Genomineerd voor de 2020 international VBHC prize

Met enige trots doet Nieuwe Start Ervaringswerk, de heer Stefan Vlaminckx, u onderstaand persbericht toekomen, om u op de hoogte te brengen van het heugelijke feit dat zij genomineerd zijn voor de prestigieuze VBHC prize 2020

Nieuwe Start Ervaringswerk en stichting KGVP hebben samengewerkt om te bewijzen dat objectief resultaten meten in de geestelijke gezondheidszorg kan en helpend is voor zowel de cliënt als de zorgverlener. Daarom zijn de EasyRom app stichting KGVP en Nieuwe Start Ervaringswerk genomineerden voor de prestigieuze VBHC Prize 2020

Stichting KGVP, Kwaliteit Gezondheidzorg volgens Patiënten heeft een app ontwikkeld waarmee je Gezondheidzorg breed resultaten en effecten van behandelingen objectief kunt meten. Voor de kenners: Op basis van de PROMIS bibliotheek gebaseerde vragenlijsten genereren om in slechts seconden een meting bij cliënt te doen, en zo een objectieve score te genereren van de klachten, heftigheid en indien van toepassing, pijnscore U vindt meer informatie over de app via deze link.

Nieuwe Start Ervaringswerk en de EasyRom app.

De inschrijving voor de VBHC Prize 2020 is gebaseerd op ervaringen die Nieuwe Start Ervaringswerk heeft opgedaan tijdens een intensieve test en proefperiode.

Eigenaar Stefan Vlaminckx daarover: ” Ik heb in verschillende casussen cliënt metingen laten verrichten naar zijn eigen functioneren van dat moment. Ook depressie, pijn of angst en slaapstoornissen zijn te meten. Bij de meeste cliënten kon je aan de uitkomsten goed aflezen hoe het ging met cliënt. En er zijn enkele opvallende bijkomstigheden geconstateerd die het herstel van de betreffende cliënt een extra boost gaven. Ik ben ervan overtuigd dat EasyRom app de innovatie voor de gehele Gezondheidzorg is, zoals Google dat is voor het gebruik van internet.”.

Value Based HealthCare is waardegedreven zorgverlening, die zorgt voor het maximaal laten renderen van iedere euro die wordt besteed in de zorg.

Vanuit die gedachte werkt Nieuwe Start Ervaringswerk al een tijd aan een compleet concept VBHC voor in de thuisbegeleiding GGZ en coachingspraktijk. E-health is voor ons geen toekomstmuziek meer, maar eerder de realiteit van vandaag. Want ook ons cliënt volgsysteem is een interactieve oplossing die betrokkenheid van cliënt en diens netwerk stimuleert.

Stichting KGVP, de non profit organisatie achter de ontwikkeling van EasyRom app, stelt de app wereldwijd beschikbaar tegen kostprijs.

En daarmee concurreren zij rechtstreeks met de grootste commerciële bedrijven op het gebied van e-health en VBHC oplossingen. Dit onder het motto dat gezondheidszorg een basis mensenrecht is waar marktwerking geen plaats heeft. Alleen op die manier blijft zorg betaalbaar, blijven ontwikkelaars gewoon een goede boterham verdienen en is de patiënt/cliënt de lachende en kerngezonde derde.

KGVP en Nieuwe Start Ervaringswerk.

De bevlogen ontwikkelaars achter de EasyRom app maakte op LinkedIn middels het plaatsen van artikelen en blogs over de app en de wetenschappelijke basis eronder, flink wat rumoer. Na een prikkelend commentaar van eigenaar Stefan Vlaminckx van Nieuwe Start Ervaringswerk, daagde directeur Bas Thuis, van KGVP, Stefan uit de app te gaan testen. Stefan Vlaminckx daarover:

“Ik ben de afgelopen periode van samenwerking met Dax Kho en Bas Thuis van EasyRom app / KGVP, omgeslagen van kritisch en sceptisch proefkonijn met vragen, naar volwaardig (en onbezoldigd) ambassadeur van dit top product voor het meten van resultaten in de zorg. Zowel somatisch als geestelijk welzijn, maatschappelijk en sociaal functioneren, tot en met pijnscores zijn meetbaar gemaakt. Beeld je eens in wat je aan kosten kan besparen als je iedere behandeling in de gezondheidszorg tot in de finesses zou kunnen fine tunen. Voor ons een realiteit die qua impact doet denken aan de introductie van Google zoekmachine, of stromend water en riolering. Betere informatie, minder doden. En snellere genezing of herstel. De toekomst is hier. We noemen haar EasyRom app.”

Wij zeggen tegen iedere zorgverlener: Doen!

En tegen u als lezer, ga ‘m proberen! Zoek EasyRom app in uw favoriete store. Leg vervolgens even contact met ons. Starten we, na een korte intake, uw eigen meetgegevens generator.

WvGGZ, zoek de verschillen

Nu, zes weken in het nieuwe jaar, merk ik nog niks van de verbetering die de WvGGZ moet brengen. Wel blijf ik er van overtuigd dat zonder verdere verbetering van deze wet, het ook met deze wet niet gaat lukken betere omstandigheden te bewerkstelligen voor de kwetsbaarste groep GGZ patiënten.

Vogelvrij

Want nog altijd ben je bij GGZ met dwang als burger feitelijk vogelvrij verklaard. Dat zie ik in de praktijk ook gewoon gebeuren. Want alles wat jij zegt of doet als patiënt, wordt gelegd langs de meetlat van het ziektebeeld. Dus elke stemverheffing is agressie, elke discussie wijst op decompensatie, en wordt soms zelfs als waanidee afgedaan als dat de betreffende behandelaar zo uitkomt. Ondertussen mag men de patiënten volpompen met de gevaarlijkste soorten vergif die er zijn. De zogenaamde A-typische anti psychotica, nieuwe generatie en reteduur, hebben nagenoeg allemaal verschrikkelijke, soms dodelijke bijwerkingen. En het toepassen van depot toediening gaat desnoods onder dwang, ook als jij als patiënt met valide argumenten komt om te kiezen voor een ander middel.

Zelfs je eigen advocaat helpt je niet.

Want die hecht meer geloof aan wat de psychiater zegt, dan aan wat jij te melden hebt. Dat heb ik zelf zien gebeuren. Zo ook de rechter. En dat is het meest schrikbarende aan de hele verplichte GGZ: Anoniem mag de burger zijn zorgen uitten. Vervolgens komt de GGZ die er een financieel belang bij heeft, beoordelen of er behandeld moet worden, en als jij als patiënt dat niet wil en onder dwang gebracht wordt mag diezelfde GGZ instelling beschikken over jouw leven. En die hebben er geen enkel belang bij jou zo snel mogelijk uit behandeling te krijgen.

Beweer ik hier nu dat psychiaters niet integer zijn?

Ik heb al vaker gezien dat er niet integer wordt gewerkt ja, dat klopt inderdaad. En de goeie hangen we apart zeg maar. Want die zijn er heus wel. Maar mijn grootste probleem is dat er niet gekeken wordt wat het beste is voor een patiënt, maar wat er het best geleverd kan worden aan een patiënt.

En dat moet nu eindelijk eens stoppen.

Want dat hele marktdenken is funest voor de kwetsbaarste groepen. De zware, zeer moeilijk te helpen patiënten vissen overal achter het net, met als argument dat het specialisme niet in huis is. De waarheid is dat zulke dossiers meer kosten als dat ze opleveren. Wat ook komt door de per handeling gefinancierde zorg (DBC).

Ook GGZ hulp naar de burger brengen lijkt niet te lukken.

Want niet elke kwaal hoeft binnen de GGZ behandeld te worden. Zelfhulpgroepen opzetten en in de eerstelijns zorg investeren zodat milde klachten niet verder als de huisarts komen, komt ook nog niet echt van de grond. Net zoals het omarmen van de meerwaarde die de ervaringsdeskundige kan brengen, niet wordt uitgenut.

Dan nog het diagnosticeren t.b.v. het tegemoetkomen van de schooljuf.

Dan loopt de jeugdzorg en jeugd GGZ helemaal vol met kinderen die naar de zorg worden verwezen omdat de schooljuf (of meester uiteraard, maar die worden steeds schaarser) een leerling te druk vindt of teveel aandacht moet geven, en de school daar zelf geen oplossing voor lijkt te hebben. Vroeger was je gewoon druk, tegenwoordig heb je dan ADHD. Ook laat men op school veel teveel de oren hangen naar de mening van de ouders. Want, mondig als ze tegenwoordig zijn, klaagt men ook als hun oogappeltje langs de druktemaker van de klas moet zitten. Want zo wordt oogappeltje nooit geen Einstein. En dat oogappeltje er wellicht helemaal de capaciteiten niet voor heeft, dat wil men al helemaal niet horen.

Kortom, er valt nog heel veel te verbeteren.

En tot die tijd zou de wetgever heel terughoudend moeten zijn in allerlei soorten dwang mogelijk te maken op basis van anonieme meldingen. Want ik wed om alles wat me lief is, dat als het niet meer anoniem kan, meldingen acuut opdrogen. En het pilletje pushen om de juf te pleasen moet ook maar eens stoppen.

Althans, dat vind ik.

Bewindvoerders stelen niet.

Ze verduisteren… Nu.nl berichtte afgelopen zaterdag dat twee Limburgse bewindvoerders zo’n €400.000,- hebben onttrokken aan de boedel van hun cliënten in de WSNP. Dus, je hebt al niets meer, en van dat kleine beetje dat je overhoudt om van te leven, jat je bewindvoerder ook nog eens een deel om daarvan lekker te gaan gokken. In het casino. En ik schreef het hierboven al: Dat is geen diefstal. Dat valt onder het veel milder gestrafte verduisteren.

Verzwarende omstandigheden

En natuurlijk zijn het feit dat je jat (want ik.blijf het diefstal vinden) van kwetsbare mensen, en je daardoor ook nog de schuldeisers hebt benadeeld, om over liegen tegen de rechter maar te zwijgen, verzwarende omstandigheden. Toch had ik liever het zwaarder gestrafte diefstal met verzwarende omstandigheid opgelegd zien worden. Want de straf op deze misdaden kan mij niet hoog genoeg zijn. Misdaden gericht tegen kwetsbare mensen, zouden voor mij zo ongeveer de enige reden zijn om te overwegen voor de doodstraf te zijn. Want ik ben ertegen, maar mensen in een kwetsbare positie feitelijk nog verder de ellende in helpen, daar kan ik echt woest over worden.

Het systeem deugt ook niet.

Het huidige controlemechanisme van de rechtspraak komt ook zwaar tekort. Voor het arrondissement waar ik onder val, was het ooit zo, dat 5 fulltime krachten ieder jaar 40.000 dossiers diende te controleren. 1 fulltimer viel af. Die stempelde namelijk de hele dag dossiers af, die niet voor controle in aanmerking kwamen. De andere vier deden gemiddeld 5 dossiers per werkdag. 4×5=20 dossiers per dag. 20×5=100 dossiers per week. Laten we ruim nemen en 52 weken tellen waarin er per jaar gewerkt wordt, en zo’n afdeling kan 5200 dossiers per jaar in zijn geheel controleren. Iets meer dus als tien procent van het geheel.

Netwerk cruciaal

Van cruciaal belang is het netwerk van de betreffende cliënt. Met toestemming van de betreffende cliënt kan iedereen meekijken met het werk van de bewindvoerder. En in mijn praktijk is gebleken dat het gunstige effect direct zichtbaar is, wanneer een derde zich gaat bemoeien met het werk van de bewindvoerder. Dus heeft u iemand in uw omgeving die in bewindvoering loopt en zich beklaagd, kijk dan niet weg maar kijk mee. Het helpt echt.

Geen vrij beroep

In tegenstelling tot wat ik in de commentaren las op nu.nl, is bewindvoerder geen vrij beroep in die zin dat er wel degelijk flinke eisen worden gesteld aan opleiding en ervaring. Ook dien je je financieel te laten doorlichten en je moet een VOG kunnen overleggen. Kortom, niet iedereen met rekenmachine ervaring kan bewindvoerder worden.

Verdubbel de strafmaat

Of verdriedubbel ‘m voor mij part. Want, als je een hulpverlener iets aandoet tijdens zijn werk, dan kun je een zwaardere straf tegemoet zien. Zo beschermen we politie, brandweer en ambulancepersoneel. Andersom moet dat ook gaan gelden: Als jij als hulpverlener moedwillig je kwetsbare cliënt, patiënt of klant benadeeld, moet je een zwaardere straf krijgen als wanneer je een “gewone” burger hetzelfde aandoet. Dit is te billijken omdat we groepen burgers al onderscheiden van elkaar door hen die namens de staat hulp bieden extra beschermen met een hogere strafmaat.

Kom op, kom op, kom op nou!

Kom dus op voor je kwetsbare medemens door mee te kijken. Kom op voor je eigen belangen door niet zomaar ieder antwoord van je bewindvoerder als waarheid aan te nemen. En kom op nou politiek, en maak strafverzwaring mogelijk voor gevallen zoals hier beschreven. Want controleren betaald u niet. En dit laten gebeuren wilt u ook niet. Wegkijken kunt u vanaf nu ook niet meer. Dus actie! U zult wel moeten. Want dat is het eerlijke verhaal.

Althans, dat vind ik.

Was getekend, Stefan Vlaminckx

De Angela de Jong fetisj van Mediacourant

Het betreffende bericht op mediacourant.nl vindt u via deze link.

Brusselmans

Herman Brusselmans, u weet wel, dat is die plekzak met dat lange vette haar, en meer boeken op naam als uw plaatselijke bibliotheek, uit Vlaanderen, schreef een uiterst smerige column over mijn favo tv criticus, Angela de Jong. Niet dat ik ‘m via Blendle gelezen had, maar dat hoefde ook niet, want daar heb ik mijn personeel voor.

Persoonlijk

Want bij Mediacourant, een website met nieuws over tv, radio, Angela de Jong en kijkcijfers, hebben ze een redacteur met een heuse Angela fetisj die daadwerkelijk elke gelegenheid aangrijpt om iets lelijks over over de tv criticus van het AD te melden. En dan bedoel ik niet dat ie dat met veel speurwerk zelf bij elkaar schrijft, nee hoor dat is namelijk echt journalistiek werk en daar heeft ie een broertje dood aan. Nee, deze redacteur is meer van ctrl-c, ctrl-v, ook copy-pasten genoemd. En omdat het dus niks nieuws inhoudelijks bevat als wat kopieerbroddelwerk, lijkt het er zo langzamerhand op dat de betreffende redacteur een persoonlijke vete uitleeft op kosten van de baas.

Want waarom toch?

Waarom is het voor een site als Mediacourant, toch zo belangrijk wat een tv columniste doet, zegt, schrijft, of waar ze verschijnt? Ook dat persoonlijke tintje eraan begin langzaamaan een beetje eng te worden.

Digitale stalking

Het doet me denken aan digitale stalking, een fenomeen dat zijn intrede deed met het populair worden van eerst Hyves en toen Facebook. Digitale stalking wordt gepleegd door, vaak, niet de helderste sterren aan ons firmament, en kenmerkt zich door het stelselmatig blijven volgen, lastigvallen en willen contacten van een ander via de digitale snelweg.

Ook dit redacteurtje kan het niet laten

En tegenwoordig is het fervent en op de man gespeeld commentaar maken ook in de mainstream media een vaker voorkomende activiteit. Het zorgt voor de sfeer in delen van de maatschappij, dat ons land niet meer te redden is en het ieder voor zich is. Want doe je iets waar commentaar op te leveren is, dan wordt dat commentaar geleverd ook. Twitter is uiteindelijk het afvoerputje waar al dat soort bagger eindigt. Ook het redacteurtje van Mediacourant kan het niet laten.

Mijn inziens heeft dat maar een reden

Ik denk dat deze trend maar een reden heeft. Je hoeft dan niet meer kritisch naar je eigen handelen te kijken. Want het vermogen om zelfkritiek te hebben is evolutionair aan het uitfaseren. Niet meer nodig ook, want de digitalisering legt zoveel informatie bloot, dat een andere schuldige aanwijzen zoveel gemakkelijker is geworden. Behalve dan in ons vak: het begeleiden van kwetsbare mensen. Vandaag nog meldde een collega me dat hij, samen met de bijbehorende cliënten, afscheid had genomen van alle door hem ingehuurde krachten. Ondanks de flinke omzetderving, voelde het als een bevrijding. Want hij bood als werkgever een open en veilige omgeving om ook eigen falen bespreekbaar te maken, met de filosofie daarvan te kunnen leren. Maar steeds liep hij er tegenaan dat collega’s nimmer open waren over de zaken die niet goed liepen en hij daarvan pas hoorde als het feitelijk te laat was. Een opvallende conclusie.

Het zou sieren als..

De mediacourant hoofdredactie eens kritisch ging kijken naar welke feiten nou het copy pasten echt waard zijn. Want al polijst je een drol, het blijft een drol.

Althans, dat vind ik.

Stefan Vlaminckx, schrijver van dit column

Jeugdzorg ervaringen die je liever niet deelt…

Zoals u wellicht weet, kom ik graag spreken bij uw evenement, symposium of andersoortige bijeenkomst, als ik u iets kan leren door mijn ervaringen met u te delen. En dan heb ik het niet alleen over de ervaringen uit mijn eigen jeugd, maar ook ervaringen opgedaan in de afgelopen jaren, als hulpverlener voor, meestal, (een van) de ouders. Maar omdat ik u niet heel binnenkort ga treffen op zo’n bijeenkomst, ga ik u vandaag middels dit blog proberen iets bij te brengen. Want dat is wel nodig, althans dat vind ik.

Overtuigd van eigen gelijk

Want wat doet u als u als uitvoerend gezinsvoogd een kind onder OTS moet begeleiden en de rechter velt een vonnis, waarin u zich niet alleen niet kunt vinden, maar ook nog eens afwijkt van uw advies aan de rechter, omdat de rechter de relatie tussen ouder en kind zo belangrijk vindt dat zij een omgangsregeling uitspreekt, en ook zo snel mogelijk uitbreiding van de uren omgang wil zien? Dit terwijl u een veel geleidelijker traject heeft uitgedacht en dat samen met een collega organisatie had willen uitvoeren. Wat doet u dan? Gaat u netjes uitvoering geven aan het gestelde in de beschikking, of blijft u, overtuigd van eigen gelijk, koste wat het kost, uw eigen naad naaien?

Mijn ervaring zegt dat u niet zomaar uitvoering geeft aan iets waar u zich niet in kunt vinden.

En u zult wellicht zeggen dat dat ook logisch is, omdat u nou eenmaal bent opgeleid en aangesteld om het beste voor het betreffende kind te realiseren. En als de rechter dan lijnrecht ingaat tegen hetgeen u voorstaat dan is dat niet zomaar te billijken. Tot zover geen discussie, dat is een logisch gevolg van uw bevlogenheid en vakkennis gecombineerd met uw ervaring.

Maar in de casus waar ik het hier over heb, kon de hulpverlener het niet opbrengen zijn eigen gelijk te negeren.

En dat heeft geresulteerd in ernstige schade aan het kind, en een hele serie klachten. Klachten van de ouder, de begeleider van de omgangsregeling en het weer beëindigen van de omgangsregeling op dubieuze gronden. Want de informatie waar de rechter over kon beschikken gaf geen realistisch beeld van de daadwerkelijke situatie. Daarom heeft de betreffende ouder dan ook beroep aangetekend tegen de laatste uitspraak van de rechter, maar dat is wat de gezinsvoogd eigenlijk had moeten doen na het uitspreken van de hem onwelgevallige beschikking.

Maar de gezinsvoogd bleef gewoon doorgaan met zijn eigen plan erdoor te drukken

“Omdat ik dat kan doen”, zo liet hij een van de ouders weten. En alsof hij niet in de jeugdzorg werkte, probeerde hij op alle mogelijke manieren zijn zin er maar door te drijven. Niet het kind stond op de eerste plaats. Zijn gelijk en gekrenkte ego helaas wel. En daar komt de te leren les langzaamaan in zicht.

Want als professional heb je tools genoeg, je te verzetten tegen een uitspraak van de rechter.

Bijvoorbeeld hoger beroep aantekenen en de volgende rechter nog maar eens proberen te overtuigen op basis van jouw valide argumenten. Maar tot die tijd dient u zich wel neer te leggen bij wat het is, en ruimhartig medewerking te verlenen aan de op dat moment geldende uitspraak van de rechter. Want dat is wat er van een professional verwacht mag worden.

Nu draait het uit op een groot drama.

Want kind ziet ouder niet, jeugdzorgmedewerker moet zich komen verantwoorden bij de beroepsvereniging, en er moet een nieuwe gezinsvoogd worden aangesteld. Allemaal onnodig als er gewoon was meegewerkt.

En dat probeer ik u duidelijk te maken..

Maak gebruik van de middelen die u tot uw beschikking heeft om een uitspraak van de rechter te laten corrigeren als u dat nodig acht. Maar ga niet op eigen houtje een beschikking negeren. Want dan stelt u het belang van het kind niet meer voorop, maar wel uw eigen gelijk. En die inspanningen en energie kunt u beter stoppen in het uitvoeren van een gerechtelijke uitspraak en het nog beter optuigen van uw verweer ertegen. Want ouders worden alsmaar weerbaarder en zullen misstanden als deze steeds vaker in een klacht aan de kaak stellen. Zeker als ze hun kind in elkaar zien storten, zoals in dit voorbeeld.

Tot slot

Heb ik er zelf ook lang over gedaan om mijn kalmte te leren bewaren als er iets voorviel dat ik moeilijk kon billijken. Toch heb ik geleerd dat geduld beter werkt als drammen. En ik hoop u ook!

Althans, dat vind ik.