Vandaag een jaar geleden..

Kwam Oss tot stilstand. Iedereen in Oss schoot in een collectieve staat van shock. Vier onschuldige kleine zieltjes werden letterlijk in een klap uit ons midden weggerukt. Twee kindjes uit een gezin, en met een derde kind zwaargewond en nog twee gezinnen kapot gemaakt, mag je spreken van een ramp.

Wat ik toen zag vergeet ik nooit van mijn leven meer..

Toen ik op het nieuws zag dat er in no-time een compleet bloemen monument was ontstaan in de paar uur na het ongeluk, besloot ik na het late journaal op tv, op mijn gemak richting station Oss West te kuieren. Met het idee dan op mijn gemak een momentje stil te kunnen staan bij het enorme leed dat er had plaats gevonden. En alleen, in het besef dat de tranen al de hele avond branden achter mij ogen, en dat hoefde niet perse iemand te zien, een huilende Stefan. Nou zijn ogen altijd al slechter van kwaliteit geweest als mijn oren, maar op 3 a 400 meter van de rampplek hoorde ik al gehuil en gejammer, dat steeds harder klonk naarmate ik dichterbij kwam. En wat ik aantrof vervulde mij van verbazing verdriet en een soort van trots tegelijk. En zal ik mijn hele leven lang niet meer vergeten.

Zeker 100 mensen stonden daar bij dat spuuglelijke stationnetje

Ernaast een zee van bloemen, knuffels tekeningen en linten, uitgelicht met honderden kaarsen. Onder een hele rij partytentachtige overkappingen, die de gemeente Oss er samen met twee beveiligers had laten neerzetten. Honderd, misschien wel tweehonderd, mannen vrouwen en kinderen stonden daar. Te huilen, zachtjes te praten, en kinderen vol met vragen, die maar bleven vragen waar hun leeftijdgenootjes nu dan waren.

Gelukkig kon ik ook nog wat nuttigs doen.

Want zomaar terug naar huis gaan, dat ging niet meer. Ik was onderdeel geworden van het collectieve verdriet en de sfeer die zei dat we vannacht daar moesten zijn om die verongelukte zieltjes niet alleen te laten. Toen er vlak naast mij een moeder de antwoorden niet meer had op de vele vragen die haar jonge kinderen haar stelde, ben ik, zittend op mijn knieën, beginnen uit te leggen aan dat jongetje en meisje, dat het soms wel eerlijk is dat onze lieve heer, hele jonge kinderen bij zich roept. Gelukkig had de een haar communie al gedaan, en moest er een hem nog doen, want dan kan je dat geloof als kapstok gebruiken. En het gaf mij het gevoel iets te kunnen doen, wat een troost was.

Van wethouder, tot motorgangmember, van crimineel tot leerling van groep 4.

Het stond er, het huilde en het ging nergens naar toe. Vanaf dat moment ben ik anders aan gaan kijken naar de stad waar ik sinds 2009 woon, en zijn bewoners. Het koele, wat afstandelijke en bij tijde vijandelijke was er ineens vanaf. Oss werd daar een. En is dat gebleven ook. Tot vandaag aan toe, zo heb ik het gevoel.

En daar komen die vier schatten niet mee terug, ik weet het.

Maar vlak voordat zij met vieren uit dit leven vertrokken, legde ze nog snel een deken van collectiviteit , en eenheid over deze stad. Alles werd ineens relatief. Een man, waarvan ik weet dat ie een keiharde kop heeft en van de duvel nog niet bang is, en dat combineert met een carrière in de misdaad, stond te huilen als een klein kind naast een man die hij weken daarvoor nog de belofte had gedaan ‘m de kop van de romp te trekken. Beide huilde. En dat verbroedert.

Helemaal niks goeds komt er van zo’n ongeluk

En was dat wel dan nog had je liever gewoon je kind weer thuis. Maar dat wat ik daar, die eerste nacht, bij dat spuuglelijke stationnetje meemaakte, zal ik nooit, maar dan ook nooit meer vergeten.

Dat de lieverds mogen rusten in vrede. In de liefde van hun ouders, broertjes en zusjes, zullen worden herinnerd. En dat de ouders, grootouders, broertjes zusjes en overige familie vrienden en kennissen, de kracht moge vinden door te gaan.

“There’s a place for us. A time and place for us. Take my hand and I’ll bring you there…… someday”

Stefan Vlaminckx

Salafisten, uit alle provincies, verzamel u!

Verzamel nu! Want uw tijd is gekomen. Uw tijd om te gaan! Want zoals u op de weekendschool of via moskeeTV heeft aangeleerd gekregen, wij Hollanders zijn grotendeels ongelovigen. En dat betekent dat u volgens uw eigen leer, dient te vertrekken naar een land waar wel met een zwaard koppen worden afgehakt.

Drinkwater uit de Maas

Daarbij komt, 7 miljoen mensen zijn in dit land afhankelijk van drinkwater dat gewonnen wordt uit de rivier de Maas. En los van het feit dat dat alles behalve halal water mag worden genoemd, ontstaan er steeds vaker een problemen bij die manier van waterwinning. Dat was vandaag in het nieuws. Dus wat minder afnemers komt zeker goed uit.

Homoseksualiteit

Ook vinden wij kaaskoppen dat homoseksualiteit moet kunnen. U leert uw kinderen intolerantie en haat jegens die groep hele fijne, vaak hardwerkende en altijd ruimdenkende medeburgers.

Vrienden voor het leven

Ook is het u, als salafisten, ten strengste verboden om vriendschappen te sluiten met ons, de anderen in dit land. Dit terwijl wij vrienden voor het leven zijn met onze islamitische, boeddhistische, katholieke en atheïstische buren. Leven en laten leven noemen wij dat. U predikt onthoofding, steniging en handen afhakken.

U leeft zelf ook in zonde

Daarbij, uw kinderen gaan verplicht naar school. Een poel des verderfs, vol ongelovigen, onreine en verwerpelijken, waar ook nog eens hele verkeerde zaken als tolerantie en naastenliefde worden aangeleerd. Naast, natuurlijk, gym met jongetjes en meisjes die gezamenlijk les ontvangen. De horror!

Kortom, tijd om dag te zeggen..

Zo quote ik de Teletubbies maar eens. U weet wel, die satanische poppen met die hoogst verdachte Tinky Winky in hun gelederen. Wij moeten helaas afscheid van u nemen. We doen het niet graag. En u mag van ons vinden wat u wil, maar ook wij hebben grenzen. U adviseren wij de oostgrens over te steken en dan gewoon rechtdoor. Verderop wijzen ze u dan wel de weg naar Saudi Arabië of Afghanistan.

Niet omdat het moet van ons

Van ons mag u ook een gematigder stroming binnen Islam gaan aanhangen. Nee, het moet van de salafistische leer die u aanhangt. En daar kunnen wij Nederland ook niks aan veranderen. Wel kunnen we er u aan helpen herinneren. Dus dag salafistische medemens. Het gaat u goed! Kusjes en knuffels van ons allemaal. Want zo zijn we dan ook wel weer!

Stefan Vlaminckx

Uitreisbegeleider voor mensen die niet helemaal goed zijn.

Drugs x wapens / zorg = LVB-ers in de knel

Als je vaststelt dat je geen grip hebt op de landelijke drugshandel, sinds het einde van de Balkanoorlog illegale wapens in overvloed beschikbaar zijn tegen bodemprijzen en drugsbendes LVB-ers (Licht Verstandelijk Beperkten) ronselen om de K klusjes op te knappen, wat zou je dan met de zorg aan juist die groep moeten doen?

In ieder geval niet bezuinigen

Juist, in ieder geval niet korten in budget. Een intensivering zou zelfs op zijn plaats zijn. Maar dat strookt niet met het zelfredzaamheid adagium dat de kabinetten Rutte propageren. En deze VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap, waar ook psychische en geestelijke kwetsbaarheden onder vallen, maakt zich daar grote zorgen over.

Het zwartste scenario

Want het begint zo langzamerhand op een perfect storm te lijken. Dat is een Engelse uitdrukking van de perfecte storm, waarbij alle factoren er zo bijstaan, dat een storm tot de maximale kracht kan uitgroeien, waterstanden tot maximale hoogte kunnen stijgen en de schade en het slachtoffer aantal daardoor zo hoog mogelijk zal uitvallen. Die bewering onderbouw ik met de genoemde feiten uit de eerste alinea. Want ga maar na. LVB-ers die eenmaal geronseld zijn door een drugsbende, zullen snel carrière maken en daardoor vlug de beschikking krijgen over goedkope maar zeer wel functionerende vuurwapens. En wat als een van hen nou eens de beslissing neemt om zijn privéproblemen op te lossen door de inzet van een wapen? Precies, dan komt het zwartste scenario snel dichterbij.

Een realistisch voorbeeld

Ik schets u het volgende, mijn inziens realistische voorbeeld:

Sjoerd, 19 jaar oud, uit de Bijlmer in Amsterdam, komt uit een gebroken gezin met een moeder en broertje die allen een LVB hebben meegekregen van moeder natuur. Uiteraard is daar zorgverlening op ingesteld, maar Sjoerd is vooral heel veel niet thuis, en mama vindt het wel best want daardoor nemen ook de gedragsproblemen van de jongste zoon af, en zijn er tussen de broers en met de moeder veel minder problemen. Dus moeder rapporteert desgevraagd aan de ambulant hulpverlener dat het goed, ja zelfs beter gaat. Sjoerd komt weliswaar geregeld te laat thuis, maar zegt zijn tijd te verdoen met een bijbaantje en spelletjes spelen met vrienden op de Xbox, en moeder vindt het allang best, en de ambulant hulpverlener ziet hem nooit, dus kan daardoor niet doorvragen bij Sjoerd.

Ondertussen…

Zijn alle signalen bij de hulpverlening op rood gesprongen, waar het dit gezin betreft. Want zowel moeder als jongste zoon lopen in nieuwe kleding en moeder heeft haar kapotte wasmachine vervangen zonder een beroep te doen op een vorm van gemeentelijke ondersteuning zoals bijzondere bijstand, en geen geld gevraagd bij haar bewindvoerder. Die hoort moeder sowieso steeds minder de laatste maanden. En dat verbaasd omdat moeder voorheen wekelijks contact had met haar bewindvoerder omdat ze chronisch geld tekort kwam. Dat probleem is sinds een maand of vier als sneeuw voor de zon verdwenen. Ongeveer tegelijkertijd met het veranderde patroon waarbij Sjoerd steeds minder thuis is en moeder is begonnen te melden dat het beter gaat thuis. Op vragen naar de herkomst van de kleding en wasautomaat, komt gekregen als verklaring. Maar de ambulant begeleider, niet bepaald op zijn achterhoofd gevallen, heeft bij verschillende gelegenheden al drie verschillende gulle gevers kunnen noteren. Kortom, probleem. Alles wijst namelijk op een bron van zwarte/verborgen inkomsten. De begeleider kan echter niet meer tijd aan het gezin besteden, want daar zijn geen middelen voor.

Sjoerd zijn slappe was

De ambulant begeleider heeft binnen het toegekende budget dus geen ruimte, maar is al wel verschillende keren in de avonduren bij het gezin op bezoek geweest, in de hoop Sjoerd eens te treffen. Dat is tot op heden niet gelukt. Wel heeft hij samen met de moeder de kamer van Sjoerd kunnen bekijken, door moeder mee te helpen in haar huishoudelijke taken. Bij het verzamelen van de vuile was, valt het de ambulant begeleider op dat de vloer van Sjoerd’s kamer bezaaid ligt met nagenoeg gloednieuwe merkkleding items van de duurste merken. Ook staan er vier paar Nikes die er ongebruikt uitzien.

Wat je niet kan zien of horen

Daarnaast verzwijgt moeder dat ze met enige regelmaat wat geld krijgt toegestopt, door haar oudste en dat hij niet via een wsw instelling werkt maar “bij een gewoon bedrijf”, is ook nog niet in de gehele keten doorgedrongen. Net als hoe de portemonnee van Sjoerd eruit ziet. Die puilt namelijk uit door het cashgeld. Bijna allemaal vijftigjes. En daar is geen logische verklaring voor. Want zijn loon, na verrekening met zijn Wajong uitkering, geeft hem nauwelijks extra ruimte, aldus zijn bewindvoerder. Die is het wel opgevallen dat het saldo op zijn leefgeld rekening de afgelopen drie maanden is gegroeid waar het voorheen allemaal een keer per week werd gepind.

Kortom, er zit een luchtje aan. En het is geen bloemetjeslucht.

Alles wijst erop dat Sjoerd snel veel geld verdiend. En dan is de conclusie te rechtvaardigen dat dat hoogstwaarschijnlijk uit de drugshandel komt. Waarschijnlijk is Sjoerd gerecruteerd door de plaatselijke drugspenoze. Want de capaciteiten om zelf te gaan dealen ontbreken. En daar zijn ook geen aanwijzingen voor gevonden. Maar er zijn nog voldoende klusjes over om geld mee te verdienen.

En dan nu: De aanpak

Bovenstaande feiten overziend, komt de casus in aanmerking voor een aanmelding bij het regionale veiligheidshuis/ketenpartneroverleg. Binnen dat overleg wordt besloten om de gemeente onderzoek te laten doen naar de feiten om vast te stellen of er nog recht op enige uitkering bestaat. Zo’n onderzoek begint met het verhoren van de betrokkenen. Sjoerd reageert nergens op, en moeder komt netjes op de afspraak bij het gemeentehuis. Echter, zonder een hulpverlener aan haar zijde. Daardoor komt er uit het verhoor een beeld van frauduleus handelen. Dit wordt doorgegeven aan uitkeringsinstantie UWV die zowel de Wajong van moeder als die van Sjoerd in ieder geval tijdelijk stopzet. Met alle gevolgen van dien. Want ook Sjoerd zijn bijverdiensten gaan dat gat niet kunnen dichten.

Een probleem waar niemand op zit te wachten..

De ambulant begeleider, geen onderdeel van het ketenpartneroverleg, benaderd de ketenpartners huisarts, gemeente en ook uitkeringsinstantie UWV. Die wijzen allemaal naar UWV en UWV geeft aan zijn onderzoek nog niet afgerond te hebben en dus nog geen uitspraken te kunnen doen. En da’s helemaal niet tegen de regels ofzo. Nou, de bewindvoerder heeft acht weken reserves in huis waarbij meestal de post leefgeld als eerste leeg is. Want er zijn hele legers bewindvoerders die allereerst hun eigen rekening en vervolgens de vaste lasten betalen en dan pas naar het leefgeld kijken. En dat heel normale gang van zaken vinden. Als VN ambassadeur vind ik dat het precies andersom moet zijn. Want niet vreten dan stopt betalen altijd vanzelf. Andersom niet.

De escalatie

Nou sla ik even over dat er tussentijds een oplossing kan worden gevonden. Bijvoorbeeld omdat Sjoerd zich laat verhoren. Nee, het escaleert volledig uit de klauwen en ma broertje en Sjoerd dreigen dakloos te worden. Dan bedenkt Sjoerd zich dat hij wel aan een pistool kan komen. Vrij gemakkelijk ook. Ik als voormalig sportschutter, dus met enig kennis van zaken, kan (nu is het zondagmiddag 16 uur) voor het einde van deze dag een pistool met munitie in handen hebben. Ik doe een telefoontje, de ontvanger doet nog een telefoontje en dan kan ik naar Eindhoven om het te gaan ophalen. Dat was nog niet zo heel lang geleden de mij geschetste route. Want sportschutters, die dus legaal wapens mogen kopen, moeten altijd heel goed nagaan of een aan te schaffen wapen, wel legaal is of niet. En op die manier kon onze toenmalige clubvoorzitter mij de inlichtingen verschaffen over de hoeveelheid en prijzen van illegale vuurwapens. En waar ze te verkrijgen waren. Want legale wapens zijn duurder als illegale wapens en dus een interessante markt voor illegale wapenhandelaren.

De verschrikkelijke gevolgen

Nou kan hier een aantal scenario’s schetsen wat Sjoerd zou kunnen doen met zo’n wapen. Geld maken is zijn korte termijn doel. Maar ik leg jullie als mijn lezers eens een heel andere invalshoek voor, omdat ik dit jaar een politieagent leerde kennen die in functie PTSS opliep. Hij heet Yoeri, en hij werkt voor het korps Amsterdam Amstelland. Dat sluit goed aan bij mijn voorbeeld hierboven en de recente ontwikkelingen rondom dit onderwerp. Komt ie: Sjoerd heeft het vermogen om beslissingen te kunnen nemen op basis van een goede overweging, zoals een kind van zes tot acht dat ook heeft. Het vermogen is er dus maar heel summier en werkt in ploegendienst. In al zijn beperkte wijsheid kiest hij ervoor iets te overvallen. Doet er niet toe wat of hoeveel slachtoffers dat oplevert.

Want de politie is razendsnel ter plekke

En binnen de kortst mogelijke tijd staat er een blauwe muur van onverzettelijkheid rond Sjoerd, en staat alles in blauw met getrokken pistool en een niet meten hoeveelheid adrenaline te kijken naar feitelijk een kind, die ondanks het schreeuwen van de ene sommatie na de andere om zijn wapen te laten vallen, met blinde paniek in zijn ogen, staat te zwaaien met een op een pistool lijkend voorwerp waarvan de melder in ieder geval de overtuiging had dat het een echt pistool was.

De schade die niet te overzien is

Zoals ik dat op tv weleens gezien heb, heb je de blauwe muur, en uit die muur komen een aantal stenen naar voren en geven de overige collega’s rugdekking. Heel lang neemt men de tijd om de waarschuwingen over te brengen aan Sjoerd wat hij moet doen en wat de gevolgen gaan zijn als hij dat niet heel gauw doet. In mijn voorbeeld zit Sjoerd vast in zijn paniek en handels daardoor niet. Hij beweegt maar schiet niet maar laat het wapen ook niet vallen. En mij is ooit uitgelegd door de officier van justitie dat wij mensen verantwoordelijk maken voor bepaalde taken, en dat daarbij fouten kunnen worden gemaakt. En dat we daar ons bij neer moeten leggen omdat onze maatschappij niet kan functioneren. In dit voorbeeld worden er geen fouten gemaakt. Maar daar staat dus wel iemand met de verantwoordelijkheid voor alles achter hem, naast hem en feitelijk alles wat Sjoerd zou kunnen raken met zijn wapen. En probeer u nou eens te verplaatsen in die man of vrouw ik noem die dus politieagent, die op dat moment die verantwoordelijkheid heeft. Wij als maatschappij hebben die politieagent het verschrikkelijkste opgelegd wat je een mens kan opleggen: beslissen over leven en dood van een ander kwetsbaar mens. En in het ergste geval moet hij dus op basis van zijn eigen afweging ervoor kiezen Sjoerd neer te schieten. En wellicht de afweging maken dat een schot in een van de extremiteiten niet afdoende gaat zijn. Dus een schot in het been is dan niet voldoende om het in een schot veilig te maken. Laat dat nou eens echt goed tot je doordringen.

Want mijn taak is de mensenrechten van Sjoerd

Dat zou je denken. Maar na zo’n incident, kan mijn onzijdige politieagent, net als die ik heb leren kennen het afgelopen jaar, zomaar letterlijk in een klap komen te vallen onder het mensenrechtenverdrag waar ik zo fanatiek ambassadeur voor ben. Want ga er maar aanstaan. Als hij/zij die dag moet thuiskomen van het werk en zijn/haar partner moet vertellen dat ie een geestelijk gehandicapt manneke heeft moeten doodschieten. Want kijk ze maar eens goed recht in het gezicht, dan zie je het kind dat ze eigenlijk altijd zullen blijven. Dat zie ik bij elke LVB-er. En ik zei al, in dit voorbeeld gaat alles exact volgens protocol. Politieagent mocht en moest schieten en hij/zij maakt geen enkele fout. Dan nog komt politieagent in conflict met zichzelf en zijn psyche omdat je logischerwijs gaat terugdenken om na te gaan of je niks over het hoofd hebt gezien. Hoe rationeel en psychisch stabiel je ook bent, je hebt een geweten en dus een probleem. En dat is wat wij als gewone burgers niet beseffen. En voor mij is het de reden dat ik, ondanks dat ik gegronde redenen heb, nooit meer zal schelden op de politie en dat wat mij overkwam nooit in een klacht heb omgezet. Elke Nederlandse diender loopt dat risico. En ik vind als VN ambassadeur dat we daarom versneld iets moeten doen aan het probleem LVB-ers in de (drugs) criminaliteit en tegelijkertijd moeten stoppen met de wet Damocles, Artikel 13b Opiumwet, in zijn huidige vorm. Want als jij een wietkwekerij op je zolder hebt in 2019-2020 dan vind ik dat per definitie niet helemaal goed bent. Pakkans is tegenwoordig nagenoeg 100% en 12 grote kweeklampen op een gemiddelde eengezinswoning zolder is ook gekkenwerk en vragen om problemen.

Geen mening

Ik heb in principe als VN ambassadeur geen mening over de oplossing van een probleem. Daar zijn ook anderen voor. Maar, voor mijn politieagent maak ik een keer een uitzondering: Ik ben ervan overtuigd dat we het moeten zoeken in meer zorg voor juist de doelgroepen LVB en wat ik zou willen noemen de thuiswerkers, die nu vallen onder artikel 13b Opiumwet. Want uit eigen ervaring kan ik u melden dat de wet Damocles zoveel schade maakt, dat dat maatschappelijk eigenlijk niet te verantwoorden is. Plus ik in mijn gemeente en eigenlijk heel Noord Brabant te vaak zie dat sluiting van een pand het doel is en daarop gestuurd wordt. Bij mij ook. Op basis van eigenlijk niks. Maar vandaag exact drie jaar naar dato, ben ik nog niet verlost van de gevolgen en dreig ik weer op straat te komen staan. Terwijl er geen enkel feit wat mij verweten werd, overeind is gebleven of vastgesteld middels gedegen onderzoek. Maar bestuurlijke vrijheid is hier het adagium. En ik durf te beweren dat het alleen in mijn 100.000 euro aan maatschappelijke kosten gaat geven.

Want met de juiste zorg..

Los je dit probleem van LVB-er in de criminaliteit het beste op. Want een geborgen en verzorgde LVB-er komt nooit in contact met ronselaars uit de onderwereld. En heeft ie geen geldproblemen dan is dat werk al gauw teveel. Daarom heb ik enkele weken geleden, en hier in dit blog opnieuw een gesprek gevraagd met de minister van gehandicapten zaken en minister Hugo de Jonge van volksgezondheid om een aanpak te bespreken en het probleem echt aan te kaarten. Want ik wil koste wat het kost voorkomen dat mijn voorbeeld binnenkort werkelijkheid wordt.

Want je kunt het de politieagent, de ouders van Sjoerd en zijn familie maar ook het gezin van de politieagent en zijn collega’s, de zorgverlening en eigenlijk ons allemaal gewoonweg niet aandoen dat er zulke fatale gevolgen komen omdat we de zorg niet wilde leveren.

Althans, dat vind ik…

Stefan Vlaminckx

VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving.

Esther Fenema van het LUMC heeft het niet begrepen.

https://www.medischcontact.nl/nieuws/laatste-nieuws/nieuwsartikel/mentale-kwakzalvers.htm

Esther van Fenema, psychiater van het LUMC in Leiden vliegt in bovenstaand stuk in Medisch Contact, even flink uit de bocht. Want zonder enige nuance aan te brengen, gooit zij ervaringsdeskundigen op een hoop met, pak ‘m beet, kwakzalvers en de paranormale mediums zoals je die ‘s-avonds laat op tv kunt aanschouwen.

Luisterend oor

Dit mag je als professional in je eigen vakblad doen, want ook van Fenema heeft recht op haar eigen mening. Maar waar zij compleet aan voorbij gaat is het feit dat de ervaringsdeskundige iets te bieden heeft waar zij allang geen tijd meer voor heeft. Een luisterend oor. En de ervaringsdeskundige die als begeleider of coach voor eigen rekening aan de weg timmert, beter aansluiting vindt bij de cliënt als een professional die het allemaal uit een boekje heeft moeten leren.

Slechte adviezen

Ook zouden de adviezen van alle in het stuk genoemde ondernemers slecht zijn. Maar om mijn werk nou te vergelijken met dat van een alien genezer die met ons goedgezinde aliens een team vormt, gaat veel en veel te ver. En dat uit de mond van een BIG geregistreerd psychiater. Je zou haast gaan twijfelen aan haar capaciteiten.

Beledigend

Het is beledigend om zo over goedwillende, hardwerkende ondernemers te spreken met meer hart voor de gezondheidszorg als BIG geregistreerd zorgverlener. Wij ontwikkelen op dit moment, met een aantal collega’s, een Value Based Healthcare concept voor de coachings- en begeleidingspraktijk. Omdat wij ons willen onderscheiden van de cowboys in zorgland.

Zonder winstoogmerk, maar met resultaat gerichte coaching en begeleiding

Volgens het 8 fasenmodel van Movisie, met een clientvolgsysteem wat daar speciaal voor ontwikkeld is. Kijkend naar alle levensgebieden, en uiteraard in zéér nauwe samenwerking met de andere professionals rondom cliënt. Dan gaan we ook nog wetenschappelijk onderbouwd resultaten meten, en de invloed van het werk op het welzijn van cliënten.

Hoeveel professioneler wilt u het hebben?

Hoeveel professioneler wilt u het hebben mevrouw van Fenema? Dus voordat u weer op z’n Verstappens, ultra kort door de bocht gaat, zou het u sieren eerst alle verkeerde generalisaties uit uw blog te halen alvorens te publiceren. En wellicht zou u uw tekst eerst een dag kunnen laten liggen, zodat u hem de volgende dag nog eens na kan lezen. Zo is het mij geleerd. Jawel, bij het GGZ en door collega’s waar ik intervisie mee doe.

Alvast bedankt voor uw moeite!

Stefan Vlaminckx

Ervaringsdeskundige met bordje maar zonder tuin.

Gastblogger Patty Manders over vertrekken uit een relatie met partnergeweld.

Mijn naam is Patty Manders, 43 jaar oud en moeder van 4 jonge meiden.
10 jaar lang heb ik in een huwelijk gezeten met partner geweld. Mijn ex-man onderdrukte mij, vernederde mij. Hij mishandelde mij zowel mentaal als fysiek.
Wat ik echt nodig had om uit de negatieve spiraal te komen was mijn eigen overtuiging! Dat ik het WEL waard was om een goed leven te hebben en dat ik ook bestaansrecht had. Het heeft voor mij helaas 10 jaar geduurd om bij deze grens te komen.
Het heeft mij zeker niet geholpen dat ik vooral de eerste jaren mijn ex geloofde en de schuld telkens maar zocht bij mijzelf. Als ik maar gewoon alles deed wat hij vroeg dan hoefde er toch ook geen ruzie te komen?
Wat ik ook nodig had op dat moment is iemand waar ik op terug kon vallen. Iemand zonder oordeel die mij ook niet zou veroordelen. Dat had ik nodig!
Ik had niets meer te verliezen, ik leefde op de automatische piloot en voelde met een robot zonder emoties, want die waren er inmiddels wel uitgeslagen!
Mijn inzicht kwam toen ik op mijn dieptepunt zat, het was of zelf uit het raam springen en er niet meer kunnen zijn voor mijn kinderen. Of in een diep zwart gat springen door bij mijn ex weg te vluchten met alle risico’s van dien. Gelukkig koos ik voor het laatste.
Meteen nadat ik bij hem weg was heeft het met ontzettend geholpen om mijn simkaart van mijn telefoon door te knippen zodat hij mij niet kon traceren. Dezelfde dag dat ik wegging en de kinderen had meegenomen heb ik zelf de politie gebeld om te zeggen waar ik was en dat ik veilig was met de kinderen. Politie heeft mij hierbij ontzettend goed geholpen en daar ben ik nog steeds ontzettend dankbaar voor. Alle lijntjes die er waren met zijn familie heb ik meteen verbroken, vooral bewust de eerste paar maanden omdat ze heel manipulatief waren naar mij en ik dat niet trok.
Om mij veilig te kunnen voelen heb ik een aware alarmknop aangevraagd bij de politie. Dat is een knop met een alarm en gps systeem die je om je nek kunt hangen als een ketting (ik droeg hem niet zichtbaar onder mijn kleding). Als ik mijn ex zag dan kon ik die knop indrukken en dan zou er vanaf de meldkamer meteen een politie eenheid komen om mij te helpen.
Wat mij ook heeft geholpen mbt de kinderen is meteen te zorgen voor psychologische hulp. Via de huisarts heb ik dat aangevraagd en werden de kinderen doorverwezen naar de juiste instantie. Ook ik ben naar de psycholoog gegaan waar ik 3 jaar onder behandeling ben geweest voor mijn PTSS die ik aan mijn ex heb overgehouden.
Het beste wat de psycholoog mij heeft in laten zien is de emoties die je doorstaat na zo’n heftig huwelijk en scheiding.
Eerst het medelijden dat ik nog kon hebben naar mijn kinderen en zelfs naar mijn ex (dan ben je namelijk nog niet objectief), daarna het verdriet en de pijn ( het vele huilen en de nachtmerries) maar dan….de woede ! (je wordt objectiever door het van een afstand te kunnen bekijken en dan dringt pas echt tot mij door wat hij mij heeft aangedaan).
Doordat mijn psycholoog die al in een van de eerste sessies tegen mij zei, wist ik ongeveer wat mij te wachten stond en kon ik ook beter met die emoties omgaan. Dat scheelde voor mij enorm omdat ik ontzettend onzeker was geworden over mijn eigen gevoelens.
Ook heel transparant zijn naar mijn omgeving waar ik woonde. Ik ben in een andere stad gaan wonen en heb mijn buren eerlijk verteld wat er speelde. Zo konden zij ook een oogje in het zeil houden in het kader van veiligheid.
De school van de kinderen heeft ook een belangrijke rol gespeeld. Zo kon de school beter de ontwikkeling van de kinderen plaatsen in de situatie. Als er rechtzaken waren en de spanningen ook voor de kinderen te hoog opliep dan was school er ook voor de kinderen en konden ze de kinderen hierin ook een stukje begeleiden. Ik heb ervoor gezorgd dat de school ook in contact zou staan met politie zodat alle neuzen ook dezelfde kant op zouden staan.
Dus alle instanties, school, verenigingen, GGD, overal waar ik kwam wist iedereen hoe de vork in de steel zat! En dat heeft mij uiteindelijk er doorheen gesleept. Mijn veiligheid werd zoveel mogelijk gewaarborgd door mijn omgeving in te lichten!
Door mijn verhaal te delen hoop ik anderen te kunnen motiveren en inspireren. Als ik weg kan gaan vanuit Egypte met 4 kinderen…..dan moet het voor jou zeker mogelijk zijn om weg te gaan. Sinds 4 jaar geef ik lezingen voor Politie en Ministerie, ziekenhuizen en instanties. En sinds dit jaar heb ik mijn eigen online coaching praktijk, Manders Coaching. Neem gerust een kijkje op https://www.manderscoaching.nl of wordt lid van mijn besloten facebookgroep, of bezoek mijn facebookpagina https://www.facebook.com/manderscoaching/ .
Dat is het enige dat ik heel erg miste toen ik net bij mijn ex weg was. Een coach, een buddy, iemand die mij en vooral ook mijn situatie en gevoel ECHT kon begrijpen.
Nu help ik anderen en ben ik mijn ex bijna dankbaar voor die negatieve ervaring omdat ik er nu zoveel meer mensen mee kan helpen! Je hoeft het niet alleen te doen!!

Manders Coaching, Motivatie – Herstelcoach. 44 likes · 5 talking about this. Coach Motivatie en Herstel, trainingen op gebied van preventie en nazorg…

Manders Coaching, is de coachingspraktijk van Patty Manders, ervaringsdeskundig coach voor motivatie, herstel en groei Herken jij dit? Herken jij dit? Sta jij vaak op met de gedachten en het gevoel dat je de dag ellendig gaat zijn omdat je weer moet dealen met de pijn en het verdriet van tijdens en na je scheiding. … “Patty Manders, ervaringsdeskundig coach” verder lezen

Het verschilt nogal of je als man burgemeester bent of als vrouw.

Het verschilt in dit land nogal of je als man burgemeester bent of als vrouw. Zoveel wordt wel duidelijk na de grove aanval op burgemeester Femke Halsema van Amsterdam, door de krant van rechts Nederland, de Telegraaf.

Raad voor de journalistiek

Of de Telegraaf te ver is gegaan in haar berichtgeving over de minderjarige zoon van Halsema, is een mooie casus voor de raad van de Journalistiek. Mijn inziens zijn de journalisten verantwoordelijk voor deze media hype dat zeker wel. Men had zich meteen moeten realiseren dat het hier ging om een minderjarige en dat de geleverde informatie over de zaak door een ambtsmisdrijf naar buiten is gekomen.

En dus ben je een slechte moeder

Nou, en dan verschijnt er drie pagina’s bagger in de krant, allemaal gevuld met (de verkeerde) feiten over jouw 15-jarige zoontje zijn eerste contact met de lange arm der wet. Gewapende inbraak werd beweert. Nou ligt dat iets genuanceerder. Halsema liet de politie acuut weten dat haar oogappel moest worden behandeld als ieder andere Amsterdamse blaag van die leeftijd. En dan ben jij dus een slechte moeder, omdat jij dit niet voorkwam.

Was een man nooit overkomen

En dat breed uitmeten, en de suggestie wekken dat er iets onder de pet of in de doofpot moest worden gestopt, dat was een man nooit overkomen. Want zo kleinburgerlijk zijn we dan ook nog, om te vinden dat het toch vooral de vrouw is die verantwoordelijk is voor de opvoeding een kind. En dat dus niet kan combineren met de verantwoordelijkheid die de burgemeester van Amsterdam heeft.

50 tinten belachelijk

De hele rel heeft maar één kleur. Maar dan wel in 50 tinten belachelijk. Het heeft gegarandeerd maar één doel gehad ook: Halsema beschadigen. Alsof, wanneer zij nu zou aftreden, er in Amsterdam wel een rechtse burgemeester zou worden benoemd. Dit bolwerk van progressief Nederland, stemt al honderd jaar links. En dat zal ook de Telegraaf niet kunnen veranderen.

Hopelijk worden zij keihard aangepakt

Ik hoop erop dat Halsema inderdaad naar de Raad van de journalistiek stapt. En hopelijk worden zij keihard aangepakt, die journalisten van wakker Nederland. Want dit soort riooljournalistiek hoort niet in een land als Nederland. En je bent ook gewoon geen knip voor je neus waard als je dit soort bagger als journalistiek verantwoord publiceert. Maar onder deze hoofdredacteur mochten zij zo diep zinken. Had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Maar zo zie je maar, een vriendelijke kop en vlotte babbel verhullen wel vaker een giftige binnenkant. Het zal je vader zijn. Want wat leert ie zijn kinderen nou? En komen die ook op de voorpagina van de krant bij hun eerste vergrijp? Want hoofdredacteuren hebben ook macht. En de bijbehorende verantwoordelijkheid.

Niet uit te sluiten

Niet uit te sluiten valt dat de minderjarige zoon van Halsema hier nog jaren last van heeft. Ik raad hem vanaf deze plek aan, alle ellende goed te documenteren, en als hij achttien is geworden een letselschadeadvocaat een flinke claim laten neerleggen bij de krant. Ik ben er zeker van dat, mits goed gedocumenteerd, een schadeclaim zeker niet kansloos is. En het OM Haarlem, die de zaak behandeld, zal in de strafmaat zeker rekening houden met alle publicaties. Die werken geregeld strafverminderend. Zeker als je publiekelijk wordt veroordeeld.

Mannen en vrouwen gelijk

Mannen en vrouwen gelijk vinden nog altijd dat de kinderen vooral een taak van de vrouw is. Dat bleek maar weer eens toen een vrouwelijke en zéér succesvolle ondernemer een stuk publiceerde op LinkedIn. Want ook vrouwelijke interviewers vroegen haar met enige verbazing of zij dat werk allemaal zelf had verzet om zo succesvol te worden. Nou, en zolang dat zo blijft zal het verschil tussen de behandeling van een mannelijke burgemeester met een boefje als puberzoon of een vrouwelijke burgemeester wel blijven. En ik vind dat best een trieste constatering in 2019 Nederland.

Stefan Vlaminckx

Moedermaffia

Als ervaringsdeskundige moedermaffia 0.5 wil ik je toch eens meenemen naar het verleden. Lang lang geleden in een buitenwijk hier ver vandaan, leefde een gemeenschap, bestaande uit voornamelijk gescheiden vrouwen met kinderen. Een straat verder alleen maar arbeidsmigranten. Een andere straat werd voornamelijk verhuurd aan traditionele Nederlandse gezinnen. We schrijven Den Bosch, eind jaren 70 van de vorige eeuw.

Steunsysteem van moeders.

Wij speelden buiten. En er was altijd wel een moeder die er een oog op had. Of niet, want dat kon gewoon. Maar werd er een zoon of dochter gezocht, dan was dat binnen acht minuten geregeld. Want anders had het betreffende kind een probleem want dan was ze niet in de wijk gebleven. Op een dag moest ik van mijn moeder de buurvrouw op de hoek gaan waarschuwen dat er inspecteurs van de hondenbelasting door de wijk gingen. Toen die bij ons waren geweest, gingen er na een paar minuten opvallend veel mensen hun hond eens goed uitlaten. Kwam er een ex vervelen, trof ie niemand thuis, want al van verre gespot.

Tegenwoordig gaat dat anders

Je zou dat netwerk zonder Whatsapp moedermaffia kunnen noemen. Georganiseerde structuur, plegen strafbare feiten. Het kwam best in de buurt. Daardoor konden er wel gewoon touwtjes uit de deur hangen. En jij je huishouden doen, en je kinderen veilig laten spelen. De techniek is er flink op vooruitgegaan sinds die tijd. De moedermaffia niet zo las ik op social media. En dan is het zeker waar, dat weet iedereen. Tegenwoordig functioneert het steunsysteem amper nog. De meest gehoorde klacht is dat men elkaar liever de maat neemt, maar geen oog meer heeft voor elkaars noden. Jullie moeders klagen alleen maar over hoe een ander het niet goed doet in verzorging, opvoeding of onder sociale druk. Die laatste kan iedereen zich voor de geest halen: Da’s dat aparte mens die echt alleen maar zichzelf is, en wars is van normale conventies. Zij neemt de wereld daardoor anders waar.

Wat er niet goed gaat

De rest is vooral bezig met de ander, het werk, of hoe druk druk druk ze het hebben. En dan is je vergelijken met je buren, om te bepalen wat de maatschappij van je verwacht, en hoe dat zich moet afspiegelen naar de buitenwereld, je enige mogelijkheid nog. Want je hebt geen tijd. Druk druk druk.

Naar jezelf kijken

En naar jezelf kijken, dat is veel te confronterend. En dus is de moedermaffia geen geuzennaam meer voor een van de beste voorbeelden van inclusieve samenleving, maar een clubje zuurpruimen dat elkaar de maat neemt.

Terug in de tijd

Toen pakte je gauw je fiets, riep tegen je buurvrouw dat je de cocosmelk voor het eten van vanavond was vergeten, en je die gauw even ging halen. Meestal gevolgd door de vraag of buurvrouw ook nog iets moet. Dan vertrek je en komt het eerste halfuur niet terug. Achterdeur staat wagenwijd open, schuur niet op slot. En je kinderen weten van niks. “Hey buurvrouw, weet jij waar mijn moeder is?” was de standaard vraag van een kind dat een leeg huis aantrof bij thuiskomst. Nooit iets geks gebeurt.

Daar moet het weer naartoe

Om onze kinderen weer te laten bewegen, ons wat rust in huis te gunnen, en gewoonweg omdat het geweldig zou zijn, moeten we terug naar dat systeem van toen. En ik zal je uitleggen waarom dat de oplossing van heel veel problemen is.

Al 20 jaar populisme

Een aantal vaststellingen: Geert Wilders waarschuwt ons nu al zo’n 20 jaar voor onze buren met het islamitisch geloof. Ze radicaliseren, blazen van alles op, of zitten in de drugshandel. Maar nu woon je al die tijd al langs de van oorsprong Turkse familie links van je, en een Marokkaanse familie rechts van je, en al die tijd is er niks ontploft. Sterker, jouw buren vloeken ook gewoon mee als Charlie Hebdo wordt gereorganiseerd, of de Londonse metro wordt verbouwd door IS, ISIS, al-Qaida, of de jihad voor de bevrijding van het om de hoek gelegen Palestinapleintje. Het blijken toch net gewone mensen te zijn, en net zo hard te werken als jij.

Van je buren moet je het hebben

Nou, dus die hele islamofobie, door Wilders zorgvuldig gevoed en in stand gehouden, kan zo langzaamaan wel de allesbrander in. Ook kan je vaststellen dat we allemaal alleen maar ons best proberen te doen. Ook heb je eigenlijk best graag goed contact met je buren, de wijk en zijn inwoners. En als jij nou gewoon eens een beetje ontspant, dan zal je buur vast ook wel ontdooien, en kom je elkaar vanzelf buiten tegen.

Geen tijd meer.

En als dat gaat werken, heb je geen tijd meer te klagen. Want dan ben je, naast zorgen voor je gezin, alleen nog maar bezig met elkaars noden. En elkaar waarschuwen als er weer eens belastingfraude kan worden gepleegd. Thuis houd je tijd over want je jaagt de blagen, net als de buren, lekker naar buiten. Om wat te doen? Kijk maar ff. Het begint meestal met modder aan je schoenen. Jij bent al productiever als je thuis werkt. En is het nog rustiger ook. En kijk je uit de raam, dan zie je hun conditie en afweersysteem groeien. Plus dat ze er socialer van worden.

Misdaadcijfers liegen er niet om

In zo’n inclusieve mini samenleving dalen de misdaadcijfers, verbeterd het leefklimaat en zijn minder andersoortige incidenten. Een klein nadeel: belastinginkomsten dalen onverklaarbaar. Vooral bij de hondenbelasting. Maar verder alleen maar voordelen.

Als ambassadeur inclusieve maatschappij, bemoei ik me graag met de mensen thuis

En vandaar dat ik hier pleit voor de terugkeer naar de tijd van toen. Dat klinkt alsof ik oud begin te worden en alles van vroeger als beter ga bestempelen, maar dat is niet zo. Slechts de terugkeer van de ouderwetse echte moedermaffia, en buitenspelende kinderen. Sociale controle en weer touwtjes uit de brievenbus, die Jan Terlouw zo terecht benoemde als een teken van de achteruitgang van de huidige maatschappij. Verdere verduidelijking van mijn standpunt vindt u in het bijbehorende podcast met dezelfde titel als dit blog. De link erheen vindt u bovenaan deze pagina.

Stefan Vlaminckx

Het was me het weekje wel

U vindt het podcast van dit blog hier

Het was me het weekje wel.. Voor het eerst is er een psychiater opgestaan die roept dat voor de patiënt risicovolle medicatie dient te worden afgebouwd zodra patiënt stabiel is. Want het kan je zomaar 15 jaar van je leven kosten.
Dit roepen ik en wat cliënten van mij al een tijdje. Ik ben blij dat een gerenommeerd psychiater dat nu ook vindt. Want dan komt er wellicht een verandering op gang.

Pride Amsterdam

Ook was afgelopen weekend Pride Amsterdam weer een feit. Onder andere om te vieren dat iedereen hier zichzelf mag zijn. Ik hoorde het iemand op tv zeggen. Het programma voorafgaand aan de live registratie van de Amsterdam Pride, vroeger GayPride, deed alvast anders geloven. Want geen praktiserend homostel haalt het nog in zijn hoofd om te zoenen in het openbaar. Zelfs hand in hand lopen was er niet meer bij op straffe van een hele berg klop. Meestal van jonge en soms allochtone jongens. Maar ook scheldpartijen en bekogeling kon je deel worden bij te frivole uitingen van je gay-zijn.

Rechte banaan

Ook voor anderen in deze maatschappij die afwijken van het gemiddelde in kleding, gedrag, overtuiging of levensstijl is er niet echt ruimte zichzelf te zijn. Want in Nederland, het meest geregelde land ter wereld volgens mij, is het een ware sport alles tot in de vezels te regelen, vatten in wetten, en te labelen en in hokjes te stoppen. Een tomaat is rond en rood, een banaan krom en een komkommer kaarsrecht. Maar ben je net als ik een rechte banaan dan kun je niet jezelf zijn. Want mijn traumatische verleden maakt mij anders dan anderen. En heb ik dus eens een depressie waardoor ik mijn gordijnen dichtlaat dan kan ik al snel rekenen op de ongewenste aandacht van anderen.

Alles een gevolg van mijn stoornis

En alles wat ik afwijkend doe ten opzichte van de rest van de straat, wordt acuut gepsychiatriceerd. Alles is een gevolg van mijn stoornis. Dat ik met een levensstijl van klachten uitzitten opnames en medicamenteuze behandeling weet te voorkomen, doet er niet toe. Bij depressie hoort antidepressiva en is ook het enige wat men weet te bedenken. Dus mezelf zijn? Nou nee. Maatschappelijk aanvaardbaar zijn, is het maximaal haalbare.

Singleschaamte

In het Parool een heel stuk over singles die zich blijkbaar kapot schamen omdat ze niet voldoen aan de maatschappelijke norm van samen. Dan is het mijn inziens nu zover met onze maatschappij, dat onze welvaart zulke absurde vormen heeft aangenomen, dat het hoog tijd wordt voor een flinke ramp of oorlog. Want niet alleen psychische klachten verdwijnen dan als sneeuw voor de zon, maar ook dit soort decadente bijkomstigheden als single schaamte. Wat een onzin!!

Ga je schamen!

Mensen die eraan lijden zouden zich inderdaad moeten schamen, dat wel natuurlijk. Schamen dat ze zulke gevoelens toelaten in plaats van er trots op te gaan dat ze het allemaal zelf kunnen zonder van iemand afhankelijk te zijn.

Project Empowering Business

Ik hoop deze week nog, in het kader van mijn project Empowering Business, het online helpen van mensen met een kwetsbaarheid door ze een eigen in te richten website te geven, mijn 25 ste domein aan dat project toe te voegen. HJWH.nl, mijn webhostingbedrijf, in samenwerking met een sponsor, host in opdracht van Nieuwe Start Ervaringswerk die domeinen. Zo gaven wij een stratenmaker die na een behandeling van zijn verslaving, een nieuwe bedrijfswebsite. Goed verhaal erop, mooie foto’s van zijn eerdere werk, en binnen de kortste keren zat zijn agenda vol met werk. En het laat kwetsbare mensen bezig zijn met het positieve in hun leven. Een goede afwisseling en positieve bekrachtiging.

Ook begint dat vruchten af te werpen

Ook dat begint vruchten af te werpen. Er is goed verkocht de afgelopen weken. En de opbrengst uit media en webhosting komt weer ten goede aan het werk voor NSE, en mijn VN ambassadeurschap. Zo leidt de mond op mond reclame tot inkomsten die ik weer besteed aan werk waarvoor ik niet betaald wordt.

Want ook op dat gebied is stilzitten er niet bij. Ik steun en ondersteun Noortje van Lith in haar inmiddels tweede poging veranderingen in de participatiewet gedaan te krijgen. Want wat blijkt? Als jij geen volle week kan werken als arbeidsgehandicapte met een kleine uitkering, dan val je onder de verplichtingen van de bijstand met alle ellende van dien. Plus je dan niet boven het minimum uitkomt terwijl je wel arbeid verricht. Noortje vindt het oneerlijk. Ik vind het op gespannen voet staan met het verdrag waar ik ambassadeur voor ben.

Schuldhulpverlening en bewindvoering

Ook in de wereld van schuldhulpverlening en dwangakkoorden is een ontwikkeling te melden. Want cliënt lost vrijwillig 5 jaar af ipv 3 jaar middels een dwangakkoord. Tijdens de behandeling door de rechter vier jaar geleden is een verzekeringspolis in stand gebleven waarmee feitelijk kapitaal wordt opgebouwd. De rechter oordeelde dat het kapitaalvernietiging was om het af te kopen tbv van de schuldeisers.
Nu vier jaar later, wil cliënt wel afkopen omdat er dringend geld nodig voor vervanging van de vloer in zijn huis, danwel een hele verhuizing nodig is, afhankelijk van hoe de procedure tegen zijn verhuurder verloopt. Die heeft cliënt aangespannen vanwege onenigheid over de interpretatie van gemaakte afspraken en het daarmee samenhangende wel of niet verlengen van een tijdelijk huurcontract. Ook daar lijken de nieuwe rechten van de mens met een kwetsbaarheid met voeten te worden getreden. In ieder geval wordt er in verhuurders verweer leugens na leugens verkondigd. Wij gokken vanwege het ontbreken van echte argumenten

Bijzondere bijstand

Terug naar dat verzekeringsgeld. Volgens de gemeentelijke schuldhulpverlener moet het gehele bedrag toekomen aan de schuldeisers want, er zijn voor woningstoffering en herinrichting andere regelingenf zoals bijzondere bijstand.
Wat ie dus zegt is dat cliënt een beroep moet doen op de gemeente om die onkosten vergoed te krijgen, en het geld wat ie er voor vrij kan maken afgeven. Kortom, de gemeente betaald de extra aflossing aan de schuldeisers.

Tegen zichzelf in bescherming nemen

Samen hebben we besloten die gemeente tegen zichzelf in bescherming te nemen en indien de schuldhulpverlening blijft bij hun standpunt, dat wij dan naar de rechter gaan om een oordeel te vragen. Lees cliënt zijn eigen geld te laten gebruiken ipv gemeenschapsgeld naar zijn schuldeisers te brengen.

Eindelijk, een volwaardig eigen bedrijf

En ik kan u melden dat ik onder beschermingsbewind en in een schuldaflossingstraject  toch gewoon voor mezelf ben begonnen, en dan bedoel ik vooral met een officiële KvK inschrijving. Begin volgende week heb ik een afspraak.

Mijn motto Niets is onmogelijk blijkt weer eens opgeld te doen.

Een welgemeend advies, tot slot

Ik zou u, in het staartje van de grote vakantie, een goed advies willen geven. Als u nou na de vakantie eens niet bezig gaat met wie er de grootste, mooiste, beste, intelligentste, hoog begaafde, of creatiefste heeft en ook aanvaard van uzelf en anderen dat u zowel feilbaar als misbaar bent. Ja hoor u ook, want als u onverhoopt een geüpgraded Boeing in uw nek krijgt, of u vliegt bij een auto ongeluk verder dan een hangglider op uw vakantieadres, omdat u geen autogordel droeg, dan zou het zomaar ineens einde verhaal kunnen zijn. En dan? Dan zullen uw nabestaanden zien dat na uw begrafenis het bedrijf gewoon doordraait, en sterker, men uw laatste functie wellicht niet opnieuw invult. Nou, als u zich bij die feiten neerlegt, zult u eerder kiezen voor het pad der geleidelijkheid in plaats van de rat race waar iedereen blijkbaar van denkt dat dat de norm is waaraan je niet kan ontsnappen.
Er is maar één ding waar je niet aan kan ontsnappen: Juist, de dood.

Een heel ander jaar

Dan heeft u een heel ander jaar, met een heel ander ritme en hetzelfde of misschien zelf meer werk af als wanneer u zich de trillende aders in uw nek werkt. Probeer het maar. Het zal je veranderen. Zelfs onderzoeken laten zien dat mensen die zich niet overgeven aan de ratrace maar hun balans beter behouden, productiever zijn. Dan ga je toch heel anders naar de wereld kijken lijkt me zo.

Ik wens u veel wijsheid dit komende arbeidsjaar!

Stefan Vlaminckx

Engelen bestaan!

Het podcast bij dit blog vindt u hier

Auntie May, is that an angel?” (Peter Parker tegen tante May, over zijn buurmeisje Mary Jane Watson. uit de eerste Spiderman film)

Ontmoetingen die waardevol zijn.

Dat je op social media heel waardevolle ontmoetingen kunt hebben, is mij afgelopen week maar weer eens gebleken. Op een van mijn social media kanalen verscheen de vraag welke taart ik zou zijn, mocht ik een taart zijn. Ik beantwoord die vraag met kwark banaan geloof ik, en vraag acuut aan de mij verder vreemde vraagsteller, een jongedame, wat zei voor een gebak zou willen zijn. Tompouche, en daar had ze een prachtige uitleg bij, die mij liet lachen. En je snapt, mijn interesse was gewekt, dus ik bekijk even haar profiel.

En zo kwam ik aan een titel

En zo kwam ik aan een titel voor dit blog. Want een engelengezichtje op de profielfoto, en in de beschrijving een stukje tekst over haarzelf, wat me redelijk van de wijs bracht. Want de jongedame in kwestie bleek een ernstige neurologische aandoening te hebben, waardoor zij niet alleen geregeld helse pijnen moest ervaren, maar ook nogeens een groot deel van haar visus in moest leveren. Voor de leek: Visus is het percentage van functioneren van je ogen. 100% visus dan kun je een bepaalde grootte letter op een vaste afstand met gemak lezen. kun je een kleinere letter op dezelfde afstand goed lezen komt je visus dus hoger te liggen, kun een grotere letter op dezelfde afstand goed lezen dan is je visus minder als 100%. Tot zover dit college optiek voor beginners.

dr. Google

Onder de indruk van haar verhaal, ben ik even op consult gegaan bij dokter Google, om meer te weten te komen over haar, mij verder onbekende, aandoening. En hoe meer ik las, hoe verder ik onder de indruk raakte van haar humorvolle en positieve posts op haar social media tijdlijn. Want de aandoening is er een uit de champions league. Zo zwaar. Maar daar merk je zo op het eerste gezicht helemaal niks van als je deze jongedame ziet posten.

Brutale mens heeft de halve wereld

En brutaal als ik ben, ben ik eens een chat met haar begonnen. Gewoon, eens vragen hoe je dat doet, lijden en toch zo positief blijven. En meteen even mijn kennis aanvullen over haar aandoening, want ik leer graag. Nou, en dat gesprek is de reden van dit hele verhaal, omdat het mij, en hopelijk jullie leert dat het altijd erger kan, en positief in het leven blijven staan de enige manier is om met je beperking of gebrek om te gaan.

Positief denken helpt

Positief denken helpt echt. Het relativeert je lijden. Of dat nou psychisch of lichamelijk lijden is. De jongedame uit dit verhaal heeft goede en slechte dagen. Daar moet ze het mee doen. Een normale baan zit er niet in, dus is zij overdag veel alleen en gebonden aan haar huis en het rondje dat ze maakt met haar hond. Toch probeert zij, want dat zie je gewoon terug, steeds het mooie en het humorvolle te omarmen ter compensatie van wat ze moet missen in het dagelijkse leven.

Meditatie, en positieve bekrachtiging

Ik haal zelf veel uit meditatieoefeningen en positieve bekrachtiging. Sinds enige tijd houd ik een dagboekje bij waarin ik uitsluitend noteer waar ik blij van wordt en dankbaar voor ben. Het brengt mijn focus terug naar wat echt belangrijk is. Want ik heb meer als genoeg te klagen, maar daar schiet ik niks mee op. Dat bekrachtigen wat ik goed doe, wat me goed lukt, en de groei die ik daardoor maak, zijn de zaken die ik meeneem in het positief bekrachtigen van mijzelf. En dat helpt. Ik heb meer geduld, een sterkere focus op waar ik heen wil, en een betere nachtrust en minder diepe depressies.

Waardevolle ontmoeting

De waardevolle ontmoeting van afgelopen week, wees mij er nog maar eens op dat het de enige weg is om te gaan. Want stil in een hoekje gaan zitten wachten tot het over is, is een heilloze exercitie als je een chronisch lijden hebt. Daarom, dank je wel voor je tijd deze week, je humor en kracht jongedame. Het was mij een ware eer je te leren kennen. Dikke knuffel,

Stefan Vlaminckx