Onrust om niks, hoe Baudet en de media uw denken vervuilde.

Guttegut, wat een tumult om niks.

Sinds de provinciale staten verkiezingen is het bijna de hele afgelopen week maar over een ding gegaan. Over een man gegaan. En het lijkt wel of de ganse media en de gehele politiek een soort nieuwe blindheid hebben ontwikkeld. Ik doop die blindheid bij deze de ziekte van Baudet. Het niet zien van wat er eigenlijk niet aan de hand is. En voor de criticaster: inderdaad, wat een moeilijke zin, maar zo praat Baudet zelf ook. Zijn kiezers hebben van zijn overwinningsspeech helemaal niks begrepen.

Wat is er dan niet aan de hand?

Iets om ophef over te maken. Want hij heeft maar één ding gepresteerd en dat is een zetelrecordje voor het eerst in de eerste kamer komen. Gefeliciteerd, en door.

Want is dit de politieke aardverschuiving waar iedereen het over heeft?

Het antwoord is: Nee, dat is het niet.

Analyse

Want uit de analyse is duidelijk gebleken dat het voornamelijk PVV kiezers zijn, die zijn geswitched. En de laagopgeleiden die in grotere getale zijn opgekomen en allemaal hun virtuele portemonnee hebben laten stemmen. Niet eens hun echte, want virtueel zijn we 30 tot 60 duizend euro kwijt per huishouden aan klimaatmaatregelen tot het einde looptijd van de gesloten klimaatovereenkomst.

Ja, maar niet als je € 18.000 per jaar verdient, gehuurd woont en daarvoor een toeslag ontvangt of het anderszins niet kunt betalen.

Dus dat was een redelijk zinloze exercitie van de laagopgeleiden en kleinverdieners.

Olifant in de kamer

Daarbij kun je wel stemmen op een partij die zegt dat er geen olifant in de kamer staat, maar dat heeft geen enkele waarde wanneer je je eigen keuken niet in kunt, omdat er een olifant in de kamer staat. Snapt u? Baudet zegt er is geen klimaatprobleem, terwijl 99% van de wetenschap zegt dat we met een klimaatprobleem zitten.

Tegenovergesteld effect

Vervolgens heeft deze uitslag, gekoppeld aan het gedrag en de presentatie van de grote overwinnaar Baudet, het exact tegenovergestelde effect als wat de uitslag beoogd, namelijk een verzwakking van rechts terwijl er wel meer stemmen richting het rechtse blok zijn gegaan.

Hoe dat kan?

Omdat Teflon Mark Rutte de rest van zijn leven premier wil blijven en daarom niet anders kan dan meerderheden in de eerste kamer vormen met de serieuzere politieke partijen, en dan vallen Bassie (Geert) en Adriaan (Thierry) toch echt af. Wilders vanwege zijn belachelijke Islam standpunten en Baudet vanwege zijn belachelijke klimaat standpunten.

Dan blijven er een aantal partijen over die links of middenpartij zijn. Samenvattend: De kans is enorm groot dat het komende beleid van dit kabinet een beetje linkser wordt als dat het totnutoe was. Kortom links lullen rechts de stembus vullen. En nou jij weer Baudet.

Twijfels

Ook is er twijfel gerezen over de haalbaarheid van het invullen van al die zetels die Baudet heeft gewonnen in de provincie. Want je moet wonen in de provincie waar je een zetel bekleed en van tenminste een kandidaat kwam de naam in twee provincies op de lijst voor. Nou kan ie op de provinciegrens een huis hebben gebouwd, maar dat lijkt me stug.

Lukt het niet om overal alle zetels te vullen dan zijn zij die zetels gewoon kwijt.

Hype de hype

Kortom, we zijn gehyped. Door de media en Baudet in het ootje genomen. We hebben ons door de uil van Minerva mooi op onze kop laten schijten. Verrekte terror uil..

Dus hij kan de rots waarop ie zijn zuil wilde bouwen wellicht, in ieder geval deels, op zijn buik schrijven. Onze studenten Messias.

De resten van versplinterd rechts

En wat blijft er over, van het verder versplinterde rechtse blok bij de volgende tweede kamer verkiezingen, nu dat Groen Links tot dan de tijd heeft om de portemonnee stemmers uit te leggen dat zij rustig kunnen slapen, omdat het ook onder het nieuwe klimaatbeleid moeilijk, zoniet onmogelijk blijft, om veren te plukken van een kikker.

Mening

Ik geef ook maar gewoon mijn mening. En ik denk dat wij het begin van het einde, van het rechts populisme hebben gezien bij de afgelopen verkiezingen. Want al die Wilders aanhangers hebben nu de hele bestaansgeschiedenis van de PVV langs hun Islamitische buurman gewoond in de achterstandswijk van hun gemeente, en ze zijn niet ontploft, de buurman vindt het elke aanslag weer net zo erg en belachelijk als zijzelf en tot deze week is een terroristische aanslag uitgebleven in ons land.

En dan ga je als simpel denkend mens toch langzamerhand jezelf afvragen of het nou beter is om op een rechtse islamhater te stemmen of op een linkse uitkeringsverhogende partij te stemmen.

Stemmen met je portemonnee 2.0

Als je het dan hebt over stemmen met je portemonnee, dan stem je toch gewoon op de gasten die zichzelf in het leven hebben geroepen om voor jou als lageropgeleiden en uitkeringsontvangers op te komen? En dat zijn in dit land toch echt de partijen links van het midden.

En da’s voor mij als SP lid en Lilian aanbidder misschien makkelijk lullen. Maar zeg nou zelf: Wilders en Baudet of Marijnissen en Thieme.

Ik zeg da’s voor mij niet heel moeilijk kiezen.

Die twee meiden premier en vice premier, Doutzen Kroes op Cultuur en Media en dan heb je het als Jesse Klaver toch maar mooi geschoten met je coalitiepartners. Of ben ik nou gek?

Een ding is zeker met een regering van SP PvdD en GroenLinks: Vier jaar lang ben je gevrijwaard van het haantjesgedrag van al die kwetterende knulletjes die nu de scepter zwaaien. . Tenzij de partij voor de Dieren er een breekpunt van maakt omdat haantjes ook dieren zijn. Maar ik vertrouw op Marianne’s wil om eruit te komen. En zolang de haantjes niet in een schredder of grill eindigen, zij het eigenlijk wel best vind.

Kortom, wat een hoop gedoe, zendtijd vervuiling en jeuk veroorzakend geleuter om niks. Ja het einde van het rechts populisme. So What? Dat het mag rusten in vrede.

Stefan Vlaminckx

Vereniging tegen kwakzalverij

Op LinkedIn verscheen een bericht van professor doctor Jim van Os met daarin een brief van de vereniging tegen kwakzalverij. De vereniging had van Os aangesproken op een van zijn nevenfuncties, het lidmaatschap van een raad van advies, middels een brief die ze hem november 2018 hadden toegestuurd.

Dans naar onze pijpen, of u zult het merken…

Het had van Os, drukbezet als dat ie is, behaagd niet te reageren, wat uiteraard zijn goed recht is. Maar dan heeft u even niet gerekend op de stalkers van de vereniging tegen kwakzalverij. Want, en dat was de brief die van Os op LinkedIn publiceerde, als jij dan niet antwoord op de sommatie van deze vereniging om te stoppen als lid van de raad van advies, dan stappen ze doodleuk naar je werkgever met het verzoek om in te grijpen. Ja dat leest u goed, het is per omgaande reageren en dansen naar de pijpen van de vereniging en anders zullen ze uw werkgever weleens even verwittigen.

Gratis datingsite, chat, daten, vriendschap, ontmoeten

Methdodiek

Aan de reacties onder het bericht kun je merken dat deze vereniging zich wel vaker van dit soort methoden bediend. Want het eigen gelijk is heilig en tegenspraak noch discussie wordt getolereerd. En dat wil dan serieus genomen worden als vereniging.. Mijn inziens zet je jezelf acuut buitenspel als je je van dit soort tactieken bediend. Want het ergens niet mee eens zijn is helemaal prima. Daar een boze brief over schrijven, helemaal top! Maar vervolgens, bij geen reactie, je maar tot de werkgever van je slachtoffer wenden om via die weg gedaan te krijgen wat je beoogt, grenst aan stalking.

Legitimiteit en aanzien

Want wat zij vinden is waarheid. Daarmee sluit men sowieso iedere discussie uit. Want van Os geeft legitimiteit aan een club waarvan de anti-kwakzalvers vinden dat die geen legitimering verdienen. Ook haalt hij met zijn lidmaatschap de hele Utrechtse faculteit in aanzien naar beneden. Grote woorden van een marginaal clubje. Want, zo vat ik in mijn eigen woorden samen, de academie waar van Os de raad van advies met zijn lidmaatschap vereerd, is voorstander van een geïntegreerde vorm van geneeskunde, die dus ook plaats bied aan homeopathie, Chinese geneeswijze en dergelijke alternatieve geneeswijze. Maar daar is de werking nooit wetenschappelijk van bewezen, en dus kwakzalverij.

Placebo-effect

Waar het clubje van mevrouw de Jong, de briefschrijfster van het gepubliceerde schrijven, een beetje aan voorbijgaat is het simpele feit dat er ook nog zoiets bestaat als het placebo-effect. En volgens mij heeft de wetenschap daar al best wel veel aandacht aan besteed en dat als feit geaccepteerd. En daarom is het ook dat de dame in kwestie, als wetenschapper en pijnbestrijder, zichzelf op deze manier nogal te kijk zet. Ze heeft het met grote woorden over zaken die zij als wetenschapper behoort te weten en dient te omarmen. Want het placebo-effect is wel degelijk een realiteit van alle dag, en wetenschappelijk onderbouwd of gemakkelijk te onderbouwen.

Alom geprezen

En om dan maar een van de meest gerenommeerde en alom geprezen wetenschappers uit de geestelijke gezondheidszorg als een stout jongetje er proberen aan te naaien bij diens werkgever, is wat voormalig advocaat Moszkowicz zou noemen, abject en infaam. Ik heb beide termen opgezocht, en vind ze passend bij hetgeen mevrouw de Jong namens de anti-kwakzalvers op papier durft te zetten.

Frustraties

Als er met iemand valt te discussiëren over willekeurig welke stelling, dan is het met van Os. Krijg je echter geen antwoord op jouw schrijven, ga dan even bij jezelf ten rade of het misschien aan jou ligt. Of wellicht je argumentatie niet deugt. Maar als een zielig hoopje frustratie je wenden tot diens werkgever, is van een niveau kleuterklas. Als jij niet doet wat ik zeg, ga ik het tegen de meester zeggen… Lekker puh!!! En ondanks dat ik nog nooit van mevrouw de Jong en haar clubje gehoord had, had ik haar titel lezende, haar toch wat hoger ingeschat. Van Os waarschijnlijk ook. En dat zal dan ook de reden zijn waarom er nooit geen antwoord gekomen is op haar eerste brief.

Althans, dat vind ik.

Stefan Vlaminckx

Varkens hebben geen eer.

Een tijdje terug vroeg een journaliste mij naar mijn ervaringen met dealers die niks schuwen waar het het blijven pushen van hun product betreft.

Gratis datingsite, chat, daten, vriendschap, ontmoeten

Waar ervaring telt…

Vanuit mijn ervaring als verslaafde polygebruiker, maar vooral mijn ervaringen als maatschappelijk hulpverlener sinds 2012, kon ik haar wel van wat informatie en voorbeelden voorzien. Ook had ik nog wel een “nummertje”. De 06 van een van die mannen die leven van de handel in, in dit geval, cocaïne. Of beter, crack. De meest verslavende vorm van cocaïne.

Ik heb haar destijds dat nummer ook gegeven, maar mede op mijn aangeven heeft zij afgezien van het zoeken van contact. Ik achtte het risico op problemen alsnog te groot. Dit werd mij mede ingegeven doordat ik in dat proces begon met haar te appen via Whatsapp.

Daar had zij als profielfoto een foto van haarzelf en haar peuter ingesteld staan.

Toen was er voor mij wel een soort grens bereikt. Misschien wat ouderwets, maar ik vind niet dat jonge moeders in het kader van hun werk zich in dat soort kringen moet begeven.. En achteraf ben ik blij dat zij er, om heel andere redenen van afzag.

Varkens hebben geen eer

Want ik had de twijfelachtige eer om eens uitgebreid te kunnen praten met een jonge gast, die je in de volksmond een straatdealer zou noemen. Zo noemde Mo zichzelf overigens niet. Mo, afkorting van Mohammed, ziet zichzelf als een hele slimme zakenman.

Want, hij kan uren verhalen over die domme “wouten” die “nog dommer zijn als de varkens in mijn stal”. Varkens? Jij bent toch moslim? Wat moet jij nou met varkens? Maar daar bedoelde hij zijn zwaar verslaafde klantenkring mee. Dat zijn allemaal varkens. Onrein, geen eer, en zo laag op Mo’s sociale ladder, dat ze in zijn hoofd gelijk stonden aan varkens.

Respect? Een geweten? Ja, thuis.

Sowieso heeft Mo geen hoge pet op van gebruikers. En omdat Mo zogenoemd alles kan leveren wat je maar wil, spreekt en ziet hij heel veel verschillende mensen. Heel veel verschillende gebruikers. Geen van hen kan ook maar op een greintje respect rekenen. Behalve de afnemers van zijn top snuif coke van € 60,- per gram. Want dat zijn, aldus Mo, makelaars managers, advocaten en zelfs hooggeplaatsten uit de wereld van justitie en openbaar bestuur.

“Ik ben nog nooit gepakt, vervolgd of vastgezet voor handel.”. Hij beweert weleens met 40 gram pure coke op zak gepakt te zijn, en na een dag zitten zonder te verklaren, weer heengezonden geworden. Nooit meer wat van gehoord.

Op mijn doorvragen over een proces-verbaal van inbeslagname, komt honend gelach.

“Helemaal niks, want dan kunnen ze het zelf niet meer opmaken.”. Ik trek zijn stelling zwaar in twijfel en vraag hem of hij niet bang is voor een gevalletje kleine vis laten gaan om grote vis te vinden. Die theorie verwijst hij naar het rijk der fabelen.

Onderhandelingsruimte

Hijzelf denkt dat zijn contacten hem uit de brand hebben geholpen. Immers als hij zou gaan praten, dan zouden er veel mensen bij politie en justitie een probleem hebben. Want van zijn dure klanten wist hij het meest. Dat had hij al vroeg geleerd: Zorg dat je altijd iets achter de hand hebt, voor het geval dat.

Geen stress, wel veel zieke lol

Ik vraag hem of het niet teveel stress is, heel de dag van doen hebben met crackverslaafden. Lijkt me nou ook geen pretje. Dat ziet Mo anders. Want de crack rokers zijn de meest opbrengende klanten.

Doen daadwerkelijk alles voor geld, en besteden het allemaal bij hem. En Mo komt voorbereid. Levert hij voor de eerste keer die dag of aan een nieuwe klant, dan krijgen ze over het algemeen twee keer zo sterk spul, als wanneer hij voor de tweede, derde of zesde keer die dag, door dezelfde gebruiker wordt gebeld.

Geen geld? Geen probleem!

Alles had ie al voorbij zien komen. Van televisies tot sex waren hem in zijn jaren als zakenman al aangeboden omdat er geen geld meer was, maar wel de enorme drang om nog meer van zijn versneden product te roken.

Irritantje

De lol die hij heeft in het vertellen over hoe hij zijn clientèle het vel over de oren trok, begint te irriteren. Bijvoorbeeld dat hij door honderdvijftig euro aan zwaar versneden rommel te ruilen, aan een twee weken oude tv was gekomen, die de betreffende gebruiker bij zijn eigen moeder had weggehaald, toen zo voor de op sterven liggende oma aan het zorgen was.

Met rekening en dus garantie

Hij had er de rekening bij gekregen. Elfhonderd euro had de 108 cm smart tv gekost. Maar het enige wat Mo kon boeien was het feit dat ie ‘m had laten registreren bij de fabrikant en dus de volledige garantie genoot. Hij hangt nu bij Mo thuis.

Je wordt vanzelf kwaad

Ik ben heel wat gewend, maar zijn arrogante gewetenloosheid begint me te kwaad te maken. Op mijn vinnig gestelde vraag of ie dan helemaal geen moraal had, kwam geen antwoord. Of toch wel maar pas later in het gesprek; Toen ie het over zijn eigen familie had.

Eigen volk eerst

Want met name zijn oma leek een half-godin te zijn. Zijn moeder draagt ie op handen. En sinds het overlijden van zijn vader, was hij als oudste zoon de man in huis.

Moet kunnen, maar niet thuis

En zoals hij de vrouwen misbruikte die verslaafd als ze zijn, zichzelf aan hem aanboden, zo mepte ie erop bij elke gozer die ook maar een blik in de richting van zijn zusjes wierp. Mij werd een ding heel duidelijk. De integratie is niet alleen mislukt, we hebben, als Mo de waarheid spreekt, een vijand binnengehaald.

1.8 kind gemiddeld per gezin in Nederland

Want hij beweert dat de reden waarom er binnen zijn gemeenschap eigenlijk altijd twee of meer kinderen geboren worden, is gelegen in het feit dat dat via de moskee en communicatie uit opa en oma’s vaderland, erop aangedrongen wordt meer kinderen te baren als het gemiddelde van het land waar je verblijft.

En voor Nederland zouden er dus minstens drie kinderen geboren moeten om het grote doel te halen: volledige heerschappij van “zijn” volk in Nederland.

En toch blijf ik mild

Die uitspraak is dan ook de reden dat ik geen nationaliteit van afkomst vermeld heb in dit verhaal. Want Mo bewees zijn stellingen ook nog eens goed. Hij werd gebeld en moest wat wegbrengen naar een neef.

Ik ben meegereden en direct toen we er waren, vroeg hij zijn neef uit het niets of hij even uit wilde leggen hoeveel kinderen ze moesten krijgen, en waarom. En spontaan verteld die neef dat over zestig of zeventig jaar Nederland een officieel moslimland moet gaan heten. In mijn eigen woorden.

Schat, wij nemen elf kinderen!

Ik kreeg acuut neiging tot het verwekken van een elftal kinderen. Mijn vriendin vindt echter van niet.

De moraal van dit verhaal

Maar, waarom ik dit verhaal aan u, mijn gewaardeerde lezers vertel is simpel: Ik hoop dat je elke verslaafde die een gebrek aan motivatie laat zien zich te laten behandelen, dit verhaal laat lezen. Want zo wordt je bezien door je dealer. Je bent een varken. Je hebt geen eer. En ze hebben schijt aan jou, want zodra je terug bent van je behandeling, stopt je dealer het desnoods in je brievenbus om je weer aan het roken te krijgen.

Gemiddeld zeven tot tien jaar

Want, aldus Mo, eens een varken altijd een varken. En die moet je soms vetmesten om ze maximaal te laten opbrengen.

En hij heeft nog gelijk ook. Want gemiddeld genomen duurt een zware cokeverslaving zeven tot tien jaar. En dan ben je of afgeschreven vanwege je kapotte longen, dood of als je geluk hebt, afgekickt. En wellicht brengt dat inzicht de motivatie er echt voor te gaan.

Wat ik ervan vind.

Ik ben zoals eerder gezegd, echt wel wat gewend. Maar zoals deze jongeman praat over hele kwetsbare mensen, ons land en de minachting voor alles wat niet past in wat ik dan maar even “zijn” cultuur noem, is stuitend en een absolute schok. Zelfs voor mij.

Geloofwaardig

Want ik ben ervan overtuigd dat hij er echt zo over denkt, en naar ons autochtone Nederlanders, kijkt. Zelf wijt hij het aan het grote empathisch vermogen wat er in Nederland is, de lachwekkend lage straffen en het ontbreken van geweld komend van de staat. Want waar hij vandaan komt (Hij zei het echt, deze derde generatie medelander) daar flikte je maar beter niks of ze flikte jou.

Toch weer familie

En dan ga jij eraan en voor je familie zijn de consequenties zwaar. Soms jarenlang.

Nou, en dat is waarom een verslaafde een varken is, en u en ik maar min volk.

Dan sta je toch maar mooi te kijk met al je welvaart en goed fatsoen en hoge opleiding…

Ik wens u desondanks een fijne carnavalsvakantie.

Stefan Vlaminckx

Ervaringsdeskundig hulpverlener, begeleider en coach bij Nieuwe Start Ervaringswerk.

Van de bloemetjes en de bijtjes, anno 2019

Ik was nog hartstikke jong toen ik mijn opa en zijn beste vriend hoorde praten over dat het vroeger allemaal beter was. Ik heb zelf nu de leeftijd waarop ik toen mijn moeder die leeftijd had voor het eerst ook haar hoorde klagen. Dus filosofisch als ik ben, denk ik er al een tijdje over na, is het nu slechter of beter als toen ik klein was?

En ik denk dat het eindelijk zover is: Mijn generatie zal de geschiedenis ingaan als de eerste generatie die niet meer kan roepen dat het vroeger allemaal beter was.

Slechts enkele zaken kan ik noemen die beter waren toen, als de situatie nu gemeten bij kinderen van pak m beet, acht tot tien jaar.

Buitenspelen.

Ik zal ze snel benoemen: buitenspelen en de daarbij horende voordelen als meer bewegen, betere weerstand meer persoonlijke sociale interactie. En, dat is een puur persoonlijke opvatting, rechtlijniger en daardoor een duidelijker maar vooral simpeler opvoeding.

Want ik weet niet waar het mis is gegaan, maar wat zijn ouders van mijn generatie een stelletje mietjes zeg… Poehee.

Waarom niet? Omdat ik het zeg!

Kijk, als ik iets vroeg aan moeder, dan had ik twee mogelijkheden: ja of nee. Zat verder niks tussen. Ik paste dezelfde methode toe op mijn destijds nagelnieuwe 15 jarige autistische stiefdochter, en die vond dat geweldig. Een man die beslissingen neemt en ook nog eens een die niet binnen een halfuur discussie als een blad aan een boom omdraait.

Duidelijkheid, het werkt echt.

Dat werd mij verklaard als zijnde het gevolg van mijn stiefdochters stoornis. Dat zou ik bij andere kinderen niet voor elkaar krijgen, zo werd mij bezworen. Nou, dan ken je Ome Stefan slecht… En of ik het voor elkaar krijg. En daar word ik alleen maar populairder van. Want, zo leerde een achtjarige mij, ik ben duidelijk. Niet altijd leuk, maar zo wist de blaag te melden: “ Dat is fijner als met mijn moeder, want die heeft geen ruggegraat”. Acht jaar oud.

En terecht! Zo praat je niet tegen je moeder

Waarop ik tegen hem zeg, dat  als ik dat zo over mijn moeder zou hebben gezegd in het bijzijn van anderen niet zijnde mijn moeder, dan had ik hoogstwaarschijnlijk een waai aan mijn oren gekregen. Waarop die kleine in de lach schiet en zegt dat dat ook volkomen terecht is, want zo praat je niet over je moeder. Acht jaar oud….

Wandelen voor de lieve vrede

Om de sfeer niet verder te verzieken en het gezag van de ruggegraatlozen niet nog verder te ondermijnen, ben ik even een blokje om gegaan met de kleine man, want Ome Stefan had vragen. En hoe moet dat dan als jij later kinderen hebt? Daar was ie heel snel uit. Gewoon zoals jij. En dan heb ik het u zeggen tegen volwassenen maar helemaal niet meer aangekaart. We waren echt even gelijke die middag.

Vertel, vertel, hoe is het zo gekomen.

Ik vroeg om zijn verklaring van dat fenomeen. Opa en oma sloegen best hard, en geregeld viel er een tik. En papa en mama hadden gezegd tegen elkaar: dat nooit.

Acht jaar en de baas thuis

En dus ben ben jij nu de baas thuis?

Weer liggen we gevouwen. Dat wordt ons op school geleerd. Wat ik dan even snel onderhandelen noem. En op school wordt sinds een aantal jaren geleerd dat papa en mama ook niet meer mogen slaan van de wet. En van die samenloop krijg je hele bijdehante achtjarigen. Wel veel slimmer ook, Vul ik even aan. Want klappen tegen je hoofd blijkt toch wel iets te beschadigen.

Maar de duidelijke tot hier en niet verder onderhandelen mentaliteit wordt dus wel degelijk gewaardeerd. Dat zie ik bij een maat van mij ook. Die is net als ik. En zijn stuiterende adhd-er heeft er echt baat bij. Let wel, hij slaat ook niet maar het dreigement is niet van tafel…

Filosofie op je achtste

Goed, ik vertel mijn nieuwe maat van twee turven hoog waar ik over nadenk, en hij denk echt even mee. Jullie hadden nog geen computer? Waarop ik grap van niet, bij ons stond Google in rekken op de gang. Je noemde het een encyclopedie. Een hele grote berg uitgeprinte mails die touw en lijm aan elkaar zaten. Ja, van die grote boeken stonden bij opa en oma nog steeds in de kast.

OAMKB Hilvarenbeek, onze partner in financieel beheer

Werkstukken googlen

Hij maakt al werkstukken voor school die hij bij elkaar googled en thuis uitprinten en in een mapje doet.. Daarvoor fietste ik zeven kilometer maar de stad, kopieerde ik in de bieb of haalde folders bij het reisbureau en dan zeven kilometer terug en dan moest ik nog beginnen. En jawel we hadden wel een auto. 1. Nee zijn papa en mama hadden ieder een eigen auto.

Dat bedoel ik maar met vooruitgang.

Maar het allermooiste vind ik het verhaal van de bloemetjes en de bijtjes. De romantiek is er wel een beetje af, maar het moderne verhaal is hilarisch. Want zijn zusje van vier had aan hem uitleg gevraagd over waar kindje drie vandaan ging komen. Ik wil deze trip langs memorielane ermee afsluiten. Komt ie:

Papa’s USB-stick

Op een dag heeft papa zijn usb stick in de usb poort van mama gedaan, en een softwarepakket geüpload. Daar heeft mama negen maanden voor nodig om dat helemaal te unzippen en te installeren. En als dat helemaal klaar is, dan komt de nieuwe baby zo uit mama’s 3D printer gevallen. Jawel, hij zei het echt. Acht jaar oud… Tuurlijk!

Zijn zusje moest ook weleens wachten als ze Pumba wilde kijken op YouTube. Totdat het cirkeltje stopte met draaien. Hij had maar niet uitgelegd aan zijn zusje dat laden en installeren niet hetzelfde waren….

Ik pieste bijna in mijn broek van het lachen.

Vrienden voor het leven.

We zijn vrienden voor het leven. Op basis van wederzijds respect. Acht jaar oud…. Ik kan bijna niet wachten op de volgende generatie. Die gaan als het zo doorgaat van basisschool regelrecht op hun eigen wonen, zo lijkt me.  Nee, vroeger was echt bijna niets beter… Wel simpeler.

Stefan Vlaminckx

Komt een mail uit Afrika bij uw psychisch kwetsbare begeleider/coach

Als psychisch kwetsbare mens heb ik eigenschappen, of eigenaardigheden zo u wil, die u niet heeft. Zo zult u een bedelmail waarin u gouden bergen worden beloofd, direct weggooien. Althans, u gaat ‘m niet beantwoorden. Nou, ik hem niet alleen beantwoord, maar ook nog vertaald uit het slechtste Engels ooit gelezen. A. staat voor mijn nieuwe Afrikaanse vriend. S. voor ondergetekende. Gaat u mee op reis in de wereld van Afrikaanse oplichter die in de klauwen van een ervaringsdeskundige ggz en schuldenproblematiek belanden…

A. Lieve meneer, ik richt mij tot u met kwestie van enorme importantie is het dat ik mij tot u went. U gelijk genaamd Vlamincks Joseph, tragedisieus omgekomen bij crash van zijn vliegtuig Benin regio Noord Oost.

U, gelijkgenaamde ik stellen u in het gewis dat erfgenamen ongevonden zijn gebleven teneinde ik u benaderen alvorens €40.000.000,00 verklaard niet beneficiair aan u of enig andere.

Mijn onderzoek bracht u naar voren want zogenoemde gelijkgenaamde in aanmerking voor het gehele erfdeel dat zegge €40.000.000,00 nu bij Royal bank of Scotland international worldwide.

U openen een account alvorens ik € 40.000.000,00 transfereer in uw belang. Daartoe is een fee benodigd van €12.500,00 in dollars beschikbaar te maken middels Union Pay tnv motenga oemboetoe te Senegal. Was gesigned Gary Jenkins head costume service Royal Bank of Scotland Senegal branch

Wat ik er uit begreep was dat ik veertig miljoen ga krijgen. Maar om dat geld daadwerkelijk overgemaakt te krijgen moet ik eerst € 12.500,- in dollars overmaken via Union Pay om onkosten te voldoen. Tot zover niks geks.

S. Dear Gary,

Prima! Ik maak het uiteraard acuut naar je over. Alhoewel, zal ik rechtstreeks naar het rekening nummer van jouw kantoor overmaken met de interne banksystemen want ik bankier ook bij Royal Bank of Scotland.

Dan heb je het geld vanmiddag al meteen.

Goed dat je me hebt gevonden, ik ga je daar rijkelijk voor belonen. Jij bent miljonair zodra ik het ben Gary mijn vriend.

Hartelijke groeten,

Stefan Vlaminckx

P.s wat voor kostuums verkoop jij als hoofd van de kostumering?

A. Dear friend,

Dank voor je snelle reactie. Maar om het te transfereer bedrag vrij te kunnen transfereren kunt u geen gebruik maken van uw bestaande rekening en moet u een international banking account openen. Dat neemt drie weken of vier, daarom kan u gewoon Union Pay opsturen naar collega’s. Zij die tijd in gebruik legal issues om u convenient te zijn.

Best regards,

Gary.

S. Dear Gary,

Nee man, ik regel vandaag hier zo’n internationale rekening en weet je wat? Omdat jij je zo je best doet, kom ik het wel even persoonlijk brengen. Kun jij mij morgen van het vliegveld halen?

Groet Stefan

A. Welk vliegveld?

S. Dat het dichtste bij is.

A. Het dichtst bij wat?

S. Bij jou.

Toen bleef het ineens een week stil, en ik dacht dat het dat was. Maar exact een week later:

A. Dear friend,

Europees gezetenen kunnen vanwege politieke redenen niet landen voor een vergunning te blijven. Stuur Union Pay onmiddellijk zodat ik je van dienst gewezen kan zijn.

S. Gary,

Ik ben er al een week. Ik probeer je te bellen maar ik kon je niet bereiken. Ik was op kantoor maar daar kennen ze jou niet.

Je hebt me toch niet voor de gek gehouden, want dan ben ik helemaal voor niks hierheen gekomen…

Verdrietige groet,

Stefan.

Heel gek, maar ik heb er helemaal niks meer van gehoord. Gek hè?

Fijne week!

Blijven praten, blijvend beïnvloeden.

Vandaag uitgebreid mijn verhaal gedaan aan een mevrouw die als projectleider gaat werken aan het goed laten samenwerken van de ketenpartners, bij de aanpak van mensen met extra zorgbehoeften doordat zij psychisch kwetsbaar zijn.

Een hele mond vol, maar ik kies mijn formulering dan ook zo zorgvuldig mogelijk. Nu dat het landelijk project Verward en dan? voorbij is, en er gevolg wordt gegeven aan de uitkomsten, wil ik de term verward niet meer gebruiken. Onbegrepen gedrag is een betere term.

Zij zei mij te zoeken naar betere samenwerking tussen de verschillende ketenpartners, en een goede ingang bij degene met de zorgbehoefte. Over beide onderwerpen heb ik een uitgesproken mening. Beide op basis van mijn ervaringen opgedaan sinds oktober 2012. Goede ervaringen in het omgaan met de doelgroep, slechte waar het de ketenpartners betreft. Het delen van die ervaringen hebben een duidelijk doel; verbeteren van de huidige praktijk.

Via mijn eigen praktijk kom ik geregeld in contact met psychisch kwetsbare mensen, die om verschillende redenen vastgelopen zijn in hun behandeling, in zowel een verplicht als vrijwillig kader. Dat maakt voor mij geen enkel verschil. Ik adviseer hen hoe anders te handelen, gericht te klagen waar nodig en te bemiddelen waar ik maar kan. Praten is daarbij altijd het middel. Verbetering kwaliteit van leven altijd het doel. Totnutoe behaal ik daarmee heel redelijke resultaten. Goede resultaten, alleen bij de een gaat het sneller als bij de ander.

Mijn ervaringen met de diverse ketenpartners zijn aanmerkelijk minder goed, om het woord slecht in deze toch maar te vermijden. De verschillende partners, gemeenten, politie, ggz, maatschappelijk werk, huisartsen, jeugdzorg, thuiszorg, woningbouw en soortgelijke clubs overleggen in het ketenpartneroverleg over burgers waarover zorgen bestaan. Dit gaat op basis van signalen uit de samenleving of melding gedaan door een der partners.

Omdat ik hard werd getroffen door onzorgvuldig tot stand gekomen ingrijpen vanuit de ketenpartners, en daar vandaag de dag nog altijd last van heb, probeer ik waar ik maar kan van invloed te zijn op toekomstig beleid. Want niet alleen psychisch kwetsbare mensen, maar iedere burger kan te maken krijgen met het werk van het ketenpartneroverleg. En als dat er net zo aan toe gaat als in mijn geval, dan vrees ik met grote vrezen het ergste.

Wanneer krijg je te maken met de ketenpartners? Als er een maatschappelijk onaanvaardbare of onwenselijke situatie ontstaat of dreigt te ontstaan. Vaak gehoord in dit verband is de kapstokterm maatschappelijke teloorgang. Maar ook overlast, zorgmijding of verdachte activiteiten halen het overleg. Verloopt het traject goed, dan krijgt de burger in kwestie een zorg op maat oplossing aangeboden, passend bij het voorliggende probleem. Verloopt het traject niet goed, dan berg je maar. Want dan komt ingrijpen keihard aan, met vaak enorme gevolgen voor de burger, zonder enige goede bescherming tegen de eventuele nadelige gevolgen voor de burger in kwestie.

Dit heeft, naar mijn bescheiden mening, heel veel te maken met vooringenomenheid aan de kant van de goedwillende ketenpartners. Men denkt al snel te weten hoe een probleem aan te pakken, heeft daarbij nauwelijks inzicht in de persoon van de burger en hoe die het leven beziet en beleeft van dag tot dag. Wat de gemiddelde burger eigenlijk niet vindt kunnen, is voor een individu wellicht heel normaal, of het hoogst haalbare in de gegeven situatie.

Ik heb met een aantal goede voorbeelden aangegeven hoe het mijn inziens niet moet. En ook mogen vertellen hoe ik dat anders doe met mijn cliënten. Want ook daar spelen weleens problemen die als maatschappelijk onwenselijk bestempeld worden. Een oplossing ligt meestal voor het grijpen. Maar hoe je die aan cliënt voorlegt is cruciaal. Ook de houding van een zorgverlener is cruciaal. Leer je verplaatsen in je cliënt. En doe het desnoods samen als het cliënt alleen niet lukt. Want echte onwil ben ik nog nooit tegengekomen. Onkunde des te meer. Want ervoor doorgeleerd hebben is leuk. Het vanuit eigen ervaring beleefd hebben een stuk waardevoller.

Mijn beste advies aan haar was dan ook simpel. Haal er ervaringsdeskundigen bij. En laat je door hen vertellen wat wel werkt. Dat bespaart kosten, veel ellende en vooral schade aan hele kwetsbare mensen. Althans, dat vind ik.