Van de bloemetjes en de bijtjes, anno 2019

www,datingvoorons.nl

Ik was nog hartstikke jong toen ik mijn opa en zijn beste vriend hoorde praten over dat het vroeger allemaal beter was. Ik heb zelf nu de leeftijd waarop ik toen mijn moeder die leeftijd had voor het eerst ook haar hoorde klagen. Dus filosofisch als ik ben, denk ik er al een tijdje over na, is het nu slechter of beter als toen ik klein was?

En ik denk dat het eindelijk zover is: Mijn generatie zal de geschiedenis ingaan als de eerste generatie die niet meer kan roepen dat het vroeger allemaal beter was.

Slechts enkele zaken kan ik noemen die beter waren toen, als de situatie nu gemeten bij kinderen van pak m beet, acht tot tien jaar.

Buitenspelen.

Ik zal ze snel benoemen: buitenspelen en de daarbij horende voordelen als meer bewegen, betere weerstand meer persoonlijke sociale interactie. En, dat is een puur persoonlijke opvatting, rechtlijniger en daardoor een duidelijker maar vooral simpeler opvoeding.

Want ik weet niet waar het mis is gegaan, maar wat zijn ouders van mijn generatie een stelletje mietjes zeg… Poehee.

Waarom niet? Omdat ik het zeg!

Kijk, als ik iets vroeg aan moeder, dan had ik twee mogelijkheden: ja of nee. Zat verder niks tussen. Ik paste dezelfde methode toe op mijn destijds nagelnieuwe 15 jarige autistische stiefdochter, en die vond dat geweldig. Een man die beslissingen neemt en ook nog eens een die niet binnen een halfuur discussie als een blad aan een boom omdraait.

www,datingvoorons.nl

Duidelijkheid, het werkt echt.

Dat werd mij verklaard als zijnde het gevolg van mijn stiefdochters stoornis. Dat zou ik bij andere kinderen niet voor elkaar krijgen, zo werd mij bezworen. Nou, dan ken je Ome Stefan slecht… En of ik het voor elkaar krijg. En daar word ik alleen maar populairder van. Want, zo leerde een achtjarige mij, ik ben duidelijk. Niet altijd leuk, maar zo wist de blaag te melden: “ Dat is fijner als met mijn moeder, want die heeft geen ruggegraat”. Acht jaar oud.

En terecht! Zo praat je niet tegen je moeder

Waarop ik tegen hem zeg, dat  als ik dat zo over mijn moeder zou hebben gezegd in het bijzijn van anderen niet zijnde mijn moeder, dan had ik hoogstwaarschijnlijk een waai aan mijn oren gekregen. Waarop die kleine in de lach schiet en zegt dat dat ook volkomen terecht is, want zo praat je niet over je moeder. Acht jaar oud….

Wandelen voor de lieve vrede

Om de sfeer niet verder te verzieken en het gezag van de ruggegraatlozen niet nog verder te ondermijnen, ben ik even een blokje om gegaan met de kleine man, want Ome Stefan had vragen. En hoe moet dat dan als jij later kinderen hebt? Daar was ie heel snel uit. Gewoon zoals jij. En dan heb ik het u zeggen tegen volwassenen maar helemaal niet meer aangekaart. We waren echt even gelijke die middag.

Vertel, vertel, hoe is het zo gekomen.

Ik vroeg om zijn verklaring van dat fenomeen. Opa en oma sloegen best hard, en geregeld viel er een tik. En papa en mama hadden gezegd tegen elkaar: dat nooit.

Acht jaar en de baas thuis

En dus ben ben jij nu de baas thuis?

Weer liggen we gevouwen. Dat wordt ons op school geleerd. Wat ik dan even snel onderhandelen noem. En op school wordt sinds een aantal jaren geleerd dat papa en mama ook niet meer mogen slaan van de wet. En van die samenloop krijg je hele bijdehante achtjarigen. Wel veel slimmer ook, Vul ik even aan. Want klappen tegen je hoofd blijkt toch wel iets te beschadigen.

Maar de duidelijke tot hier en niet verder onderhandelen mentaliteit wordt dus wel degelijk gewaardeerd. Dat zie ik bij een maat van mij ook. Die is net als ik. En zijn stuiterende adhd-er heeft er echt baat bij. Let wel, hij slaat ook niet maar het dreigement is niet van tafel…

Filosofie op je achtste

Goed, ik vertel mijn nieuwe maat van twee turven hoog waar ik over nadenk, en hij denk echt even mee. Jullie hadden nog geen computer? Waarop ik grap van niet, bij ons stond Google in rekken op de gang. Je noemde het een encyclopedie. Een hele grote berg uitgeprinte mails die touw en lijm aan elkaar zaten. Ja, van die grote boeken stonden bij opa en oma nog steeds in de kast.

OAMKB Hilvarenbeek, onze partner in financieel beheer

Werkstukken googlen

Hij maakt al werkstukken voor school die hij bij elkaar googled en thuis uitprinten en in een mapje doet.. Daarvoor fietste ik zeven kilometer maar de stad, kopieerde ik in de bieb of haalde folders bij het reisbureau en dan zeven kilometer terug en dan moest ik nog beginnen. En jawel we hadden wel een auto. 1. Nee zijn papa en mama hadden ieder een eigen auto.

Dat bedoel ik maar met vooruitgang.

Maar het allermooiste vind ik het verhaal van de bloemetjes en de bijtjes. De romantiek is er wel een beetje af, maar het moderne verhaal is hilarisch. Want zijn zusje van vier had aan hem uitleg gevraagd over waar kindje drie vandaan ging komen. Ik wil deze trip langs memorielane ermee afsluiten. Komt ie:

Papa’s USB-stick

Op een dag heeft papa zijn usb stick in de usb poort van mama gedaan, en een softwarepakket geüpload. Daar heeft mama negen maanden voor nodig om dat helemaal te unzippen en te installeren. En als dat helemaal klaar is, dan komt de nieuwe baby zo uit mama’s 3D printer gevallen. Jawel, hij zei het echt. Acht jaar oud… Tuurlijk!

Zijn zusje moest ook weleens wachten als ze Pumba wilde kijken op YouTube. Totdat het cirkeltje stopte met draaien. Hij had maar niet uitgelegd aan zijn zusje dat laden en installeren niet hetzelfde waren….

www.datingvoorons.nl

Ik pieste bijna in mijn broek van het lachen.

Vrienden voor het leven.

We zijn vrienden voor het leven. Op basis van wederzijds respect. Acht jaar oud…. Ik kan bijna niet wachten op de volgende generatie. Die gaan als het zo doorgaat van basisschool regelrecht op hun eigen wonen, zo lijkt me.  Nee, vroeger was echt bijna niets beter… Wel simpeler.

Stefan Vlaminckx

Komt een mail uit Afrika bij uw psychisch kwetsbare begeleider/coach

Als psychisch kwetsbare mens heb ik eigenschappen, of eigenaardigheden zo u wil, die u niet heeft. Zo zult u een bedelmail waarin u gouden bergen worden beloofd, direct weggooien. Althans, u gaat ‘m niet beantwoorden. Nou, ik hem niet alleen beantwoord, maar ook nog vertaald uit het slechtste Engels ooit gelezen. A. staat voor mijn nieuwe Afrikaanse vriend. S. voor ondergetekende. Gaat u mee op reis in de wereld van Afrikaanse oplichter die in de klauwen van een ervaringsdeskundige ggz en schuldenproblematiek belanden…

A. Lieve meneer, ik richt mij tot u met kwestie van enorme importantie is het dat ik mij tot u went. U gelijk genaamd Vlamincks Joseph, tragedisieus omgekomen bij crash van zijn vliegtuig Benin regio Noord Oost.

U, gelijkgenaamde ik stellen u in het gewis dat erfgenamen ongevonden zijn gebleven teneinde ik u benaderen alvorens €40.000.000,00 verklaard niet beneficiair aan u of enig andere.

Mijn onderzoek bracht u naar voren want zogenoemde gelijkgenaamde in aanmerking voor het gehele erfdeel dat zegge €40.000.000,00 nu bij Royal bank of Scotland international worldwide.

U openen een account alvorens ik € 40.000.000,00 transfereer in uw belang. Daartoe is een fee benodigd van €12.500,00 in dollars beschikbaar te maken middels Union Pay tnv motenga oemboetoe te Senegal. Was gesigned Gary Jenkins head costume service Royal Bank of Scotland Senegal branch

Wat ik er uit begreep was dat ik veertig miljoen ga krijgen. Maar om dat geld daadwerkelijk overgemaakt te krijgen moet ik eerst € 12.500,- in dollars overmaken via Union Pay om onkosten te voldoen. Tot zover niks geks.

S. Dear Gary,

Prima! Ik maak het uiteraard acuut naar je over. Alhoewel, zal ik rechtstreeks naar het rekening nummer van jouw kantoor overmaken met de interne banksystemen want ik bankier ook bij Royal Bank of Scotland.

Dan heb je het geld vanmiddag al meteen.

Goed dat je me hebt gevonden, ik ga je daar rijkelijk voor belonen. Jij bent miljonair zodra ik het ben Gary mijn vriend.

Hartelijke groeten,

Stefan Vlaminckx

P.s wat voor kostuums verkoop jij als hoofd van de kostumering?

A. Dear friend,

Dank voor je snelle reactie. Maar om het te transfereer bedrag vrij te kunnen transfereren kunt u geen gebruik maken van uw bestaande rekening en moet u een international banking account openen. Dat neemt drie weken of vier, daarom kan u gewoon Union Pay opsturen naar collega’s. Zij die tijd in gebruik legal issues om u convenient te zijn.

Best regards,

Gary.

S. Dear Gary,

Nee man, ik regel vandaag hier zo’n internationale rekening en weet je wat? Omdat jij je zo je best doet, kom ik het wel even persoonlijk brengen. Kun jij mij morgen van het vliegveld halen?

Groet Stefan

A. Welk vliegveld?

S. Dat het dichtste bij is.

A. Het dichtst bij wat?

S. Bij jou.

Toen bleef het ineens een week stil, en ik dacht dat het dat was. Maar exact een week later:

A. Dear friend,

Europees gezetenen kunnen vanwege politieke redenen niet landen voor een vergunning te blijven. Stuur Union Pay onmiddellijk zodat ik je van dienst gewezen kan zijn.

S. Gary,

Ik ben er al een week. Ik probeer je te bellen maar ik kon je niet bereiken. Ik was op kantoor maar daar kennen ze jou niet.

Je hebt me toch niet voor de gek gehouden, want dan ben ik helemaal voor niks hierheen gekomen…

Verdrietige groet,

Stefan.

Heel gek, maar ik heb er helemaal niks meer van gehoord. Gek hè?

Fijne week!

Blijven praten, blijvend beïnvloeden.

Vandaag uitgebreid mijn verhaal gedaan aan een mevrouw die als projectleider gaat werken aan het goed laten samenwerken van de ketenpartners, bij de aanpak van mensen met extra zorgbehoeften doordat zij psychisch kwetsbaar zijn.

Een hele mond vol, maar ik kies mijn formulering dan ook zo zorgvuldig mogelijk. Nu dat het landelijk project Verward en dan? voorbij is, en er gevolg wordt gegeven aan de uitkomsten, wil ik de term verward niet meer gebruiken. Onbegrepen gedrag is een betere term.

Zij zei mij te zoeken naar betere samenwerking tussen de verschillende ketenpartners, en een goede ingang bij degene met de zorgbehoefte. Over beide onderwerpen heb ik een uitgesproken mening. Beide op basis van mijn ervaringen opgedaan sinds oktober 2012. Goede ervaringen in het omgaan met de doelgroep, slechte waar het de ketenpartners betreft. Het delen van die ervaringen hebben een duidelijk doel; verbeteren van de huidige praktijk.

Via mijn eigen praktijk kom ik geregeld in contact met psychisch kwetsbare mensen, die om verschillende redenen vastgelopen zijn in hun behandeling, in zowel een verplicht als vrijwillig kader. Dat maakt voor mij geen enkel verschil. Ik adviseer hen hoe anders te handelen, gericht te klagen waar nodig en te bemiddelen waar ik maar kan. Praten is daarbij altijd het middel. Verbetering kwaliteit van leven altijd het doel. Totnutoe behaal ik daarmee heel redelijke resultaten. Goede resultaten, alleen bij de een gaat het sneller als bij de ander.

Mijn ervaringen met de diverse ketenpartners zijn aanmerkelijk minder goed, om het woord slecht in deze toch maar te vermijden. De verschillende partners, gemeenten, politie, ggz, maatschappelijk werk, huisartsen, jeugdzorg, thuiszorg, woningbouw en soortgelijke clubs overleggen in het ketenpartneroverleg over burgers waarover zorgen bestaan. Dit gaat op basis van signalen uit de samenleving of melding gedaan door een der partners.

Omdat ik hard werd getroffen door onzorgvuldig tot stand gekomen ingrijpen vanuit de ketenpartners, en daar vandaag de dag nog altijd last van heb, probeer ik waar ik maar kan van invloed te zijn op toekomstig beleid. Want niet alleen psychisch kwetsbare mensen, maar iedere burger kan te maken krijgen met het werk van het ketenpartneroverleg. En als dat er net zo aan toe gaat als in mijn geval, dan vrees ik met grote vrezen het ergste.

Wanneer krijg je te maken met de ketenpartners? Als er een maatschappelijk onaanvaardbare of onwenselijke situatie ontstaat of dreigt te ontstaan. Vaak gehoord in dit verband is de kapstokterm maatschappelijke teloorgang. Maar ook overlast, zorgmijding of verdachte activiteiten halen het overleg. Verloopt het traject goed, dan krijgt de burger in kwestie een zorg op maat oplossing aangeboden, passend bij het voorliggende probleem. Verloopt het traject niet goed, dan berg je maar. Want dan komt ingrijpen keihard aan, met vaak enorme gevolgen voor de burger, zonder enige goede bescherming tegen de eventuele nadelige gevolgen voor de burger in kwestie.

Dit heeft, naar mijn bescheiden mening, heel veel te maken met vooringenomenheid aan de kant van de goedwillende ketenpartners. Men denkt al snel te weten hoe een probleem aan te pakken, heeft daarbij nauwelijks inzicht in de persoon van de burger en hoe die het leven beziet en beleeft van dag tot dag. Wat de gemiddelde burger eigenlijk niet vindt kunnen, is voor een individu wellicht heel normaal, of het hoogst haalbare in de gegeven situatie.

Ik heb met een aantal goede voorbeelden aangegeven hoe het mijn inziens niet moet. En ook mogen vertellen hoe ik dat anders doe met mijn cliënten. Want ook daar spelen weleens problemen die als maatschappelijk onwenselijk bestempeld worden. Een oplossing ligt meestal voor het grijpen. Maar hoe je die aan cliënt voorlegt is cruciaal. Ook de houding van een zorgverlener is cruciaal. Leer je verplaatsen in je cliënt. En doe het desnoods samen als het cliënt alleen niet lukt. Want echte onwil ben ik nog nooit tegengekomen. Onkunde des te meer. Want ervoor doorgeleerd hebben is leuk. Het vanuit eigen ervaring beleefd hebben een stuk waardevoller.

Mijn beste advies aan haar was dan ook simpel. Haal er ervaringsdeskundigen bij. En laat je door hen vertellen wat wel werkt. Dat bespaart kosten, veel ellende en vooral schade aan hele kwetsbare mensen. Althans, dat vind ik.