WVGGZ en de veroordeelde crimineel met een ernstig psychisch lijden.

Sinds de invoering van de WvGGZ heeft de rechterlijke macht, de rechter voorop, iets nieuws bedacht: Veroordeelde criminelen, ook die als gevaarlijk werden beschouwd, worden steeds vaker naar reguliere GGZ instellingen gestuurd voor behandeling. Blijkbaar interpreteert de rechter de WvGGZ zo, dat dit toelaatbaar is.

Of zou het gewoon een ordinaire bezuiniging zijn?

Sinds Ruttes kauwgomballenbende de baas mag spelen in dit land, heeft men eerst de zelfredzaamheid door onze strot geduwd, en daarmee bergen opnameplekken wegbezuinigd, en nu is dan ook de forensische psychiatrie aan de beurt. Want dat is nou de mores bij de Vaak Veroordeelde Democraten (VVD). De zorgkosten stijgen doordat we steeds ouder worden, en de oplossing is simpel: Je zondert gevaarlijke criminele mafkezen niet meer af van de maatschappij en kwetsbare mensen, maar laat ze juist hun dingetje doen binnen de reguliere GGZ, zodat daar meer slachtoffers vallen, wat er dan weer voor zorgt dat daar mensen gemiddeld genomen iets jonger sterven en zo en geen beroep meer doen op kostbare zorgvoorzieningen, maar ook geen of korter aanspraak zullen maken op de gespaarde pensioengelden.

Dure klanten

Want het zijn dure klanten, die cliënten van de reguliere GGZ. Ze zorgen met hun verwarde gedrag voor extra belasting van het politieapparaat, vreten zich blind aan peperdure antipsychotica. Daarom is die tegenwoordig zo giftig dat je of sterft aan kanker, of ze niet meer inneemt, moet worden opgenomen en daar dan in de handen valt van de kinderverkrachtende Anne Faber moordenaars en ander crimineel tuig met een stoornisje of tig. Dat noemen ze bij de Vaak Veroordeelde Democraten (VVD), een win-win situatie. Ik noem dat het pakken van de kwetsbaren die de kleinste kans geven om ertegen te protesteren. Natrappen als het slachtoffer allang knock-out gevloerd is. En, typisch VVD.

Het orakel uit ‘s-hertogenbosch ziet het lijk al drijven

Ik hoeft niet lang na te denken waar dit toe gaat leiden. Of lijden zo u wilt. Dit gaat namelijk lijden naar een personeels-exodus uit de GGZ richting beroepen met een kleiner risicoprofiel. Dat je je niet hoeft af te vragen of je je kinderen gaat zien afstuderen of trouwen. Dat, als je tegen je kinderen zegt dat je ze na het werk trakteert op een broodje hartfalen, bij de restaurants met de grote gele M, de kans ook daadwerkelijk zo groot mogelijk is dat je dat ook daadwerkelijk kan nakomen. Dat soort werk. En geef u eens ongelijk. Ook verwacht ik dat door deze ontwikkeling, meer mensen langer in behandeling zullen moeten blijven, omdat de invloed van de krankzinnigen maffia hen terugwerpt in hun ontwikkeling richting leven met een psychisch lijden. En uiteindelijk ben je dan toch nog duurder uit omdat zelfredzaamheid niet meer te bereiken is met een goede behandeling bij uw plaatselijke GGZ instelling. Veel zal er veranderen. Maffiosi staan erom bekend goed renderende industrieën geheel over te nemen en gemeenschappen maximaal uit te knijpen. En dat snappen ze bij de Vaak Veroordeelde Democraten (VVD) als geen ander. Don Mark Rutte, de Capo di tutti Capi van de VVD crime family, waant zich dan ook onaantastbaar. De Teflon Don van Nederland.

Maar alle gekheid op een depotinjectiespuitje

De combinatie van bezuinigingen op die zorg van waaruit het kleinste protest te verwachten is, en totaal onbenul over hoe kwetsbaar mensen in de reguliere GGZ worden door dit soort stunts, maakt onze maatschappij steeds blinder voor elkaars behoeften. Elkaars kwetsbaarheden en elkaars wensen en verwachtingen. Zelfredzaamheid wordt dan vanzelf “Je zoekt het zelf maar uit”. Vaak Veroordeelde Democraten (VVD) zijn dat wel gewend. Want die praten nooit. Niet over hun duistere zaakjes, niet met de politie. En zeker niet over de kwetsbaarheden van anderen. Tenzij ze op het punt staan die eens flink te misbruiken voor eigen gewin… Ow, wacht… Dat doen ze natuurlijk al..

Althans dat vind ik.

Nieuwe Start Ervaringswerk en stichting KGVP, werden met het VBHC concept van NSE runner up in de prestigieuze VBHC Prize competition 2020

Open brief aan Marcel Gelauff, hoofdredacteur NOS journaal.

Beste Marcel,

Al een aantal keer heb ik je aangesproken op de keuzes die jij en jouw mensen maken, ten aanzien van het beeldmateriaal dat jullie uitzenden, bij de diverse onderwerpen in het journaal, en dan vooral overdag.

Benen die uit de modder staken, gillende varkens met gebroken poot.

Het is begonnen met de verslaggeving rondom de grote tsunami in 2004. Toen heb ik gevonden dat jullie het niet konden maken, om tijdens dagtv zo tot aan het acht uur journaal, beelden uit te zenden van benen van slachtoffers die recht omhoog uit de modder staken. Ook andere gruwelijkheden die destijds zichtbaar werden, zonder waarschuwing vooraf, en op tijden dat ook de allerkleinste kinderen tv kunnen kijken. Jij verdedigde je met het argument dat je vanuit journalistiek oogpunt eigenlijk niet anders kon want dat dat nou eenmaal hetgeen was wat er gebeurde. Ik heb als tegenargument aangedragen dat ik blijf vinden dat je dat niet kan doen overdag, of er tenminste een waarschuwing voorafgaand aan mee kan geven, zodat ouders van kleine kinderen kunnen zappen danwel hun kind anderszins kunnen afschermen voor dit soort gruwelijkheden. Een paar jaar geleden hield ik hetzelfde betoog, maar toen ging het over beelden van varkens, waarvan 1 met overduidelijk een gebroken poot, die door een of andere bruut van het slachthuis daadwerkelijk de slacht in werden geknuppeld. Dat is bij wet uiteraard verboden. En dat gaf de beelden hun nieuwswaarde.

En vandaag, midden in de grote vakantie, kwamen jullie met een onderwerp over de bosbranden in Australië.

En jawel Marcel, daar ging je weer. Ik kan jou met de beste wil van de wereld niet verwoorden wat je nou eigenlijk wilde vertellen over de bosbranden. En jullie je van geen kwaad bewust, vragen je vast af, hoezo Stefan? Dat zal ik je uitleggen. Omdat, beste Marcel, ik de volgende beelden tot mij kreeg, en daar zo ontzettend van gruwelde, dat ik niet alleen niet kon blijven kijken, ik werd er fysiek onpasselijk van. Een brandend bos. Overduidelijk Australië want midden in beeld, ingesloten door vuur, een koalabeertje. Ik had het ocharme wat zielig, nog niet bedacht of de vacht van dat beestje vat gewoon vlam en dat beestje begint te krijsen. ‘s-Morgens om 11 uur, midden in de zomervakantie, op NPO 1 in jouw journaal. Nou ben jij al een grijze duif, dus misschien leven je ouders wel niet meer, maar probeer even met me mee te denken: Zou ze trots op je zijn? Is dit hoe ze jou heeft opgevoed? Keihard en zonder ook maar kruimel gevoel in je donder waar het het potentieel publiek van jouw prachtige nieuwsrubriek betreft? In de zomervakantie, ‘s-morgens om elf uur? Ik wed er een goede fles wijn om dat er vanavond tenminste tientallen, maar enkele honderden of meer zou me ook niet verbazen, kleine kinderen die puur toevallig op het verkeerde moment keken, na een nachtmerrie over brandende koalabeertjes, gillend wakker worden danwel überhaupt niet kunnen slapen.

Volwassen vent, weliswaar met een chronisch ptss, die het al niet trekt..

Ik ben een volwassen vent, weliswaar met een ptss-c en ik trek het al niet. En dan hoeft je jezelf niet af te vragen wat zulke beelden met kleine kinderen doen. Ik heb dat ptss niet opgelopen door het kijken naar Sesamstraat. Nee, ik heb mijn portie gruwelijkheden echt wel gezien. En omdat ik weet wat gruwelijkheden zien kan doen met een mens, ben ik fel op dit onderwerp. Wat er bij mij maar niet in wil is dat noch jouw beeldredacteur, noch jouw redacteur op het onderwerp, je presentator of jijzelf, niet bedenken dat je wellicht andere beelden kan laten zien overdag. Het heeft er maanden en maanden achter elkaar gefikt daar in Australië. Dus was er vast wel een minder gruwelijk beeld te vinden dat paste bij het onderwerp. En dan ga je, mijn inziens, gewoon voor het schokeffect, de sensatie. Het meest aangrijpende beeld kiezen om maximaal te scoren met je verhaal. Wat ik jouw redactie weleens zou willen opleggen, is dat ze verplicht al die gruwelijke beelden eens aan hun eigen kinderen moeten laten zien. Rondje productconfrontatie van papa of mama’s werk.

Ik ga mijn mening eens voorleggen aan de raad voor de journalistiek.

Vragen wat hun er van vinden. Want ook volwassenen met een geestelijke handicap zien dit. Da’s dus naast kleine kinderen en dierenliefhebbers zoals ik. En laat ik nou net als VN ambassadeur een beetje opkomen voor de groep geestelijk gehandicapten en psychisch kwetsbare mensen. Ik vraag me af of de raad zich niet enigszins zou kunnen vinden in mijn stelling dat het beschermen van kwetsbaar publiek voor moet gaan op nieuwswaarde, tijdens dagtv, zo tot het half acht journaal van RTL. Want dat komt eerst. Dan weet ieder ouder, gehandicaptenverzorger, dierenliefhebbers en andere gevoelige zielen dat ze totdat RTL om half acht met hun bulletin komt, veilig tv kunnen kijken zonder koalabeertjes te zien branden, varkentjes gemarteld zien worden of tsunamidoden als tulpen uit de grond zien steken. Oja, ik vergeet nog dode baby’s zien aanspoelen vanuit Syrië..

Want ik heb het nu vaak genoeg geprobeerd, jou tot besef en inkeer te laten komen

Maar aan een dood paard moet je niet blijven trekken. En als de baas niet wil, dan moet je wel naar diens baas. Of in dit geval naar de raad met vakbroeders. En dan maar hopen dat die het wel willen snappen. Want ik ben er helemaal klaar mee.

Desondanks wil ik het graag onder het genot van een glas fris, want ik drink geen koffie, uit komen leggen aan jou en je redactie waarom ik het zo belangrijk vind dat jullie het leren.

Heb ik wel een aantal voorwaarden bij: Jij betaald het retourtje ‘s-Hertogenbosch-Hilversum. Je zorgt er ook voor dat ik even op het station wordt opgehaald. Jij, je beeldredacteur en jouw senior redacteuren zijn er om mee te doen aan het gesprek. Dan zorg ik voor echte Bossche bollen. Dan zal ik een klacht bij de raad van de journalistiek heroverwegen. Alhoewel het natuurlijk een mooie casus is om voor te leggen. Maar dat kunnen we dan ook samen doen.

Althans, dat vind ik.

VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap, begeleider thuis GGZ. Patiëntenrechten verdediger.

Mijn contactgegevens:

nieuwestartervaringswerk@gmail.com

+31623624630

De bananenrepubliek die past bij een narcostaat

Gefeliciteerd Nederland, het is inmiddels officieel: We zijn nu toch echt de bananenrepubliek geworden die je mag verwachten bij een narcostaat als de onze.

De onschuldpressumptie overboord, en zonder bewijs zwaar gestraft

Het kan allemaal in Nederland. Afgelopen dagen liet het Openbaar Ministerie (OM) weten dat oud wethouder de Mos en zijn compaan worden vervolgd, waarvoor ze worden vervolgd, en dat alles niet met foto’s erbij met zo’n kek zwart balkje voor de oogjes en de achternaam afgekort tot “de M”, Maar naam toenaam en de mededeling dat ze vlak voor de volgende gemeenteraadverkiezingen pas daadwerkelijk vervolgd zullen gaan worden, erbij. Daarmee zet het OM de onschuldpressumptie overboord en schendt men de rechten der verdachten in deze. Richard Korver (@jeadvocaat op Twitter) was er duidelijk over: Niet magistratelijk, weinig prudent ook. Hij roept op tot een wijziging beleid bij de afdeling voorlichting.

Bewijzen ontbraken, alleen vuige roddels werden gerapporteerd.

Het doet mijn denken aan de aanpak rondom de zogenaamde wet Damocles, die gemeenten handvatten geeft bestuurlijk op te treden tegen illegale drugshandel. Zonder enig bewijs van handel, kan men middels het bestuursrecht, een pand 3 maanden sluiten en zo jouw maatschappelijke positie volledig torpederen. Zonder dat een rechter ook maar de moeite neemt om inhoudelijk te toetsen. Bestuurlijke vrijheid. Ook als er uitsluitend roddels zijn te rapporteren gaat men gerust over tot sluiting. Niet dat dat de bedoeling van dat wetsartikel was, maar je bent pas echt een bananenrepubliek als iedere burgemeester de wet zo leest als dat hem of haar het beste uitkomt, rechters de andere kant op kijken en de Staat per decreet regeert. Sinds Covid-19 is dat allemaal feit geworden en dus vind ik de terminologie gerechtvaardigd.

Het nieuwe normaal

En dat is blijkbaar het nieuwe normaal voor deze narcostaat. We maken je zonder proces of bewijs gewoon alvast met de grond gelijk, in de hoop dat je blijft liggen en “we” van het probleem af zijn. Ik heb als maatschappelijk zeer betrokken hulpverlener al meermaals gewaarschuwd voor dit fenomeen. Want graag wijs ik erop dat een wapen zoals een pistool met munitie, in narcostaat Nederland een paar (zo’n 6 of 7) honderd euro kost. En het mij niet zou verbazen dat er een keer iemand na zo’n klap te hebben gekregen, uit pure wanhoop opstaat, een wapen neemt en daarmee probeert onrecht recht te zetten.

Dan doe mij maar het oude normaal

Het oude normaal, waarbij het OM zich prudent en terughoudend opstelt, gemeentelijke en andere bestuurders zich niet meteen van de zwaarst mogelijke maatregelen bedienen bij het motiveren van het volk het anders te doen, en de rechter niet meer wegkijkt maar gewoon weer inhoudelijk toetst of het beleid wel juist wordt gevoerd. U weet wel: Zoals het eigenlijk hoort als je niet bent vervallen tot de staat waarin wij ons als land bevinden.

Want op het oog lijken wij in veel opzichten een voorbeeld voor anderen.

Maar een voorbeeld voor anderen zou ik ons niet willen noemen. Met het door ons bij elkaar geroofde kapitaal, verkregen uit kolonisatie, slavenhandel en anderen oplichten, jezelf een positie kopen op het wereldtoneel als innovatieve natie die recht en wet hoog in het vaandel heeft staan, is mooi maar dan moet je je eigen beleid daar wel op aanpassen.

Mensen in een kwetsbare positie ontzien, eerlijke en transparante regels hanteren.

Want ook verdachten zijn kwetsbaar. Immers, de onschuldpressumptie zegt dat zij onschuldig zijn totdat het tegendeel bewezen is, en dat men na te zijn afgestraft, men ook daadwerkelijk boetedoening heeft gedaan en het dan ook klaar moet zijn. Beide komen, zo leert ook mijn ervaring in de omgang met ex gedetineerden, in Nederland op losse schroeven te staan. Ik ken namelijk maar bar weinig ex gedetineerden die zonder problemen konden terugkeren in de maatschappij. Sterker, ik ken er niet een. Daar heeft stichting Bonjo dan ook een dagtaak aan. Bonjo komt op voor die belangen. En met de zoveelste natte scheet van het OM, nu dan in de zaak van de Haagse ex wethouder de M, is onschuldig tot het tegendeel bewezen is, ook doodverklaard.

En de belastingdienst ambtenaren?

Worden die ook zo aan het kruis genageld binnenkort? Of blijven die in het kader van “Ons kent ons en ons dekt ons” lekker buiten schot? Ik vrees van wel. En dat, lieve kijkbuiskinderen, maakt mijn betoog wel zo’n beetje compleet. Het opwarmen van de planeet zorgt er vanzelf voor dat bananen straks ook hier wel willen groeien, en dat maakt het plaatje helemaal af.

Althans, dat vind ik.

Onderzoek Stint ongeluk Oss: Onbevredigend en terecht.

Twee jaar onderzoek is er gedaan. Maar toch is het onmogelijk gebleken de oorzaak van het treinongeluk in Oss, waarbij 4 kinderen van tussen de 4 en elf jaar zijn omgekomen en een kind en de begeleidster zwaar gewond raakte, te achterhalen. De betrokken elektrische bolderkar Stint is tot het laatste schroefje uit elkaar gehaald en onderzocht maar het technische gebrek waardoor het kreng die dag weigerde te stoppen, is niet gevonden. Wel lijkt er concensus dat een technisch gebrek de oorzaak moet zijn.

Niet vervolgd

Want, en dat noem ik het goede nieuws van vandaag, de begeleidster die het kreng bestuurde, wordt niet vervolgd. Citaat Openbaar Ministerie: ” Zij moet leven met de gedachte dat onder haar verantwoordelijkheid 4 jonge levens zijn verloren en voelt zich daar schuldig over. Dat is volgens ons onterecht”. Ook ik, en de getuigen, nabestaanden en iedere Ossenaar, kunnen prima leven met dat oordeel. Want uit de getuigenverklaringen, dashcambeelden en de uitgebreide verklaring van de begeleidster is gewoon feitelijk vastgesteld dat zij er alles aan gedaan heeft om de ramp te voorkomen, maar dat dat niet is gelukt. Ook haar werkgever valt niks te verwijten.

De fabrikant

Alleen naar de fabrikant loopt nog een onderzoek. Men zoekt in de administratie naar bewijs dat de fabrikant geweten heeft van een technisch mankement, omdat er eerder incidenten zouden zijn geweest met de “bolderkar des doods”. Eerder hebben andere onderzoekers al vastgesteld dat het ministerie van verkeer destijds de innovatieve bolderkar te snel heeft toegelaten. Het ministerie wordt echter niet vervolgd. Wel heeft men beloofd die fout niet nogeens te maken. De vernieuwde bolderkar is daarom ook nog niet terug op de weg. Ook zijn er extra noodstopvoorzieningen en verbeteringen aangebracht die momenteel intensief gekeurd worden.

Pijnlijk en frustrerend

Dat is wat het voor alle nabestaanden is. Het feit dat er geen oorzaak kan worden aangewezen na zo’n intensief en uitgebreid onderzoek, is ook voor het OM, nauwelijks te verteren. Dagenlang onderzocht men de magnetische velden rondom de spoorwegovergang. Alle beelden, getuigenissen en verklaringen. Alle rapporten heeft men uitgebreid bestudeerd. De fabrikant van de boordcomputer heeft men bezocht. En ook de producent van de stint werkte volledig mee. Kortom, men heeft er alles voor uit de kast gehaald.

Rust

De nabestaanden willen nu vooral rust. Om het verdriet te laten slijten. Eraan te wennen dat het gat in hun ziel permanent is en niet meer kleiner wordt. Zij moeten leven met het ergste wat je als ouders kan overkomen. Je kind(eren) verliezen. Want voor 1 ouderpaar was dit niet de eerste keer.

Als buitenstaander

Als buitenstaander en bewoner van Oss, heb ik voor het eerst het gevoel dat het OM daadwerkelijk alles heeft gedaan wat men kon doen om de waarheid te vinden. Ook ben ik nog altijd onder de indruk van het collectieve verdriet en de wake de eerste nacht bij het station waar het gebeurde.

Oss werd een met de kleine zieltjes en de nabestaanden. Werkelijk iedereen was er kapot van.

En terecht natuurlijk.

Althans dat vind ik.

Stefan Vlaminckx, eigenaar van Nieuwe Start Ervaringswerk.

De grenzen van maatschappelijke discussie. Hoe zwart wit wil je het hebben?

Waar liggen de grenzen van maatschappelijke discussie? Ik bedoel daarmee, wanneer stop je met het produceren van reactieve twitterdiarree? Als je er dagen lang op hebt gehamerd hoe de vrouw was overleden, van het lijdend voorwerp in deze maatschappelijk discussie? De dochter tergend. Zover dat ze zich genoodzaakt voelde publiek te maken dat het lijdend voorwerp, laten we hem Johan noemen, niet thuis was toen zijn vrouw fataal van de trap lazerde, jaren geleden naar ik begreep.

Want dat zijn we geworden

We zijn ook niet echt meer in discussie. Je bent kamp Akwasi of kamp Johan. En ben je wit, dan ben je privileged en hoor je je diep te gaan schamen. Ben je zwart dan wordt je aan alle kanten benadeeld en gediscrimineerd, waar FC Roomwit wat aan dient te doen. Geen enkele nuance meer. Rutte praat niet met vertegenwoordigers aller kleuren, nee dat is een publiciteitsstunt. De regering zal er wel een zwartepieten verbod doorheen willen hebben voor november. Als pleister op de wonde.. Niks deugt er nog. COVID-19 is verzonnen om ons te onderdrukken. Niemand kan mij een doel aanwijzen, maar zover zijn we gezakt. We hebben geen grenzen meer. We gaan, heel borderline, volledig los op dat waar we optegen zijn, of domweg niet snappen. Resultaat? Ik herinner u nog even aan de grote toiletrollenrellen van maart jongstleden. Dit is nou Nederland. En Nederland, dat bent u.

Waarom jij doen zo ?

Dat is de grote vraag. Zitten racistische denkbeelden daadwerkelijk ingebakken in de mens? Want black lives schijnen ook gewoon racistisch te zijn. En zorgt het anonieme van social media ervoor dat jij het beest in je los meent te moeten laten? Ik weet het ook niet meer. Wat ik nog wel even in herinnering wil roepen is het verhaal over mijn tijd als optiek medewerker in Nijmegen. Daar werden wij gevraagd om stageplekken beschikbaar te stellen voor MBO leerlingen. Daar voldeden wij graag aan, en dus hebben wij destijds 2 periodes van acht weken een heuse stagiair(e) over de vloer gehad. Daar ging nog wel wat aan vooraf. Want tijdens de sollicitatieprocedure, de jongelui diende zichzelf bij ons te melden voor een gesprek, belde de coördinator van de school met de vraag of wij alstublieft wilde overwegen om jongeren met een niet Nederlandse afkomst, althans 3 generaties terug kwam opa uit Marokko over om hier te werken, wilde overwegen omdat ze daadwerkelijk overal geweigerd werden. Wij hebben eerst een jongen en daarna een vlotte jongedame op stage gehad, en daar zat meer arbeidsethos in als bij de gemiddelde volwassen witneus, zogezegd. Dus discriminatie op basis van afkomst is de afgelopen 20 jaar in ieder geval niet verbeterd.

Wel is de nuance maatschappijbreed redelijk ver te zoeken.

Want ik zie het niet. Dat witte privilege. Wellicht komt dat omdat ik ben opgegroeid in een wijk waar de achtergestelden gezellig samen in een wijk woonde. En ik geloof er heilig in dat de autochtone Nederlander zijn allochtone medelanders anders behandeld, als zoveel mensen met zoveel voorbeelden weten te komen. Maar het is hier geen USA. Hier ben je je leven niet kwijt, bij een verkeerde beweging. Mitch Henricus, roepen ze dan meteen. Ja, die had inderdaad zo niet aan zijn einde mogen komen, dat klopt. Maar het is ook waar dat Mitch geen schatje was en ook niet vies van een beetje uitdagen. Waarmee ik niks goedpraat maar slechts wat nuancering probeer aan te brengen. Dan heb je nog het zogenoemde etnisch profileren. Inderdaad een lastig probleem als jonge of redelijk jonge gasten, al dan niet behorende tot een groep waarvan bekend is dat ze vaker in de criminaliteitscijfers terugkomen, in een mooie dure auto rondrijden, die ze met veel en hard werken verdiend hebben. Want de politie hanteert een patseraanpak die erop gericht is om na te gaan of dure aankopen ook te verantwoorden zijn uit het gegenereerde inkomen. Ik denk dat dat ook wel kan op basis van uitsluitend een kenteken check gecombineerd met de gegevens van belasting en overige diensten. Het is per slot 2020 niet waar? En dat is dan ook precies de reden dat ik al dat heftige social media gereaguur niet zo goed snap. Discussie prima. Maar persoonlijk worden alleen als ook jij als reageerder met naam en toenaam genoemd mag worden.

Derksen en Co

Dan nog even terug naar het begin van deze column. De dochter van Johan Derksen, wiens moeder ooit fataal van de trap lazerde, meende te moeten reageren op een mevrouw die dagenlang Derksen aanduidde als diegene die zijn vrouw de fatale val had laten maken. Zij kwam met de mededeling dat Johan niet eens thuis was toen het gebeurde. En ik moet u eerlijk toegeven dat ik dat wel het grootste dieptepunt op social media van de laatste jaren heb gevonden. Dan lijkt het toch net alsof we steeds minder intelligent worden met zijn allen.

Althans dat vind ik.

Cyberpesten door grote mensen

Al jaren is het zogenaamde cyberbullying, Engels voor pesten via internet, een hot item met betrekking tot de schoolgaande jeugd. Maar vlakt u vooral de grote mensen niet uit. De afgelopen dagen mocht het mijzelf overkomen. En dat is geen fraai gezicht, volwassenen die zich gedragen als lastige pubertjes.

Er was eens…

Er was eens een dame die zich erg boos maakte over het feit dat men middels de wetenschappelijk onderbouwde ROM methode, in de GGZ begon met het meten van resultaten van de gegeven behandeling. Zij was echter niet boos over de meting ansich, maar wel over het feit dat de resultaten moesten worden gedeeld met een stichting, gelieerd aan de zorgverzekeraars van Nederland. Ze was vooral boos omdat dat te vaak gebeurde zonder toestemming aan de patiënt te hebben gevraagd. En ook omdat de gegevens te weinig geanonimiseerd werden aangeleverd aan voornoemde stichting. Zij voerde duchtig actie tegen zoveel onrecht, en op een dag kreeg zij haar finest hour yet: Ze won de zaak die ze erover had aangespannen. Lang verhaal kort: Einde oefening wat betreft het delen zonder toestemming.

Maar zoals altijd, is roem vergankelijk.

En zo verdween ook deze mevrouw weer langzaam in de vergetelheid. En om dat te voorkomen, bedacht zij een plan: Iedereen die zich richtte op het inzetten van de wetenschappelijk verder onomstreden ROM meetmethode, zou zij weleens even aanpakken op de privacyrechten van de cliënt of patiënt wiens resultaten men zou willen weten. Dus mevrouw gaat er feitelijk vanuit dat als je resultaten van behandeling of begeleiding probeert te meten, dat automatisch betekent dat je aan privacyschendingen doet. Dat is wat mij behandelaars destijds een denkfout noemde, en bij mij kwamen die voort uit een trauma uit mijn jeugd. Misschien heeft deze mevrouw ook wel een trauma opgelopen door al dat strijden tegen het delen van de ROM metingen destijds.. Je weet het niet..

Wat ik wel weet is dat ze redelijk last heeft gekregen van normvervaging

En van een niet te stoppen prestatiedrang. Want sinds een aantal jaren werk ik samen met de slimste appbouwer van Nederland samen aan een project om behandelresultaten meetbaar te maken. Eerst deed men dat puur als bedrijf. Tegenwoordig als stichting. Dit omdat grootverdienen niet het doel is, maar wel het onder een breed publiek en zorginstellingen bekend laten worden van deze privacybestendige app. Onderaan dit blog vindt u meer informatie over de stichting en de app. Want wordt deze app gemeengoed in de gehele gezondheidszorg, dan kan men veel efficiënter behandeling inzetten en op bijsturen, wat ervoor zorgt dat onze ziekenfondspolis betaalbaar blijft. De boze mevrouw uit dit verhaal heeft dit verhaal nooit gehoord. Dit omdat zij lucht kreeg van dit prijswinnende project en acuut in haar drama schoot en haar oogkleppen en oordoppen opzetten, om op lompe wijze de strijd aan te gaan. PRIVACY!!! Ondanks dat er op de privacybescherming niks valt aan te merken eist zij, uitsluitend via social media, nooit in een rechtstreeks gesprek, inzage in de privacyverklaring en de overeenkomst die de stichting sluit met afnemers van de app. De toon die zij daarbij bezigt is dwingend, en niet direct dansen naar haar pijpen betekent: Schuldig!!! Zij verliest daarbij alle realiteit en fatsoen uit het oog. ROM is privacyschending en zij geeft initiatieven zoals het onze op de manier waarop ze het doet “De kans om op een open platform zoals Twitter of LinkedIn, te reageren”.

Dat ze ons met haar suggestieve en agressieve methodes, meteen al 3-0 achter zet, ziet ze niet.

Dat ze een helemaal zuiver en goed project schade toebrengt, boeit haar niet. Het gaat alleen maar over verdienmodel en privacy van… Dat hier mensen al jaren bergen en nogeens bergen privé kapitaal in hebben geïnvesteerd, en dat zij geheel ongefundeerd ervoor zorgt dat dat op deze manier een steeds langere tijd nodig heeft om er ook maar iets van terug te zien, het boeit haar niets. En met rugdekking van een aantal hotemetoten uit de, met name, geestelijke gezondheidszorg, denkt zij zich God op aarde te mogen wanen. Mijn uitnodiging om in gesprek met elkaar te gaan, zodat we al haar bezwaren onderbouwd zouden kunnen wegnemen, kwam me te staan op eerst hoon (wie ben jij nou helemaal?), gevolgd door het blokkeren van mijn account.

Dus eerst schade berokkenen, om vervolgens niet thuis te geven bij het ontvangen van tegengas, is de norm bij deze mevrouw.

En de aan haar gelieerden. Bij ons thuis noemen ze dat pesten. En omdat zij zich vooral bediend van social media (what’s in a name?) Als aanvalswapen, cyberbullying. En dat noemt zich voorvechter van patiëntenrechten. Ook als ze niet in het geding zijn.. Als het niet zo kwalijk was, zou je het bijna zielig gaan vinden voor deze mevrouw. Zielig omdat zij denkt dat haar waarheid de waarheid is. Zielig omdat blijkbaar niemand in haar omgeving tegen haar zegt dat ze zich in moet houden. Want wie stelt bewijst, zo luid het Nederlands recht. En roep jij iets schadelijks, dat daadwerkelijk ook schade veroorzaakt, dan is het recht daar ook duidelijk over…

Hoe nu verder?

Aandacht vragen voor dit probleem. Met dit blog, een mail aan haar en haar achterban, en uiteraard via social media. Want u mag het weten, dat niet alleen uw kinderen pesten of worden gepest. Nee, zelfs volwassenen, hoogopgeleide volwassenen zelfs, maken zich schuldig of ondersteunen dit soort pesterijen. Een ongemakkelijke waarheid.

Althans, dat vindt ik.

runner up titel voor stichting KGVP en Nieuwe Start Ervaringswerk voor het hierboven genoemde project.
http://www.kgvp.nl

www.stoppestennu.nl website over (cyber) pesten.

www.stopbenchmark.com de website van de pester.

www.nieuwestartervaringswerk.nl website van de auteur dezes.

www.vbmedia.nl de website van de uitgever van dit blog.

All lives matter

Let op, hierna volgt er een knuppel, voor in het hoenderhok.

Wij, de witte Nederlanders zonder migratie achtergrond, of afkomst uit een van onze oude kolonies, die generatie op generatie hier uit de klei zijn getrokken, moeten ons eigenlijk heel diep gaan schamen. Want honderden jaren geleden deden onze voorouders een aantal dingen niet goed. En dat deden ze zo fanatiek, dat het anno 2020 in onze genen lijkt te zijn ingebakken.

Wat deden onze voorouders verkeerd?

Koloniseren en in slaven handelen. Maar moeten wij ons schamen voor iets dat onze voorouders honderden jaren geleden verkeerd deden? Nee dat niet.

Waarvoor dan wel, wil u weten?

Nou, voor het feit dat het erop lijkt dat het gedrag van onze voorouders toen, anno 2020 wel lijkt ingebakken in onze genen. Want toentertijd waren onze voorouders heel openlijk rascistisch, en beschouwde zij de oorspronkelijke bewoners van onze kolonies, als minderwaardig ten opzichte ons eigen superieure ras. Dat was toen ook heel gewoon. Absoluut niet goed te praten en getuigend van weinig intelligentie, maar wisten onze voorouders veel.

Anno 2020 doen we dat toch anders.

Anders. Niet zijnde erg veel beter. We verbergen het alleen veel beter. En daar zouden we ons oprecht diep, zeg maar gerust heel diep, voor moeten schamen. Dat ga ik u in dit blog eens haarfijn uitleggen.

Want anno 2020 verbergen we het beter.

We doen het ook subtieler. We schelden mensen met Afrikaanse roots niet meer uit voor nikker, maar behandelen ze nog wel zoals onze voorouders hun nikkers behandelde. Goed, wij zien onze gekleurde medemens niet meer als bezit. Ook praten we niet meer in de verschrikkelijke termen als het voornoemde nikker of een ander scheldwoord, maar vaak en mijn inziens nog veel te vaak, behandelen we ze nog steeds met exact hetzelfde wantrouwen als dat onze voorouders deden honderden jaren geleden. Ik benoem even het etnisch profileren bij politie en belastingdienst. Het bewezen feit minder uitgenodigd te worden, op sollicitatiegesprek terwijl je wel over dezelfde competenties beschikt als de bleekneus wiens brief op de stapel na de jouwe komt, en wiens brief er ook nogeens minder netjes uitziet ook.

Ergens diep in ons verborgen zit nog steeds datzelfde superioriteitsgevoel van eeuwen geleden.

En nou zult u bij uzelf denken: “Ik niet hoor”. Maar dan kan ik u melden ook u mevrouw/meneer. Wellicht verbergt u het beter, maar ook u barst van de vooroordelen en het gevoel het zelf beter te doen als een ander.

Zeker als die ander van over de grens komt of zijn roots vindt in een ander werelddeel.

Want ook u heeft toch liever dat uw kind een partner kiest uit de eigen groep. Ook u vindt het sneller vervelend als vier jongemannen met een noord Afrikaans uiterlijk, bij u op de hoek rondhangen, dan wanneer er vier roomwitte Nederlandertjes staan. En ook u slaat een toon aan alsof u tegen een kleuter praat, wanneer u uw buurvrouw spreekt met hoofddoek omdat ze volgens u de taal niet zo goed spreekt.

En nu ik het zo benoem, begint in uw roomwitte bolletje irritatie op te komen.

Dat komt omdat u beseft dat wat ik schrijf, hout snijdt. Het is het soort racisme dat we niet eens meer aanduiden als racisme of vooroordeel. Dat soort gevoelens bespreek je ook niet, dat hoort gewoon bij je cultuur. En hun doen het toch ook?

En zo komt het dan ook dat sommigen van u al 15+ jaar PVV stemt..

Maar ‘s-morgens gewoon zonder blikken of blozen uw Marokkaanse buurman goedemorgen groet, omdat het een hartstikke vriendelijke vent is. Al die 15+ jaar heeft buurman niet geprobeerd u op te blazen. Ook heeft hij u niet proberen te bekeren in het kader van de islamisering. En die schaal gegrild vlees met allerlei lekkernijen die het buurmeisje in het kader van het Suikerfeest, ieder jaar maar weer bij u moet komen afgeven van haar ouders, is meestal dezelfde dag of hooguit de dag erna met veel smaak soldaat gemaakt.

Dit terwijl u op kantoor niet twee keer hoeft na te denken over het uitnodigen van iemand die Achmed heet voor de sollicitatieprocedure.

Past niet in de groep, zo schat u op de automatische piloot in. Dadelijk wil ie nog vijf keer per dag bidden. Kom nou, zo doen we dat hier niet. En bij het uitzendbureau begrijpen ze dat ook prima. U hoeft het maar een keer in bedekte termen aan te geven, en geen “buitenlander” zal er bij uw bedrijf over de drempel stappen. Ja hooguit om schoon te maken. Maar dat maakt ook niet uit want alle waardevolle zaken liggen dan toch achter slot en grendel. U zegt het niet hardop hoor. Want dat zou discriminatie zijn.

En dat is nou precies waar wij van FC Roomwit het fout doen.

En het fout blijven doen. Want wat ik hierboven beschrijf bestaat officieel niet in het o zo tolerante Nederland. Toch gek dat de andersgekleurde medelanders daar heel anders over denken. En oververtegenwoordigd zijn in het wonen in een achterstandswijk, het ontvangen van uitkeringen, en daardoor vanzelf ook in de misdaadcijfers. Want op een gegeven moment ga je gewoon halen wat je niet lijkt te kunnen verdienen. Dat deden onze voorouders immers al…. Honderden jaren geleden.

Althans, dat vind ik.

De jeugd van tegenwoordig

Zoals u al eerder hier heeft gelezen, kan ik met veel plezier kijken naar de jeugd van tegenwoordig. Het verwonderd me hoeveel meer ze weten als ikzelf op dezelfde leeftijd, maar bijvoorbeeld ook dat ze veel wijzer zijn op het gebied van, ouderwets uitgedrukt, de bloemetjes en de bijtjes of modern uitgedrukt, de usb-stick van papa en de 3D printer van mama, en het desondanks later, en bewuster daadwerkelijk gaan uitproberen.

En in tijd van nood, is de achtjarige nabij..

En nu hoorde ik ook weer een knap staaltje kinderkracht. We hebben het over de achtjarige Devon (gefingeerde naam). Van Devon is op school bekend dat hij nagenoeg alles weet van computers, gameconsoles en aanverwante producten. Of eigenlijk, zo vermoedde men altijd, de papa van Devon weet daar alles van, en Devon leert daar van, maar praat vooral papa na. Onder de kinderen van de school gingen wel verhalen over heldhaftige reddingen van eigenlijk opgegeven x box of PlayStation consoles door Devon zelf, maar over het algemeen werd door het lerarencorps aangenomen dat de papa van Devon de eigenlijke held was.

Tot Corona

Want toen de crisis in volle omvang over ons heen kwam, moest tout onderwijsgevend Nederland in no-time het wiel opnieuw uitvinden. En op de meeste scholen ging dat redelijk. Op een paar scholen fantastisch, maar op een aantal scholen ging dat, in eerste instantie, slecht of zeer slecht. Op die laatste categorie scholen verrichtte men alsnog wonderen, maar kostte het wel heel veel meer energie. Devon zat op zo’n school uit die laatste categorie.

Bij het eerste contact moest de school dan ook mededelen dat het nog even ging duren.

Voordat er online lesgegeven kon worden, en er dus een rooster zou komen. Wel konden er alvast wat boekjes en opdrachten worden opgehaald, maar de benodigde uitleg, zover niet bekend bij de ouders, moest echt nog even wachten. De vader van Devon had bij het ophalen van de spullen aangeboden dat hij gebeld kon worden met elk probleem, en hij altijd klaar zou staan om te helpen. In dankbaarheid werd zijn mobiele nummer genoteerd, en binnen het uur voor het eerst gebruikt. Devon pakte aan. Na naar papa te hebben gevraagd, hoort de enige leraar met enige IT kennis dat papa even bezig is, maar dat terugbellen niet hoeft. De leraar mag zijn vraag aan Devon stellen. In een paar minuten legt hij zijn probleem uit in een terminologie die ik hier niet reproduceren. Teveel vaktermen en verwarrende informatie. Nadat de leraar klaar is, vraagt Devon een ogenblikje “om wat op te zoeken” en het wordt een minuutje stil aan zijn kant van de lijn. Als Devon terugkomt legt hij, zonder te haperen, in een paar minuten uit waar het probleem zit, en hij geeft de leraar drie mogelijkheden om het probleem te tackelen. In dezelfde vaktermen, en ook aanvullende vragen beantwoord hij vrijwel direct. Heel soms lijkt hij ruggespraak nodig te hebben, maar zeker weten doet men dat niet want als Devon het gesprek even onderbreekt wordt de microfoon aan zijn kant gedempt.

Ik herinner u als lezer er nog maar even aan dat we het hier hebben over een achtjarig manneke.

Kort en goed, die eerste dagen van de grote omschakeling, is de Devon helpdesk cruciaal gebleken. Niet alleen IT aanpassingen op school worden begeleid, ook ontvangt de school via Devon en diens vader, althans dat is nog steeds de gedachte, hele goede adviezen over de te kiezen online software om klassen tegelijk online te kunnen bedienen. Nog geen 12 uur nadat Google zijn tools gratis vrijgaf om online lesgeven mogelijk te maken, had zijn school het geïmplementeerd.

Eenmaal opgang wist elke leraar welk nummer gebeld moest worden bij eventuele problemen.

Heel soms moest men even wachten omdat Devon dan zelf les had, en dus bezig was, maar binnen minuten was ie er om het probleem op te lossen. Toen dat voor de derde keer gebeurde vroeg de juf in kwestie uit nieuwsgierigheid toch maar eens door bij de moeder van Devon, die op dat moment steevast de telefoon aannam. En ze kon het bijna niet geloven, maar de moeder bezwoer haar toch echt dat het al die tijd Devon zelf was geweest die alle vragen had beantwoord. Zijn vader was niet eens thuis geweest omdat die in het hele land locaties bezocht om problemen te verhelpen rondom IT in coronacrisis, en al weken amper nog thuiskwam.

En dat is nou wat ik bedoel met mijn bewondering voor kinderen van nu.

In mijn tijd had je minstens een afgeronde universitaire studie achter je kiezen alvorens je problemen kon oplossen die in dit verhaal door de achtjarige Devon werden opgelost. Zijn moeder kan het wel enigszins verklaren. Papa werkt normaal gesproken op zaterdag van heel vroeg in de ochtend (lees:nacht) tot maximaal 11 uur in de ochtend aan achterstallig werk dat hij graag af wil hebben. Daarna gaat ie namelijk samen met zijn oudste zoon, Devon’s broertje is zes, boodschappen doen voor de hele week en is het daarna echt weekend en heeft papa alleen nog maar aandacht voor zijn gezin. Nadat hij ze ‘s-maandags naar school heeft gebracht begint zijn werkweek weer. Mama wist ook pas kort dat Devon steevast ‘s-nachts met zijn vader opstond om samen op zolder te gaan zitten. Papa werkend, Devon kijkend en vragend.

Volgens zijn vader moet hij de opgedane kennis hebben opgepikt van zijn vaders scherm en telefoontjes met collega’s.

Want echt iets uitgelegd heeft ie hem nooit iets. Ja 1 ding: hoe je een gameconsole openmaakt zonder de warranty beveiliging te verbreken. Maar verder….

Het geeft mij maar aan hoe ontzettend krachtig en bijzonder die grijze massa van ons is, en hoe de jongste generatie die zoveel beter weet te vullen met kennis.

Althans, dat vind ik.

Open brief aan eigenzinnig Nederland

Lieve vrienden en vriendinnen,

Nu dat de maatregelen een versoepeling krijgen, het weer steeds mooier wordt en u al weken en weken achter elkaar hebt binnen gezeten, laat u duidelijk blijken dat u het zat bent, al dat coronagedoe.

Want u hebt het er even goed van genomen.

Zat u niet in het park, dan zat u wel in de trein naar Zandvoort. Liep u niet in het centrum van de stad, dan liep u wel in bos of andersoortig natuurgebied. En dat is nadrukkelijk niet de bedoeling, maar u hebt het gehad. En dat laat u op deze manier duidelijk merken.

Maar snapt u nou echt niet dat wat u wilt bereiken er niet komt als u zich nu niet inhoudt?

Want als komende weken de besmettingsgevallen weer gaan oplopen, kunnen nieuwe stappen richting normalisering van ons leven, niet gezet worden. Daardoor duurt het weer langer voordat de economie enigszins kan herstellen. En dat gaat op den duur ook u merken. Want wellicht is dat nu nog niet zo, maar hoe langer de economische activiteit op dit lage niveau blijft, hoe groter de kans dat het ook u uw baan gaat kosten. En dan heb ik het nog niet eens over de zorg en de capaciteit die men nog kan leveren om dit op te vangen. Want het is je reinste roofbouw wat u pleegt op de keihard werkende zorgmedewerkers omdat u het thuiszitten zat bent. Wat nu lijkt te gebeuren is daarom ook echt op het randje van wat je nog fatsoenlijk kan noemen. Om niet te zeggen zwaar asociaal in de richting van zorgverlenend Nederland.

Nee mevrouw, u wordt niet opgenomen ondanks dat het wel nodig is voor uw kankerbehandeling.

Maar helaas, uw buren moesten er persé even uit, wat geresulteerd heeft in meer opnames, waardoor wij de reguliere zorg nu niet naar behoren kunnen uitvoeren. Zou u het accepteren als dit tegen uzelf, uw dochter of zus gezegd zou worden? Nee, schande zou u ervan spreken.

En dan al die mensen in verzorgingshuizen, GGZ instellingen en gehandicapten woonvoorzieningen.

Die komen zo nooit meer buiten. En daar lijkt het gezonde werkende en eigengereide deel van Nederland schijt aan te hebben. U, diegene die nu echt het verschil kunnen en moeten maken, hebben allemaal hetzelfde ja maar argument: Ja maar, het moet echt even, voor mezelf, de kinderen, de coronakilo’s, of de hond. En maar schelden en zeiken als het dadelijk inderdaad nog langer gaat duren, alsnog uw baan eraan gaat, of uw dierbare naaste het loodje legt omdat de reguliere zorg maar niet goed op gang is gekomen.

En ik weet het, het is geen leuke boodschap, en misschien bent u drie alinea’s geleden al afgehaakt met lezen..

Maar het is wel waar dat u kortzichtige keuzes maakt als u nu bij uzelf denkt dat het maar eens klaar moet zijn. En dat gedrag is typisch voor het verwende volk dat wij zijn. We leven per slot van rekening in het op één na rijkste land ter wereld, dus wat kan ons nou gebeuren? Blijf vooral zo denken, en uw zal zien wat ons nou kan gebeuren. Hoogmoed komt altijd voor de val. U leest best aardig mijn column, en mocht u nou iemand kennen die er een beetje schijt aan begint te krijgen, stuur ‘m of haar gerust een link naar mijn blogs van de laatste tijd. Die over de Homo hypothecus, de IKEA family fans en de toiletpapierhamsteraars zijn stuk voor stuk nog altijd actueel. Ik hoop dat u het wil doen voor al die zorgverleners die zich nu de blubber werken. Zowel in als buiten de ziekenhuizen.

Althans, dat vind ik.

Staatssteun voor de grote graaiers

Afgelopen weken haalde boekingssite Booker.com het nieuws omdat zij 5500 Nederlandse medewerkers heeft en voor hen de loonkostenvergoeding aanvroeg. Dit deed men omdat me stelde dat nagenoeg 100% van de omzet was weggevallen en men anders toch echt mensen moest gaan ontslaan.

Ophef

De ophef die erover ontstond werd met name veroorzaakt omdat men het jaar ervoor nog 3,7 miljard euro had uitgekeerd aan de aandeelhouders, men enorm winstgevend is en zo scherp aan de wind zeilt, dat men maximaal de aandeelhouders laat profiteren, maar weinig op heeft met duurzaam en sociaal ondernemen.

Schrijnend

Het is ook wel te begrijpen dat er commentaar komt op de handelswijze van de hotelkamerpusher, als je het afzet tegen wat de gemiddelde kleine of middelgrote horeca of recreatieondernemer te verduren krijgt. Laat ik dat illustreren met het voorbeeld van een horecaondernemer die huilend in een video uitleg gaf over waarom zijn aanvraag voor loonkostencompensatie was afgewezen. Hij draaide prima met zijn restaurant, en besloot om afgelopen januari, de rustigste maand van het jaar na de drukke decembermaand, zijn toko eens grondig te laten verbouwen. En zo geschiedde. Tent dicht, alles eruit laten slopen en een mooi nieuw en fris interieur er terug in. Het zal vast prachtig zijn geworden. Of geen 2 maanden later breekt de coronacrisis in volle heftigheid uit. Nog niks aan de hand zou je denken, want de Staat trekt genereus de portemonnee, zo beloofd Rutte ons. En zelfs mij als linkse rakker viel het mee hoe dat dat werd vormgegeven. Rutte heeft tijdens de grote bezuinigingsoperatie na de crisis van 2008 altijd geroepen dat er vet op de botten moest voor het geval er iets ergs zou gebeuren of er weer een crisis zou optreden, want dan moest je ook ruimhartig de portemonnee kunnen trekken. Hij heeft wat mij betreft woord gehouden. Schrijnend voor de ondernemer uit mijn voorbeeld is echter wel dat voor de loonkostencompensatie cijfers moeten worden aangeleverd van de omzet over…. Januari 2020. Precies de maand waarin hij geen omzet draaide vanwege de verbouwing. Nou, en daarmee vergeleken, is zo’n aanvraag van de hotelboekingenmoloch eigenlijk gewoon pijnlijk om te zien.

Aanvullende voorwaarden

Groot voordeel van de aanvraag van Booking is dat de regering inmiddels aanvullende voorwaarden wil stellen aan de steun voor grote bedrijven. Nadeel is dat het probleem van de ondernemer uit mijn voorbeeld nog niet is opgelost. En het zou toch onbestaanbaar zijn als die 20 jaar hard werken in rook ziet opgaan. De grote graaiers van deze tijd, die uitsluitend voor de aandeelhouders lijken te bestaan, zouden eigenlijk verplicht moeten worden een degelijke buffer aan te houden, voordat ze allerlei belastingkortingen kunnen bedingen. En zo kan ik nog wel wat mooie aanvullende voorwaarden verzinnen.

Ondermijnend

Dit soort acties van de grote graaiers werkt ondermijnend waar het de motivatie van de gemiddelde Nederlander betreft om zich aan de maatregelen te houden en zich aan te passen aan de huidige situatie. En het is moreel verwerpelijk.

Althans dat vind ik.

Stefan Vlaminckx is thuisbegeleider voor mensen met een GGZ achtergrond, spreker en ondernemer met een psychische kwetsbaarheid. De herstelvisie en het motto Niets is onmogelijk hebben hem gebracht waar hij nu is.
https.nieuwestartervaringswerk.nl