Open brief aan AD’s Angela de Jong

Beste Angela,

Heb ik nieuws voor jou! Want geloof het of niet, maar jij bent een absolute lezersmagneet, en niet alleen voor jouw eigen krant het AD. Welnee, je bent vanaf de eerste keer dat ik over je schreef, een ware klikken machine, als te zien in de zoekresultatenanalyse met de meeste klikken naar dit blog. Het blogbericht heeft dan ook de pakkende titel “De te dikke reet van Angela de Jong”, en gaat over mijn ontdekking van jouw persoon, en de bakken stront die er destijds over jou werden uitgestort.

Ik moest vandaag toevallig weer eens in de Google Analytics app zijn, en nog altijd preikt het blogbericht met jouw kont in de titel helemaal bovenaan de lijst met meeste klikken.

En we zijn nu toch echt zo’n twee jaar verder. Ik overweeg dan ook om ala de columns van Peter Heerschop, die nog altijd zijn columns op radio 538 begint met “Lieve Marianne” als ode aan schaatster Marianne Timmer, een lieve Angela te gaan schrijven. Maar er is een probleem: Ik schrijf kritische stukjes vanuit mijn functie als VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. En een flinke kont, is met de beste wil van de wereld, niet als handicap te typeren. Dus die optie valt helaas af.

Toch eer ik jouw werk als nationaal televisie thermometer, vandaag met deze open brief.

Want laten we wel wezen, je bent een van, of zelfs de best gelezen columnist van Nederland. En daar heeft deze prutser in de marge dan toch maar mooi tegenop te kijken. En vooral ook iets van te leren. Zoals niet met naam en toenaam affikken tot op de veters. Of wel, maar dan ook het tegengeluid niet negeren. En humor. Je moet af en toe een kwinkslag maken, om niet in de grote zwarte brij van negativiteit te verdwijnen.

Wat jij mee hebt is jullie uitstekende SEO specialist en landelijke bekendheid.

Want die zoekmachine optimalisatie mannen van het AD, kunnen er wat van. Ik kom met al die statistieken niet verder als constateren dat jouw naam klikken genereerd, en ik dus voor mijn zomerafsluiter dat gegeven moet uitbuiten. En dus vandaag viert mijn blog jouw succes. Tsja, beter goed gejat als slecht zelf bedacht, moet je maar denken.

En hoe sluit je nou zo’n goed gejatte column af?

Nou gewoon, door jou en al mijn andere lezerspubliek een hele prettige zomer toe te wensen. En jou te laten weten dat als jij het koffietentje uitzoekt, ik immer bereid ben om collegiaal overleg te voeren. Bijvoorbeeld over het feit dat we allebei niet van kramperen houden. En hoe ik wars blijf van sterallures, net als jij.

Mocht je wederom naar je geliefde Italië vertrekken, dan wens ik je maximaal genieten toe. Ga je ergens anders heen, gebruik je open blik om te ontdekken wat er te ontdekken valt. Ik blijf thuis, hier in het mooie ‘s-Hertogenbosch. Want lokaal sponsor ik de middenstand en bij mooi weer is de markt hier mooier als die in Rome.

En mocht het toch echt nodig zijn, klap ik er hier weer een kritisch blogbericht uit. Want als ik 1 ding geleerd heb van 12 jaar Rutte aan de macht: Blijf scherp, want voor je het weet, een hele toeslagen affaire in je reet. Want Rutte slaapt nooit. Die zet alleen zijn actieve herinneringen uit bij gelegenheid.

Fijne zomer, een geweldige vakantie en hopelijk tot ziens in augustus!

Kleine leestip: Hier vindt je de website van mijn eerste boek. Het is een ebook over het geweldigste pleeggezin ooit. En te koop op Bol en Amazon. De links vindt je op de website. Veel leesplezier!

Althans, dat vind ik.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Zal ik het doen? Ja hoor komt ie: Hier, pak aan! Knuppel in het hoenderhok.

Op Psychosenet verscheen een nieuwe diagnose voor de DSM5: Psychiaters TunnelVisie Syndroom, kortweg PTVS.

PTVS treedt, erg genoeg, meestal op bij de meer ervaren psychiaters van Nederland. Zij kennen het klappen van de zweep, en dan sluipt deze gloednieuwe psychische aandoening er ongemerkt bij je in. Wij, de patiënten en ex patiënten van psychiaters die gewoon doorwerken met PTVS, wij moeten vandaag toch echt aan de alarmbel trekken. Zoals een patiënt weleens aan een brandalarm knop wil trekken. Toch even het signaal afgeven dat er iets niet goed gaat. Maar de diagnose liegt er dan ook niet om:

PsychiatersTunnelVisieSyndroom, PTVS kenmerkt zich in 100% van de aangetoonde gevallen, door het voorschrijven van (veel te) zware medicatie, snel en onnodig grijpen naar machtsmiddelen. Zwaarder diagnosticeren, classificeren, en ten langen leste declareren, alsmede opnames onnodig lang laten duren, zijn de zwaarste symptomen te noemen.

Maar zeker niet de enige symptomen.

Bij alle patiënten werd verlies van gehoor, gecombineerd met een afname in de empathische vermogens, wat de patiëntengroep al snel laat vervallen naar wereldvreemde vogels met een receptenschrijfmanie.

En om nou niet in de Long PTVS fase te belanden, moet er snel en rigoureus worden ingegrepen. Bijvoorbeeld door eens een cursusje effectief communiceren met je hart. Ook moet je je als psychiater geregeld laten onderzoeken op de symptomen van PTVS. Dit doet u door aan 10 van uw patiënten per maand te vragen of ze u:

  1. Eng vinden
  2. Vinden dat u goed luistert
  3. U voldoende doet met de informatie die u van hen ontvangt
  4. Of ze u in het laatste halfjaar meerdere keren iets hebben aangegeven dat u vervolgens volledig hebt genegeerd
  5. Of u en uw staf alles wat uw patiënten u vertellen of hoe ze handelen, relateert aan de door u gestelde diagnose
  6. Of uw patiënten zich serieus genomen voelen, of zich juist sérieus genomen voelen
  7. Of ze u een rigide, autoritaire, in het eigen gelijk vastgeroeste autistische non communicator vinden

Mocht u meer als 2 van de 7 kenmerken hebben, of alleen kenmerk 7 dan moet u in volledige thuisquarantaine blijven totdat u niet meer besmettelijk bent. Daarnaast dient u behandeld te worden aan uw betwetertje.

Want je kunt er helemaal van herstellen, mits je op tijd en met de juiste methode en wat goed fatsoen, ingrijpt in je betwetertje. Mooi hoe ze ook met deze methode, gewoon een eigen betwetertje, om het betwetertje dat kapot is te vervangen, kunnen aanbieden. Het gaat om je hersenen, dus veiligheid voorop.

Want alles wat een PTVS besmette psychiater doet, is meestal (80% vd gevallen) beter voor de GGZ waar hij of zij werkt, zijn of haar golfhandicap die de big pharma helpt verbeteren onder het mom van congres, studiereis of incentive, of zijn of haar eigen portemonnee. Zelden wordt aangetoond dat de patiënt in kwestie er echt baat bij heeft gehad.

Mijn eigen ervaring als hulpverlener en VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, zeggen het ook:

PTVS is ernstig en zeer wijdverbreid. En dat begint bij de communicatie. Want waarom staan universiteiten toe dat de minst communicatieve studenten worden toegelaten tot de specialisatie psychiatrie? Waarom zit daar niet een intakegesprek aan vast, waarin de kandidaat in Jip en Janneke taal moet kunnen uitleggen dat hij/zij u kankerverwekkende medicijnen blijft pushen, terwijl de klachten waarvoor ze zijn voorgeschreven niet meer aanwezig zijn, u desondanks niets heeft ondernomen om te bezien of en hoe uw patiënt weer van die troep afkomt, en zelfs niet naar minder schadelijke oplossingen heeft willen kijken?

Slaagt u, dan mag u psychiater proberen te worden. Zakt u dan moet u iets anders gaan doen. Lijkt me een heel preventieve maatregel om PTVS geheel uit te roeien.

Want ik probeer het echt een beetje amusant te brengen maar mijn onderliggende boodschap is serieus te nemen.

Want het komt vaak en steeds vaker voor. Niet uit te leggen beleid, opnameduur, alles onder een diagnose scharen, sneller naar machtsmiddelen grijpen en daarbij de rechter een rad voor ogen draaien. En net als in jeugdzorgzaken, gelooft de rechter blind alles wat u uitkraamt. Want u bent de expert. Ja, in het op peil houden van de omzet wel. En daarom is er weleens een leugentje nodig. En een vernauwing in het geweten. En dat moest maar eens afgelopen zijn.

En als laatste, maar zeker niet onbelangrijk: Wordt het niet hoog tijd dat u uw patiënten gaat inlichten over het feit dat u een wettelijke verplichting heeft uw patiënt bij de politie te laten registreren als ernstig psychisch kwetsbaar, indien die patiënt een bepaalde zorgzwaarte nodig heeft, die meer zorg omhelst als basis GGZ? En dat u dat niet hoeft of zelfs mag mededelen aan uw patiënt? Want ik trof een spv-er die snapte dat bij mij vertrouwen te voet komt, en per razendsnelle Chevron weer gaat. En zij meldde mij dat die wettelijke plicht er was. En in 2022, met een aanvullend mensenrechtenverdrag gehandicapten in werking, lijkt me deze openheid voortaan geboden.

Althans dat vind ik.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Boekenweek

Het was voor mij, de afgelopen tijd, Boekenweek. Paperback en e-book om precies te zijn. Want ik heb een boek geschreven, dat nou onder redactie is, en zo snel mogelijk als paperback en e-book te koop zal zijn. (Zin in!).

Het gaat over het pleeggezin van Pa en Ma. Beter bekend als: De Bende van Hiernaast. Pa en Ma regeren met strakke hand. Toch vindt geen van de kinderen hen streng. Ze leveren zowel reguliere als crisisopvang. Maar dan anders.

Fictie met feiten.

Alhoewel het verhaal een geheel verzonnen verhaal is, zijn de personen in het boek gebaseerd op echt bestaande mensen. Dat wat de kinderen meemaken, de verschrikkelijke trauma’s die zij hebben opgelopen, het is allemaal echt gebeurd. Ik laat ze alleen plaatsen in het gezin van Pa en Ma. Die ook echt bestaan. Alleen een andere set pleegkinderen hebben gekregen in dit boek.

Het is een ode. Een ode aan de pleegopvang door ouders die onvoorwaardelijke liefde combineren met duidelijke grenzen en een eerlijke behandeling.

Het is ook wat ik denk gemist te hebben in mijn leven. Want ik ben een kind zoals in het boek. En veel fysiek liefdevol contact, onvoorwaardelijke liefde, duidelijke grenzen en een eerlijke behandeling zijn een aantal basisvoorwaarden die samen met behandeling, veel voorlichting en ondersteuning op de specifieke problematiek van ieder individueel kind moeten zorgen voor de best haalbare toekomst.

Maar wat de aanpak zoals Pa en Ma zo uniek maakte, was de saamhorigheid en het groepsgevoel die het bracht. Een voor allen en allen voor de mooiste Bende van Nederland.

Verwacht: Mei/juni 2022 in een boekhandel bij u in de buurt.

En via elke e-book online winkel die er bestaat.

Als ik toch eens…

Als ik toch eens een dagje mocht regeren. Dan stopte ik acuut met het armoedebeleid. Want hoezo heeft het derde of misschien vierde rijkste land ter wereld een minister van armoede? Daar maakte ik meteen korte metten mee. Weg met dat soort problemen. Omhoog die uitkeringen. Want voor het geld hoeven we het niet te laten. En dat zal voor altijd mijn verwijt aan Mark Rutte zijn: Hij wordt de langstzittende premier deze regeerperiode en de veroorzaker van energiearmoede, zorgtoeslagenaffaire, Groningse gasramp, Unilever en Shell weg uit Nederland, baanarmoede, cultuurbarbarisme, gepensioneerden pesten, arbeidsgehandicapten bashen. Dat is naast de GGZ kapot bezuinigen en de jeugdzorg laten imploderen, de erfenis van Mark Rutte, langstzittende premier van Nederland.

Je gaat je echt afvragen wat is dit voor een man?

Heeft geen vrouw/man, noch kinderen. Terwijl het aan zijn buitenkant niet kan liggen, zou je denken. Maar dan moet het haast wel structureel fout zitten aan de binnenkant. En dat blijkt ook wel. Want “Daar heb ik geen actieve herinnering aan.”, is inmiddels legendarisch. Alle ministeries lopen er de kantjes af als je het hebt over de Wet Openbaarheid van Bestuur. En moet ik nog over het lid Omtzigt hebben? Nee toch?

Doneer gul om ons een boek te laten worden  https://gofund.me/f641a97e

Ik kan nog even doorgaan, maar is dat echt nodig? Want je kunt de mensen met de kwetsbaarste financiële positie hun hele vrij besteedbaar inkomen wel afpakken, maar dat komt als een boemerang terug. Want dat maakt meer schade als alleen maar economische.

Maar mijn echte vraag is en blijft hetzelfde: Hoe dan?

Ik heb een inkomen iets boven het absolute minimum. En ik zie in rap tempo de grenzen van mijn monetaire draagkracht naderen. Boodschappen, gas, water, licht, maar bijvoorbeeld ook de contributie voor de brancheorganisatie. Die ging van 65 naar 75 EUR. En waar gaat dit eindigen? En we kunnen er zolang over praten als we willen, het VVD stempel van de afgelopen 12 jaar ondertussen, staat duimendik op deze problemen. Want alles boven modaal en hoger is er alleen maar beter op geworden, diezelfde afgelopen 12 jaar. Ook daar komt vanzelf een eind aan nu. Want gemeenten zullen hun lasten ook flink verzwaren en dat raakt de monetair uitgedaagde mensen niet, want die ontvangen daar kwijtschelding voor. Dus hoe onze vrolijke vrijgezel dit denkt te gaan oplossen, het is mij een raadsel.

Mijn conclusie is dat het Rutte te doen is om kwantiteit in plaats van kwaliteit.

Want kwalitatief heeft hij gefaald in het leveren. We zijn een land geworden dat niet langer zijn kwetsbaarste burgers het beste geeft wat we hebben. Verre van dat. Als je hier in Nederland in een kwetsbare positie terecht, ben je zwaar de lul. De toeslagenaffaire heeft wel bewezen dat wij als land heel ver durven gaan. Ten koste van alles. Allemaal dankzij de langst zittende premier van Nederland.

Althans, dat vind ik.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Die afzegging door de gesloten jeugdzorg instelling zegt veel over de stand van de jeugdzorg in Nederland.

Laatst heeft stichting Het vergeten kind een onderzoek gepubliceerd over de gesloten jeugdzorg. En dat loog er niet om. Zelf heb ik contact met iemand die momenteel, en 18 jaar is, en in de laatste maanden van een verblijf in de gesloten jeugdzorg zit. Zo krijg ik een aardig beeld van hoe de hazen lopen in de gesloten jeugdzorg, en ik heb niks positiefs te melden kan ik u mededelen.

Op Twitter publiceerde een 17 jarige een teleurstellende afzegging

Op Twitter ontdekte ik een aantal actief twitterende ex gesloten jeugdzorg slachtoffers, ik kan het niet anders noemen, die rondom het publiceren van het onderzoek en de bijbehorende petitie hun verhaal deden. Een van hen, 17 jaar oud en nog niet heel lang weg uit de gesloten jeugdzorg, had een afspraak gemaakt met de manager van de instelling waar ze zat, om aan het team dat voor haar verantwoordelijk was tijdens haar verblijf, eens te komen vertellen wat al die maanden gesloten jeugdzorg met haar gedaan hadden. Die afspraak, gemaakt voor de start van de campagne van stichting Het vergeten kind, werd vrij laat ook weer afgezegd. En dit met het argument dat het team de campagne, waaraan hij/zij haar medewerking terecht verleende, als bedreigend ervaarde. En die afzegging met dat argument in de richting van een onschuldige 17 jarige zegt alles over de stand van zaken in de gesloten jeugdzorg.

Los van het onbeschofte, zegt het veel als jij een hoognodige roep om verandering als bedreigend ervaart.

Want onbeschoft is het. Maar vooral de argumentatie van het team zegt alles over de manier van werken en denken in de gesloten jeugdzorg. Waar juist die kinderen gebaat zijn bij structuur, regelmaat, onvoorwaardelijke liefde en duidelijke grenzen, krijgen zij mensen tegenover zich die ze desnoods met geweld dwingen gedrag te vertonen dat men als verantwoordelijken als gewenst ziet. Zaken waaraan zo’n kind troost of plezier beleeft, of steun bij vindt, dienen verdiend te worden. En waar een knuffel geboden is, zet men 2 volwassenen in om je naar de isoleercel of comfortkamer (Een isoleercel nieuwe stijl. Hufterproof met kussen van de vloer tot aan het plafond) te slepen, omdat je door diezelfde volwassenen wordt aangemerkt als niet meewerkend. Want, je zal ook eens vragen met rust gelaten te worden omdat je verdrietig bent. Natuurlijk niet. Want voor het handhaven van de macht is het wel nodig dat je als volwassen jeugdzorg mishandelaar je macht laat gelden. Iets anders kan ik er, helaas, niet van maken.

Ook is behandeling meestal niet de eerste prioriteit.

Men dwingt kinderen eerst in het gelid van de betreffende afdeling te lopen, straft ongewenst gedrag af met isolatie of een aangepast programma en vroeg naar bed. Maar therapie, of een andere vorm van behandeling, zal heus ook weleens onderdeel zijn van het verblijf in zo’n instelling, maar de voorbeelden die ik ken hadden allemaal 1 ding gemeen: Behandeling van hun problematiek begon pas nadat ze de gesloten jeugdzorg hadden verlaten. Om het over de echte noden van zo’n kind maar te zwijgen. Want macht uitoefenen laat zich niet verenigen met onvoorwaardelijke liefde geven.

En wat doet het meisje wiens afspraak met het verantwoordelijke team niet doorging?

Die schreef een brief aan de politiek. Die zal ik onder dit blogbericht proberen te laten zien. Anders sta er de link er naartoe.

Femke Willemse, 17 jaar, schrijft na haar verblijf in de gesloten jeugdzorg een brief aan politiek Nederland

3 februari 2022

Beste meneer/mevrouw,

Mijn naam is femke Willemse ik ben 17 jaar oud en ben nu ongeveer 2 en een halve maand uit de gesloten jeugdzorg weg. Ik heb daar anderhalf jaar gezeten en veel vervelende traumatische dingen meegemaakt net als (helaas) vele andere kinderen.Ik ken u niet, weet niet welke functie u heeft of wat uw politieke standpunten zijn. Wat ik wel hoop te weten is dat je iets om de jongeren en kinderen van nederland geeft. En wat er momenteel gebeurt is niet oké.Dit wordt duidelijk uit meerdere ervaringsverhalen maar ook uit het onderzoek van het vergeten kind. Hieruit blijkt opnieuw hoe de gesloten jeugdzorg faalt om er voor ons als “kwetsbare” jongeren te zijn.Scheur Kleding en dekens, brandwerende matrassen en een camera in het hoekje van mijn slaapkamer. Dat is wat voor een tijd mijn kamer was. Niets om me mee te vermaken, me af te leiden of me getroost te voelen.die dingen die ik nodig had om me getroost en minder eenzaam te voelen kon ik “verdienen” maar waarom moet een kind dat in zo’n positie verkeert ook nog dingen gaan verdienen. dat is als zeggen tegen een persoon met een gebroken been dat het z’n rolstoel of krukken moet verdienen.ik ben de tel kwijt hoe vaak ik in de comfortroom heb geslapen, op gegeven moment standaard namelijk. ik liet zelfs mijn spullen gewoon daar liggen. ik wist dat ik er in de avond toch wel terug kwam, waarom zou ik dan elke keer gaan slepen met mijn spullen?een keer dat ik niet van mijn kamer af wou omdat ik alleen wou zijn (en me eigenlijk gewoon enorm slecht voelde en troost nodig had) en er toen af ben getrokken door 2 begeleiders en vervolgens naar de grond ben gewerkt en alarm werd gedrukt om mij van de trap af te trekken. vervolgens kreeg ik na dit incident een TAP (tijdelijk aangepast programma) dat houd in dat je eerder naar bed moet, extra taken moet doen, schrijfopdrachten moet maken en alle vrijheden die je al had opgebouwd voor de komende dagen kwijt bent.terwijl ik in deze specifieke situatie ondanks dat ik zei dat begeleiding weg moest gaan het nodig had gehad dat er iemand naast me was gaan zitten. me ondanks dat ik knuffels vaak af hou m toch zou geven en me zou laten zien dat diegene er echt voor me wilde zijn.begrijp me niet verkeerd deze begeleiders hebben ook veel goede dingen voor me gedaan maar hoe dit is gegaan kan niet en had anders gemoeten.Als je naar de wc wilde moest je inbellen bij de intercom als je geluk had kwam leiding ook daadwerkelijk voor je als je pech had moest je wachten en kon je niet eens naar de wc wanneer je dit moest.In de kamers naast je het geschreeuw, gebonk en gesmeek om rust. Om troost en om liefde. Om niet meer alleen te hoeven vechten. Vaak ook om de dood of uit frustratie, maar er zit meer achter deze frustratie.Niet alleen jongeren geven het aan maar ook hulpverleners geven aan dat ze met hun handen in het haar zitten.U heeft momenteel een positie waarin u ons kan helpen en ik hoop dat u die kans pakt niet alleen omdat uw plicht als vertegenwoordiger van het volk is maar omdat u bovenal mens bent en ik hoop dat u dit ook wilt laten zien. Geen enkel mens zou dit laten gebeuren bij kinderen.Ik sta open om mijn ervaring met u te delen maar op voorwaarde dat u laat zien dat u een mens bent en uw positie gebruikt om voor ons als kinderen en jongeren op te gaan komen.Het kan niet langer zoals het nu gaat en ik hoop dat u dit na deze campagne in ziet, en er iets mee gaat doen. want we kunnen allemaal wel denken oh het moet stoppen maar er moet actie ondernomen gaan worden en ik hoop dat u die stap wilt zetten ongeacht uw partij, functie of standpunten.Met vriendelijke groet,Femke Willemse

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Tahmina Akefi, niet zomaar de vrouw van.

Tahmina Akefi, partner van wijlen Peter R. de Vries, is niet zomaar “de vrouw van”, maar degene die ons laat zien, wat wij tot nu alleen hadden gehoord.

De slachtofferhelper en crimefighter met een mening over alles en de vasthoudendheid van een pitbull.

Zo kennen wij Peter allemaal. En bij leven hoorde je weleens een gerucht dat het een enorme lieve en gevoelige man was maar geloven deed je het niet. Toen na zijn overlijden echt ieder familielid, kind, vriend of vriendin zich in haast lyrische bewoordingen uitlieten over al zijn lieve, mooie en zachte kanten, dacht je wellicht ‘ach ja, over de doden niks dan goeds’. Maar heb je gisterenavond Vertrouwelijk, de docu over hoe Peters verloofde Tahmina Akefi, hun relatie, leven en zij de periode na de aanslag beleefde, dan weet je nu: Al die verhalen waren dus hartstikke waar! Ik vond het een prachtige documentaire, die maar een doel had: Ons eenmalig laten zien wat Peter zelf het liefst verborgen hield. Wat voor man is hij thuis?

Dolf Jansen, vriend van Tahmina Akefi, verwoordde het heel mooi on stage

Hij kwam eten bij Tahmina, en die deelde mede dat er “Nog iemand zou komen eten”. Dolf komt de woonkamer binnen en ziet daar Peter staan. Zonder rechthoekig kader vd randen van de tv om zijn hoofd. Oprecht in hem geïnteresseerd, nergens een mening over en liet hem steeds uitpraten. “Een oprecht vriendelijke vent”. 30 pagina’s materiaal over de Vries zo de vuilnisbak in want “Dat materiaal kan ik nou niet meer gebruiken.”. De kracht van ontmoeten, wil ik maar zeggen.

En ze loste meteen mijn vraag op uit mijn column na de aanslag, geschreven aan Peter.

Na zijn overlijden schreef ik in dit blogbericht over mijn twijfels ten aanzien van zijn beveiliging. Maar dat loste deze docu, beter, Tahmina zelf in een keer voor mij op. Want dat hij geen persoonsbeveiliging wilde, snapte ze. Je levert al je vrijheid in. “Maar laat dan je vaste routes beveiligen” suggereerde ze nog. Maar dat ging ‘m niet worden, aldus Peter. “Het is alles of niets”. Dat illustreerde ze met een mooi voorbeeld: Peter moest op gesprek bij de NCTV, Nationaal Coördinator Te weinig Veiligheidsmaatregelen voor een bespreking over zijn veiligheid. Onder het gebouw van de coördinator falend beveiligen, zit een parkeergarage. Toch moest Peter 500 meter verderop parkeren. Geen plaats voor hem in de garage. Het falend systeem in twee zinnen.

Kortom, het was het mooiste tv programma/docu over Peter R de Vries dat ik gezien heb.

En ik heb ze allemaal gezien. Daarom adviseer ik u van harte aan Vertrouwelijk terug te kijken via uw tv decoder of via NPO tv app. Want u zult het met mij eens zijn: Liefde overwint alles. Zelfs Peter R de Vries. En dat kunnen zijn aanslagplegers en diens opdrachtgevers niet zeggen. Die hebben zich alleen maar nog belachelijker gemaakt. Ik wens Taghi vele visitaties en weinig echt menselijk contact. Gaat ie die vinger in zijn hol 3x per week, vanzelf waarderen.

Tahmina, dank je wel!

Althans, dat vind ik.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Knuffelmarokkaan

Afgelopen week viel ie keihard van zijn voetstuk: Nationale knuffelmarokkaan Ali B (ouali). Zijn artiestennaam had ie in ieder geval gekozen met vooruitziende blik.

De Bende van Hiernaast, het eerste boek van auteur Stefan Vlaminckx is klaar om gepubliceerd te worden. Helpt u meer Stefan's droom te laten uitkomen en zijn kindje in eigen beheer uit te geven. Doneer via GofundMe https://gofund.me/aaca444a

Bouali blijkt een typische #metoo-er

Want ik twijfel niet aan de over hem vertelde verhalen. Allereerst omdat Tim Hofman zijn werk uitstekend gedaan heeft. Maar vooral, omdat twee dames onafhankelijk van elkaar eigenlijk dezelfde modus operandi (criminele werkwijze) bloot leggen. Onafhankelijk van elkaar. En daarmee vind ik het zogenaamde schakelbewijs wel rond.

Het verdriet, de pijn en schaamte, maar vooral de levenslange schade zijn groot.

En dat allemaal omdat wij, het publiek, hem zo hoog op het schild hebben gehesen dat hijzelf is gaan geloven in zijn eigen onaantastbaarheid. Het doet mij denken aan de vele, met name, jonge meiden die menen dat wat bekende mensen op de socials laten zien, het werkelijke leven is. Rolmodellen als Isa Hoes, en Doutzen Kroes hebben zich daartegen ook al meer als eens uitgesproken. Ook Nikki ‘Tutorials’ de Jager maakt zich sterk voor het “Wees jezelf” adagium.

Bouali vindt zichzelf ook zichzelf

En dat is heel verdrietig. Dat je zo megalomaan bent geworden dat wat jij doet, jouw nieuwe normaal is. Ook voor de Marokkaanse gemeenschap in Nederland is hij niet bepaald voorbeeld. Want zo heeft zijn moeder hem zeker niet opgevoed. En het is nou ook niet bepaald volgens de de richtlijnen van het geloof.

De Bende van Hiernaast, het eerste boek van auteur Stefan Vlaminckx is klaar om gepubliceerd te worden. Helpt u meer Stefan's droom te laten uitkomen en zijn kindje in eigen beheer uit te geven. Doneer via GofundMe https://gofund.me/aaca444a

Zijn Videoland docu is inmiddels verwijderd

Zijn muziek is in de ban gedaan. Net als die van Borsato overigens. En is dat terecht? Gezien het schakelbewijs van meerdere onafhankelijke verhalen lijkt me dat wel. Wel hoop ik erop dat er snel een rechter gaat kijken naar de bewijslast. Dat is wel zo goed, zeker voor de slachtoffers.

Zonder “handjes” stort Nederland binnen een week volledig in.

In deze prestatiemaatschappij, waarin liefst ieder dubbeltje een kwartje moet worden, is er maar bizar weinig waardering voor hen die met hun handen, hun brood moeten verdienen. En dan vooral van hen die dat niet hoeven. Wat al die door-gestudeerden een beetje over het hoofd zien, en waarom men er zo ontzettend naast zit, leert u vandaag door dit blog te lezen.

Waarom moet de een het doen met het minimum loon in een cruciale functie, terwijl de misbare breaustoelverslijter een ton euro per jaar verdiend?

Ik leerde al vroeg in het leven, je kunt de arbeidsmarkt in 2 groepen verdelen: Handjes en breintjes. En meestal kan een handje geen breintje worden. En andersom eigenlijk ook niet.

En zo slecht als een handje precies weet wat al die breintjes doen, zo gemakkelijk zou een breintje moeten kunnen begrijpen wat een handje doet: Want alles wat een handje maakt, repareert, onderhoud en eventueel sloopt, is concreet. Je kunt het zien, je maakt er gebruik van of je belt een handje als het stuk gaat. Niks krijgt een breintje gerealiseerd, zonder dat de handjes er bij betrokken zijn. Dat is andersom wel anders.

Dat gegeven maakt het best wel vreemd dat een schoonmaker, liefst tegen minimum loon, cruciaal werk geacht wordt te komen doen, terwijl een bureaustoelverslijtende medemens een ton euro per jaar mag bijschrijven met een leidinggevende functie. Eigenlijk is dat niet uit te leggen.

De doorgestudeerde medemensen zullen aanvoeren dat zij er dan ook extra lang voor op school of universiteit hebben gezeten.

Wat feitelijk een drogreden is. Want iets doen waar je al goed in bent, is nou niet bepaald een topprestatie. En daarbij komt dat het gemiddelde handje zeven lange jaren het door hem gekozen vak moet hebben uitgeoefend om zich het vak helemaal eigen te maken. Dus zoveel tijd extra, leren die breintjes nou ook weer niet. En daarbij, blijft zo’n breintje afhankelijk van de handjes om überhaupt wat te kunnen doen. Of het nu gaat om het schoonhouden, opbouwen, onderhouden of produceren van alles rondom zijn of haar werkplek, het doet er niets toe. Bij alles zijn de handjes in deze maatschappij onontbeerlijk.

Waarderen kun je leren, of door je strot geduwd krijgen.

U zou het herwaarderen van het werk van de handjes, die uw werk mede mogelijk maken, zelf ter hand kunnen nemen. Bijvoorbeeld door een beter tarief voor uw schoonmaakploeg te kunnen betalen. Maar soms, heel soms, krijgt u het gewoon door uw strot geduwd. Hoe vraagt u zich af? Hier volgt een leuke anekdote: Jan is zzp’er in het klassieke loodgieterswerk. Dientengevolge plaatst hij regelmatig gas combiketels zowel privé bij mensen thuis, als bij bedrijven, groot en klein. En op een dag belt ene meneer de Bruin hem ‘s-avonds laat met de mededeling dat zijn combiketel de geest gegeven heeft, en zijn gezin met kleine kinderen morgenvroeg toch echt warm water nodig heeft. Jan, die de naam wel bekend voorkomt, maar niet terug kan vinden in zijn klantenbestand, vraagt meneer de Bruin naar het merk en type ketel, de leverancier, en als hij verneemt dat de ketel elders is aangeschaft, waarom de leverancier niet is ingeschakeld. De Bruin verteld hem dat de leverancier onbereikbaar is, en hij nogal omhoog zit en daarom lokaal is gaan rondbellen. Jan belooft zo snel mogelijk te komen, maar vertrekt niet eerder als dat hij eerst de Bruin heeft gegoogled. En dan komt het aapje uit de mouw: Meneer de Bruin blijkt Mr. de Bruin te zijn, de advocaat van zijn inmiddels ex vrouw, waarvan hij vijf jaar eerder gescheiden is. Diezelfde Mr de Bruin had destijds al enorm zijn irritatie gewekt omdat hij voor een uurloon van € 220,- briefjes produceerde van een paar regels vol met juridische bla bla, die hooguit tien minuten werk hadden gekost. Maar Jan, die zijn vrouw’s advocaat betaalde, kreeg wel een uur werk gefactureerd van Mr de Bruin.

De Bende van Hiernaast, het eerste boek van auteur Stefan Vlaminckx is klaar om gepubliceerd te worden. Helpt u meer Stefan's droom te laten uitkomen en zijn kindje in eigen beheer uit te geven. Doneer via GofundMe https://gofund.me/aaca444a

Uiteraard had Jan destijds gewoon betaald, want dan had hij het maar beter moeten afspreken, maar nu was dan toch het moment daar dat hij Mr de Bruin met gelijke munt kon terugbetalen. In Jan zijn algemene voorwaarden, gepubliceerd op zijn website, staat dat opdrachten worden uitgevoerd volgens het vastgestelde uurloon, en dat daarbij geldt dat er altijd tenminste 1 heel uur moet worden afgerekend. En aangezien het Mr de Bruin niet nodig leek vooraf te informeren naar de kosten, noch daarover iets af te spreken, had Jan buitengewoon goede zin toen hij aanbelde bij de familie de Bruin.

Binnen een kwartiertje had Jan de slecht onderhoudde ketel weer aan de gang. De ontsteker was zo vervuild geraakt, dat de vonk niet groot genoeg was om de brander te ontsteken. De Bruin bedankt hem hartelijk, tekent de opdrachtbon en verneemt van Jan dat hij de factuur zo snel mogelijk zal toesturen. De volgende ochtend op weg naar zijn eerste klus, gooit Jan een envelop met zijn factuur en zijn algemene voorwaarden in de brievenbus van Mr de Bruin. Die belt dezelfde dag nog om verhaal te halen. Want € 220,- ex BTW voor nog geen kwartiertje werk, vond de Bruin toch echt te gortig. Als Jan hem heeft uitgelegd dat hij hetzelfde gevoel kreeg toen hij vijf jaar daarvoor de factuur van de Bruin ontving, en hij daarom bij het vaststellen van het uurloon voor dit spoedklusje, het redelijk gevonden had eenzelfde uurtarief in rekening te brengen als de Bruin hem destijds had gevraagd. Toen de Bruin aankondigde er werk van te zullen maken wenste Jan hem succes. “Een van je collega’s heeft mijn algemene voorwaarden zo opgesteld dat er geen haar tussen te krijgen is, en dus ga jij mij gewoon betalen. Dat beloof ik u.”. Toen Jan na de betaaltermijn van dertig dagen niets had ontvangen stuurde hij een eerste herinnering, daarna een tweede gevolgd door een eerste aanmaning. Meer was niet nodig; Betaling geschiedde voordat de laatste aanmaning de deur uit was.

Het wordt hoog tijd dat we mensen die werken met hun handen, beter gaan leren waarderen. Want u kunt niet zonder.

En omdat schrijver dezes er nogal eens tegenaan loopt dat met name hoog opgeleide mensen neerbuigend praten over, en neerkijken op mensen met een beroep waarbij je handen je werkgereedschap zijn, leek het mij toch eens tijd u te confronteren met een wellicht ongemakkelijke waarheid: Als de handjes stoppen met werken, ligt binnen 5 tot 7 dagen de gehele economie op zijn gat. Vooral door de kettingreactie van ongerepareerde zooi. Want niet dat ene kapotte onderdeel veroorzaakt een ineenstorting, maar veroorzaakt wel dat iets anders daardoor niet door kan gaan. Wat vervolgens weer zorgt dat een volgend proces niet meer werkt, dat daarop weer schade oploopt en vervolgens de volgende functie onuitvoerbaar maakt…. enzovoort enzovoort. Ik zou proberen dat vooral niet te vergeten, als u weer eens praat over het opleidingsniveau van uw kind of op een feestje de draak steekt met kinderen van het vmbo-t.

Althans, dat vind ik.

De Bende van Hiernaast, het eerste boek van auteur Stefan Vlaminckx is klaar om gepubliceerd te worden. Helpt u meer Stefan's droom te laten uitkomen en zijn kindje in eigen beheer uit te geven. Doneer via GofundMe https://gofund.me/aaca444a

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

De Bende van Hiernaast, het eerste boek van auteur Stefan Vlaminckx is klaar om gepubliceerd te worden. Helpt u meer Stefan's droom te laten uitkomen en zijn kindje in eigen beheer uit te geven. Doneer via GofundMe https://gofund.me/aaca444a

Omdat u het allemaal wil, wordt uw kind een wij-zij denker, de schooljuf knettergek van al die ouders en is de kwetsbaarste leerling het haasje

Wij, de ouders van nu, hebben het uitstekend gedaan hoor! Ons kind goed geleerd dat wij iets anders is dan zij, de schooljuf goed doordrongen van de noodzaak in te grijpen, bij de minste of geringste rimpeling in de schoolcarrière van onze bloedjes van kinderen. En zo hebben wij er samen voor gezorgd dat de meest kwetsbare leerling in de klas het haasje is.

De Bende van Hiernaast, het eerste boek van auteur Stefan Vlaminckx is klaar om gepubliceerd te worden. Helpt u meer Stefan's droom te laten uitkomen en zijn kindje in eigen beheer uit te geven. Doneer via GofundMe https://gofund.me/aaca444a

Want als ons kind onvoldoende presteert, dan ligt dat altijd ergens aan, behalve aan het feit dat ons kind de capaciteiten helemaal niet heeft.

Wij, de generatie zacht, doen iets wat de generaties voor ons niet in hun hoofd haalde. Namelijk, kwartje worden koste wat het kost. Die leg ik even uit. De uitdrukking Van een dubbeltje een kwartje worden, wordt nu niet meer gebruikt. Vroeger luidde die uitdrukking: Je kunt als dubbeltje nooit een kwartje worden. Wat wil zeggen dat de zoon van een timmerman nooit een advocaat kon worden. Nou, dat zullen wij nog weleens zien, moeten de ouders van nu gedacht hebben. Want tegenwoordig, lijkt wel, moeten alle dubbeltjes kwartjes worden. En daar hebben wij als ouders een ware monster strategie voor uitgedacht. Want, gaan jullie als ouders, want kinderen zijn wat dat betreft veel reëler, voor een havo vwo advies voor jullie basisschoolboefje, dan zal ie godverdomme ook een havo vwo advies krijgen ook. En stel dat dat halverwege groep 7 of ergens in groep 8 dreigt te gaan mislukken, dan gaat eerst uw oogappeltje door de mangel. Want in een eerstegraads verhoor waar de KGB ooit van zei, dat nooit meer, wordt uw kleine perfectie doorgezaagd over de oorzaak van zijn dalende cijfergemiddelde. En die kleine terrorist van u voelt al snel: Iemand moet de schuld gaan krijgen. En dus wijst hij snel zijn irritante achterbuurman in de klas aan. Want die is altijd heel irritant druk aanwezig. Lukt dat niet, dan gaat de volgende fase van the war on schools van start. Een huiswerkbegeleider wordt ingehuurd, met niets minder dan de opdracht op zak om het kleine prinsje desnoods om te martelen naar havo-VWO-er. Lukt het dan alsnog niet, dan lag het allemaal aan de kwaliteit van de school, of de huiswerkbegeleider. Wat ik al zei, anders krijgt iets of iemand anders de schuld hoor. Want dat het middelpunt van ons universum wellicht de capaciteiten helemaal niet heeft en die ook nooit zal krijgen, bestaat in onze nooit-geen-klappen-gekregen-hoofdjes, simpelweg niet.

De Bende van Hiernaast, het eerste boek van auteur Stefan Vlaminckx is klaar om gepubliceerd te worden. Helpt u meer Stefan's droom te laten uitkomen en zijn kindje in eigen beheer uit te geven. Doneer via GofundMe https://gofund.me/aaca444a

En dat moet heel snel veranderen, want wij maken schade. Grote schade.

Want als jij als ADHD-er in een klas zit van een gewone basisschool, dan kan ik jou op een briefje geven: Het is een kwestie van geduld. Rustig wachten op de dag. Dat de school jou aan de pillen wil. Dat de juf jou aan de pillen wil. En dat was in mijn basisschooltijd wel anders. Ik heb, om u dat goed uit te kunnen leggen, 2 fictieve leerlingen bedacht. Een jongetje en een meisje. Stuiterbal en kriebeltrutje. Beide mogen probleemleerlingen heten. Om u vooraf een idee te geven van de ernst: Stuiterbal is een klassieke adhd-er. kriebeltrutje heeft een veel moeilijker te duiden stoornis. de kenmerken zijn dat ze manipulatief is tot op het bod. lijkt promiscue gedrag te tonen. En kan superdramatisch huilen om niks. Nou, eind jaren 70 bestond ADHD nog niet. Je was gewoon druk. Toen ging onze leraar daar gewoon mee om, door stuiterbal gewoonweg af en toe een rondje te laten rennen rond de school, hem laten lopen om iets van kantoor te halen of hem voor een paar uur in de groep van juf Marianne te laten meedraaien, omdat juf een klik met hem heeft en hij bij haar echt stukken rustiger is. Stuiterbal is redelijk probleemloos door de basisschool gekomen. Er klaagde weleens een ouder, dat haar kind er last van had. Maar destijds was het dan: Jammer joh, ook drukke kinderen horen erbij. Je went er maar aan. Dat was met kriebeltrutje wel anders hoor. Daar werd direct van gevonden dat er onderzoek moest komen naar het waarom achter dit bizarre en schadelijke gedrag. Lopende het onderzoek bleef zij gewoon in de klas. Het hele schooljaar, en het daarop volgende schooljaar tot de herfstvakantie bleef zij bij ons. Een gigantisch slechte thuissituatie vol met geweld, misbruik en verwaarlozing, lag ten grondslag aan haar gedrag. Toen ze over kon naar een pleeggezin en andere school, pas toen ging zij uit ons midden weg. Met name haar gedrag zorgde voor een hele serie klachten van andere ouders, maar onze leraar lulde zich de blaren op de tong. tegen het meisje, haar slachtoffers en alle klagende ouders: Wij doen er alles aan, en ze gaat ook heel langzaam vooruit hier, maar zeker niet eerder naar gespecialiseerde zorg en of onderwijs, als dat alle onderzoeken waren afgerond. En die werden veel op school afgenomen omdat de ouders niet meewerkten. De manier waarop wij daar nu mee omgaan, is niet alleen schadelijk voor het probleemkindje. Maar juist ook voor je eigen kleine superman. Hoe dan, zult u vragen? Gewoon doorlezen!

De Bende van Hiernaast, het eerste boek van auteur Stefan Vlaminckx is klaar om gepubliceerd te worden. Helpt u meer Stefan's droom te laten uitkomen en zijn kindje in eigen beheer uit te geven. Doneer via GofundMe https://gofund.me/aaca444a

In deze eeuw van het stijgende water, gaat het wel een beetje anders. Want wij, The parents from Hell, zullen jou weleens vertellen als basisschoolleerkracht, hoe je zulke varkentjes wast.

En zo kan het dus voorkomen dat jullie als rechtgeaarde ouders, bij juf bezemsteel op het matje moeten komen.. En die draait er niet omheen: Uw door uw ouders met mama’s 3D printer uitgeprinte exemplaar, moet aan de harddrugs. Ritalin, of je komt er niet meer in. En daar moet eerst een psychiater wat van vinden. Die moet dat ook nog eens melden bij Veilig Thuis. Kortom, zo slipt je jeugdzorg ook best snel dicht. Naast de funeste marktwerking. Dus, niks een onbezorgde basisschooltijd voor stuiterbal, en al helemaal niet geaccepteerd als zijnde iets wat er gewoon bijhoort. Want ook drukke kinderen hebben een plek in het midden van de maatschappij nodig. want dat is nou een inclusieve samenleving. Andersom werkte trouwens ook. In onze basisschooltijd bleven veel meer kinderen gewoon op de basisschool. Dat kantelde vanaf begin jaren 80 vorige eeuw. En dat allemaal met ouders die niet assertief maar agressief jou wel even zullen vertellen hoe jij je werk moet doen. JaJa, wij zijn er mij een. En u werkt als school vandaag de dag maar beter mee. Want anders neuken wij u de moeder bij de rechter.

De Bende van Hiernaast, het eerste boek van auteur Stefan Vlaminckx is klaar om gepubliceerd te worden. Helpt u meer Stefan's droom te laten uitkomen en zijn kindje in eigen beheer uit te geven. Doneer via GofundMe https://gofund.me/aaca444a

Om maar helemaal te zwijgen over het meisje uit dit verhaal.

Want dat het gedrag van ons meisje zeer ernstig te noemen was, is iedereen het over eens. Hoelang ze dat op school dienen te tolereren, Zou tot grote discussie leiden tussen de groep Toen, en de groep Nu. Want als jouw championsleague studentje een keer thuisgekomen is met het verhaal dat ons trutje in zijn broekje heeft gezeten, dan belt ma niet even met school voor uitleg. Welnee, dan bestaan leeftijd, kind zijn en tolerantie niet meer. Dan is het kind gewoon een viezerik die je achter een hoog hek dient op te sluiten. En regel jij als school in goed overleg niet direct crisisopvang, dan blijft het kind maar thuis. Hoe onveilig het daar dan is ook. Want zo gaat het. Zo denkt u als gemiddelde broekrok moeder en societyshop vader. Ik loop al heel mijn volwassen leven tegen dit soort vooroordelen aan. En in mijn geval nog geheel onterecht ook. Maar het meisje uit dit verhaal, dat net zo oud is als ik, en helemaal niet bij mij op school zat, maar wel bij mij in de straat woonde ooit, benoemd dat jaar van onderzoek en ondersteuning, in de schoot van haar vriendjes en vriendinnetjes op de school waar ze ook allemaal naar toegingen, het beste jaar van haar leven. Ze wordt dit jaar vijftig. Voor mijzelf geldt hetzelfde. Mijn basisschooltijd was de mooiste tijd van mijn leven. Ook omdat de school het nooit heeft opgegeven te blijven zoeken naar het waarom van mijn toestand. En ik vertoonde geen heel afwijkend gedrag. Sterker, u zou jaloers ervan worden. Want ik heb weleens de hele dag, of geslapen op school of naar buiten zitten staren. Kortom, mijn leraar wist, de 12 sommen met het geleerde van vanmiddag gaat hij slecht maken. En diende als leidraad voor de bijspijkeruurjes die ik genoot. Zo gezegd zo gedaan, en ik krijg ook het opdrachtvel met 12 sommen erop. nogmaals, niet een keer op het bord gekeken. Maar alsnog alle 12 goed. Ik had dan ook een VWO advies als je CITO zou volgen. Ik ben begonnen op de Ivo Mavo, en na het tweede jaar naar de LEAO uitgestroomd. Vervolgens MBO detailhandel gedaan. Daar zette ik en de man die nu de baas van Hunkemöller Nederland is, een absoluut record neer: Examens waar je twee of tweeenhalf uur over mocht doen, hadden wij in nog geen 45 minuten af. En met hoge eindcijfers, je wil het niet weten. Nou, en met alleen die diploma’s op zak heb ik vorige maand als co-auteur mijn eerste wetenschappelijke publicatie uitgebracht. Ik kan dat wetenschappelijk engels amper lezen. Maar dat co-auteurschap pakt niemand me nog af. En dat lieve prestatiemaatschappij papa’s en mama’s, zo zou u het ook eens moeten doen.. In het volgende blog waarom met je handjes werken, ondergewaardeerd is, en hoe denigrerend dat is. Want niet alleen op school zijn jullie arrogant. Dat leest u later in de week. tot dan!

Althans, dat vindt ik.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

%d bloggers liken dit:
Ontvang pushberichten    OK Nee bedankt