Open brief aan Willem Engel en Lange Frans

Heren,

Nu dat de pandemie op zijn retour is, jullie beiden nauwelijks nog aandacht van de landelijke media weten te wekken en daarmee een einde komt aan jullie uiterst schadelijke werk, lijkt het me goed de balans op te maken.

Wie angst zaait…

Want waar jullie dachten de wereld te veranderen, en het volk te redden uit de klauwen van de babybloed drinkende en kinder verkrachtende elite, hebben jullie niks anders bereikt als hoon van de mensen die jullie hebben doorzien, en er zo voor gezorgd dat niemand je ooit nog serieus neemt. Op één groep mensen na dan. Die groep, bestaande uit psychisch en mentaal kwetsbare mensen, hing deels aan jullie lippen. Deels, want niet iedereen die psychisch of mentaal kwetsbaar is tuinde in jullie complottheorieën en waanideeën.

Nee, alleen de kwetsbaarste der kwetsbaren vielen voluit in jullie fabeltjesval. Want zij waren degene die, omdat ze de situatie niet konden overzien, angstig werden en daardoor ontvankelijk werden voor jullie wappie-doctrines.

Zal schade maken…

En, omdat er daar best veel van zijn, en er nadat jullie fanbase groeide, ook wat compleet gezonde mensen begonnen te denken dat de bagger die jullie verspreidde klopte, konden jullie groeien als kool. Op Facebook, YouTube en Instagram, volgde vele volgers jullie capriolen. Ondertussen werden de kwetsbaarste onder hen, steeds eenzamer, banger en wantrouwender. Want de maatregelen werden steeds strenger, de lockdowns steeds langer en de doden steeds talrijker. Dit vooral ook omdat jullie volgers jullie geloofde en zich daardoor minder goed aan de maatregelen hielden en de hoge aantallen besmette mensen op peil hielden of zelfs verhoogde in aantallen. Tot op het randje van wat de Nederlandse gezondheidszorg nog kon dragen. Mede mogelijk gemaakt door het sprookjesduo Bange Frans en de Dansende Engel des doods.

Hoog opgeleid zijn betekent niet hetzelfde als je verstand goed kunnen gebruiken.

En zo deed zich de bizarre situatie voor dat twee, volgens de geldende normen, hoog opgeleide nitwits, zonder enig empathisch vermogen, het gedaan kregen dat heel veel mensen beschadigd uit deze coronacrisis gaan komen. En dat ze daar wellicht niet meer (helemaal) van herstellen, is evident maar niet iets waar u beide ook maar 1 seconde over hebben nagedacht, laat staan wakker van gelegen. Nee, alles uit de kast om het volk te indoctrineren met jullie gif. En daarmee lieten jullie maar weer eens zien dat een fatsoenlijke opvoeding en hoge opleiding ook geen enkele garantie geeft voor de toekomst. Voor mij geldt dat ik niet begrijp dat u niet strafrechterlijk bent aangepakt.

Want u beide heeft veel kapot gemaakt.

Van familieverbanden via relaties naar complete vriendschappen heeft u om zeep geholpen. Want doordat mensen overtuigd raakte van uw gelijk, kwamen zij vaak in botsing met beter geïnformeerde familie, vrienden en zelfs hun eigen partners. Ook verloren mensen hun baan, stageplaats of kwamen niet meer tot het volgen van een studie. Zo vereenzaamde hele volksstammen van uw gelovigen. Het enige lichtpuntje in deze is dat u beide de schade nog lang zult ondervinden. En dus hard in uw portemonnee geraakt zult worden.

En was het dat waard, beste Frans en Willem?

Frans zijn complete YouTube kanaal is geëlimineerd. Dat dus inclusief al zijn muziek, die niet meer te zien of horen zal zijn via het populairste videoplatform ter wereld. Ook zie ik de kans dat Frans nog ergens voor gevraagd zal worden, als verwaarloosbaar klein. En dat geldt ook voor Engel, zo lijkt me. Door verstandig Nederland uitgekotst, door nauwelijks nog iemand serieus genomen. En als heel binnenkort niemand nog iets van jullie beide wil weten of wil luisteren, hebben jullie het tegenovergestelde bereikt dan dat je eigenlijk wilde. En dat, mijne heren, is uw verdiende loon.

Ik ken veel mensen die voor minder gedwongen opgenomen worden.

Want het grenst aan waanideeën wat u allemaal hebt verkondigd. En niets heeft u ook maar enigszins van onderbouwing voorzien. 12 rechtzaken verloor Engel’s viruswaanzin. Goed gekozen naam, want wat hij verkondigde over het virus, grensde inderdaad aan het waanzinnige. Frans, ik kan heel goed schieten, was geen haar beter. En een leugenaar eerste klas. Want waarom moest destijds je vrouw met pistool in de hand, jouw vuile zaakjes opknappen?

Ik wens jullie beide dan ook hetzelfde als dat je kwetsbare mensen hebt aangedaan.

Namelijk dat je niet gezien noch gehoord wordt. Eenzaam en alleen zult komen te staan. Met een inkomen op minimumniveau, omdat jullie nooit meer aan het werk komen. Jullie verdienen namelijk niet beter.

Althans, dat vind ik.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Pieter Omzigt en hoe het CDA zichzelf in beide voeten schoot.

Link naar de pagina van EenVandaag met de uitkomsten van het opiniepanelonderzoek over de gevolgen van de breuk tussen het CDA en Pieter Omzigt.

In Den beginne was er niets.

Niets aan de hand bij het CDA, wordt daarmee bedoelt. Totdat iemand binnen de top van de partij bedacht dat het beter was hem op een onverkiesbare plaats op de lijst voor de aankomende verkiezingen te zetten. Vooral omdat heel kritisch zijn in politiek Den Haag je kansen op kabinetsdeelname ernstig verkleinde. En kritisch was hij geweest. De kiezers van het CDA kozen, na flinke ophef in de pers over de kwestie, echter anders. Omzigt kwam op voorkeursstemmen alsnog de kamer in.

A star is born.

Ook in de nieuwe periode maakt Omzigt furore als de pitbull parlementariër, die als een van de weinigen, doet wat een parlementariër behoort te doen: Zonder aanziend des persoons, partij of belang de regering kritisch controleren en aanspreken op hun verantwoordelijkheid. En met die werkwijze en in samenwerking met andere gelijkgestemden, weet hij de toeslagen-affaire bloot te leggen.

Dat werd hem, binnen het CDA, niet in dank afgenomen.

Sterker, die onverkiesbare plek op de kieslijst destijds, had hij nooit gekregen als hij zich netjes aan de fractiediscipline had gehouden en niet steeds de vuile was buiten had gehangen. Feitelijk werd hij dus afgestraft voor het te goed doen van zijn werk.

En smeerpijpen als dat het zijn, daar bij het CDA, bleven de anti Pieter viezerikken zagen aan zijn stoelpoten binnen de partij. Natuurlijk konden ze niet om de beeldvorming rondom de nieuwe politieke Messias heen, en dus voerde ze voorstellen van zijn hand door, mits ze niet ingingen tegen de dubbele agenda die de partij voerde. Want was dat wel het geval, dan besliste men op het allerlaatste moment toch net anders, zonder Pieter Omzigt daarover te consulteren. Ook werd hij, zo las ik in zijn CDA opheffingsmemo, van cruciale overleggen en beslissingsmomenten uitgesloten. Dat, in combinatie met de Rutte doctrine en de roddel en achterklap binnen de partij over hem, sloopte zijn draagkracht en incasseringsvermogen. Resultaat: Burnout.

Ook de partijleidersverkiezingen, waarvoor hij werd gevraagd door de leden, werden door de partijtop zo gemanipuleerd dat zijn kansen zo klein mogelijk werden gemaakt.

Hugo en Mona wel ondersteunen waar Pieter het zelf maar moest uitzoeken, met gelikte video’s is daar maar 1 voorbeeld van.

En ik ben ervan overtuigd dat ook de uitslag niet de werkelijke keuze van de partijleden weergaf. Notabene mevrouw Omzigt stond geregistreerd als stemmer op Hugo de Jonge. Dan probeer je het niet eens meer te verbergen, zeg maar. Dan geef je de beheerder van het CDA messenblok een carte blanche, om zoveel mogelijk messen te douwen in de rug van je populairste politicus. Bang als de ratten zijn, volgende regeerperiode niet meer Teflon Don Mark zijn hielen te mogen likken. Want ze krijgen er zulke fijne gevoelens in hun kleine slappe pikkies van, aan de macht zijn, daar bij het CDA.

De basis van dit corrupte en smerige spelletje vind zijn oorsprong in het voormalig CDA bolwerk Limburg.

Daar is zo met je macht, medeburgers, tegenstanders en de wet omgaan dagelijkse praktijk. Omdat die Limburgers denken, ze verstaan ons toch niet, denken ze ook dat ze alles maar kunnen flikken. De schandalen zijn niet meer te tellen. En dat klopt, we verstaan er ook geen zak van. Maar dat domme volk was even vergeten dat ze het wel allemaal in goed Nederlands op papier dienen te zetten. En dat verstaan we in de rest van het land prima. En dus kwamen de meeste schandalen uit. En toen dat eindelijk tot het gekneusde volk (schudden ze niet, dan lopen ze wel onder) was doorgedrongen, was het CDA ook meteen grootste partij af in het maffiabolwerk Limburg.

En nu Pieter Omzigt het ook zat is en daadwerkelijk vertrekt, krijgen de CDA ratten de rekening gepresenteerd.

En die blijkt dodelijk hoog te zijn. Koste wat het kost vasthouden aan de macht en criticasters uit eigen gelederen proberen te sensibiliseren, komt met de ultieme prijs: Namelijk een dodelijke leegloop van kiezers richting de nagelnieuwe Pieter Partij. Dat is nog niet alles. Onderzoek van EenVandaag wijst uit dat de Pieter Partij potentieel genoeg heeft voor een absolute meerderheid in het Nederlandse parlement. Hij trekt links en rechts massa’s kiezers weg bij de splinters die nu de tweede kamer bevolken.

“En wat hebben we nu geleerd, spelende vrouw?” zou meneer Kaktus vragen.

Dat je niet met vuur moet spelen als je in een kruitvat zit. En ook dat integriteit een werkwoord is. En er hele enge viezerikken in het centrum van de macht rondglibberen. En die zien er uit als normale mensen. Maar, zo blijkt maar weer, al polijst je een drol, het blijft een drol. En in het geval van het CDA zo’n dampende stinkerd die niet bepaald naar bloemetjes ruikt.

Dat het CDA mag rusten in vrede.

Althans dat vind ik.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Beerput Oss, de dood van den Dekker en hoe het nooit meer goedkomt.

Onafhankelijk onderzoek heeft uitgewezen dat de gemeente Oss in het dossier den Dekker weliswaar wat zwalkend beleid heeft gevoerd, maar feitelijk niet of nauwelijks iets te verwijten viel. De gemeente wast zijn handen in onschuld. De nabestaanden zijn kwaad. En terecht.

Want het doet geen recht aan de waarheid, die uit vele praktijkvoorbeelden blijkt.

Zo heeft de gemeente Oss een actief beleid om “lastige” burgers buitenspel te zetten. Om te beginnen heeft men een eigen ombudscommissie waarmee men de bemoeienis van de nationaal ombudsman geheel uitschakelt. En uit eigen ervaring kan ik u melden dat die er niet zitten om u te beschermen en helpen zoals de nationale ombudsman dat zou doen. Daarnaast bezit ik opnames waarin 2 ambtenaren vol trots, en na doorvragen door de door mij naar het gesprek meegenomen getuige, nog eens extra bevestigen dat men “desnoods alle dienstverlening staakt, want ze gaan vanzelf weg als ze nog geen paspoort of rijbewijs meer kunnen aanvragen.”. Welkom in Oss, waar jij als kritisch burger er feitelijk niet toedoet.

En, na dit onderzoek maar ook na consultatie van de nationale ombudsman, trek ik de conclusie dat het ook nooit meer goedkomt.

Want de nationale ombudsman zegt zich niet te kunnen inzetten als een gemeente zijn eigen ombudscommissie heeft. De rechtsspraak spreekt in een overduidelijke kwestie van onbehoorlijk bestuur uit dat dat mag onder het mom van bestuurlijke vrijheid, en een onafhankelijke onderzoeker gaat in het dossier den Dekker niet verder als zwalkend beleid. Tsja, wiens brood men vreet wiens woord men spreekt is hier van toepasselijk. Want hoe onafhankelijk is een onderzoek naar de gemeente Oss betaald door de gemeente Oss?

En na de coronacrisis hebben we 1 ding geleerd: van de pers hebben we ook niks te verwachten.

In mijn eigen zaak met de gemeente Oss heb ik alle relevante media benaderd met mijn verhaal. De enige die erop reageerde was journalist Jan Meeus van NRC, met name ook vanwege zijn betrokkenheid met het dossier den Dekker. Maar ook die gaf al snel aan het wellicht te druk te hebben. Daarna nooit meer iets van hem vernomen.

En dat was dan toch nog iets, want van de rest van tegenmacht pers heb ik helemaal nooit enige reacties ontvangen. Terwijl, als je naar de details kijkt van wat mij is overkomen in Oss, ieder weldenkend mens beseft dat wat gebeurt is gewoon niet kan.

In dossier den Dekker exact hetzelfde. De man maakte de kapitale vergissing de politie op weg te helpen na de liquidatie van Peter Netten in Oss, door te verklaren welk merk, type en kleur auto hij keihard had zien wegrijden van de plaats delict, vlak nadat hij de schoten had gehoord, die het leven van Netten abrupt en geweldadig hadden beëindigd. Het betekende voor den Dekker het einde van zijn bestaan zoals hij dat tot dan toe had gekend. En met als eerste grote gevolg de dood van 2 van zijn honden, als gevolg van brandstichting. Een waarschuwing uit het criminele milieu aan iedere Nederlander vooral nooit te verklaren als getuige.

En iedere hondenliefhebber kan u uitleggen wat dat met een mens kan doen.

Ook de politiek gaat dit niet oplossen.

Want als je weleens met de fractievoorzitter van de SP aan een bar hebt gehangen, omdat zij ook uit Oss komt, zijn de lijntjes kort. Maar zelfs haar mailen heeft niets opgeleverd. Zij verwees de kwestie naar een collega kamerlid, die vervolgens en zonder het hele verhaal te hebben aangehoord, aangaf niets te kunnen betekenen in deze. Het moment om mijn lidmaatschap van de SP te beëindigen.

En wat is dan de conclusie?

Dat de Rutte doctrine ook op lokaal niveau furore heeft gemaakt, het sterk afhankelijk is van de integriteit van individuele bestuurders hoe met burgers wordt omgegaan en men als burger feitelijk vogelvrij is verklaard. Want bescherming door de dichtsbijzijnde bestuurslaag is onzeker geworden. De wet beschermd ook niet meer voldoende, zo blijkt wel uit de uitspraken van de rechter in mijn eigen dossier.

En de partij van de “gewone man/vrouw” ziet niet eens mogelijkheden wat te kunnen doen. En dan hoeft je het bij de andere partijen niet eens meer te gaan vragen..

Althans dat vind ik.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

“Wij willen niet over racisme praten, en dat geldt zowel voor FC Chocolade als voor FC Roomwit.”

Aan het woord is Stefan Vlaminckx, eigenaar van Nieuwe Start Ervaringswerk.

En hij citeert vrij uit een onderzoek van 1Vandaag, dat vandaag verscheen. “Daaruit bleek dat de spelers van FC Roomwit, zoals ik de witneuzen in onze bevolking pleeg aan te duiden, liever niet over racisme praten. Lees: Weinig respondenten op het uitgezette onderzoek. En dat bleek onder de zwarte, bij gebrek aan iets origineels, bevolkingsgroep niet heel anders te zijn.”

Goh, hoe zou dat nou toch komen? U gelooft vast nooit, als ik u zeg, dat het zo hoort.

Want dat is wat er aan de hand is. Racisme is een moeilijk onderwerp omdat iedereen het doet, en dat ook zo hoort. Wij zijn de grootste soort mensapen op aarde. En er zijn een aantal verschillende rassen, die bij elkaar wonen per ras vaak weer opgedeeld in groepen met spoorlijnen, snelwegen en vliegverbindingen ertussen. En die grote groepen en rassen mensapen, zijn genetisch geprogrammeerd de eigen groep voorop te stellen, te beschermen en te onderhouden. En het maakt niet uit bij welk elftal je speelt. FC Roomwit of FC Chocolade, je kijkt altijd eerst bij de eigen supporters, voordat je op de andere tribune opzoek gaat naar een geschikte partner.

Zouden we het toch eens moeten kijken naar ons gedrag, gezien de kwalijke gevolgen die het kan hebben.

Want wij kloppen onszelf toch zo hard op de borst over het feit dat wij een geweten hebben en zo verrekte intelligent zijn? Dan werpt zich dus toch de vraag op, waarom wij zo doen, als het niet nodig is om te doen. Nou, en ik zou weleens willen weten of naar oerdriften als invloed op je gedrag vandaag, weleens onderzoek is gedaan.

Want iemand droeg die verklaring aan, als verklaring voor alle vormen van segregatie, racisme en discriminatie.

En daar had hij een heel verhaal bij, wat ik u verder zal besparen. Ik heb er in ieder geval niet voor doorgeleerd. Maar vond zijn bewering heel plausibel klinken.

Maar dat verklaart voor mij nog altijd niet hoe je er dan toe komt je hele computersysteem zo in te richten, dat het jaagt op onschuldige toeslagouders met kleine kinderen. Dat je de neiging voelt, nou vooruit dan maar. Maar dat we tegelijkertijd dat gevoel niet detecteren en onszelf al helemaal niet afremmen als we bewust of onbewust iemand van een andere groep benadelen, het wil er bij mij maar moeilijk in.

All lives matter

Ziet u het voor zich? Een maatschappij waarin alle mensen allemaal, helemaal gelijk zijn? Nee, ik ook niet. Wel vind ik dat de hypocrisie eruit moet. Wat je buurman is geen haar beter, je doet het zelf ook. En de dominante groep zal in moeten schikken. Dus, om in voetbaltermen te blijven, FC Roomwit zal wat spelers moeten verkopen. Te beginnen met de complete selectie IT-ers van de belastingdienst. En de dialoog mag niet meer gaan over wat de een voor de ander gaat doen. De insteek moet zijn, waarom doe je het zo, als het ook kan, zonder dat het een ander kwetst of schaadt. Want dat doet recht aan het All lives matter principe

De zomerstop is begonnen. En volgend jaar eindigt de competitie met een kleiner puntenverschil als dit jaar.

Want dan boek je vooruitgang. En hopelijk gaan we ooit eens normaal doen tegen elkaar. We hebben elkaar nu een anderhalf jaar niet of nauwelijks gezien. Dat feit zou je kunnen aangrijpen om eens anders met elkaar proberen om te gaan. Een nieuwe start maken. Ik spreek de hoop uit dat je dat ook echt gaat doen.

Althans, dat vind ik

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Een werk-leertraject thuis

*Onderaan dit blogbericht een update met de laatste ontwikkelingen

Sinds een aantal dagen is mijn werk-leertraject over het omgaan met overlast van een persoon met onbegrepen gedrag afgelopen. Tenminste, waar het het opdoen van ervaring ermee, betreft. Want sinds vrijdag 7 mei verblijf ik op een ander adres. In de calamiteitenwoning van mijn verhuurder, een woningbouwstichting.

Meestal kwam ik in aanraking met dit soort zaken, van de andere kant van de streep.

Namelijk, vanuit het standpunt van de psychisch kwetsbare. En daarom was het niet zo gek, het eens van de andere kant mee te maken. Als degene die de overlast ervaarde. Ik heb er veel van geleerd. En gezien dat de vrees die ik had ongegrond is. Ik was namelijk bang dat de WvGGZ, de Wet verplichte GGZ gemakkelijk misbruikt zou kunnen worden, om van lastige buren af te komen, of bijvoorbeeld snel een familielid als psychisch kwetsbaar te laten beoordelen, om wat voor reden dan ook. Ook leerde ik dat het sterk afhankelijk is van de behandelaar, of en hoe snel iemand met onbegrepen gedrag geholpen gaat worden. Maar daarover verderop meer. Nu eerst:

Hoe het allemaal begon…

Zo’n tien maanden geleden kreeg ik de keuze uit 2 woningen; Een nagenoeg lege woning in een buitenwijk van de stad, of een volledig gestoffeerd exemplaar aan de rand van het centrum met, zo heette het toen nog, psychisch kwetsbare buurman die “Af en toe voor overlast zorgde, met name door te schreeuwen.”. Met een kleine beurs, en een directe behoefte tot het verkrijgen van woonruimte, koos ik voor de tweede optie. Dus de woning met stoffering en overlastgevende buurman. Een keuze waar ik, ondanks alles, nog steeds blij mee ben. Want de woning is een waar pareltje. De buurman echter, een veel groter probleem als dat mij in eerste instantie werd geschetst.

Want “af en toe overlastgevend” moest al vrij snel worden bijgesteld worden naar “af en toe geen overlast gevend”.

Want buurman bleek zo’n beetje dagelijks, urenlang en ook midden in de nacht, te schreeuwen, te bonken op de muren, en te schelden. Vooral tegen “ze”. “Ze” moesten hem met rust laten. Wie hij bedoelt met “ze” blijft onduidelijk. De spoken in zijn hoofd, was mijn conclusie.

Vanaf het eerste contact heb ik hem eerst uitgelegd wie ik was en wat ik deed, waarna ik hem heb uitgenodigd met mij samen te werken, teneinde de klachten van de andere buren, de kop in te drukken. Jammer genoeg bleek meteen dat dat niet zou gaan lukken. Buurman’s standpunt was duidelijk: Hij kon er ook niks aan doen, had schijt aan iedereen en gaf nimmer toestemming om met zijn begeleiding of behandelaar te communiceren over de veroorzaakte overlast. En zo kwam er dus nooit een dialoog op gang om er pratend uit te komen.

Ik bood de buurman de ruimte om tot middernacht zijn onrust te uiten.

Dat bleek al snel niet voldoende, waardoor ik een aantal keren per week uit mijn nachtrust werd gehaald door het gebonk en geschreeuw van de buurman. En omdat ik geen andere mogelijkheden had, bleef de politie waarschuwen het enige wat er overbleef te doen. En na ongeveer een maand ben ik in overleg getreden met de verhuurder, en een melding gaan proberen te doen in het kader van de WvGGZ. Dat laatste viel alvast niet mee, omdat op het gemeentehuis niemand scherp had waar zulke meldingen heen moesten.

Al snel had ik dat zelf uitgedokterd en teruggekoppeld aan de betreffende ambtenaar op het gemeentehuis. De verhuurder vroeg mij iedere melding bij de politie ook aan haar te melden, om tot dossiervorming te komen.

Dat zeg ik toe. Wel laat ik zowel de politie als de verhuurder weten dat het probleem erin gelegen is dat buurman, mijn inziens tenminste, niet goed geholpen wordt door zijn behandelaar. Wellicht door onderschatting van het probleem. En dat ik vind dat daar eerst eens naar gekeken moet worden.

En zo kabbelen we voort: De buurman blijft onrustig, ik blijf dat melden en verder veranderd er niets. Maandenlang.

Maar ondertussen begint het onderbreken van mijn nachtrust, en het overdag nauwelijks kunnen concentreren op mijn werkzaamheden thuis, zijn tol te eisen. Ik had nooit bedacht dat overlast je zo onder je huid kon gaan zitten. Maar dat deed het wel.

Daarom deed ik nog een tweede, derde en vierde melding in het kader van de WvGGZ, omdat ik en geen terugkoppeling ontving, maar er ook niets veranderde in de situatie. Ondertussen kwam er uit verschillende bronnen informatie tot mij, dat de buurman wel degelijk onderwerp was van overleg en onderzoek, en zelfs dat er meer als 100 overlastklachten waren voorgelegd aan zijn behandelend psychiater, maar dat die desondanks geen reden tot ingrijpen zag.

Dat laatste feit zet mij ertoe aan een klacht in te dienen tegen de behandelend psychiater. Wat nog niet meeviel.

Want als je je meld bij een zorgverlener, met het verhaal dat je een klacht wil indienen tegen de behandelend psychiater van je buurman, dan gaat men gerust eerst ontkennen dat men uw buurman überhaupt kent. AVG. Dat teckel je handig door te vertellen dat iemand binnen hun eigen organisatie zich verluld heeft, u noemt dat de mond voorbij gepraat, en dat ontkennen geen zin heeft.

Vervolgens doe je je verhaal en mag je op gesprek bij een zenuwachtige manager die zich alleen maar geïrriteerd toont dat jij als “buitenstaander” zoveel privacygevoelige informatie hebt. Vervolgens jouw verhaal wel wil aanhoren, maar natuurlijk in het kader van de privacy nergens op kan reageren. Er verandert dan ook niks of niet veel, waar het het werk van de behandelaar betreft. Althans, niet overlastbeperkend.

En dan, zomaar op een vrijdag, daags nadat je een hartstikke goed overleg hebt gevoerd met alle betrokkenen van het ketenpartneroverleg, is ineens de grens bereikt…

De koek op, de pijp leeg, de bodem bereikt. Dat uit zich acuut de volgende nacht in een eenzijdig auto ongeluk met heel veel schade, dat mijn inziens nooit was gebeurd als ik goed uitgerust was.

En het zet me aan tot zoveel actie dat ik de volgende ochtend om half vijf de dienstdoende inspecteur van de IGJ Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd, aan de telefoon heb. Zij geeft aan mij niet te kunnen helpen. En zij geeft het door mij gesuggereerde kortgeding tegen de zorgverlener een goede kans en de snelste manier om iets gedaan te krijgen. Mijn advocaat vond van niet. Die vond dat de gemeente onvoldoende handelde waardoor wij al veel te lang veel teveel overlast ervaren. En zij vond dus druk zetten op de gemeente de beste manier van werken. Ik niet want we waren net zo goed in gesprek.

Maar de inzichten delen van mijn advocaat, zonder haar in actie te laten komen, hielpen enorm.

Want wat bereikte ik daarmee? Dat er binnen de kortste keren elders onderdak beschikbaar kwam. Iedereen inmiddels goed doordrongen is van de ernst van de zaak, en er overleg komt om de zaken zo te stroomlijnen dat een volgende langslepende situatie voorkomen kan worden.

Het toont wel aan dat de WvGGZ nog niet het instrument is geworden, dat het had moeten worden.

Want, behalve bij de betreffende zorgverlener, tref ik overal vanaf het begin welwillendheid aan. Maar de complexiteit van dit soort dossiers is groot. Toch kun je met goede planning een hoop ellende voorkomen.

Want u denkt toch niet dat de overlastveroorzaker zelf niet anders wil?

Vaak ziet hij of zij helemaal niet in hoeveel onrust het gedrag veroorzaakt. En als dan de ketenpartners niet heel alert zijn, komen de problemen vanzelf.

Voorlopig weer naar een nieuwe plek. Ik houd u op de hoogte.

Inmiddels is de zaak voor de rechter geweest. En alhoewel de rechter over 14 dagen pas uitspraak doet, heeft hij al aangekondigd dat de eis van de verhuurder zal worden toegewezen. Dit om de zorgverlener de kans te geven werk te maken van een plan b. Een oplossing voor het woonprobleem waarmee de buurman alsdan te maken gaat krijgen.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Het wandelende verdienmodel

Vandaag werd mijn, hopeloos achterlopende, kennis op het gebied van loverboys, gedwongen prostitutie en dus mensenhandel, grondig bijgewerkt.

Want het klassieke beeld van de loverboy is ontzettend achterhaald.

Aldus een dame van het speciaal voor mensenhandel opgerichte politieteam. Vroeger investeerde zo’n jongen maandenlang in een meisje om haar langzaam maar zeker richting prostitutie te leiden. Tegenwoordig plukken ze hun slachtoffers gewoon van Snapchat, laten het zo snel mogelijk tot seks komen. Dat wordt dan weer gefilmd, en onder dreiging van het online zetten van die beelden, wordt zo’n meisje gedwongen voor zo’n pooier nieuwe stijl aan de gang te gaan.

En de coronacrisis maakt het allemaal nog een beetje erger.

Want de seksclubs met vergunning zijn al een jaar dicht. En omdat de vraag nou niet bepaald afgenomen is, heeft veel werk zich verplaatst naar het internet, waar al jaren goedlopende websites bestaan waar prostituees kunnen adverteren en de klant meer keuze heeft als in de supermarkt. En zo worden jonge meisjes vanzelf een wandelend verdienmodel.

De slachtoffers, want daar praat ik hier over, worden ook alsmaar jonger.

De mevrouw van de politie was in haar eigen regio bezig met een zaak, waarvan de slachtoffertjes slechts 14 en 15 jaar oud waren. En de meeste meiden hebben niet eens het idee dat ze slachtoffers zijn. Eenmaal uit de klauwen van zo’n mensenhandelaar, is het nog lang niet klaar. Want zolang zo’n knakker op vrije voeten blijft, zolang zal hij blijven trekken aan zo’n meisje. Want de opbrengsten zijn gigantisch te noemen.

En zo zie je ook de normvervaging voor je ogen gebeuren.

Want uit onderzoek blijkt de laatste jaren steeds dat de jeugd preutser wordt, later aan seks begint, en ook onderling kuiser met elkaar omgaat. Da’s overigens niet mijn ervaring kan ik u melden, en dus ook niet van de gemiddelde mensenhandelende pooier van tegenwoordig. Mijn ervaring is dat jongelui jonger naar de alcohol en andere middelen grijpen, daardoor grenzen vervagen, en daardoor gerust om seks komen vragen, als ze daar zin in hebben. Bijdehandter, directer, en intelligenter. Althans ze weten meer als ik op die leeftijd.

De nadelen van al dat internetten voor uw kroost, en uzelf manifesteren zich extra doordat we allemaal veel teveel thuiszitten.

Voor uw kroost heb ik hierboven de mogelijke gevolgen reeds geschetst. Maar ook u bent niet veilig. Want u spaarde meer, keek rond hoe u uw zuurverdiende centjes toch nog een beetje rendement kon laten maken, en was die collega die al in 2010 zijn bitcoins kocht niet vergeten. En wat denk je? U zat het net te overwegen ook in te stappen, als er zo’n snelpratende jongeman belt van het grootste Nederlandse bitcoinplatform. Althans, dat denkt u. En pas toen u er zo’n 30.000 euro in had zitten, kwam u op het idee eens op de site van de Nederlandse Bank te kijken. En tussen het daar gepubliceerde lijstje stond het platform van uw turbo mannetje helemaal niet bij. En dat klopt want u heeft met uw 30.000 euro alleen de Albanese economie een douw vooruit gegeven. Ook belangrijk, maar u ziet er niks van terug.

En wat nu? Verbieden om te internetten?

De gezinnen waar de ouders goed op de hoogte zijn van het internetgebruik van hun kinderen, is nul procent van die kinderen ten prooi gevallen aan de mensenhandel maffia. Ook zijn die gezinnen nul keer opgelicht via internet. En verder zijn het hele normale mensen.

Althans, dat vind ik.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Een bericht waar niemand op zit te wachten

Hubert Bruls kwam ermee. We, the people, zijn verantwoordelijk hoe we omgaan met de komende versoepelingen. Net zoals hijzelf verantwoordelijk is voor zijn eigen voedingspatroon. Want zoals hij morbide obese is, zijn wij collectief geestesziek. Geloof me, wij gaan als van die dartele koeien en kalveren de stal uit en de wei in.

En dan hoeft ik van de belichaming van de risicofactoren, niet te horen wat wij al vanaf het begin van de crisis doen; Ons houden aan de maatregelen en verder niet teveel kijken naar wat onze jeugd uitvreet.. Onze elitetroepen van de politie halen ze vanzelf onder een viaduct, uit een bos of uit de woning van Bas wiens ouders al maanden in het tweede huis aan de kust bivakkeren. Leven en laten leven heet dat.

Mooi hoor, dat we zelfs van Gommers en Kuipers mogen versoepelen.

En ze nu eindelijk toch eens een eigen besluit hebben genomen. Jaap lag eruit afgelopen week. Want die had willen wachten totdat we tenminste 10 procent gedaald waren in het aantal opnames. Zowel op de IC als de gewone COVID-19 afdelingen. Nou zover is het nog net niet, maar dat we dalen is zeker. En daar heb ik feitelijk maar 1 iemand echt voor te bedanken, want die is nog nergens bedankt, of geapplaudisseerd. Dat bent u namelijk. U, de doodgewone Nederlander.

Daarom een welgemeend bedankt aan alle Nederlanders.

U en niemand anders als u heeft ons eigenhandig bij het zwarte scenario weggehouden. U had het soms thuis, als u moest beslissen of het uw vrouw of uw kinderen waren die eruit moesten. Gelukkig wist u uw cool te bewaren en besefte dat waar er twee vechten er twee schuld hebben. En dat het dus niet alleen lag aan uw vrouw, maar ook aan uw schoonmoeder ligt, als er weer eens een crisis thuis ontstaat.

U zorgde er samen voor dat we corona eronder kregen.

Maar net aan, maar dat was voldoende. Al dat thuiszitten heeft namelijk nogal veel gekost.. Want u compenseerde uw opgelopen stresslevel door uw vrouw kennis te laten maken met de corrigerende coronatik, en uw dochter met de gevolgen die het uitdelen geeft. Met name in uw vrouws weigering nog langer seks met u te hebben, wist u creatief uw kinderen in te zetten. Ook zijn er ondernemers geweest die hun vrouw en dochters via sexmarkt.nl de gaten hebben geprobeerd te laten dichten, die corona sloeg in het betalen van de hypotheek.

Kortom, u had als hoofd van uw gezin geen gemakkelijke opgave en taak. Nou, en iedereen is er nog, behalve oma, maar ja dor hout hé? Kortom, niet zeuren maar gewoon weer aan de gang.

En omdat u er net zo hard aan heeft getrokken als ik zelf vind ik, ondanks de excessen, het een bedankje waard. Want de professional heeft zijn applaus en bonus gekregen. En genoeg overuren om tot aan hun pensioen drie dagen per week minder te werken.

En zo doen wij dat in Nederland.

We naaien er een onvoorstelbare bak met geld er tegenaan en hangen onze vuile was niet buiten. Toch dient Nederland nu te beginnen met herstellen. Want als jij denkt dat we er nu zijn, moet ik je teleurstellen.. Want slaan maakt meer kapot als dat je met misbruik goed denkt te maken. En misbruik maakt dan weer meer kapot als drank en drugs goed kunnen maken. Kortom, herstellen doen we zelf, maar niet alleen. Althans, ik vind het wel mooi dat jullie nu collectief hebben meegedaan met mijn opspelende psychische problemen van het afgelopen jaar. En nou maar hopen dat de slachtoffers die jullie daarbij gemaakt hebben, zich een beetje weten te herstellen van de klappen.

Nou dat we de olifant in de wachtkamer hebben benoemd, terug naar positievere zaken.

Gaat u wel een beetje lokaal geld uitgeven na de versoepelingen? Want dat is van levensbelang. Ik heb besloten ook niet op vakantie te gaan. Lekker playa denboschnia. Da’s hier op de markt. Ik wens u veel plezier met het eruit knallen van al die spaarcenten.

En alvast een Jaap van Dissel vrije zomer. Behalve de familie van Dissel natuurlijk.

Althans, dat vind ik.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Spannend einde aan de grootste ramp sinds de tweede wereldoorlog.

Het is eind april 2021. En het einde van wat je zonder meer de grootste ramp in ons land, sinds de tweede wereldoorlog kunt noemen, loopt op zijn einde. En het wordt een rampenfilm-achtig einde. Want vandaag 22 april, meldt men bijna 9700 nieuwe positief geteste personen. Een dagrecord zo meen ik.

Een mooie datum, 28 april, gezien de geschiedenis.

Want in mijn familie gingen de verhalen over de bevrijding van de Duitse bezetter, in april/mei 1945. En over mijn opa en zijn verplichte arbeitseinsatz bij Siemens in Duitsland. Maar vooral de verhalen over de bevrijding zijn mij bijgebleven. En wat ik op school leerde over de oorlog. En Oorlogswinter van Jan Terlouw heb ik zovaak gelezen, dat het ook mij verbaasd dat ik het boek toch niet van kaft tot kaft kan opzeggen.

En nou mogen 28 april als eerste de terrassen weer open, en dat deed mij toch denken aan die bevrijdingsverhalen van toen. Hoe blij iedereen was, nu het juk van de bezetting verdween. En dat is dus niet te vergelijken met wat wij nu meemaken, en zo bedoel ik het ook niet, maar ik kan me zomaar voorstellen dat veel mensen nu eenzelfde soort vreugde en plezier zal ervaren als de mensen toen in mei 1945. Meer leed geeft niet altijd meer vreugde als het eenmaal over is.

Dat deze vergelijking bij mij opkomt, komt denk ik, omdat ik het nog van mijn opa gehoord heb.

En die had het allemaal zelf meegemaakt. En niks stoere verzetsdaden, maar heel realistisch gedaan wat er van hem gevraagd werd. En het dientengevolge ook overleefd. Die zei mij ooit dat we nooit mochten vergeten wat “die moffen” ons hadden aangedaan. En dat zal ik ook nooit.

Anno 2021 is het zeldzaam nog verhalen uit de eerste hand te vernemen. Want, met de dodenherdenking en bevrijdingsdag in zicht, zou ik weleens willen horen van iemand die het meemaakte, of die het ook ervaart als bevrijdend dat de lockdownmaatregelen eraf gaan.

Ik heb er in ieder geval zin in!

Ik las ergens dat het met de bierverkoop wel mee zou vallen, gezien de openingstijden van 12 tot 18 uur, die gaat gelden voor terrassen. Nou, kan ik u melden, niet voor deze jongen. 28 april, ongeveer 12 uur, besteld deze jongen zijn eerste grote glas vers getapt bier. En ik drink niet eens! Maar wat moet dat moet, en het zal mijn manier van het begin van het einde vieren worden. 3 mei vaccinatie 1. Ergens in juli nummer 2. En dan maak ik er dit jaar een zomer Bos van den Hertog van. Da’s een vakantieoord, dat ligt hier aan de overkant van de spoorlijn. Het heeft alles, inclusief rondvaartbootjes romantischer als die in Venetië. En daar ga ik mijn zomer doorbrengen. Als je me weet te wonen, weet je dat ik het centrum van mijn stadje ‘s-Hertogenbosch bedoel. Kunnen jullie lekker naar het buitenland op vakantie.

Sowieso ga ik proberen de verloren omzet, die mijn lokale economie heeft moeten missen van mij, zo snel mogelijk weer besteden. Terrasje pikken, kleding en schoeisel kopen. Hopelijk snoepen bij de TumTum. Een boek kopen bij de boekwinkel op het Kerkplein. En luisteren naar straatmuzikanten. Gisteren een pareltje geluisterd. Dat belooft veel goeds.

Ik wens u allemaal een prettige heropening van onze maatschappij.

En dank u wel voor uw tomeloze inzet gedurende deze crisis. Natuurlijk bedoeld voor alle ziekenhuismedewerkers, maar ook al die anderen die iets voor een ander betekende, deze afgelopen tijd. En de mensen die hun bedrijf voor ons sloten. Dank u wel, u hielp ons de maatregelen te blijven dragen.

En als laatste aan u: Dank u wel dat ook u zich aan de maatregelen hield, waardoor ik nu gezond en wel kan uitkijken naar het einde van al deze ellende. Dank u wel, u maakte het verschil!

Althans, dat vind ik.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Open brief aan de horeca en zorgverleners in Breda.

Beste mensen,

Gecondoleerd met deze, door jullie burgemeester geïnitieerde, naaistreek.

In het kader van operatie “gat in mijn hand” van Hugo de Jonge, mogen jullie vanuit het ziekenhuis, en jullie gesloten cafés komende zaterdag toekijken hoe eerst 10.000 losgeslagen jongeren met het OV of op eigen gelegenheid naar jullie prachtige stad komen, zich vervolgens klem-je-zuip een slag in de rondte feesten, om vervolgens ram van de kaart weer huiswaarts te keren.

Ze zijn dan wel van tevoren getest, maar wie ze onderweg, in uitgelaten sfeer en het bravoure dat hoort bij jong zijn, tegenkomen is onduidelijk. Laat men extra ov rijden? Want tijdens het evenement zelf, buiten, zullen de overdracht van het virus en dus het elkaar besmetten, niet tot problemen leiden. Daarvoor hoeft je geen experiment te houden, daarvoor hoeft het RIVM alleen zijn kennisachterstand maar in te lopen.

De grootste gezondheidsrisico’s zitten ‘m in de vervoersbewegingen en de vorm van vervoer er naartoe en terug.

En die mag u in uw al overbelaste ziekenhuis daarna weer proberen te genezen, waar dan ook in Nederland. Dus ik heb dan ook mijn handtekening onder uw petitie gezet.

En hoe haal je het in je zonnebank gebruinde kop, om daarbij samen met je economie collega’s, de plaatselijke horecaondernemers niet bij te betrekken?

Nee, Talpa van miljardair John de Mol krijgt voor zijn 538 de gelegenheid dit evenement in jullie achtertuin te organiseren. En dit fieldlab wordt geheel gegarandeerd door Hugo gat in mijn hand de Jonge, en dus krijgt iedereen gewoon betaald. Goed betaald. En terecht als je er werk voor levert.

Maar tel ik dan 10.000 zuipende jongeren x 15 biertjes per persoon, dan praat je toch al snel over een hele redelijke omzet voor de Bredase horeca. Maar die kunnen kapotvallen, als het aan de fieldlabs maffia ligt. En aan de burgemeester.

Want ik zou, als ik de horecaondernemers van Breda was, die Paul Depla onder de pek en veren de stad uitjagen. Want je bent een burgervader van niks als jij je niet meteen voor je eigen lokale horecaondernemers sterk maakt op het moment dat jij het grootste experiment totnutoe krijgt toebedeeld. En dan ook nogeens net doen alsof je overvallen bent door het kabinet terwijl omroep Brabant in een dag onderzoek doen, al doorhad dat die fijne burgemeester van jullie al weken op de hoogte is van het komende evenement.

1,1 miljard voor een testmoloch, fieldlabs waar reeds bewezen kennis uit gaat komen…

Beter had men al die vele vele miljoenen geïnvesteerd in het tegengaan van obesitas, suikerziekte type je vreet teveel, en bewegingsprogramma’s voor de vet verzamelende medemens. Dan loopt de IC veel minder snel vol, en dus de druk minder snel op. Investeren in zorgpersoneel opleiden had ook gekund.

Voel u gehoord, gesteund en begrepen.

Want weldenkend Nederland staat achter u. Steunt uw petitie massaal en zodra het weer kan kom ik een middagje Bredase horeca doen. Gewoon, omdat het dan wel kan.

Althans, dat vind ik.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Open brief van het Zuyderlandziekenhuis over het zwabberende vaccinatiebeleid.

Nieuwe Start Ervaringswerk, en diens eigenaar Stefan Vlaminckx VN ambassadeur Rechten van de Mens met een handicap en inclusieve samenleving scharen zich achter de inhoud van onderstaande open brief, en vraagt u dat ook te doen, door te delen op al uw social media kanalen. Want alleen samen krijgen wij de regering en de Gezondheidsraad overtuigd.

De brief:

Het vaccinatie-zwabberbeleid eist zijn tol’: een open brief van Zuyderland

16 APR 2021

Beste minister, leden van de Gezondheidsraad en het RIVM,

Vandaag namen wij de eerste patiënt op in ons ziekenhuis die het Astra-Zeneca-vaccin had geweigerd na alle commotie in de pers. We hoorden de enorme spijt in zijn stem en zagen de wanhoop in zijn ogen. Het virus had hem geveld en dit had wellicht niet gehoeven. Met zijn instemming delen wij hier zijn longscan. Je hoeft geen longarts te zijn om de verwoestingen te herkennen. Je hoeft ook geen epidemioloog te zijn om de risico’s van niet-vaccineren te duiden. Het risico op ernstige schade door COVID-19 is tien keer hoger voor 40 jarigen, en zeventig keer voor 60 jarigen, dan het risico op ernstige schade door trombose als gevolg van het vaccin.

Al ruim een jaar trekken wij in Zuyderland elke dag ten strijde tegen het virus. Daarnaast zetten we ons in voor al die andere patiënten met kanker of andere ziekten. We hebben nu ruim 3000 coronapatiënten in zorg gehad, en terwijl u met de experts discussieert over het stapsgewijs heropenen van de samenleving om perspectief te bieden, zien wij nog elke dag de enorme gevolgen van deze ziekte. Niet alleen onze patiënten, ook onze medewerkers worden getroffen door de pandemie. Regelmatig worden collega’s ziek, raken uitgeput en niet zelden volledig arbeidsongeschiktheid. Dagelijks leggen onze medisch specialisten aan al hun patiënten uit dat vaccineren écht belangrijk en écht veilig is. Zo hopen ze bij te dragen aan het creëren van vertrouwen en tegenwicht te bieden aan alle verwarring in de pers. Wij hebben dan ook met verbijstering kennisgenomen van de politieke besluitvorming rond de vaccins van Astra Zeneca en Janssen.

Beste minister, wij kunnen niet langer wachten. Geen dag langer. Onze IC’s liggen vol met dertigers, veertigers en vijftigers. Door ziekteverzuim en uitputting krijgen we de planning niet meer rond. Medewerkers stellen de terechte vraag waarom zij zorg moeten blijven leveren zonder adequate bescherming, en dat terwijl de vaccins liggen te wachten in de koelkast. Gisteren in het nieuws: ‘Opschalen tot 1550 IC-bedden gaat waarschijnlijk niet lukken’. Wij vergaderen dagelijks over hoe we code-zwart kunnen voorkomen. Elke dag langer wachten betekent voor ons dat het moeilijker en moeilijker wordt om de gevraagde zorg te leveren en de moraal hoog te houden. En dan hebben we het nog niet gehad over de ruim 5000 ingrepen die nog ingehaald moeten worden in ons ziekenhuis. Ingrepen bij patiënten met borstkanker en darmkanker die uitgesteld worden omdat onze IC’s vol liggen.

Wilt u alstublieft stoppen met dralen en onrust zaaien, met insinueren dat u veiligheid biedt door alles eerst goed uit te laten zoeken? De cijfers die de voordelen van massavaccinatie aantonen zijn overweldigend. Ze liegen echt niet. Laten we dan landelijk de maximale vaart erin brengen! Laat mensen zelf de keuze of ze een situatie als die waarin onze patiënt is beland, willen vermijden. Laten we er samen voor zorgen dat onze medewerkers naar behoren zijn toegerust om hun uitzonderlijk zware taak kunnen blijven volbrengen door ze nog vandaag te beschermen met een vaccin.

Het is nu tijd om te laten zien dat u daadwerkelijk gelooft in uw zorghelden. Astra-Zeneca, Janssen of welk vaccin dan ook: wij willen prikken in plaats van eindeloos debatteren of het advies van de Gezondheidsraad nu wel of niet deugt. Net zoals een meerderheid van de Tweede Kamer pleiten wij voor vrijwillige vaccinatie op basis van ‘informed consent’. Wij overwegen dan ook serieus om vanaf aanstaande maandag de paar honderd Astra-Zeneca vaccins die nog in de koeling liggen te wachten, aan te bieden aan medewerkers en dokters.

Wij hebben als professionals een zorgplicht jegens patiënten en collega’s. Die zorgplicht weegt zwaar! Niets doen en afwachten leidt tot meer, niet tot minder schade. En aan vermijdbare schade werken wij in Zuyderland niet langer willens en wetens mee.

Namens Zuyderland,
Medisch Specialisten, Chief Nursing Officer en Raad van Bestuur