Daar gaan we weer: Dictator Rutte regeert per decreet en schrapt zo de privacybescherming van liefst 80.000 Nederlandse burgers.

Tijdens de coronacrisis was het soms nodig snel te handelen. Daarvoor beschikt een minister over de ministeriële regeling. Dat is een wetgevend instrument, dat niet eerst door het parlement hoeft te worden goedgekeurd, en er voor is om in crisissituaties snel te kunnen handelen.

Deze regering misbruikt de ministeriële regeling nu om de strenge Europese en Nederlandse privacyregelgeving buiten werking te stellen voor 80.000 Nederlanders

Want onder die regeling hoeft er niet op privacy getoetst te worden. En ze gaan zover dat als jij als 1 vd 80.000 bezwaar maakt tegen het delen van je gegevens, ze niet niet meer gedeeld worden. Welnee. Dan “mag” de arts 2 vd velen verschillende gegevens die ze moeten gaan aanleveren, eruit laten. Dus bezwaar maken en niet meedoen met aanleveren, is alleen voor mensen zonder blauwe ggz ster op hun jas. (Dit is geen holocaust vergelijking, slechts de vaststelling dat er verschillende rangen burger bestaan in dit land. Net als toen joden met een gele ster moesten gaan lopen). Daarmee is het een voldongen feit: Wij zijn mindere mensen. Voor ons geldt niet dezelfde bescherming als voor mensen zonder diagnose. Want nooit met ggz te maken hebben gehad, zegt absoluut niets over jouw geestelijke gezondheid. Geloof mij als ik uit ervaring spreek: De gevaarlijkste gekken zien nooit een ggz van binnen.

Ze willen met onze gegevens een computermodel vullen. De wetenschappers die het bedacht hebben, keren inmiddels op hun schreden terug.

Maar dat absoluut terzijde. Rutte pleegt een stevig staaltje machtsmisbruik. En wederom over de rug van kwetsbare mensen. Rutte heeft echt een fetisj voor het daar bezuinigen schenden of afpakken van rechten of middelen waar weinig protest van te verwachten is. Kijk maar terug. Alleen maar harde ingrepen daar waar protest niet of nauwelijks te verwachten is. En begrijp ik meteen waarom ie geen vrouw/man heeft en geen gezin. Of je nou gepensioneerden pakt, mensen met een buitenlandse achternaam, of zieken, het doet er niet toe. Je bent in mijn ogen dan een misdadiger tegen de menselijkheid. Want hij vraagt zich niet eens af wat het doet bij mensen met een psychisch lijden. Welnee. Komt niet eens bij hem op.

En u, mijn hoogopgeleide lezerspubliek, u doet niets.

En zo werk je wantrouwen, complottheorieën en denken, en op een dag een heuse burgeroorlog, in de hand. Je schreeuwt erom door alsmaar verder door te drijven wat jou goeddunkt ten koste van de groepen die het al niet kunnen hebben. Ik mag mezelf hoogopgeleid noemen. Maar ik kom wel van de straat. Ik heb alles wat u vreest van dichtbij gezien. Ik weet dat we gewoon beesten onder de beesten zijn.

We zijn wel het enige zoogdieren ras dat soortgenoten naar het leven staat.

De enige soort op Aarde en in het hele heelal gok ik, die de eigen groep verdeeld in hogere en lagere leden en de lagere leden het leven gerust zuur maakt ten behoeve van de bovenste echelons in de groep. Eigen soortgenoten tot slaaf maakt. Zijn ouderen afdankt als oud vuil. En zijn hele omgeving naar het leven staat. Want zelfs de dino’s, de vorige plaag die deze planeet teisterde, maakte van hun leefomgeving niet zo puinbak als wij hebben gedaan. Kortom, vertel mij niks over hoe fijn beschaafd we zijn. Allemaal gelul. Vernis. Zo dun mogelijk aangebracht.

En zo kun je ook het geloof wel failliet verklaren. Want of God bestaat niet, of hij is niet de almachtige God die ons wordt voorgespiegeld.

Anders zat onze maatschappij wel anders in elkaar. Ik mocht de afgelopen maanden een aantal nieuwe mensen leren kennen. En met name 1 sprong eruit als authentiek zichzelf, en een prachtige ziel in een nog mooiere verpakking. Hoort ook bij die 80.000. Ik de afgelopen jaren welgeteld 3 mensen van buiten de groep van 80.000 leren kennen die zo zuiver zichzelf waren dat ik graag met ze omga. 2 zakenmensen die zich door mij lieten overtuigen dat zonder winstoogmerk het verdienmodel van de zorg moet worden. En 1 thuisbegeleider ggz die zijn fouten durft toe te geven. De rest? Vast geen slechte mensen, wel volledig los van alles behalve de rat race.

Gelukkig bestaat Karma wel.

Mijn vriendin Karma. Door velen afgeschilderd als een bitch . Dezelfde denkfout als ggz-ers en tbs ers op een hoop te vegen. Jullie weten gewoon niet beter. Karma egaliseert onbalans. Neem ik teveel, pak ze me alles af. Doe ik goed mijn best, brengt ze Patricia, Theun, Bas, Dax en mijn 80.000 medestanders.

Dus ook Rutte krijgt zijn trekken nog wel thuis.

Althans, dat vind ik.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

De Reizigersgemeenschap in Nederland verdiend een veel beter imago.

De Reizigersgemeenschap in Nederland verdiend een beter imago, las u in de titel. En u denkt nu: “De wàt?”. De Reizigersgemeenschap, zijn de mensen die wij geheel onterecht aanduiden als kampers. Bestaande uit Zigeuners, Roma, Sinti en andere, van oudsher, Reizigersfamilies. Tot zo’n 40 jaar geleden, reisde de meesten van hen ook nog echt. Want ik kan me de scharensliep (Scharen- en messenslijpers) nog herinneren want die kwamen halverwege de jaren 70 vorige eeuw, nog gewoon bij ons door de wijk. Autohandel, venten en kermisattracties exploitatie is nu de hoofdmoot van activiteiten die ze ondernemen. Oja, en oud ijzerhandel en autosloop niet vergeten. En allemaal met een KvK- en BTW nummer.

En ik kan u vanuit hier bij mij thuis, horen denken:

“Steef, woonde jij niet ooit in Oss? Want je vergeet drugs- en wapenhandel. Wiet kweken, en natuurlijk stelen en oplichten.”.

Maar dan moet ik u toch even terugfluiten. Want zoals in onze bevolkingsgroep, FC Roomwit noem ik mijn witte autochtone bevolkingsgroep, rotte appels voorkomen, zo heb je die ook binnen de reizigers. Maar ik kwam vroeger als kind met mijn moeder al op het grote reizigerskamp Vlijmen hier bij Den Bosch, waar ik al de warmte en geborgenheid mocht ervaren van het bij elkaar wonen met je familie. Waar oma nooit naar een tehuis gaat, maar in de boezem van de familie verzorgt wordt tot het einde. En ook ervaarde ik er dat zij hun kinderen strenger aanpakte en strafte voor willekeurig welk vergrijp. Toen ik nog in Mill woonde ging dat hetzelfde. Een jong mannetje klom op een middag bovenop de bestelwagen van een vriend van mij, die bij mij op bezoek was. Ik loop naar buiten, spreek hem aan en met een enorme bek maakt ie mij uit voor alles wat lelijk is, en roept van het kamp te komen en zijn vader erbij te halen als ik hem niet met rust zou laten. Ik zet een flinke glimlach op en vraag: “Ow, bende gij van het kamp? Dan laat maar, komt goed. Wonen jullie links of rechts?”. Hij antwoordde rechts en dan de laatste wagen aan de linkerkant. Ik steek mijn duim op en loop op mijn gemak richting kamp. Maar net voordat ik er ben, komt ie mij achterop gelopen en op het moment dat ik zijn vader aanspreek omdat ie buiten bezig is, komt junior al schreeuwend dichterbij. Te laat helaas. “Ik hoeft u niet te vragen of dat uw zoontje is, want hij heeft mij zelf vertelt waar ik moest zijn.”. Ik lach maar pa nog niet. “Wat is er aan hand?”.

Niet veel, maar genoeg om even met u te komen praten.

Bezorgd, tikkeltje in de verdediging, dat is hoe zijn vader mij aankijkt en toespreekt. “Niet zo heel veel, maar genoeg om het ff met u te bespreken. Want we zitten net aan de koffie als ik naar buiten kijk en hem bovenop het dak vd bestelwagen van mijn maat zie zitten. Ik loop naar buiten, spreek ‘m aan en met een bek zo hard dat je hem hier bijna kon horen, moest ik opflikkeren want hij kwam van het kamp en anders ging ie zijn vader ff halen. Waar ie zich alleen vergist heeft is dat ik er weet van heb, dat gij een doodnormale vent bent, die zijn kinderen zo niet heeft opgevoed.”. Die vader kijkt mij spottend aan en vraagt naar hoe ik dat denk te weten. Ik leg hem uit veel op het vlijmens kamp te zijn geweest vroeger. En zeker weet dat jullie strenger opvoeden als mijn ouders. Ondertussen had Pa zijn zoon naar binnen gejagen maar nu mocht ie teruggekomen. Toen ie niet op eerste bevel verscheen, was een krachtig uitgesproken “nu” van vader genoeg om hem half jankend naar buiten te laten komen. Op vaders vraag of het klopte wat ik beweerde wilde ie beginnen aan een ontkenning. Ik pak mijn telefoon en roep het mannetje bij me, laat hem de foto zien met hem bovenop het dak van de bestelbus. Zijn vader nog niet en zeg hem dat ik denk dat hij beter sorry tegen papa kan zeggen en dat hij het nooit meer zal doen. En mij een handje geven en sorry zeggen, en dan zal ik papa vragen jou niet te zwaar te straffen. Hij twijfelt maar kiest eieren voor zijn geld. Papa krijgt excuses en hij wil mij een handje geven. Die houd ik heel even vast. “Weet je waar ik het meest boos over ben?”. Hij heeft geen idee. “Niet dat jij boven op het dak zat. Want dat doe je gewoon niet. Maar mannen van jou leeftijd die moeten nog veel leren, dus wat mij betreft is dat snel vergeven. Nee, wat mij het meest dwars is dat jij zo’n enorme grote mond opzet, erbij verteld dat je van het kamp komt en mij dreigt je vader te gaan halen. Heel de straat heeft gehoord dat jij van het kamp komt. En alle burgers in mijn straat zullen denken dat jullie niet deugen. En zo doe je dat niet. Want zo’n bek geef je papa ook niet. En ik spreek met jou af dat je dat nooit meer doet , dan zal ik aan papa vragen jou niet te streng te straffen. Want papa kan streng zijn. Maar als jij mij beloofd dat nooit meer te doen, heb je je best gedaan om het met mij goed te maken en is het vergeten en vergeven. Maar dan hand erop en dan hebben we een deal.”. Hij geeft mij opnieuw een hand, en wordt door pa naar binnen gejagen. Dan laat ik pa mijn telefoon zien waarop de jongen staat. Geef hem een hand en bedank hem dat we het zo hebben kunnen oplossen. En vertel wel dat als er lakschade is, dat wel gerepareerd moet worden. Ik heb het bewust niet over betalen want van auto’s hebben ze daar meer verstand als ik. Vaders loopt mee met mij en zoonlief ook om excuses te maken aan mijn maat. Ik geloof wel dat ie alsnog een corrigerende tik of 2 heeft gehad. Maar tot de dag dat Ik verhuisde, begroet ie mij uitbundig als ik hem tegenkom. En ook met zijn vader is en blijft de sfeer goed. En de gehele voorkant en dak worden vakkundig opnieuw gespoten op kosten van Pa.

Geloof mij, het zijn net gewone mensen.

Reizigers, bij de burgerbevolking van dit land ook wel bekend als woonwagenbewoners of kampers, zijn een trots, gastvrij en eigenzinnig volk.

Maar waar ze er in het verleden complete”vrijstaten” op na hielden, in de vorm van grote reizigerskampen waar de politie niet meer kwam. En eigenlijk geen een instantie, is daar wel flink op ingegrepen. Op Videoland vindt u de serie Bij ons op het kamp. Ga die vooral maar eens kijken. Wellicht komt u dan samen met het Europees Hof tot de conclusie dat deze cultuur van deze bevolkingsgroep wel degelijk een verrijking is voor ons land. En dan kunt u meepraten hoe uw gemeente het aantal staanplaatsen gaat vergroten ipv proberen het kamp te laten doodbloeden.

En heeft u enig idee waarom kampers als naam beledigend is voor deze groep? De tweede wereldoorlog. Toen heeft Adolfje geprobeerd alle zigeuners, Roma en Sinti uit te roeien. En dat was hem bijna gelukt. En met zulke hechte familiebanden, voelen zij die pijn nu nog.

En het is een trots, gastvrij en eigenzinnig volk. Die wij van FC Roomwit, net zo institutioneel discrimineren als onze allochtone medelanders. Consequent zijn we wel. Ons kapot schamen moeten we ons ook.

Die gastvrijheid genoot ik volop als ik met mijn moeder meeging. Want ik was maar een mager manneke toen ik klein was. Dus wekelijks kneep oma kamp, tja wist ik veel, mijn wangen er haast af, en verliet ik samen met mijn moeder uren later volgegeten het kamp weer.

Uit voornoemde serie leerde ik dat er elke maaltijd genoeg werd gemaakt om ook eventuele gasten te voorzien van een hapje eten. Ook daar kunnen wij van FC Roomwit nog wat van leren. Want zoals wij steeds meer individualiseren, is echt belachelijk te noemen.

Dus Nederland, het mag een tikkie minder arrogant richting onze minderheden. En dus ook tegen de reizigers mag het weleens wat netter.

Want zoals wij en de Vaak Veroordeelde Democraten in de regering, menen te mogen omgaan met minderheden. Want doen we je geen toeslagenaffaire aan, dan discrimineren we je wel als je komt solliciteren. Ook daar leerde ik over tijdens het kijken van de Videoland serie: Een van de bewoners heeft een eigen bedrijf en wilde niet herkenbaar in beeld omdat ie al eens een klant was kwijtgeraakt toen die erachter kwam waar hij precies woonde. Te zot voor woorden.

Althans, dat vind ik.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Open brief aan AD’s Angela de Jong

Beste Angela,

Heb ik nieuws voor jou! Want geloof het of niet, maar jij bent een absolute lezersmagneet, en niet alleen voor jouw eigen krant het AD. Welnee, je bent vanaf de eerste keer dat ik over je schreef, een ware klikken machine, als te zien in de zoekresultatenanalyse met de meeste klikken naar dit blog. Het blogbericht heeft dan ook de pakkende titel “De te dikke reet van Angela de Jong”, en gaat over mijn ontdekking van jouw persoon, en de bakken stront die er destijds over jou werden uitgestort.

Ik moest vandaag toevallig weer eens in de Google Analytics app zijn, en nog altijd preikt het blogbericht met jouw kont in de titel helemaal bovenaan de lijst met meeste klikken.

En we zijn nu toch echt zo’n twee jaar verder. Ik overweeg dan ook om ala de columns van Peter Heerschop, die nog altijd zijn columns op radio 538 begint met “Lieve Marianne” als ode aan schaatster Marianne Timmer, een lieve Angela te gaan schrijven. Maar er is een probleem: Ik schrijf kritische stukjes vanuit mijn functie als VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. En een flinke kont, is met de beste wil van de wereld, niet als handicap te typeren. Dus die optie valt helaas af.

Toch eer ik jouw werk als nationaal televisie thermometer, vandaag met deze open brief.

Want laten we wel wezen, je bent een van, of zelfs de best gelezen columnist van Nederland. En daar heeft deze prutser in de marge dan toch maar mooi tegenop te kijken. En vooral ook iets van te leren. Zoals niet met naam en toenaam affikken tot op de veters. Of wel, maar dan ook het tegengeluid niet negeren. En humor. Je moet af en toe een kwinkslag maken, om niet in de grote zwarte brij van negativiteit te verdwijnen.

Wat jij mee hebt is jullie uitstekende SEO specialist en landelijke bekendheid.

Want die zoekmachine optimalisatie mannen van het AD, kunnen er wat van. Ik kom met al die statistieken niet verder als constateren dat jouw naam klikken genereerd, en ik dus voor mijn zomerafsluiter dat gegeven moet uitbuiten. En dus vandaag viert mijn blog jouw succes. Tsja, beter goed gejat als slecht zelf bedacht, moet je maar denken.

En hoe sluit je nou zo’n goed gejatte column af?

Nou gewoon, door jou en al mijn andere lezerspubliek een hele prettige zomer toe te wensen. En jou te laten weten dat als jij het koffietentje uitzoekt, ik immer bereid ben om collegiaal overleg te voeren. Bijvoorbeeld over het feit dat we allebei niet van kramperen houden. En hoe ik wars blijf van sterallures, net als jij.

Mocht je wederom naar je geliefde Italië vertrekken, dan wens ik je maximaal genieten toe. Ga je ergens anders heen, gebruik je open blik om te ontdekken wat er te ontdekken valt. Ik blijf thuis, hier in het mooie ‘s-Hertogenbosch. Want lokaal sponsor ik de middenstand en bij mooi weer is de markt hier mooier als die in Rome.

En mocht het toch echt nodig zijn, klap ik er hier weer een kritisch blogbericht uit. Want als ik 1 ding geleerd heb van 12 jaar Rutte aan de macht: Blijf scherp, want voor je het weet, een hele toeslagen affaire in je reet. Want Rutte slaapt nooit. Die zet alleen zijn actieve herinneringen uit bij gelegenheid.

Fijne zomer, een geweldige vakantie en hopelijk tot ziens in augustus!

Kleine leestip: Hier vindt je de website van mijn eerste boek. Het is een ebook over het geweldigste pleeggezin ooit. En te koop op Bol en Amazon. De links vindt je op de website. Veel leesplezier!

Althans, dat vind ik.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Zal ik het doen? Ja hoor komt ie: Hier, pak aan! Knuppel in het hoenderhok.

Op Psychosenet verscheen een nieuwe diagnose voor de DSM5: Psychiaters TunnelVisie Syndroom, kortweg PTVS.

PTVS treedt, erg genoeg, meestal op bij de meer ervaren psychiaters van Nederland. Zij kennen het klappen van de zweep, en dan sluipt deze gloednieuwe psychische aandoening er ongemerkt bij je in. Wij, de patiënten en ex patiënten van psychiaters die gewoon doorwerken met PTVS, wij moeten vandaag toch echt aan de alarmbel trekken. Zoals een patiënt weleens aan een brandalarm knop wil trekken. Toch even het signaal afgeven dat er iets niet goed gaat. Maar de diagnose liegt er dan ook niet om:

PsychiatersTunnelVisieSyndroom, PTVS kenmerkt zich in 100% van de aangetoonde gevallen, door het voorschrijven van (veel te) zware medicatie, snel en onnodig grijpen naar machtsmiddelen. Zwaarder diagnosticeren, classificeren, en ten langen leste declareren, alsmede opnames onnodig lang laten duren, zijn de zwaarste symptomen te noemen.

Maar zeker niet de enige symptomen.

Bij alle patiënten werd verlies van gehoor, gecombineerd met een afname in de empathische vermogens, wat de patiëntengroep al snel laat vervallen naar wereldvreemde vogels met een receptenschrijfmanie.

En om nou niet in de Long PTVS fase te belanden, moet er snel en rigoureus worden ingegrepen. Bijvoorbeeld door eens een cursusje effectief communiceren met je hart. Ook moet je je als psychiater geregeld laten onderzoeken op de symptomen van PTVS. Dit doet u door aan 10 van uw patiënten per maand te vragen of ze u:

  1. Eng vinden
  2. Vinden dat u goed luistert
  3. U voldoende doet met de informatie die u van hen ontvangt
  4. Of ze u in het laatste halfjaar meerdere keren iets hebben aangegeven dat u vervolgens volledig hebt genegeerd
  5. Of u en uw staf alles wat uw patiënten u vertellen of hoe ze handelen, relateert aan de door u gestelde diagnose
  6. Of uw patiënten zich serieus genomen voelen, of zich juist sérieus genomen voelen
  7. Of ze u een rigide, autoritaire, in het eigen gelijk vastgeroeste autistische non communicator vinden

Mocht u meer als 2 van de 7 kenmerken hebben, of alleen kenmerk 7 dan moet u in volledige thuisquarantaine blijven totdat u niet meer besmettelijk bent. Daarnaast dient u behandeld te worden aan uw betwetertje.

Want je kunt er helemaal van herstellen, mits je op tijd en met de juiste methode en wat goed fatsoen, ingrijpt in je betwetertje. Mooi hoe ze ook met deze methode, gewoon een eigen betwetertje, om het betwetertje dat kapot is te vervangen, kunnen aanbieden. Het gaat om je hersenen, dus veiligheid voorop.

Want alles wat een PTVS besmette psychiater doet, is meestal (80% vd gevallen) beter voor de GGZ waar hij of zij werkt, zijn of haar golfhandicap die de big pharma helpt verbeteren onder het mom van congres, studiereis of incentive, of zijn of haar eigen portemonnee. Zelden wordt aangetoond dat de patiënt in kwestie er echt baat bij heeft gehad.

Mijn eigen ervaring als hulpverlener en VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, zeggen het ook:

PTVS is ernstig en zeer wijdverbreid. En dat begint bij de communicatie. Want waarom staan universiteiten toe dat de minst communicatieve studenten worden toegelaten tot de specialisatie psychiatrie? Waarom zit daar niet een intakegesprek aan vast, waarin de kandidaat in Jip en Janneke taal moet kunnen uitleggen dat hij/zij u kankerverwekkende medicijnen blijft pushen, terwijl de klachten waarvoor ze zijn voorgeschreven niet meer aanwezig zijn, u desondanks niets heeft ondernomen om te bezien of en hoe uw patiënt weer van die troep afkomt, en zelfs niet naar minder schadelijke oplossingen heeft willen kijken?

Slaagt u, dan mag u psychiater proberen te worden. Zakt u dan moet u iets anders gaan doen. Lijkt me een heel preventieve maatregel om PTVS geheel uit te roeien.

Want ik probeer het echt een beetje amusant te brengen maar mijn onderliggende boodschap is serieus te nemen.

Want het komt vaak en steeds vaker voor. Niet uit te leggen beleid, opnameduur, alles onder een diagnose scharen, sneller naar machtsmiddelen grijpen en daarbij de rechter een rad voor ogen draaien. En net als in jeugdzorgzaken, gelooft de rechter blind alles wat u uitkraamt. Want u bent de expert. Ja, in het op peil houden van de omzet wel. En daarom is er weleens een leugentje nodig. En een vernauwing in het geweten. En dat moest maar eens afgelopen zijn.

En als laatste, maar zeker niet onbelangrijk: Wordt het niet hoog tijd dat u uw patiënten gaat inlichten over het feit dat u een wettelijke verplichting heeft uw patiënt bij de politie te laten registreren als ernstig psychisch kwetsbaar, indien die patiënt een bepaalde zorgzwaarte nodig heeft, die meer zorg omhelst als basis GGZ? En dat u dat niet hoeft of zelfs mag mededelen aan uw patiënt? Want ik trof een spv-er die snapte dat bij mij vertrouwen te voet komt, en per razendsnelle Chevron weer gaat. En zij meldde mij dat die wettelijke plicht er was. En in 2022, met een aanvullend mensenrechtenverdrag gehandicapten in werking, lijkt me deze openheid voortaan geboden.

Althans dat vind ik.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Boekenweek

Het was voor mij, de afgelopen tijd, Boekenweek. Paperback en e-book om precies te zijn. Want ik heb een boek geschreven, dat nou onder redactie is, en zo snel mogelijk als paperback en e-book te koop zal zijn. (Zin in!).

Het gaat over het pleeggezin van Pa en Ma. Beter bekend als: De Bende van Hiernaast. Pa en Ma regeren met strakke hand. Toch vindt geen van de kinderen hen streng. Ze leveren zowel reguliere als crisisopvang. Maar dan anders.

Fictie met feiten.

Alhoewel het verhaal een geheel verzonnen verhaal is, zijn de personen in het boek gebaseerd op echt bestaande mensen. Dat wat de kinderen meemaken, de verschrikkelijke trauma’s die zij hebben opgelopen, het is allemaal echt gebeurd. Ik laat ze alleen plaatsen in het gezin van Pa en Ma. Die ook echt bestaan. Alleen een andere set pleegkinderen hebben gekregen in dit boek.

Het is een ode. Een ode aan de pleegopvang door ouders die onvoorwaardelijke liefde combineren met duidelijke grenzen en een eerlijke behandeling.

Het is ook wat ik denk gemist te hebben in mijn leven. Want ik ben een kind zoals in het boek. En veel fysiek liefdevol contact, onvoorwaardelijke liefde, duidelijke grenzen en een eerlijke behandeling zijn een aantal basisvoorwaarden die samen met behandeling, veel voorlichting en ondersteuning op de specifieke problematiek van ieder individueel kind moeten zorgen voor de best haalbare toekomst.

Maar wat de aanpak zoals Pa en Ma zo uniek maakte, was de saamhorigheid en het groepsgevoel die het bracht. Een voor allen en allen voor de mooiste Bende van Nederland.

Verwacht: Mei/juni 2022 in een boekhandel bij u in de buurt.

En via elke e-book online winkel die er bestaat.

Als ik toch eens…

Als ik toch eens een dagje mocht regeren. Dan stopte ik acuut met het armoedebeleid. Want hoezo heeft het derde of misschien vierde rijkste land ter wereld een minister van armoede? Daar maakte ik meteen korte metten mee. Weg met dat soort problemen. Omhoog die uitkeringen. Want voor het geld hoeven we het niet te laten. En dat zal voor altijd mijn verwijt aan Mark Rutte zijn: Hij wordt de langstzittende premier deze regeerperiode en de veroorzaker van energiearmoede, zorgtoeslagenaffaire, Groningse gasramp, Unilever en Shell weg uit Nederland, baanarmoede, cultuurbarbarisme, gepensioneerden pesten, arbeidsgehandicapten bashen. Dat is naast de GGZ kapot bezuinigen en de jeugdzorg laten imploderen, de erfenis van Mark Rutte, langstzittende premier van Nederland.

Je gaat je echt afvragen wat is dit voor een man?

Heeft geen vrouw/man, noch kinderen. Terwijl het aan zijn buitenkant niet kan liggen, zou je denken. Maar dan moet het haast wel structureel fout zitten aan de binnenkant. En dat blijkt ook wel. Want “Daar heb ik geen actieve herinnering aan.”, is inmiddels legendarisch. Alle ministeries lopen er de kantjes af als je het hebt over de Wet Openbaarheid van Bestuur. En moet ik nog over het lid Omtzigt hebben? Nee toch?

Doneer gul om ons een boek te laten worden  https://gofund.me/f641a97e

Ik kan nog even doorgaan, maar is dat echt nodig? Want je kunt de mensen met de kwetsbaarste financiële positie hun hele vrij besteedbaar inkomen wel afpakken, maar dat komt als een boemerang terug. Want dat maakt meer schade als alleen maar economische.

Maar mijn echte vraag is en blijft hetzelfde: Hoe dan?

Ik heb een inkomen iets boven het absolute minimum. En ik zie in rap tempo de grenzen van mijn monetaire draagkracht naderen. Boodschappen, gas, water, licht, maar bijvoorbeeld ook de contributie voor de brancheorganisatie. Die ging van 65 naar 75 EUR. En waar gaat dit eindigen? En we kunnen er zolang over praten als we willen, het VVD stempel van de afgelopen 12 jaar ondertussen, staat duimendik op deze problemen. Want alles boven modaal en hoger is er alleen maar beter op geworden, diezelfde afgelopen 12 jaar. Ook daar komt vanzelf een eind aan nu. Want gemeenten zullen hun lasten ook flink verzwaren en dat raakt de monetair uitgedaagde mensen niet, want die ontvangen daar kwijtschelding voor. Dus hoe onze vrolijke vrijgezel dit denkt te gaan oplossen, het is mij een raadsel.

Mijn conclusie is dat het Rutte te doen is om kwantiteit in plaats van kwaliteit.

Want kwalitatief heeft hij gefaald in het leveren. We zijn een land geworden dat niet langer zijn kwetsbaarste burgers het beste geeft wat we hebben. Verre van dat. Als je hier in Nederland in een kwetsbare positie terecht, ben je zwaar de lul. De toeslagenaffaire heeft wel bewezen dat wij als land heel ver durven gaan. Ten koste van alles. Allemaal dankzij de langst zittende premier van Nederland.

Althans, dat vind ik.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Die afzegging door de gesloten jeugdzorg instelling zegt veel over de stand van de jeugdzorg in Nederland.

Laatst heeft stichting Het vergeten kind een onderzoek gepubliceerd over de gesloten jeugdzorg. En dat loog er niet om. Zelf heb ik contact met iemand die momenteel, en 18 jaar is, en in de laatste maanden van een verblijf in de gesloten jeugdzorg zit. Zo krijg ik een aardig beeld van hoe de hazen lopen in de gesloten jeugdzorg, en ik heb niks positiefs te melden kan ik u mededelen.

Op Twitter publiceerde een 17 jarige een teleurstellende afzegging

Op Twitter ontdekte ik een aantal actief twitterende ex gesloten jeugdzorg slachtoffers, ik kan het niet anders noemen, die rondom het publiceren van het onderzoek en de bijbehorende petitie hun verhaal deden. Een van hen, 17 jaar oud en nog niet heel lang weg uit de gesloten jeugdzorg, had een afspraak gemaakt met de manager van de instelling waar ze zat, om aan het team dat voor haar verantwoordelijk was tijdens haar verblijf, eens te komen vertellen wat al die maanden gesloten jeugdzorg met haar gedaan hadden. Die afspraak, gemaakt voor de start van de campagne van stichting Het vergeten kind, werd vrij laat ook weer afgezegd. En dit met het argument dat het team de campagne, waaraan hij/zij haar medewerking terecht verleende, als bedreigend ervaarde. En die afzegging met dat argument in de richting van een onschuldige 17 jarige zegt alles over de stand van zaken in de gesloten jeugdzorg.

Los van het onbeschofte, zegt het veel als jij een hoognodige roep om verandering als bedreigend ervaart.

Want onbeschoft is het. Maar vooral de argumentatie van het team zegt alles over de manier van werken en denken in de gesloten jeugdzorg. Waar juist die kinderen gebaat zijn bij structuur, regelmaat, onvoorwaardelijke liefde en duidelijke grenzen, krijgen zij mensen tegenover zich die ze desnoods met geweld dwingen gedrag te vertonen dat men als verantwoordelijken als gewenst ziet. Zaken waaraan zo’n kind troost of plezier beleeft, of steun bij vindt, dienen verdiend te worden. En waar een knuffel geboden is, zet men 2 volwassenen in om je naar de isoleercel of comfortkamer (Een isoleercel nieuwe stijl. Hufterproof met kussen van de vloer tot aan het plafond) te slepen, omdat je door diezelfde volwassenen wordt aangemerkt als niet meewerkend. Want, je zal ook eens vragen met rust gelaten te worden omdat je verdrietig bent. Natuurlijk niet. Want voor het handhaven van de macht is het wel nodig dat je als volwassen jeugdzorg mishandelaar je macht laat gelden. Iets anders kan ik er, helaas, niet van maken.

Ook is behandeling meestal niet de eerste prioriteit.

Men dwingt kinderen eerst in het gelid van de betreffende afdeling te lopen, straft ongewenst gedrag af met isolatie of een aangepast programma en vroeg naar bed. Maar therapie, of een andere vorm van behandeling, zal heus ook weleens onderdeel zijn van het verblijf in zo’n instelling, maar de voorbeelden die ik ken hadden allemaal 1 ding gemeen: Behandeling van hun problematiek begon pas nadat ze de gesloten jeugdzorg hadden verlaten. Om het over de echte noden van zo’n kind maar te zwijgen. Want macht uitoefenen laat zich niet verenigen met onvoorwaardelijke liefde geven.

En wat doet het meisje wiens afspraak met het verantwoordelijke team niet doorging?

Die schreef een brief aan de politiek. Die zal ik onder dit blogbericht proberen te laten zien. Anders sta er de link er naartoe.

Femke Willemse, 17 jaar, schrijft na haar verblijf in de gesloten jeugdzorg een brief aan politiek Nederland

3 februari 2022

Beste meneer/mevrouw,

Mijn naam is femke Willemse ik ben 17 jaar oud en ben nu ongeveer 2 en een halve maand uit de gesloten jeugdzorg weg. Ik heb daar anderhalf jaar gezeten en veel vervelende traumatische dingen meegemaakt net als (helaas) vele andere kinderen.Ik ken u niet, weet niet welke functie u heeft of wat uw politieke standpunten zijn. Wat ik wel hoop te weten is dat je iets om de jongeren en kinderen van nederland geeft. En wat er momenteel gebeurt is niet oké.Dit wordt duidelijk uit meerdere ervaringsverhalen maar ook uit het onderzoek van het vergeten kind. Hieruit blijkt opnieuw hoe de gesloten jeugdzorg faalt om er voor ons als “kwetsbare” jongeren te zijn.Scheur Kleding en dekens, brandwerende matrassen en een camera in het hoekje van mijn slaapkamer. Dat is wat voor een tijd mijn kamer was. Niets om me mee te vermaken, me af te leiden of me getroost te voelen.die dingen die ik nodig had om me getroost en minder eenzaam te voelen kon ik “verdienen” maar waarom moet een kind dat in zo’n positie verkeert ook nog dingen gaan verdienen. dat is als zeggen tegen een persoon met een gebroken been dat het z’n rolstoel of krukken moet verdienen.ik ben de tel kwijt hoe vaak ik in de comfortroom heb geslapen, op gegeven moment standaard namelijk. ik liet zelfs mijn spullen gewoon daar liggen. ik wist dat ik er in de avond toch wel terug kwam, waarom zou ik dan elke keer gaan slepen met mijn spullen?een keer dat ik niet van mijn kamer af wou omdat ik alleen wou zijn (en me eigenlijk gewoon enorm slecht voelde en troost nodig had) en er toen af ben getrokken door 2 begeleiders en vervolgens naar de grond ben gewerkt en alarm werd gedrukt om mij van de trap af te trekken. vervolgens kreeg ik na dit incident een TAP (tijdelijk aangepast programma) dat houd in dat je eerder naar bed moet, extra taken moet doen, schrijfopdrachten moet maken en alle vrijheden die je al had opgebouwd voor de komende dagen kwijt bent.terwijl ik in deze specifieke situatie ondanks dat ik zei dat begeleiding weg moest gaan het nodig had gehad dat er iemand naast me was gaan zitten. me ondanks dat ik knuffels vaak af hou m toch zou geven en me zou laten zien dat diegene er echt voor me wilde zijn.begrijp me niet verkeerd deze begeleiders hebben ook veel goede dingen voor me gedaan maar hoe dit is gegaan kan niet en had anders gemoeten.Als je naar de wc wilde moest je inbellen bij de intercom als je geluk had kwam leiding ook daadwerkelijk voor je als je pech had moest je wachten en kon je niet eens naar de wc wanneer je dit moest.In de kamers naast je het geschreeuw, gebonk en gesmeek om rust. Om troost en om liefde. Om niet meer alleen te hoeven vechten. Vaak ook om de dood of uit frustratie, maar er zit meer achter deze frustratie.Niet alleen jongeren geven het aan maar ook hulpverleners geven aan dat ze met hun handen in het haar zitten.U heeft momenteel een positie waarin u ons kan helpen en ik hoop dat u die kans pakt niet alleen omdat uw plicht als vertegenwoordiger van het volk is maar omdat u bovenal mens bent en ik hoop dat u dit ook wilt laten zien. Geen enkel mens zou dit laten gebeuren bij kinderen.Ik sta open om mijn ervaring met u te delen maar op voorwaarde dat u laat zien dat u een mens bent en uw positie gebruikt om voor ons als kinderen en jongeren op te gaan komen.Het kan niet langer zoals het nu gaat en ik hoop dat u dit na deze campagne in ziet, en er iets mee gaat doen. want we kunnen allemaal wel denken oh het moet stoppen maar er moet actie ondernomen gaan worden en ik hoop dat u die stap wilt zetten ongeacht uw partij, functie of standpunten.Met vriendelijke groet,Femke Willemse

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Tahmina Akefi, niet zomaar de vrouw van.

Tahmina Akefi, partner van wijlen Peter R. de Vries, is niet zomaar “de vrouw van”, maar degene die ons laat zien, wat wij tot nu alleen hadden gehoord.

De slachtofferhelper en crimefighter met een mening over alles en de vasthoudendheid van een pitbull.

Zo kennen wij Peter allemaal. En bij leven hoorde je weleens een gerucht dat het een enorme lieve en gevoelige man was maar geloven deed je het niet. Toen na zijn overlijden echt ieder familielid, kind, vriend of vriendin zich in haast lyrische bewoordingen uitlieten over al zijn lieve, mooie en zachte kanten, dacht je wellicht ‘ach ja, over de doden niks dan goeds’. Maar heb je gisterenavond Vertrouwelijk, de docu over hoe Peters verloofde Tahmina Akefi, hun relatie, leven en zij de periode na de aanslag beleefde, dan weet je nu: Al die verhalen waren dus hartstikke waar! Ik vond het een prachtige documentaire, die maar een doel had: Ons eenmalig laten zien wat Peter zelf het liefst verborgen hield. Wat voor man is hij thuis?

Dolf Jansen, vriend van Tahmina Akefi, verwoordde het heel mooi on stage

Hij kwam eten bij Tahmina, en die deelde mede dat er “Nog iemand zou komen eten”. Dolf komt de woonkamer binnen en ziet daar Peter staan. Zonder rechthoekig kader vd randen van de tv om zijn hoofd. Oprecht in hem geïnteresseerd, nergens een mening over en liet hem steeds uitpraten. “Een oprecht vriendelijke vent”. 30 pagina’s materiaal over de Vries zo de vuilnisbak in want “Dat materiaal kan ik nou niet meer gebruiken.”. De kracht van ontmoeten, wil ik maar zeggen.

En ze loste meteen mijn vraag op uit mijn column na de aanslag, geschreven aan Peter.

Na zijn overlijden schreef ik in dit blogbericht over mijn twijfels ten aanzien van zijn beveiliging. Maar dat loste deze docu, beter, Tahmina zelf in een keer voor mij op. Want dat hij geen persoonsbeveiliging wilde, snapte ze. Je levert al je vrijheid in. “Maar laat dan je vaste routes beveiligen” suggereerde ze nog. Maar dat ging ‘m niet worden, aldus Peter. “Het is alles of niets”. Dat illustreerde ze met een mooi voorbeeld: Peter moest op gesprek bij de NCTV, Nationaal Coördinator Te weinig Veiligheidsmaatregelen voor een bespreking over zijn veiligheid. Onder het gebouw van de coördinator falend beveiligen, zit een parkeergarage. Toch moest Peter 500 meter verderop parkeren. Geen plaats voor hem in de garage. Het falend systeem in twee zinnen.

Kortom, het was het mooiste tv programma/docu over Peter R de Vries dat ik gezien heb.

En ik heb ze allemaal gezien. Daarom adviseer ik u van harte aan Vertrouwelijk terug te kijken via uw tv decoder of via NPO tv app. Want u zult het met mij eens zijn: Liefde overwint alles. Zelfs Peter R de Vries. En dat kunnen zijn aanslagplegers en diens opdrachtgevers niet zeggen. Die hebben zich alleen maar nog belachelijker gemaakt. Ik wens Taghi vele visitaties en weinig echt menselijk contact. Gaat ie die vinger in zijn hol 3x per week, vanzelf waarderen.

Tahmina, dank je wel!

Althans, dat vind ik.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Knuffelmarokkaan

Afgelopen week viel ie keihard van zijn voetstuk: Nationale knuffelmarokkaan Ali B (ouali). Zijn artiestennaam had ie in ieder geval gekozen met vooruitziende blik.

De Bende van Hiernaast, het eerste boek van auteur Stefan Vlaminckx is klaar om gepubliceerd te worden. Helpt u meer Stefan's droom te laten uitkomen en zijn kindje in eigen beheer uit te geven. Doneer via GofundMe https://gofund.me/aaca444a

Bouali blijkt een typische #metoo-er

Want ik twijfel niet aan de over hem vertelde verhalen. Allereerst omdat Tim Hofman zijn werk uitstekend gedaan heeft. Maar vooral, omdat twee dames onafhankelijk van elkaar eigenlijk dezelfde modus operandi (criminele werkwijze) bloot leggen. Onafhankelijk van elkaar. En daarmee vind ik het zogenaamde schakelbewijs wel rond.

Het verdriet, de pijn en schaamte, maar vooral de levenslange schade zijn groot.

En dat allemaal omdat wij, het publiek, hem zo hoog op het schild hebben gehesen dat hijzelf is gaan geloven in zijn eigen onaantastbaarheid. Het doet mij denken aan de vele, met name, jonge meiden die menen dat wat bekende mensen op de socials laten zien, het werkelijke leven is. Rolmodellen als Isa Hoes, en Doutzen Kroes hebben zich daartegen ook al meer als eens uitgesproken. Ook Nikki ‘Tutorials’ de Jager maakt zich sterk voor het “Wees jezelf” adagium.

Bouali vindt zichzelf ook zichzelf

En dat is heel verdrietig. Dat je zo megalomaan bent geworden dat wat jij doet, jouw nieuwe normaal is. Ook voor de Marokkaanse gemeenschap in Nederland is hij niet bepaald voorbeeld. Want zo heeft zijn moeder hem zeker niet opgevoed. En het is nou ook niet bepaald volgens de de richtlijnen van het geloof.

De Bende van Hiernaast, het eerste boek van auteur Stefan Vlaminckx is klaar om gepubliceerd te worden. Helpt u meer Stefan's droom te laten uitkomen en zijn kindje in eigen beheer uit te geven. Doneer via GofundMe https://gofund.me/aaca444a

Zijn Videoland docu is inmiddels verwijderd

Zijn muziek is in de ban gedaan. Net als die van Borsato overigens. En is dat terecht? Gezien het schakelbewijs van meerdere onafhankelijke verhalen lijkt me dat wel. Wel hoop ik erop dat er snel een rechter gaat kijken naar de bewijslast. Dat is wel zo goed, zeker voor de slachtoffers.

%d bloggers liken dit: