Gastblogger Patty Manders over vertrekken uit een relatie met partnergeweld.

Mijn naam is Patty Manders, 43 jaar oud en moeder van 4 jonge meiden.
10 jaar lang heb ik in een huwelijk gezeten met partner geweld. Mijn ex-man onderdrukte mij, vernederde mij. Hij mishandelde mij zowel mentaal als fysiek.
Wat ik echt nodig had om uit de negatieve spiraal te komen was mijn eigen overtuiging! Dat ik het WEL waard was om een goed leven te hebben en dat ik ook bestaansrecht had. Het heeft voor mij helaas 10 jaar geduurd om bij deze grens te komen.
Het heeft mij zeker niet geholpen dat ik vooral de eerste jaren mijn ex geloofde en de schuld telkens maar zocht bij mijzelf. Als ik maar gewoon alles deed wat hij vroeg dan hoefde er toch ook geen ruzie te komen?
Wat ik ook nodig had op dat moment is iemand waar ik op terug kon vallen. Iemand zonder oordeel die mij ook niet zou veroordelen. Dat had ik nodig!
Ik had niets meer te verliezen, ik leefde op de automatische piloot en voelde met een robot zonder emoties, want die waren er inmiddels wel uitgeslagen!
Mijn inzicht kwam toen ik op mijn dieptepunt zat, het was of zelf uit het raam springen en er niet meer kunnen zijn voor mijn kinderen. Of in een diep zwart gat springen door bij mijn ex weg te vluchten met alle risico’s van dien. Gelukkig koos ik voor het laatste.
Meteen nadat ik bij hem weg was heeft het met ontzettend geholpen om mijn simkaart van mijn telefoon door te knippen zodat hij mij niet kon traceren. Dezelfde dag dat ik wegging en de kinderen had meegenomen heb ik zelf de politie gebeld om te zeggen waar ik was en dat ik veilig was met de kinderen. Politie heeft mij hierbij ontzettend goed geholpen en daar ben ik nog steeds ontzettend dankbaar voor. Alle lijntjes die er waren met zijn familie heb ik meteen verbroken, vooral bewust de eerste paar maanden omdat ze heel manipulatief waren naar mij en ik dat niet trok.
Om mij veilig te kunnen voelen heb ik een aware alarmknop aangevraagd bij de politie. Dat is een knop met een alarm en gps systeem die je om je nek kunt hangen als een ketting (ik droeg hem niet zichtbaar onder mijn kleding). Als ik mijn ex zag dan kon ik die knop indrukken en dan zou er vanaf de meldkamer meteen een politie eenheid komen om mij te helpen.
Wat mij ook heeft geholpen mbt de kinderen is meteen te zorgen voor psychologische hulp. Via de huisarts heb ik dat aangevraagd en werden de kinderen doorverwezen naar de juiste instantie. Ook ik ben naar de psycholoog gegaan waar ik 3 jaar onder behandeling ben geweest voor mijn PTSS die ik aan mijn ex heb overgehouden.
Het beste wat de psycholoog mij heeft in laten zien is de emoties die je doorstaat na zo’n heftig huwelijk en scheiding.
Eerst het medelijden dat ik nog kon hebben naar mijn kinderen en zelfs naar mijn ex (dan ben je namelijk nog niet objectief), daarna het verdriet en de pijn ( het vele huilen en de nachtmerries) maar dan….de woede ! (je wordt objectiever door het van een afstand te kunnen bekijken en dan dringt pas echt tot mij door wat hij mij heeft aangedaan).
Doordat mijn psycholoog die al in een van de eerste sessies tegen mij zei, wist ik ongeveer wat mij te wachten stond en kon ik ook beter met die emoties omgaan. Dat scheelde voor mij enorm omdat ik ontzettend onzeker was geworden over mijn eigen gevoelens.
Ook heel transparant zijn naar mijn omgeving waar ik woonde. Ik ben in een andere stad gaan wonen en heb mijn buren eerlijk verteld wat er speelde. Zo konden zij ook een oogje in het zeil houden in het kader van veiligheid.
De school van de kinderen heeft ook een belangrijke rol gespeeld. Zo kon de school beter de ontwikkeling van de kinderen plaatsen in de situatie. Als er rechtzaken waren en de spanningen ook voor de kinderen te hoog opliep dan was school er ook voor de kinderen en konden ze de kinderen hierin ook een stukje begeleiden. Ik heb ervoor gezorgd dat de school ook in contact zou staan met politie zodat alle neuzen ook dezelfde kant op zouden staan.
Dus alle instanties, school, verenigingen, GGD, overal waar ik kwam wist iedereen hoe de vork in de steel zat! En dat heeft mij uiteindelijk er doorheen gesleept. Mijn veiligheid werd zoveel mogelijk gewaarborgd door mijn omgeving in te lichten!
Door mijn verhaal te delen hoop ik anderen te kunnen motiveren en inspireren. Als ik weg kan gaan vanuit Egypte met 4 kinderen…..dan moet het voor jou zeker mogelijk zijn om weg te gaan. Sinds 4 jaar geef ik lezingen voor Politie en Ministerie, ziekenhuizen en instanties. En sinds dit jaar heb ik mijn eigen online coaching praktijk, Manders Coaching. Neem gerust een kijkje op https://www.manderscoaching.nl of wordt lid van mijn besloten facebookgroep, of bezoek mijn facebookpagina https://www.facebook.com/manderscoaching/ .
Dat is het enige dat ik heel erg miste toen ik net bij mijn ex weg was. Een coach, een buddy, iemand die mij en vooral ook mijn situatie en gevoel ECHT kon begrijpen.
Nu help ik anderen en ben ik mijn ex bijna dankbaar voor die negatieve ervaring omdat ik er nu zoveel meer mensen mee kan helpen! Je hoeft het niet alleen te doen!!

Manders Coaching, Motivatie – Herstelcoach. 44 likes · 5 talking about this. Coach Motivatie en Herstel, trainingen op gebied van preventie en nazorg…

Manders Coaching, is de coachingspraktijk van Patty Manders, ervaringsdeskundig coach voor motivatie, herstel en groei Herken jij dit? Herken jij dit? Sta jij vaak op met de gedachten en het gevoel dat je de dag ellendig gaat zijn omdat je weer moet dealen met de pijn en het verdriet van tijdens en na je scheiding. … “Patty Manders, ervaringsdeskundig coach” verder lezen

Het verschilt nogal of je als man burgemeester bent of als vrouw.

Het verschilt in dit land nogal of je als man burgemeester bent of als vrouw. Zoveel wordt wel duidelijk na de grove aanval op burgemeester Femke Halsema van Amsterdam, door de krant van rechts Nederland, de Telegraaf.

Raad voor de journalistiek

Of de Telegraaf te ver is gegaan in haar berichtgeving over de minderjarige zoon van Halsema, is een mooie casus voor de raad van de Journalistiek. Mijn inziens zijn de journalisten verantwoordelijk voor deze media hype dat zeker wel. Men had zich meteen moeten realiseren dat het hier ging om een minderjarige en dat de geleverde informatie over de zaak door een ambtsmisdrijf naar buiten is gekomen.

En dus ben je een slechte moeder

Nou, en dan verschijnt er drie pagina’s bagger in de krant, allemaal gevuld met (de verkeerde) feiten over jouw 15-jarige zoontje zijn eerste contact met de lange arm der wet. Gewapende inbraak werd beweert. Nou ligt dat iets genuanceerder. Halsema liet de politie acuut weten dat haar oogappel moest worden behandeld als ieder andere Amsterdamse blaag van die leeftijd. En dan ben jij dus een slechte moeder, omdat jij dit niet voorkwam.

Was een man nooit overkomen

En dat breed uitmeten, en de suggestie wekken dat er iets onder de pet of in de doofpot moest worden gestopt, dat was een man nooit overkomen. Want zo kleinburgerlijk zijn we dan ook nog, om te vinden dat het toch vooral de vrouw is die verantwoordelijk is voor de opvoeding een kind. En dat dus niet kan combineren met de verantwoordelijkheid die de burgemeester van Amsterdam heeft.

50 tinten belachelijk

De hele rel heeft maar één kleur. Maar dan wel in 50 tinten belachelijk. Het heeft gegarandeerd maar één doel gehad ook: Halsema beschadigen. Alsof, wanneer zij nu zou aftreden, er in Amsterdam wel een rechtse burgemeester zou worden benoemd. Dit bolwerk van progressief Nederland, stemt al honderd jaar links. En dat zal ook de Telegraaf niet kunnen veranderen.

Hopelijk worden zij keihard aangepakt

Ik hoop erop dat Halsema inderdaad naar de Raad van de journalistiek stapt. En hopelijk worden zij keihard aangepakt, die journalisten van wakker Nederland. Want dit soort riooljournalistiek hoort niet in een land als Nederland. En je bent ook gewoon geen knip voor je neus waard als je dit soort bagger als journalistiek verantwoord publiceert. Maar onder deze hoofdredacteur mochten zij zo diep zinken. Had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Maar zo zie je maar, een vriendelijke kop en vlotte babbel verhullen wel vaker een giftige binnenkant. Het zal je vader zijn. Want wat leert ie zijn kinderen nou? En komen die ook op de voorpagina van de krant bij hun eerste vergrijp? Want hoofdredacteuren hebben ook macht. En de bijbehorende verantwoordelijkheid.

Niet uit te sluiten

Niet uit te sluiten valt dat de minderjarige zoon van Halsema hier nog jaren last van heeft. Ik raad hem vanaf deze plek aan, alle ellende goed te documenteren, en als hij achttien is geworden een letselschadeadvocaat een flinke claim laten neerleggen bij de krant. Ik ben er zeker van dat, mits goed gedocumenteerd, een schadeclaim zeker niet kansloos is. En het OM Haarlem, die de zaak behandeld, zal in de strafmaat zeker rekening houden met alle publicaties. Die werken geregeld strafverminderend. Zeker als je publiekelijk wordt veroordeeld.

Mannen en vrouwen gelijk

Mannen en vrouwen gelijk vinden nog altijd dat de kinderen vooral een taak van de vrouw is. Dat bleek maar weer eens toen een vrouwelijke en zéér succesvolle ondernemer een stuk publiceerde op LinkedIn. Want ook vrouwelijke interviewers vroegen haar met enige verbazing of zij dat werk allemaal zelf had verzet om zo succesvol te worden. Nou, en zolang dat zo blijft zal het verschil tussen de behandeling van een mannelijke burgemeester met een boefje als puberzoon of een vrouwelijke burgemeester wel blijven. En ik vind dat best een trieste constatering in 2019 Nederland.

Stefan Vlaminckx

Moedermaffia

Als ervaringsdeskundige moedermaffia 0.5 wil ik je toch eens meenemen naar het verleden. Lang lang geleden in een buitenwijk hier ver vandaan, leefde een gemeenschap, bestaande uit voornamelijk gescheiden vrouwen met kinderen. Een straat verder alleen maar arbeidsmigranten. Een andere straat werd voornamelijk verhuurd aan traditionele Nederlandse gezinnen. We schrijven Den Bosch, eind jaren 70 van de vorige eeuw.

Steunsysteem van moeders.

Wij speelden buiten. En er was altijd wel een moeder die er een oog op had. Of niet, want dat kon gewoon. Maar werd er een zoon of dochter gezocht, dan was dat binnen acht minuten geregeld. Want anders had het betreffende kind een probleem want dan was ze niet in de wijk gebleven. Op een dag moest ik van mijn moeder de buurvrouw op de hoek gaan waarschuwen dat er inspecteurs van de hondenbelasting door de wijk gingen. Toen die bij ons waren geweest, gingen er na een paar minuten opvallend veel mensen hun hond eens goed uitlaten. Kwam er een ex vervelen, trof ie niemand thuis, want al van verre gespot.

Tegenwoordig gaat dat anders

Je zou dat netwerk zonder Whatsapp moedermaffia kunnen noemen. Georganiseerde structuur, plegen strafbare feiten. Het kwam best in de buurt. Daardoor konden er wel gewoon touwtjes uit de deur hangen. En jij je huishouden doen, en je kinderen veilig laten spelen. De techniek is er flink op vooruitgegaan sinds die tijd. De moedermaffia niet zo las ik op social media. En dan is het zeker waar, dat weet iedereen. Tegenwoordig functioneert het steunsysteem amper nog. De meest gehoorde klacht is dat men elkaar liever de maat neemt, maar geen oog meer heeft voor elkaars noden. Jullie moeders klagen alleen maar over hoe een ander het niet goed doet in verzorging, opvoeding of onder sociale druk. Die laatste kan iedereen zich voor de geest halen: Da’s dat aparte mens die echt alleen maar zichzelf is, en wars is van normale conventies. Zij neemt de wereld daardoor anders waar.

Wat er niet goed gaat

De rest is vooral bezig met de ander, het werk, of hoe druk druk druk ze het hebben. En dan is je vergelijken met je buren, om te bepalen wat de maatschappij van je verwacht, en hoe dat zich moet afspiegelen naar de buitenwereld, je enige mogelijkheid nog. Want je hebt geen tijd. Druk druk druk.

Naar jezelf kijken

En naar jezelf kijken, dat is veel te confronterend. En dus is de moedermaffia geen geuzennaam meer voor een van de beste voorbeelden van inclusieve samenleving, maar een clubje zuurpruimen dat elkaar de maat neemt.

Terug in de tijd

Toen pakte je gauw je fiets, riep tegen je buurvrouw dat je de cocosmelk voor het eten van vanavond was vergeten, en je die gauw even ging halen. Meestal gevolgd door de vraag of buurvrouw ook nog iets moet. Dan vertrek je en komt het eerste halfuur niet terug. Achterdeur staat wagenwijd open, schuur niet op slot. En je kinderen weten van niks. “Hey buurvrouw, weet jij waar mijn moeder is?” was de standaard vraag van een kind dat een leeg huis aantrof bij thuiskomst. Nooit iets geks gebeurt.

Daar moet het weer naartoe

Om onze kinderen weer te laten bewegen, ons wat rust in huis te gunnen, en gewoonweg omdat het geweldig zou zijn, moeten we terug naar dat systeem van toen. En ik zal je uitleggen waarom dat de oplossing van heel veel problemen is.

Al 20 jaar populisme

Een aantal vaststellingen: Geert Wilders waarschuwt ons nu al zo’n 20 jaar voor onze buren met het islamitisch geloof. Ze radicaliseren, blazen van alles op, of zitten in de drugshandel. Maar nu woon je al die tijd al langs de van oorsprong Turkse familie links van je, en een Marokkaanse familie rechts van je, en al die tijd is er niks ontploft. Sterker, jouw buren vloeken ook gewoon mee als Charlie Hebdo wordt gereorganiseerd, of de Londonse metro wordt verbouwd door IS, ISIS, al-Qaida, of de jihad voor de bevrijding van het om de hoek gelegen Palestinapleintje. Het blijken toch net gewone mensen te zijn, en net zo hard te werken als jij.

Van je buren moet je het hebben

Nou, dus die hele islamofobie, door Wilders zorgvuldig gevoed en in stand gehouden, kan zo langzaamaan wel de allesbrander in. Ook kan je vaststellen dat we allemaal alleen maar ons best proberen te doen. Ook heb je eigenlijk best graag goed contact met je buren, de wijk en zijn inwoners. En als jij nou gewoon eens een beetje ontspant, dan zal je buur vast ook wel ontdooien, en kom je elkaar vanzelf buiten tegen.

Geen tijd meer.

En als dat gaat werken, heb je geen tijd meer te klagen. Want dan ben je, naast zorgen voor je gezin, alleen nog maar bezig met elkaars noden. En elkaar waarschuwen als er weer eens belastingfraude kan worden gepleegd. Thuis houd je tijd over want je jaagt de blagen, net als de buren, lekker naar buiten. Om wat te doen? Kijk maar ff. Het begint meestal met modder aan je schoenen. Jij bent al productiever als je thuis werkt. En is het nog rustiger ook. En kijk je uit de raam, dan zie je hun conditie en afweersysteem groeien. Plus dat ze er socialer van worden.

Misdaadcijfers liegen er niet om

In zo’n inclusieve mini samenleving dalen de misdaadcijfers, verbeterd het leefklimaat en zijn minder andersoortige incidenten. Een klein nadeel: belastinginkomsten dalen onverklaarbaar. Vooral bij de hondenbelasting. Maar verder alleen maar voordelen.

Als ambassadeur inclusieve maatschappij, bemoei ik me graag met de mensen thuis

En vandaar dat ik hier pleit voor de terugkeer naar de tijd van toen. Dat klinkt alsof ik oud begin te worden en alles van vroeger als beter ga bestempelen, maar dat is niet zo. Slechts de terugkeer van de ouderwetse echte moedermaffia, en buitenspelende kinderen. Sociale controle en weer touwtjes uit de brievenbus, die Jan Terlouw zo terecht benoemde als een teken van de achteruitgang van de huidige maatschappij. Verdere verduidelijking van mijn standpunt vindt u in het bijbehorende podcast met dezelfde titel als dit blog. De link erheen vindt u bovenaan deze pagina.

Stefan Vlaminckx

Het was me het weekje wel

U vindt het podcast van dit blog hier

Het was me het weekje wel.. Voor het eerst is er een psychiater opgestaan die roept dat voor de patiënt risicovolle medicatie dient te worden afgebouwd zodra patiënt stabiel is. Want het kan je zomaar 15 jaar van je leven kosten.
Dit roepen ik en wat cliënten van mij al een tijdje. Ik ben blij dat een gerenommeerd psychiater dat nu ook vindt. Want dan komt er wellicht een verandering op gang.

Pride Amsterdam

Ook was afgelopen weekend Pride Amsterdam weer een feit. Onder andere om te vieren dat iedereen hier zichzelf mag zijn. Ik hoorde het iemand op tv zeggen. Het programma voorafgaand aan de live registratie van de Amsterdam Pride, vroeger GayPride, deed alvast anders geloven. Want geen praktiserend homostel haalt het nog in zijn hoofd om te zoenen in het openbaar. Zelfs hand in hand lopen was er niet meer bij op straffe van een hele berg klop. Meestal van jonge en soms allochtone jongens. Maar ook scheldpartijen en bekogeling kon je deel worden bij te frivole uitingen van je gay-zijn.

Rechte banaan

Ook voor anderen in deze maatschappij die afwijken van het gemiddelde in kleding, gedrag, overtuiging of levensstijl is er niet echt ruimte zichzelf te zijn. Want in Nederland, het meest geregelde land ter wereld volgens mij, is het een ware sport alles tot in de vezels te regelen, vatten in wetten, en te labelen en in hokjes te stoppen. Een tomaat is rond en rood, een banaan krom en een komkommer kaarsrecht. Maar ben je net als ik een rechte banaan dan kun je niet jezelf zijn. Want mijn traumatische verleden maakt mij anders dan anderen. En heb ik dus eens een depressie waardoor ik mijn gordijnen dichtlaat dan kan ik al snel rekenen op de ongewenste aandacht van anderen.

Alles een gevolg van mijn stoornis

En alles wat ik afwijkend doe ten opzichte van de rest van de straat, wordt acuut gepsychiatriceerd. Alles is een gevolg van mijn stoornis. Dat ik met een levensstijl van klachten uitzitten opnames en medicamenteuze behandeling weet te voorkomen, doet er niet toe. Bij depressie hoort antidepressiva en is ook het enige wat men weet te bedenken. Dus mezelf zijn? Nou nee. Maatschappelijk aanvaardbaar zijn, is het maximaal haalbare.

Singleschaamte

In het Parool een heel stuk over singles die zich blijkbaar kapot schamen omdat ze niet voldoen aan de maatschappelijke norm van samen. Dan is het mijn inziens nu zover met onze maatschappij, dat onze welvaart zulke absurde vormen heeft aangenomen, dat het hoog tijd wordt voor een flinke ramp of oorlog. Want niet alleen psychische klachten verdwijnen dan als sneeuw voor de zon, maar ook dit soort decadente bijkomstigheden als single schaamte. Wat een onzin!!

Ga je schamen!

Mensen die eraan lijden zouden zich inderdaad moeten schamen, dat wel natuurlijk. Schamen dat ze zulke gevoelens toelaten in plaats van er trots op te gaan dat ze het allemaal zelf kunnen zonder van iemand afhankelijk te zijn.

Project Empowering Business

Ik hoop deze week nog, in het kader van mijn project Empowering Business, het online helpen van mensen met een kwetsbaarheid door ze een eigen in te richten website te geven, mijn 25 ste domein aan dat project toe te voegen. HJWH.nl, mijn webhostingbedrijf, in samenwerking met een sponsor, host in opdracht van Nieuwe Start Ervaringswerk die domeinen. Zo gaven wij een stratenmaker die na een behandeling van zijn verslaving, een nieuwe bedrijfswebsite. Goed verhaal erop, mooie foto’s van zijn eerdere werk, en binnen de kortste keren zat zijn agenda vol met werk. En het laat kwetsbare mensen bezig zijn met het positieve in hun leven. Een goede afwisseling en positieve bekrachtiging.

Ook begint dat vruchten af te werpen

Ook dat begint vruchten af te werpen. Er is goed verkocht de afgelopen weken. En de opbrengst uit media en webhosting komt weer ten goede aan het werk voor NSE, en mijn VN ambassadeurschap. Zo leidt de mond op mond reclame tot inkomsten die ik weer besteed aan werk waarvoor ik niet betaald wordt.

Want ook op dat gebied is stilzitten er niet bij. Ik steun en ondersteun Noortje van Lith in haar inmiddels tweede poging veranderingen in de participatiewet gedaan te krijgen. Want wat blijkt? Als jij geen volle week kan werken als arbeidsgehandicapte met een kleine uitkering, dan val je onder de verplichtingen van de bijstand met alle ellende van dien. Plus je dan niet boven het minimum uitkomt terwijl je wel arbeid verricht. Noortje vindt het oneerlijk. Ik vind het op gespannen voet staan met het verdrag waar ik ambassadeur voor ben.

Schuldhulpverlening en bewindvoering

Ook in de wereld van schuldhulpverlening en dwangakkoorden is een ontwikkeling te melden. Want cliënt lost vrijwillig 5 jaar af ipv 3 jaar middels een dwangakkoord. Tijdens de behandeling door de rechter vier jaar geleden is een verzekeringspolis in stand gebleven waarmee feitelijk kapitaal wordt opgebouwd. De rechter oordeelde dat het kapitaalvernietiging was om het af te kopen tbv van de schuldeisers.
Nu vier jaar later, wil cliënt wel afkopen omdat er dringend geld nodig voor vervanging van de vloer in zijn huis, danwel een hele verhuizing nodig is, afhankelijk van hoe de procedure tegen zijn verhuurder verloopt. Die heeft cliënt aangespannen vanwege onenigheid over de interpretatie van gemaakte afspraken en het daarmee samenhangende wel of niet verlengen van een tijdelijk huurcontract. Ook daar lijken de nieuwe rechten van de mens met een kwetsbaarheid met voeten te worden getreden. In ieder geval wordt er in verhuurders verweer leugens na leugens verkondigd. Wij gokken vanwege het ontbreken van echte argumenten

Bijzondere bijstand

Terug naar dat verzekeringsgeld. Volgens de gemeentelijke schuldhulpverlener moet het gehele bedrag toekomen aan de schuldeisers want, er zijn voor woningstoffering en herinrichting andere regelingenf zoals bijzondere bijstand.
Wat ie dus zegt is dat cliënt een beroep moet doen op de gemeente om die onkosten vergoed te krijgen, en het geld wat ie er voor vrij kan maken afgeven. Kortom, de gemeente betaald de extra aflossing aan de schuldeisers.

Tegen zichzelf in bescherming nemen

Samen hebben we besloten die gemeente tegen zichzelf in bescherming te nemen en indien de schuldhulpverlening blijft bij hun standpunt, dat wij dan naar de rechter gaan om een oordeel te vragen. Lees cliënt zijn eigen geld te laten gebruiken ipv gemeenschapsgeld naar zijn schuldeisers te brengen.

Eindelijk, een volwaardig eigen bedrijf

En ik kan u melden dat ik onder beschermingsbewind en in een schuldaflossingstraject  toch gewoon voor mezelf ben begonnen, en dan bedoel ik vooral met een officiële KvK inschrijving. Begin volgende week heb ik een afspraak.

Mijn motto Niets is onmogelijk blijkt weer eens opgeld te doen.

Een welgemeend advies, tot slot

Ik zou u, in het staartje van de grote vakantie, een goed advies willen geven. Als u nou na de vakantie eens niet bezig gaat met wie er de grootste, mooiste, beste, intelligentste, hoog begaafde, of creatiefste heeft en ook aanvaard van uzelf en anderen dat u zowel feilbaar als misbaar bent. Ja hoor u ook, want als u onverhoopt een geüpgraded Boeing in uw nek krijgt, of u vliegt bij een auto ongeluk verder dan een hangglider op uw vakantieadres, omdat u geen autogordel droeg, dan zou het zomaar ineens einde verhaal kunnen zijn. En dan? Dan zullen uw nabestaanden zien dat na uw begrafenis het bedrijf gewoon doordraait, en sterker, men uw laatste functie wellicht niet opnieuw invult. Nou, als u zich bij die feiten neerlegt, zult u eerder kiezen voor het pad der geleidelijkheid in plaats van de rat race waar iedereen blijkbaar van denkt dat dat de norm is waaraan je niet kan ontsnappen.
Er is maar één ding waar je niet aan kan ontsnappen: Juist, de dood.

Een heel ander jaar

Dan heeft u een heel ander jaar, met een heel ander ritme en hetzelfde of misschien zelf meer werk af als wanneer u zich de trillende aders in uw nek werkt. Probeer het maar. Het zal je veranderen. Zelfs onderzoeken laten zien dat mensen die zich niet overgeven aan de ratrace maar hun balans beter behouden, productiever zijn. Dan ga je toch heel anders naar de wereld kijken lijkt me zo.

Ik wens u veel wijsheid dit komende arbeidsjaar!

Stefan Vlaminckx

Engelen bestaan!

Het podcast bij dit blog vindt u hier

Auntie May, is that an angel?” (Peter Parker tegen tante May, over zijn buurmeisje Mary Jane Watson. uit de eerste Spiderman film)

Ontmoetingen die waardevol zijn.

Dat je op social media heel waardevolle ontmoetingen kunt hebben, is mij afgelopen week maar weer eens gebleken. Op een van mijn social media kanalen verscheen de vraag welke taart ik zou zijn, mocht ik een taart zijn. Ik beantwoord die vraag met kwark banaan geloof ik, en vraag acuut aan de mij verder vreemde vraagsteller, een jongedame, wat zei voor een gebak zou willen zijn. Tompouche, en daar had ze een prachtige uitleg bij, die mij liet lachen. En je snapt, mijn interesse was gewekt, dus ik bekijk even haar profiel.

En zo kwam ik aan een titel

En zo kwam ik aan een titel voor dit blog. Want een engelengezichtje op de profielfoto, en in de beschrijving een stukje tekst over haarzelf, wat me redelijk van de wijs bracht. Want de jongedame in kwestie bleek een ernstige neurologische aandoening te hebben, waardoor zij niet alleen geregeld helse pijnen moest ervaren, maar ook nogeens een groot deel van haar visus in moest leveren. Voor de leek: Visus is het percentage van functioneren van je ogen. 100% visus dan kun je een bepaalde grootte letter op een vaste afstand met gemak lezen. kun je een kleinere letter op dezelfde afstand goed lezen komt je visus dus hoger te liggen, kun een grotere letter op dezelfde afstand goed lezen dan is je visus minder als 100%. Tot zover dit college optiek voor beginners.

dr. Google

Onder de indruk van haar verhaal, ben ik even op consult gegaan bij dokter Google, om meer te weten te komen over haar, mij verder onbekende, aandoening. En hoe meer ik las, hoe verder ik onder de indruk raakte van haar humorvolle en positieve posts op haar social media tijdlijn. Want de aandoening is er een uit de champions league. Zo zwaar. Maar daar merk je zo op het eerste gezicht helemaal niks van als je deze jongedame ziet posten.

Brutale mens heeft de halve wereld

En brutaal als ik ben, ben ik eens een chat met haar begonnen. Gewoon, eens vragen hoe je dat doet, lijden en toch zo positief blijven. En meteen even mijn kennis aanvullen over haar aandoening, want ik leer graag. Nou, en dat gesprek is de reden van dit hele verhaal, omdat het mij, en hopelijk jullie leert dat het altijd erger kan, en positief in het leven blijven staan de enige manier is om met je beperking of gebrek om te gaan.

Positief denken helpt

Positief denken helpt echt. Het relativeert je lijden. Of dat nou psychisch of lichamelijk lijden is. De jongedame uit dit verhaal heeft goede en slechte dagen. Daar moet ze het mee doen. Een normale baan zit er niet in, dus is zij overdag veel alleen en gebonden aan haar huis en het rondje dat ze maakt met haar hond. Toch probeert zij, want dat zie je gewoon terug, steeds het mooie en het humorvolle te omarmen ter compensatie van wat ze moet missen in het dagelijkse leven.

Meditatie, en positieve bekrachtiging

Ik haal zelf veel uit meditatieoefeningen en positieve bekrachtiging. Sinds enige tijd houd ik een dagboekje bij waarin ik uitsluitend noteer waar ik blij van wordt en dankbaar voor ben. Het brengt mijn focus terug naar wat echt belangrijk is. Want ik heb meer als genoeg te klagen, maar daar schiet ik niks mee op. Dat bekrachtigen wat ik goed doe, wat me goed lukt, en de groei die ik daardoor maak, zijn de zaken die ik meeneem in het positief bekrachtigen van mijzelf. En dat helpt. Ik heb meer geduld, een sterkere focus op waar ik heen wil, en een betere nachtrust en minder diepe depressies.

Waardevolle ontmoeting

De waardevolle ontmoeting van afgelopen week, wees mij er nog maar eens op dat het de enige weg is om te gaan. Want stil in een hoekje gaan zitten wachten tot het over is, is een heilloze exercitie als je een chronisch lijden hebt. Daarom, dank je wel voor je tijd deze week, je humor en kracht jongedame. Het was mij een ware eer je te leren kennen. Dikke knuffel,

Stefan Vlaminckx

Jeugdzorg waar je bang van wordt

Winkelen voor het goede doel kunt u op: shop.nieuwestartervaringswerk.nl

Er is diepgaand onderzoek gedaan naar de jeugdzorg van de afgelopen halve eeuw. En wat blijkt? Wij hebben jeugdzorg waar je bang van wordt. En dat is bijna niet te bevatten. Mishandeling, misbruik, geweld en intimidatie waren aan de orde van de dag. En dit terwijl kinderen in de jeugdzorg al extra kwetsbaar zijn. De vraag is: WTF is er in godsnaam gebeurd?

De goeie niet meegerekend

Nou heb ik jarenlang pleegzorg van dichtbij mogen meemaken, omdat mijn schoonouders toendertijd aan crisis- en pleegopvang deden, en dat was vooral veel en hard werken uit pure liefde voor heel kwetsbare kinderen. Daar kwamen geen misstanden voor. daar werd alleen maar liefdevol opgevangen. Daarom, de goeie niet meegerekend in dit stuk. Die hebben er alleen maar heel hard voor gewerkt, hun pleegkind een beetje terug in het gewone leven te brengen.

Winkelen voor het goede doel kunt u op: shop.nieuwestartervaringswerk.nl

Maar wat er zich op sommige plekken afspeelde.

Maar wat er zich op sommige plekken afspeelde, tart werkelijk iedere beschrijving. Vernederingen om maar te vernederen, mishandelingen, zowel door begeleiders als door kinderen onderling. En zo kan ik nog duizend voorbeelden aanhalen. Allemaal hebben ze een ding gemeen; Geen mens controleerde hoe het met die kinderen ging, nadat ze ergens geplaatst werden. Ook ik heb in mijn praktijk, sinds 2012, schrijnende verhalen gehoord en gezien. Vooringenomenheid bij Veilig Thuis, ondanks duidelijke aanwijzingen toch de ouder die het probleem veroorzaakt blijven bevoordelen, en zo voorts en zo verder. Belachelijk, en niet uit te leggen als jij als instituut er bent ter bescherming van een kind.

En er is geen verklaring voor.

En er is geen verklaring voor zulk gedrag van diegene die er zou moeten zijn voor het kind. Alsof men het niet wil zien, of het niet kan zien. Ook op scholen zie ik dat gebeuren. Als het niet in het straatje past, doet men er niks mee. Nogmaals de goeie daargelaten. Ik meldde weleens een sexting geval aan de directie van de school, met zoveel mogelijk details als ik kon geven. Ik kreeg niet eens antwoord, en maanden later, toen ik er weer moest zijn, bleek men niks met de melding gedaan te hebben. Daar ging het imago van de school voor op het belang van de individuele leerling. Als voormalig over het hoofd gezien slachtoffer, maakt mij dit woest. De schade die gemaakt wordt, werkt in veel gevallen namelijk levenslang door.

Winkelen voor het goede doel kunt u op: shop.nieuwestartervaringswerk.nl

En als ouder kun je niks

Als ouder kun je niks. Je mag zo’n falende jeugdzorgwerker niet eens ter verantwoording roepen. Of zoals een vader die ik sprak het zei: “Onterecht plaatsen ze mijn kinderen uit, dat bleek na 30 dagen al meteen. Ondertussen was mijn jongste misbruikt in het pleeggezin, en dan mag ik het kreng dat mijn kind dat aandeed niet eens haar kop van d’r romp trekken”. Want geweld lost niks op. En dat klopt, maar wat hier bedoeld wordt, is dat zo iemand ook niet eens haar ontslag krijgt, en het dus gewoon nogeens kan doen, bij een ander gezin. En dat is nou vechten tegen de bierkaai. Bergen macht, en niet of nauwelijks ter verantwoording te roepen.

Verbeter de controle en houdt veroorzakers verantwoordelijk

Laat jeugdzorg onder tuchtrecht vallen, zorg dat misbruik door hulpverleners nooit verjaard. Verbeter de controle en houdt veroorzakers verantwoordelijk. Dat is het punt dat ik maar wil maken. En geen verjaring omdat verhalen vaak pas laat of in ieder geval later tot uiting komen. En straf de schuldigen keihard, zodat anderen het wel uit hun hoofd laten. Want dit moet gestopt worden. Tegen elke prijs, wat mij betreft.

Stefan Vlaminckx

Van dit blogbericht bestaat ook een podcast

De politie vroeg nooit aandacht voor het volgende

1600 verdwenen kinderen in 4,5 jaar tijd

De afgelopen 4,5 jaar zijn er 1600 kinderen verdwenen uit de opvang voor asielzoekers in Nederland. 1600 minderjarigen waarvan niemand weet waar ze zijn, hoe ze zijn verdwenen en wat er van hen terecht is gekomen. 1600. Ik moest er echt even van bijkomen toen ik het las.

Want niet een van hen haalde het AmberAlert

Want niet een van hen haalde het AmberAlert, werd gezocht via een politiebericht of haalde de krant. Ook nu niet. De melding kwam van de overheid, maar geen enkel media opende er mee, geen dikke vette chocoladeletter kop verscheen er op de voorpagina van een krant. En dat is op zijn zachts gezegd raar.Want Nederland is deelnemer in de mensenrechtenverdragen van de Verenigde Naties, en het kinderverdrag stelt toch duidelijk dat kinderen recht hebben op bescherming. Maar dat is niet wat me het meest verbaasde aan het bericht over de 1600 verdwenen minderjarigen.

Het feit dat er niemand opstaat om te protesteren

Wat me het meest verbaasd is dat niemand opstaat om te protesteren. Geen kinderrechtenorganisatie, geen georganiseerd protest van iemand. Alsof wij als maatschappij het eigenlijk wel best vinden. En dat terwijl het gaat over kinderen. Want dat er volwassenen bij hun volle verstand, ervoor kiezen de illegaliteit te verkiezen boven het doorlopen van de juiste procedures, nou vooruit. Maar je maakt mij niet wijs dat je diezelfde keuze kinderen laat maken. Die maken zulke keuzes ook niet zelf. Die wordt hen ingefluisterd door volwassenen met een doel, een belang om dat te doen.

Waar zijn ze gebleven?

Waar zijn ze gebleven? Geen mens die het weet. Op aandringen van deze of gene is er ooit weleens wat onderzoek verricht, maar zonder resultaat. Daarom ook had men deze minderjarigen beter moeten beschermen, want nu zijn ze weg en niet meer te vinden. En als illegaal in Europa heb je nergens recht op. geen gezondheidszorg, onderwijs of een dak boven het hoofd. En daardoor zijn zij feitelijk vogelvrij verklaard en ligt dwang en afhankelijkheid van anderen op de loer, met alle gevolgen van dien.

Of dat nog veranderd is nog maar de vraag.

Of dat nog gaat veranderen is nog maar de vraag. Want technisch is er nauwelijks een politieonderzoek mogelijk is. Geen of te weinig aanknopingspunten. Ook is er geen enkel initiatief waar te nemen tot het beter beschermen van deze kwetsbare groep. Waarom dat zo is, is mij een raadsel. Want voor ieder ander kind in Nederland had men allang beschermende maatregelen genomen. Ik denkl dat de bal bij de politiek ligt. Afwachten waar men mee gaat komen.

Stefan Vlaminckx

Wikipedia, en hoe het niet moet

Wikipedia is een internetencyclopedie, die wereldwijd door auteurs op vrijwillige basis wordt geschreven. De inhoud moet te controleren zijn en mag geen onrecht doen aan derden. Wikipedia wordt gepubliceerd onder een vrije licentie, zodat de inhoud elders opnieuw te gebruiken is.Wikipedia

Enthousiasme de nek omgedraaid

Vol trots kondigde ik gisteren de geboorte aan van het allereerste artikel op Wikipedia met uitleg over het nieuwe VN verdrag rechten van de mens met een beperking. Geschreven in gemakkelijk te begrijpen taal. Vol enthousiasme had ik het in een vorm gegoten van vraag en antwoord. En netjes erbij vermeld dat de gebruikte informatie kwam uit werk van de Coalitie voor inclusie en van LFB Wolvega. Want ere wie ere toekomt, zij zijn beide een kei in het verwoorden van de inhoud en betekenis van het verdrag, in begrijpelijke en dus duidelijke taal. Voor mijn werk als VN ambassadeur van het verdrag jat ik dan ook schaamteloos uit hun werk. Want waarom het slecht zelf verzinnen, als je het ook elders kant en klaar kan halen? Uiteraard altijd met een nette bronvermelding en, zoals ook hier, een link naar de bron. Binnen het uur draaide een vrijwilliger van Wikipedia mijn enthousiasme echter de nek om.

Voldeed niet aan de eisen

In eerste instantie kreeg ik de melding dat het door mij geschreven stuk niet aan de eisen voldeed. Daar kon ik nog in meekomen. Maar de haast vileine (zeg maar gemene) reactie van een van de moderators, laat ik hem J van W noemen, was een regelrechte schoffering. Het stuk hoorde niet thuis in Wikipedia want ik maakte reclame. Voor mijzelf, de coalitie voor inclusie en de LFB Wolvega. Jazeker. Dus niet, zoals ik dacht, de vorm was het probleem. Maar de twee bronvermeldingen met link waren het eerste wat J van W aanhaalde. Haast vijandelijk heb ik zijn reacties genoemd in de discussie die erover ontstond. En dat waren ze ook zeker. Alsof ik voor eigen gewin en glorie even een stukje op Wikipedia knal, vooral om er zelf beter van te worden. Dat was echt beledigend en belachelijk.

Vervolgens stond het er al

Na mijn reactie op zijn niet goed gevallen opmerkingen, waarin ik vriendelijk om hulp vraag omdat ik het probleem niet zag, propte hij mijn gebruikerspagina op hun site vol met de gebruiksaanwijzing over hoe een stuk tot stand dient te komen. Geen verdere steun of begrip voor mijn standpunt dat er dan tenminste een gemakkelijk te begrijpen uitleg op Wikipedia zou staan, over het verdrag. Niks. Wel haalde hij mijn stuk definitief offline, door er een doorverwijzing van te maken naar een artikel over het verdrag, dat er al was. Maar daar kan ik amper doorheen komen, of het herkennen als zijnde de uitleg van het verdrag. Want dat artikel is geheel in ambtelijke taal geschreven. Ook kreeg ik te verstaan dat ik het niet moest wagen om alsnog mijn eigen tekst onder dat reeds bestaande artikel te zetten. En blijkbaar bepaald J van W dat allemaal zelf.

Het recht om informatie te krijgen in gemakkelijke taal, is een van de nieuw vastgelegde mensenrechten

Toen J van W mij in de verdere discussie, waarin ik zei dat het een nieuw mensenrecht was om in gemakkelijke taal informatie te krijgen, mij de mededeling deed dat niemand op Wikipedia een universeel recht had op informatie in gemakkelijke taal, was ik er klaar mee. De kortzichtigheid, gekoppeld aan zijn van meet af aan vijandelijke houding, deden mij besluiten dat ik mijn energie beter elders kan verbruiken. Blijkbaar vond een andere vrijwilliger het toch wel een beetje sneu voor mij, want die stuurde me nog een mail met de suggestie een account aan te maken op de wikipedia voor kinderen. Want daar kon ik met het door mij geschreven artikel wel terecht en was alles in gemakkelijke taal geschreven. Ik ben er maar niet meer aan begonnen om uit te leggen hoe stigmatiserend het is jegens de doelgroep.

Wikipedia, het internetencyclopedie voor mensen zonder beperking.

Het citaat waarmee dit blogbericht begint, is de beschrijving die staat bij de Googlevermelding van Wikipedia. Naar die letter gekeken, voldeed mijn artikel in ieder geval aan de eisen. Maar doordat eigenlijk een vrijwilliger van een organisatie dwars gaat liggen, loop je tegen een muur van onwil aan. En dat vooral door een gebrek aan kennis en inlevingsvermogen. Dat zal bij de verdere implementatie nog heel veel vaker voorkomen. En zeker waar het de groep betreft die ik vertegenwoordig, de psychisch kwetsbaren, is het gevecht nog maar amper begonnen, laat staan gewonnen. Voorlopig blijft Wikipedia helaas een internetencyclopedie voor mensen zonder beperking. En daar ben ik niet eens boos om. Maar ik vind het wel ontzettend jammer.

Stefan Vlaminckx

De afgelopen maanden

Ik raakte geïnspireerd door een andere blogger, ook met een ptss overigens, om u eens een inkijkje te geven in de gebeurtenissen van de afgelopen maanden. Want eigenlijk was het best veel, en aangezien jullie houden van smeuige verhalen, kan ik eigenlijk niet anders als beginnen met typen.

www.veerkrachtcentrale.nl, waar ervaringsdeskundigen samenkomen heeft een profiel van Stefan Vlaminckx

De gevolgen van de Damocles maatregel

Zoals vaste volgers weten is mij in 2016 een maatregel opgelegd in het kader van artikel 13b opiumwet, de zogenaamde wet Damocles. Mijn huisgenoot had , mede dankzij mijn hulp, zijn amfetamineverslaving teruggebracht van 10 naar 1 gram per dag. Mijn ex en haar vriendin hadden het een goed idee gevonden om bij de politie te verklaren dat er bergen gestolen goederen en enorme hoeveelheden drugs aanwezig waren op mijn terrein. Sterker, ik hield er nog een pandje op na, waar vanuit ik mijn drugsimperium runde. Feitelijk werd ik weggezet als de amfetaminekoning van Oss. Niks was minder waar, en dat is ook gewoon gebleken. Bij doorzoeking van mijn huis en de bijgebouwen is exact 3,75 gram gevonden. Een hoeveelheid waar je op straat gewoon, bij het aantreffen door de politie, mee wegkomt tegen inlevering van het verboden middel. Onder artikel 13b mag de gemeente ervan uitgaan dat er gedeald wordt vanuit je huis bij het aantreffen van slechts 0.5 gram harddrugs of 1 gram softdrugs. Mag, moet niet. Maar onder de bestuurlijke vrijheid van de gemeente Oss, werd mij een bestuursmaatregel opgelegd, die sluiting voor twee maanden van mijn woning inhield met alle gevolgen van dien.

Want daar pluk ik nu nog de vruchten van.

En geen lekkere zoete vruchten, zo kan ik u melden. Want op dit moment is er een dagvaarding door mij uitgebracht, teneinde de woningbouwvereniging Brabant Wonen te dwingen mijn tijdelijke huurcontract, dat ik na twee door datzelfde Brabant Wonen gewenste schikkingen had gekregen onder voorwaarden, om te zetten in een contract voor onbepaalde tijd, en niet zoals zij willen, beëindigen omdat ik me niet aan de opgelegde voorwaarden zou hebben gehouden. Want zij eiste thuisbegeleiding, voor de duur van het contract. En wel begeleiding door de afdeling extramurale zorg van SMO verdihuis. Ik laat me al heel lang, geheel vrijwillig, begeleiden. Ook ten tijde van de politie inval. En wel door het Verdihuis, hier in Oss..

Het blog van Joeri Sterringa, diender der nationale Politie in het centrum van Amsterdam, wordt na geconfronteerd te zijn met een op gruwelijke wijze vermoord meisje, gediagnosticeerd met PTSS. Zijn strijd die herstel heet heeft hij in een boek beschreven. Zijn dagelijkse beslommeringen, hij werkt weer en nog steeds bij de politie, legt hij vast in dit blog.
Joeri Sterringa, diender in het centrum van de hoofdstad, krijgt na een gruwelijke moord PTSS als diagnose

Ketenpartner

Echter, toen ik de maatregel in eerste aanleg aanvocht bij de rechter, zei de rechter dat de ketenpartners hadden geklaagd. Over de situatie bij mij thuis. Gek, bleek achteraf pas, want binnen het ketenpartneroverleg was er geen dossier op mijn naam aanwezig. Maar omdat SMO Verdihuis ook een ketenpartner is, en een die mij al begeleide, was mijn vertrouwen in deze zorgverlener weg. En iedereen met een GGZ achtergrond weet, dat als het vertrouwen weg is, er ook geen zorgrelatie kan blijven bestaan. Verdihuis ook. Want acuut droeg men het begeleidingscontract over aan de door mij uitgezochte nieuwe begeleider.

Nul verstand van zaken

Maar Brabant Wonen, met nul verstand van zaken waar het mijn stoornissen en rechten op vrije zorgkeuze betreft, heeft geen boodschap aan mijn patiëntenrechten noch aan mijn geestelijke gezondheid. Nee, ik heb geheel naar hun pijpen te dansen. En dus ging men met ons, mijzelf mijn advocaat en mijn thuisbegeleider, in discussie. Nou ja, in discussie, meer in de aanval. Want tijdens het overleg zaten wij tegenover een delegatie van een man of zeven, die mij een half uur lang uitsluitend hebben aangevallen. Toen was ik het zat. En heb ze gedreigd naar de rechter te stappen. Daarna negen maanden niks meer gehoord.

Schade blijven maken

Maar na die negen maanden kwam de mededeling dat mijn tijdelijke contract niet verlengd ging worden. En dat wachten wij niet af. Want schade blijven maken, dat is het enige wat ze doen. Want het hindert mijn verdere herstel. En zo wordt ik natuurlijk nooit het beste wat ik kan zijn. En dat is wel nodig. Zeker met mijn nieuwe taak. Maar daar leest u in het volgende blogbericht meer over.

Stefan Vlaminckx