Open brief aan Marcel Gelauff, hoofdredacteur NOS journaal.

Beste Marcel,

Al een aantal keer heb ik je aangesproken op de keuzes die jij en jouw mensen maken, ten aanzien van het beeldmateriaal dat jullie uitzenden, bij de diverse onderwerpen in het journaal, en dan vooral overdag.

Benen die uit de modder staken, gillende varkens met gebroken poot.

Het is begonnen met de verslaggeving rondom de grote tsunami in 2004. Toen heb ik gevonden dat jullie het niet konden maken, om tijdens dagtv zo tot aan het acht uur journaal, beelden uit te zenden van benen van slachtoffers die recht omhoog uit de modder staken. Ook andere gruwelijkheden die destijds zichtbaar werden, zonder waarschuwing vooraf, en op tijden dat ook de allerkleinste kinderen tv kunnen kijken. Jij verdedigde je met het argument dat je vanuit journalistiek oogpunt eigenlijk niet anders kon want dat dat nou eenmaal hetgeen was wat er gebeurde. Ik heb als tegenargument aangedragen dat ik blijf vinden dat je dat niet kan doen overdag, of er tenminste een waarschuwing voorafgaand aan mee kan geven, zodat ouders van kleine kinderen kunnen zappen danwel hun kind anderszins kunnen afschermen voor dit soort gruwelijkheden. Een paar jaar geleden hield ik hetzelfde betoog, maar toen ging het over beelden van varkens, waarvan 1 met overduidelijk een gebroken poot, die door een of andere bruut van het slachthuis daadwerkelijk de slacht in werden geknuppeld. Dat is bij wet uiteraard verboden. En dat gaf de beelden hun nieuwswaarde.

En vandaag, midden in de grote vakantie, kwamen jullie met een onderwerp over de bosbranden in Australië.

En jawel Marcel, daar ging je weer. Ik kan jou met de beste wil van de wereld niet verwoorden wat je nou eigenlijk wilde vertellen over de bosbranden. En jullie je van geen kwaad bewust, vragen je vast af, hoezo Stefan? Dat zal ik je uitleggen. Omdat, beste Marcel, ik de volgende beelden tot mij kreeg, en daar zo ontzettend van gruwelde, dat ik niet alleen niet kon blijven kijken, ik werd er fysiek onpasselijk van. Een brandend bos. Overduidelijk Australië want midden in beeld, ingesloten door vuur, een koalabeertje. Ik had het ocharme wat zielig, nog niet bedacht of de vacht van dat beestje vat gewoon vlam en dat beestje begint te krijsen. ‘s-Morgens om 11 uur, midden in de zomervakantie, op NPO 1 in jouw journaal. Nou ben jij al een grijze duif, dus misschien leven je ouders wel niet meer, maar probeer even met me mee te denken: Zou ze trots op je zijn? Is dit hoe ze jou heeft opgevoed? Keihard en zonder ook maar kruimel gevoel in je donder waar het het potentieel publiek van jouw prachtige nieuwsrubriek betreft? In de zomervakantie, ‘s-morgens om elf uur? Ik wed er een goede fles wijn om dat er vanavond tenminste tientallen, maar enkele honderden of meer zou me ook niet verbazen, kleine kinderen die puur toevallig op het verkeerde moment keken, na een nachtmerrie over brandende koalabeertjes, gillend wakker worden danwel überhaupt niet kunnen slapen.

Volwassen vent, weliswaar met een chronisch ptss, die het al niet trekt..

Ik ben een volwassen vent, weliswaar met een ptss-c en ik trek het al niet. En dan hoeft je jezelf niet af te vragen wat zulke beelden met kleine kinderen doen. Ik heb dat ptss niet opgelopen door het kijken naar Sesamstraat. Nee, ik heb mijn portie gruwelijkheden echt wel gezien. En omdat ik weet wat gruwelijkheden zien kan doen met een mens, ben ik fel op dit onderwerp. Wat er bij mij maar niet in wil is dat noch jouw beeldredacteur, noch jouw redacteur op het onderwerp, je presentator of jijzelf, niet bedenken dat je wellicht andere beelden kan laten zien overdag. Het heeft er maanden en maanden achter elkaar gefikt daar in Australië. Dus was er vast wel een minder gruwelijk beeld te vinden dat paste bij het onderwerp. En dan ga je, mijn inziens, gewoon voor het schokeffect, de sensatie. Het meest aangrijpende beeld kiezen om maximaal te scoren met je verhaal. Wat ik jouw redactie weleens zou willen opleggen, is dat ze verplicht al die gruwelijke beelden eens aan hun eigen kinderen moeten laten zien. Rondje productconfrontatie van papa of mama’s werk.

Ik ga mijn mening eens voorleggen aan de raad voor de journalistiek.

Vragen wat hun er van vinden. Want ook volwassenen met een geestelijke handicap zien dit. Da’s dus naast kleine kinderen en dierenliefhebbers zoals ik. En laat ik nou net als VN ambassadeur een beetje opkomen voor de groep geestelijk gehandicapten en psychisch kwetsbare mensen. Ik vraag me af of de raad zich niet enigszins zou kunnen vinden in mijn stelling dat het beschermen van kwetsbaar publiek voor moet gaan op nieuwswaarde, tijdens dagtv, zo tot het half acht journaal van RTL. Want dat komt eerst. Dan weet ieder ouder, gehandicaptenverzorger, dierenliefhebbers en andere gevoelige zielen dat ze totdat RTL om half acht met hun bulletin komt, veilig tv kunnen kijken zonder koalabeertjes te zien branden, varkentjes gemarteld zien worden of tsunamidoden als tulpen uit de grond zien steken. Oja, ik vergeet nog dode baby’s zien aanspoelen vanuit Syrië..

Want ik heb het nu vaak genoeg geprobeerd, jou tot besef en inkeer te laten komen

Maar aan een dood paard moet je niet blijven trekken. En als de baas niet wil, dan moet je wel naar diens baas. Of in dit geval naar de raad met vakbroeders. En dan maar hopen dat die het wel willen snappen. Want ik ben er helemaal klaar mee.

Desondanks wil ik het graag onder het genot van een glas fris, want ik drink geen koffie, uit komen leggen aan jou en je redactie waarom ik het zo belangrijk vind dat jullie het leren.

Heb ik wel een aantal voorwaarden bij: Jij betaald het retourtje ‘s-Hertogenbosch-Hilversum. Je zorgt er ook voor dat ik even op het station wordt opgehaald. Jij, je beeldredacteur en jouw senior redacteuren zijn er om mee te doen aan het gesprek. Dan zorg ik voor echte Bossche bollen. Dan zal ik een klacht bij de raad van de journalistiek heroverwegen. Alhoewel het natuurlijk een mooie casus is om voor te leggen. Maar dat kunnen we dan ook samen doen.

Althans, dat vind ik.

VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap, begeleider thuis GGZ. Patiëntenrechten verdediger.

Mijn contactgegevens:

nieuwestartervaringswerk@gmail.com

+31623624630

De bananenrepubliek die past bij een narcostaat

Gefeliciteerd Nederland, het is inmiddels officieel: We zijn nu toch echt de bananenrepubliek geworden die je mag verwachten bij een narcostaat als de onze.

De onschuldpressumptie overboord, en zonder bewijs zwaar gestraft

Het kan allemaal in Nederland. Afgelopen dagen liet het Openbaar Ministerie (OM) weten dat oud wethouder de Mos en zijn compaan worden vervolgd, waarvoor ze worden vervolgd, en dat alles niet met foto’s erbij met zo’n kek zwart balkje voor de oogjes en de achternaam afgekort tot “de M”, Maar naam toenaam en de mededeling dat ze vlak voor de volgende gemeenteraadverkiezingen pas daadwerkelijk vervolgd zullen gaan worden, erbij. Daarmee zet het OM de onschuldpressumptie overboord en schendt men de rechten der verdachten in deze. Richard Korver (@jeadvocaat op Twitter) was er duidelijk over: Niet magistratelijk, weinig prudent ook. Hij roept op tot een wijziging beleid bij de afdeling voorlichting.

Bewijzen ontbraken, alleen vuige roddels werden gerapporteerd.

Het doet mijn denken aan de aanpak rondom de zogenaamde wet Damocles, die gemeenten handvatten geeft bestuurlijk op te treden tegen illegale drugshandel. Zonder enig bewijs van handel, kan men middels het bestuursrecht, een pand 3 maanden sluiten en zo jouw maatschappelijke positie volledig torpederen. Zonder dat een rechter ook maar de moeite neemt om inhoudelijk te toetsen. Bestuurlijke vrijheid. Ook als er uitsluitend roddels zijn te rapporteren gaat men gerust over tot sluiting. Niet dat dat de bedoeling van dat wetsartikel was, maar je bent pas echt een bananenrepubliek als iedere burgemeester de wet zo leest als dat hem of haar het beste uitkomt, rechters de andere kant op kijken en de Staat per decreet regeert. Sinds Covid-19 is dat allemaal feit geworden en dus vind ik de terminologie gerechtvaardigd.

Het nieuwe normaal

En dat is blijkbaar het nieuwe normaal voor deze narcostaat. We maken je zonder proces of bewijs gewoon alvast met de grond gelijk, in de hoop dat je blijft liggen en “we” van het probleem af zijn. Ik heb als maatschappelijk zeer betrokken hulpverlener al meermaals gewaarschuwd voor dit fenomeen. Want graag wijs ik erop dat een wapen zoals een pistool met munitie, in narcostaat Nederland een paar (zo’n 6 of 7) honderd euro kost. En het mij niet zou verbazen dat er een keer iemand na zo’n klap te hebben gekregen, uit pure wanhoop opstaat, een wapen neemt en daarmee probeert onrecht recht te zetten.

Dan doe mij maar het oude normaal

Het oude normaal, waarbij het OM zich prudent en terughoudend opstelt, gemeentelijke en andere bestuurders zich niet meteen van de zwaarst mogelijke maatregelen bedienen bij het motiveren van het volk het anders te doen, en de rechter niet meer wegkijkt maar gewoon weer inhoudelijk toetst of het beleid wel juist wordt gevoerd. U weet wel: Zoals het eigenlijk hoort als je niet bent vervallen tot de staat waarin wij ons als land bevinden.

Want op het oog lijken wij in veel opzichten een voorbeeld voor anderen.

Maar een voorbeeld voor anderen zou ik ons niet willen noemen. Met het door ons bij elkaar geroofde kapitaal, verkregen uit kolonisatie, slavenhandel en anderen oplichten, jezelf een positie kopen op het wereldtoneel als innovatieve natie die recht en wet hoog in het vaandel heeft staan, is mooi maar dan moet je je eigen beleid daar wel op aanpassen.

Mensen in een kwetsbare positie ontzien, eerlijke en transparante regels hanteren.

Want ook verdachten zijn kwetsbaar. Immers, de onschuldpressumptie zegt dat zij onschuldig zijn totdat het tegendeel bewezen is, en dat men na te zijn afgestraft, men ook daadwerkelijk boetedoening heeft gedaan en het dan ook klaar moet zijn. Beide komen, zo leert ook mijn ervaring in de omgang met ex gedetineerden, in Nederland op losse schroeven te staan. Ik ken namelijk maar bar weinig ex gedetineerden die zonder problemen konden terugkeren in de maatschappij. Sterker, ik ken er niet een. Daar heeft stichting Bonjo dan ook een dagtaak aan. Bonjo komt op voor die belangen. En met de zoveelste natte scheet van het OM, nu dan in de zaak van de Haagse ex wethouder de M, is onschuldig tot het tegendeel bewezen is, ook doodverklaard.

En de belastingdienst ambtenaren?

Worden die ook zo aan het kruis genageld binnenkort? Of blijven die in het kader van “Ons kent ons en ons dekt ons” lekker buiten schot? Ik vrees van wel. En dat, lieve kijkbuiskinderen, maakt mijn betoog wel zo’n beetje compleet. Het opwarmen van de planeet zorgt er vanzelf voor dat bananen straks ook hier wel willen groeien, en dat maakt het plaatje helemaal af.

Althans, dat vind ik.

Onderzoek Stint ongeluk Oss: Onbevredigend en terecht.

Twee jaar onderzoek is er gedaan. Maar toch is het onmogelijk gebleken de oorzaak van het treinongeluk in Oss, waarbij 4 kinderen van tussen de 4 en elf jaar zijn omgekomen en een kind en de begeleidster zwaar gewond raakte, te achterhalen. De betrokken elektrische bolderkar Stint is tot het laatste schroefje uit elkaar gehaald en onderzocht maar het technische gebrek waardoor het kreng die dag weigerde te stoppen, is niet gevonden. Wel lijkt er concensus dat een technisch gebrek de oorzaak moet zijn.

Niet vervolgd

Want, en dat noem ik het goede nieuws van vandaag, de begeleidster die het kreng bestuurde, wordt niet vervolgd. Citaat Openbaar Ministerie: ” Zij moet leven met de gedachte dat onder haar verantwoordelijkheid 4 jonge levens zijn verloren en voelt zich daar schuldig over. Dat is volgens ons onterecht”. Ook ik, en de getuigen, nabestaanden en iedere Ossenaar, kunnen prima leven met dat oordeel. Want uit de getuigenverklaringen, dashcambeelden en de uitgebreide verklaring van de begeleidster is gewoon feitelijk vastgesteld dat zij er alles aan gedaan heeft om de ramp te voorkomen, maar dat dat niet is gelukt. Ook haar werkgever valt niks te verwijten.

De fabrikant

Alleen naar de fabrikant loopt nog een onderzoek. Men zoekt in de administratie naar bewijs dat de fabrikant geweten heeft van een technisch mankement, omdat er eerder incidenten zouden zijn geweest met de “bolderkar des doods”. Eerder hebben andere onderzoekers al vastgesteld dat het ministerie van verkeer destijds de innovatieve bolderkar te snel heeft toegelaten. Het ministerie wordt echter niet vervolgd. Wel heeft men beloofd die fout niet nogeens te maken. De vernieuwde bolderkar is daarom ook nog niet terug op de weg. Ook zijn er extra noodstopvoorzieningen en verbeteringen aangebracht die momenteel intensief gekeurd worden.

Pijnlijk en frustrerend

Dat is wat het voor alle nabestaanden is. Het feit dat er geen oorzaak kan worden aangewezen na zo’n intensief en uitgebreid onderzoek, is ook voor het OM, nauwelijks te verteren. Dagenlang onderzocht men de magnetische velden rondom de spoorwegovergang. Alle beelden, getuigenissen en verklaringen. Alle rapporten heeft men uitgebreid bestudeerd. De fabrikant van de boordcomputer heeft men bezocht. En ook de producent van de stint werkte volledig mee. Kortom, men heeft er alles voor uit de kast gehaald.

Rust

De nabestaanden willen nu vooral rust. Om het verdriet te laten slijten. Eraan te wennen dat het gat in hun ziel permanent is en niet meer kleiner wordt. Zij moeten leven met het ergste wat je als ouders kan overkomen. Je kind(eren) verliezen. Want voor 1 ouderpaar was dit niet de eerste keer.

Als buitenstaander

Als buitenstaander en bewoner van Oss, heb ik voor het eerst het gevoel dat het OM daadwerkelijk alles heeft gedaan wat men kon doen om de waarheid te vinden. Ook ben ik nog altijd onder de indruk van het collectieve verdriet en de wake de eerste nacht bij het station waar het gebeurde.

Oss werd een met de kleine zieltjes en de nabestaanden. Werkelijk iedereen was er kapot van.

En terecht natuurlijk.

Althans dat vind ik.

Stefan Vlaminckx, eigenaar van Nieuwe Start Ervaringswerk.

Doneer gul om ons een boek te laten worden https://gofund.me/f641a97e
%d bloggers liken dit:
Ontvang pushberichten    OK Nee bedankt