen heb is het goed, maar wat u vergeet is dat u daardoor ook dik nadeel kan oplopen.

www.datingvoorons.nl
Gratis datingsite, chat, daten, vriendschap, ontmoeten

Voorbeelden genoeg

Ik heb het zelf getest. Ik heb een zogenaamde VPN service op al mijn computers. Dat betekent dat ik het kan laten lijken dat ik vanuit een ander land of IP adres kom als werkelijk het geval is. Zo kan ik Netflix in Amerika kijken maar ook een webwinkel bezoeken, zonder dat men kan zien dat ik het ben. Vooral in de reisbranche en witgoed en elektronica verkoopsites kom je dan opvallende prijsverschillen tegen. Zo boek ik mijn vakanties altijd vanaf een Duits IP adres. Dat scheelt vaak honderden euro’s. Terwijl ik gewoon vanaf Schiphol vertrek. Ook met een anonieme verbinding bij een site als Coolblue of bol.com kun je vaak goedkoper winkelen als men u niet herkend. Want waarom zouden ze u het goedkoopste product verkopen als ze weten dat u vorige keer ook bereid was meer te betalen?

En dat stoort mij mateloos

Dus al dat rustig aan doen om goed te herstellen is niks voor mij. Ik stoor me werkelijk mateloos aan dat soort nieuws. Want wat ze ons vertellen is dat we genaaid worden of werden. En u neemt dat voor kennisgeving aan. Ik blog erover om u wat duiding te geven bij het nieuws en hoop dat u er iets mee doet. Want u moet echt wat beter op uw eigen handelen gaan letten in de digitale wereld. Dat bespaard namelijk ook geld. Veel geld. En steeds meer naarmate de digitalisering verder gaat. En u zult toch iets moeten doen om de stijging van de vaste lasten te compenseren. Herstel uw eigen financiële situatie en uw privacy.

Nieuwe Start Ervaringswerk, coaching, begeleiding en hulpverlening
Op onze website vindt u meer informatie over ons werk.

Voorlichting, vragen en meer voorbeelden

Voor vragen, extra voorlichting over dit onderwerp of meer voorbeelden van wat ik hierboven nou eigenlijk bedoel, kunt u mij bereiken via onderstaande kanalen:

Ik wens u een fijne rest van de week.

Stefan Vlaminckx

Herstel maakt angstig

Sinds mijn herstel in 2012 goed op gang kwam is er veel verbeterd in mijn leven.

“Wat ontzettend fijn voor jou” zult u denken, en uiteraard hebt u daar gelijk in. Maar er zitten wel degelijk ook wat nadelen aan het herstel dat ik doormaak.

Door een leven aan de zelfkant van de maatschappij, heb ik zoveel gezien en meegemaakt, dat ik van de duvel nog niet meer bang ben. Althans, niet zichtbaar.

Twee BDE

Na het doormaken van maar liefst twee BDE (Bijna Dood Ervaring) was ik zelfs niet meer bang om dood te gaan. Sterker, geregeld had ik een soort van heimwee naar daar.

De absolute rust, het gevoel van vrij zijn van al het aardse, en de mogelijkheid om me te verplaatsen zonder te hoeven reizen waren, met name de tweede keer, elementen die ik na mijn terugkeer in mijn stoffelijke lichaam soms echt miste. Beide keren was het mij meteen duidelijk dat ik daar niet mocht blijven. Het was nog niet mijn tijd.

Beide BDE troffen mij tijdens de narcose vanwege een operatie in het ziekenhuis.

Doodgaan is niet eng

Na die twee ervaringen wist ik dat doodgaan niet eng is, en ook dat ik mijn karwei hier op aarde af diende te maken waardoor mijn zelfmoordgedachten tijdens depressies, met gemak waren te trotseren. Immers, zelfmoord zou betekenen dat ik de klus niet had afgemaakt, en dat vestigde bij mij het geloof dat ik het dan waarschijnlijk over diende te doen, wat met mijn verleden geen prettig vooruitzicht is.

De BDE zorgde er dus voor dat ik enerzijds zelfmoord als optie uitsloot, anderzijds naar het mij getoonde hiernamaals ging verlangen.

OAMKB Hilvarenbeek, de heer Bas van Rooij is uw specialist in boekhouding met een overzichtelijke maandtarieven structuur.

Wat ik al heb geleerd.

Nu, begin 2019 en 46 jaar oud, heb ik al heel veel geleerd. Geen atoom in mijn lichaam heeft de traumatische ervaringen die mij vormde meegemaakt. Je lichaam vernieuwd zich constant, dus na een paar jaar heb je steeds een geheel vernieuwd lichaam.
Ook heb ik geleerd dat ik mijn verhaal heb ingezet om mij te onderscheiden van de rest. Ieder mens wil graag uniek zijn, mijn verleden en het verhaal daarover maakte mij uniek.

Ik leerde mijn ervaringen inzetten om andere, psychisch kwetsbare mensen, zo vooruit te helpen dat hun kwaliteit van leven er sterk op vooruit ging. Ook dat ik hen hielp om mezelf te helpen.

Kortom, want dit is lang niet alles maar ik wil graag naar mijn punt, en de verklaring van de titel, ik heb veel geleerd de afgelopen zeven jaar.

En binnenkort moet ik wederom geopereerd worden…

En ik kan u melden: Ik ben bang.

Want waar ik er voorheen met de kennis van toen niet eens tegenop had gezien, ben ik nu oprecht angstig dat ik mijn lesje wel geleerd heb. Wellicht mijn lichaam iets te zwaar misbruikt heb met drugs en drank dat het mij deze keer definitief in de steek laat, en ik niet wordt teruggestuurd indien ik weer in een BDE belandt. Want dan spreek je niet meer over een BDE maar een DE…

www,datingvoorons.nl

En dat heeft niks met koffie te maken… Ja aan de koffietafel op mijn begrafenis.

Want ik wil nu helemaal niet meer daarheen. Ik wil hier blijven. Ik begin net een beetje te leven man! En daar wil ik graag wat langer van genieten.

Houden van is loslaten

Ik ben inmiddels stapelgek op een hele lieve vrouw. En ondanks dat dat niet geheel wederzijds is, genoot ik enorm van het gevoel. En het is zo oprecht. Want ik gun haar het allerbeste. Ook als dat niet met mij als partner is. Houden van is loslaten.

Stapje voor stapje lijkt het erop dat het ook voor mij is weggelegd: Een “normaal” leven.

Werk wat je leuk vindt. Tevreden met wat er wel is. Niet constant van de kaart omdat verdoven beter is als doorleven. Net alsof je niet kwetsbaar bent, bent geweest of ooit nog gaat worden.

En dat ik twee keer eerder tijdens een operatie in een crisis belandde, jaagt me nu de stuipen op mijn lijf. Irreëel, maar waar.

Ik beloof jullie te laten weten hoe het is afgelopen. Mocht het fout gaan, dan vind ik dat echt ontzettend jammer, maar dan is het toch goed zo.

Nieuwe Start Ervaringswerk, uw steun en toeverlaat bij een psychische kwetsbaarheid.

(Inmiddels is mijn operatiedatum bekend: 8 april.)

Want het is wel een marathon geweest, mijn leven met een verschrikkelijk trauma.

Ik hoop met jullie samen nog lang de wandeling des levens te lopen.

Dus tot gauw.

Stefan Vlaminckx