Boekenweek

Het was voor mij, de afgelopen tijd, Boekenweek. Paperback en e-book om precies te zijn. Want ik heb een boek geschreven, dat nou onder redactie is, en zo snel mogelijk als paperback en e-book te koop zal zijn. (Zin in!).

Het gaat over het pleeggezin van Pa en Ma. Beter bekend als: De Bende van Hiernaast. Pa en Ma regeren met strakke hand. Toch vindt geen van de kinderen hen streng. Ze leveren zowel reguliere als crisisopvang. Maar dan anders.

Fictie met feiten.

Alhoewel het verhaal een geheel verzonnen verhaal is, zijn de personen in het boek gebaseerd op echt bestaande mensen. Dat wat de kinderen meemaken, de verschrikkelijke trauma’s die zij hebben opgelopen, het is allemaal echt gebeurd. Ik laat ze alleen plaatsen in het gezin van Pa en Ma. Die ook echt bestaan. Alleen een andere set pleegkinderen hebben gekregen in dit boek.

Het is een ode. Een ode aan de pleegopvang door ouders die onvoorwaardelijke liefde combineren met duidelijke grenzen en een eerlijke behandeling.

Het is ook wat ik denk gemist te hebben in mijn leven. Want ik ben een kind zoals in het boek. En veel fysiek liefdevol contact, onvoorwaardelijke liefde, duidelijke grenzen en een eerlijke behandeling zijn een aantal basisvoorwaarden die samen met behandeling, veel voorlichting en ondersteuning op de specifieke problematiek van ieder individueel kind moeten zorgen voor de best haalbare toekomst.

Maar wat de aanpak zoals Pa en Ma zo uniek maakte, was de saamhorigheid en het groepsgevoel die het bracht. Een voor allen en allen voor de mooiste Bende van Nederland.

Verwacht: Mei/juni 2022 in een boekhandel bij u in de buurt.

En via elke e-book online winkel die er bestaat.

Als ik toch eens…

Als ik toch eens een dagje mocht regeren. Dan stopte ik acuut met het armoedebeleid. Want hoezo heeft het derde of misschien vierde rijkste land ter wereld een minister van armoede? Daar maakte ik meteen korte metten mee. Weg met dat soort problemen. Omhoog die uitkeringen. Want voor het geld hoeven we het niet te laten. En dat zal voor altijd mijn verwijt aan Mark Rutte zijn: Hij wordt de langstzittende premier deze regeerperiode en de veroorzaker van energiearmoede, zorgtoeslagenaffaire, Groningse gasramp, Unilever en Shell weg uit Nederland, baanarmoede, cultuurbarbarisme, gepensioneerden pesten, arbeidsgehandicapten bashen. Dat is naast de GGZ kapot bezuinigen en de jeugdzorg laten imploderen, de erfenis van Mark Rutte, langstzittende premier van Nederland.

Je gaat je echt afvragen wat is dit voor een man?

Heeft geen vrouw/man, noch kinderen. Terwijl het aan zijn buitenkant niet kan liggen, zou je denken. Maar dan moet het haast wel structureel fout zitten aan de binnenkant. En dat blijkt ook wel. Want “Daar heb ik geen actieve herinnering aan.”, is inmiddels legendarisch. Alle ministeries lopen er de kantjes af als je het hebt over de Wet Openbaarheid van Bestuur. En moet ik nog over het lid Omtzigt hebben? Nee toch?

Doneer gul om ons een boek te laten worden  https://gofund.me/f641a97e

Ik kan nog even doorgaan, maar is dat echt nodig? Want je kunt de mensen met de kwetsbaarste financiële positie hun hele vrij besteedbaar inkomen wel afpakken, maar dat komt als een boemerang terug. Want dat maakt meer schade als alleen maar economische.

Maar mijn echte vraag is en blijft hetzelfde: Hoe dan?

Ik heb een inkomen iets boven het absolute minimum. En ik zie in rap tempo de grenzen van mijn monetaire draagkracht naderen. Boodschappen, gas, water, licht, maar bijvoorbeeld ook de contributie voor de brancheorganisatie. Die ging van 65 naar 75 EUR. En waar gaat dit eindigen? En we kunnen er zolang over praten als we willen, het VVD stempel van de afgelopen 12 jaar ondertussen, staat duimendik op deze problemen. Want alles boven modaal en hoger is er alleen maar beter op geworden, diezelfde afgelopen 12 jaar. Ook daar komt vanzelf een eind aan nu. Want gemeenten zullen hun lasten ook flink verzwaren en dat raakt de monetair uitgedaagde mensen niet, want die ontvangen daar kwijtschelding voor. Dus hoe onze vrolijke vrijgezel dit denkt te gaan oplossen, het is mij een raadsel.

Mijn conclusie is dat het Rutte te doen is om kwantiteit in plaats van kwaliteit.

Want kwalitatief heeft hij gefaald in het leveren. We zijn een land geworden dat niet langer zijn kwetsbaarste burgers het beste geeft wat we hebben. Verre van dat. Als je hier in Nederland in een kwetsbare positie terecht, ben je zwaar de lul. De toeslagenaffaire heeft wel bewezen dat wij als land heel ver durven gaan. Ten koste van alles. Allemaal dankzij de langst zittende premier van Nederland.

Althans, dat vind ik.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Die afzegging door de gesloten jeugdzorg instelling zegt veel over de stand van de jeugdzorg in Nederland.

Laatst heeft stichting Het vergeten kind een onderzoek gepubliceerd over de gesloten jeugdzorg. En dat loog er niet om. Zelf heb ik contact met iemand die momenteel, en 18 jaar is, en in de laatste maanden van een verblijf in de gesloten jeugdzorg zit. Zo krijg ik een aardig beeld van hoe de hazen lopen in de gesloten jeugdzorg, en ik heb niks positiefs te melden kan ik u mededelen.

Op Twitter publiceerde een 17 jarige een teleurstellende afzegging

Op Twitter ontdekte ik een aantal actief twitterende ex gesloten jeugdzorg slachtoffers, ik kan het niet anders noemen, die rondom het publiceren van het onderzoek en de bijbehorende petitie hun verhaal deden. Een van hen, 17 jaar oud en nog niet heel lang weg uit de gesloten jeugdzorg, had een afspraak gemaakt met de manager van de instelling waar ze zat, om aan het team dat voor haar verantwoordelijk was tijdens haar verblijf, eens te komen vertellen wat al die maanden gesloten jeugdzorg met haar gedaan hadden. Die afspraak, gemaakt voor de start van de campagne van stichting Het vergeten kind, werd vrij laat ook weer afgezegd. En dit met het argument dat het team de campagne, waaraan hij/zij haar medewerking terecht verleende, als bedreigend ervaarde. En die afzegging met dat argument in de richting van een onschuldige 17 jarige zegt alles over de stand van zaken in de gesloten jeugdzorg.

Los van het onbeschofte, zegt het veel als jij een hoognodige roep om verandering als bedreigend ervaart.

Want onbeschoft is het. Maar vooral de argumentatie van het team zegt alles over de manier van werken en denken in de gesloten jeugdzorg. Waar juist die kinderen gebaat zijn bij structuur, regelmaat, onvoorwaardelijke liefde en duidelijke grenzen, krijgen zij mensen tegenover zich die ze desnoods met geweld dwingen gedrag te vertonen dat men als verantwoordelijken als gewenst ziet. Zaken waaraan zo’n kind troost of plezier beleeft, of steun bij vindt, dienen verdiend te worden. En waar een knuffel geboden is, zet men 2 volwassenen in om je naar de isoleercel of comfortkamer (Een isoleercel nieuwe stijl. Hufterproof met kussen van de vloer tot aan het plafond) te slepen, omdat je door diezelfde volwassenen wordt aangemerkt als niet meewerkend. Want, je zal ook eens vragen met rust gelaten te worden omdat je verdrietig bent. Natuurlijk niet. Want voor het handhaven van de macht is het wel nodig dat je als volwassen jeugdzorg mishandelaar je macht laat gelden. Iets anders kan ik er, helaas, niet van maken.

Ook is behandeling meestal niet de eerste prioriteit.

Men dwingt kinderen eerst in het gelid van de betreffende afdeling te lopen, straft ongewenst gedrag af met isolatie of een aangepast programma en vroeg naar bed. Maar therapie, of een andere vorm van behandeling, zal heus ook weleens onderdeel zijn van het verblijf in zo’n instelling, maar de voorbeelden die ik ken hadden allemaal 1 ding gemeen: Behandeling van hun problematiek begon pas nadat ze de gesloten jeugdzorg hadden verlaten. Om het over de echte noden van zo’n kind maar te zwijgen. Want macht uitoefenen laat zich niet verenigen met onvoorwaardelijke liefde geven.

En wat doet het meisje wiens afspraak met het verantwoordelijke team niet doorging?

Die schreef een brief aan de politiek. Die zal ik onder dit blogbericht proberen te laten zien. Anders sta er de link er naartoe.

Femke Willemse, 17 jaar, schrijft na haar verblijf in de gesloten jeugdzorg een brief aan politiek Nederland

3 februari 2022

Beste meneer/mevrouw,

Mijn naam is femke Willemse ik ben 17 jaar oud en ben nu ongeveer 2 en een halve maand uit de gesloten jeugdzorg weg. Ik heb daar anderhalf jaar gezeten en veel vervelende traumatische dingen meegemaakt net als (helaas) vele andere kinderen.Ik ken u niet, weet niet welke functie u heeft of wat uw politieke standpunten zijn. Wat ik wel hoop te weten is dat je iets om de jongeren en kinderen van nederland geeft. En wat er momenteel gebeurt is niet oké.Dit wordt duidelijk uit meerdere ervaringsverhalen maar ook uit het onderzoek van het vergeten kind. Hieruit blijkt opnieuw hoe de gesloten jeugdzorg faalt om er voor ons als “kwetsbare” jongeren te zijn.Scheur Kleding en dekens, brandwerende matrassen en een camera in het hoekje van mijn slaapkamer. Dat is wat voor een tijd mijn kamer was. Niets om me mee te vermaken, me af te leiden of me getroost te voelen.die dingen die ik nodig had om me getroost en minder eenzaam te voelen kon ik “verdienen” maar waarom moet een kind dat in zo’n positie verkeert ook nog dingen gaan verdienen. dat is als zeggen tegen een persoon met een gebroken been dat het z’n rolstoel of krukken moet verdienen.ik ben de tel kwijt hoe vaak ik in de comfortroom heb geslapen, op gegeven moment standaard namelijk. ik liet zelfs mijn spullen gewoon daar liggen. ik wist dat ik er in de avond toch wel terug kwam, waarom zou ik dan elke keer gaan slepen met mijn spullen?een keer dat ik niet van mijn kamer af wou omdat ik alleen wou zijn (en me eigenlijk gewoon enorm slecht voelde en troost nodig had) en er toen af ben getrokken door 2 begeleiders en vervolgens naar de grond ben gewerkt en alarm werd gedrukt om mij van de trap af te trekken. vervolgens kreeg ik na dit incident een TAP (tijdelijk aangepast programma) dat houd in dat je eerder naar bed moet, extra taken moet doen, schrijfopdrachten moet maken en alle vrijheden die je al had opgebouwd voor de komende dagen kwijt bent.terwijl ik in deze specifieke situatie ondanks dat ik zei dat begeleiding weg moest gaan het nodig had gehad dat er iemand naast me was gaan zitten. me ondanks dat ik knuffels vaak af hou m toch zou geven en me zou laten zien dat diegene er echt voor me wilde zijn.begrijp me niet verkeerd deze begeleiders hebben ook veel goede dingen voor me gedaan maar hoe dit is gegaan kan niet en had anders gemoeten.Als je naar de wc wilde moest je inbellen bij de intercom als je geluk had kwam leiding ook daadwerkelijk voor je als je pech had moest je wachten en kon je niet eens naar de wc wanneer je dit moest.In de kamers naast je het geschreeuw, gebonk en gesmeek om rust. Om troost en om liefde. Om niet meer alleen te hoeven vechten. Vaak ook om de dood of uit frustratie, maar er zit meer achter deze frustratie.Niet alleen jongeren geven het aan maar ook hulpverleners geven aan dat ze met hun handen in het haar zitten.U heeft momenteel een positie waarin u ons kan helpen en ik hoop dat u die kans pakt niet alleen omdat uw plicht als vertegenwoordiger van het volk is maar omdat u bovenal mens bent en ik hoop dat u dit ook wilt laten zien. Geen enkel mens zou dit laten gebeuren bij kinderen.Ik sta open om mijn ervaring met u te delen maar op voorwaarde dat u laat zien dat u een mens bent en uw positie gebruikt om voor ons als kinderen en jongeren op te gaan komen.Het kan niet langer zoals het nu gaat en ik hoop dat u dit na deze campagne in ziet, en er iets mee gaat doen. want we kunnen allemaal wel denken oh het moet stoppen maar er moet actie ondernomen gaan worden en ik hoop dat u die stap wilt zetten ongeacht uw partij, functie of standpunten.Met vriendelijke groet,Femke Willemse

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Tahmina Akefi, niet zomaar de vrouw van.

Tahmina Akefi, partner van wijlen Peter R. de Vries, is niet zomaar “de vrouw van”, maar degene die ons laat zien, wat wij tot nu alleen hadden gehoord.

De slachtofferhelper en crimefighter met een mening over alles en de vasthoudendheid van een pitbull.

Zo kennen wij Peter allemaal. En bij leven hoorde je weleens een gerucht dat het een enorme lieve en gevoelige man was maar geloven deed je het niet. Toen na zijn overlijden echt ieder familielid, kind, vriend of vriendin zich in haast lyrische bewoordingen uitlieten over al zijn lieve, mooie en zachte kanten, dacht je wellicht ‘ach ja, over de doden niks dan goeds’. Maar heb je gisterenavond Vertrouwelijk, de docu over hoe Peters verloofde Tahmina Akefi, hun relatie, leven en zij de periode na de aanslag beleefde, dan weet je nu: Al die verhalen waren dus hartstikke waar! Ik vond het een prachtige documentaire, die maar een doel had: Ons eenmalig laten zien wat Peter zelf het liefst verborgen hield. Wat voor man is hij thuis?

Dolf Jansen, vriend van Tahmina Akefi, verwoordde het heel mooi on stage

Hij kwam eten bij Tahmina, en die deelde mede dat er “Nog iemand zou komen eten”. Dolf komt de woonkamer binnen en ziet daar Peter staan. Zonder rechthoekig kader vd randen van de tv om zijn hoofd. Oprecht in hem geïnteresseerd, nergens een mening over en liet hem steeds uitpraten. “Een oprecht vriendelijke vent”. 30 pagina’s materiaal over de Vries zo de vuilnisbak in want “Dat materiaal kan ik nou niet meer gebruiken.”. De kracht van ontmoeten, wil ik maar zeggen.

En ze loste meteen mijn vraag op uit mijn column na de aanslag, geschreven aan Peter.

Na zijn overlijden schreef ik in dit blogbericht over mijn twijfels ten aanzien van zijn beveiliging. Maar dat loste deze docu, beter, Tahmina zelf in een keer voor mij op. Want dat hij geen persoonsbeveiliging wilde, snapte ze. Je levert al je vrijheid in. “Maar laat dan je vaste routes beveiligen” suggereerde ze nog. Maar dat ging ‘m niet worden, aldus Peter. “Het is alles of niets”. Dat illustreerde ze met een mooi voorbeeld: Peter moest op gesprek bij de NCTV, Nationaal Coördinator Te weinig Veiligheidsmaatregelen voor een bespreking over zijn veiligheid. Onder het gebouw van de coördinator falend beveiligen, zit een parkeergarage. Toch moest Peter 500 meter verderop parkeren. Geen plaats voor hem in de garage. Het falend systeem in twee zinnen.

Kortom, het was het mooiste tv programma/docu over Peter R de Vries dat ik gezien heb.

En ik heb ze allemaal gezien. Daarom adviseer ik u van harte aan Vertrouwelijk terug te kijken via uw tv decoder of via NPO tv app. Want u zult het met mij eens zijn: Liefde overwint alles. Zelfs Peter R de Vries. En dat kunnen zijn aanslagplegers en diens opdrachtgevers niet zeggen. Die hebben zich alleen maar nog belachelijker gemaakt. Ik wens Taghi vele visitaties en weinig echt menselijk contact. Gaat ie die vinger in zijn hol 3x per week, vanzelf waarderen.

Tahmina, dank je wel!

Althans, dat vind ik.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Knuffelmarokkaan

Afgelopen week viel ie keihard van zijn voetstuk: Nationale knuffelmarokkaan Ali B (ouali). Zijn artiestennaam had ie in ieder geval gekozen met vooruitziende blik.

De Bende van Hiernaast, het eerste boek van auteur Stefan Vlaminckx is klaar om gepubliceerd te worden. Helpt u meer Stefan's droom te laten uitkomen en zijn kindje in eigen beheer uit te geven. Doneer via GofundMe https://gofund.me/aaca444a

Bouali blijkt een typische #metoo-er

Want ik twijfel niet aan de over hem vertelde verhalen. Allereerst omdat Tim Hofman zijn werk uitstekend gedaan heeft. Maar vooral, omdat twee dames onafhankelijk van elkaar eigenlijk dezelfde modus operandi (criminele werkwijze) bloot leggen. Onafhankelijk van elkaar. En daarmee vind ik het zogenaamde schakelbewijs wel rond.

Het verdriet, de pijn en schaamte, maar vooral de levenslange schade zijn groot.

En dat allemaal omdat wij, het publiek, hem zo hoog op het schild hebben gehesen dat hijzelf is gaan geloven in zijn eigen onaantastbaarheid. Het doet mij denken aan de vele, met name, jonge meiden die menen dat wat bekende mensen op de socials laten zien, het werkelijke leven is. Rolmodellen als Isa Hoes, en Doutzen Kroes hebben zich daartegen ook al meer als eens uitgesproken. Ook Nikki ‘Tutorials’ de Jager maakt zich sterk voor het “Wees jezelf” adagium.

Bouali vindt zichzelf ook zichzelf

En dat is heel verdrietig. Dat je zo megalomaan bent geworden dat wat jij doet, jouw nieuwe normaal is. Ook voor de Marokkaanse gemeenschap in Nederland is hij niet bepaald voorbeeld. Want zo heeft zijn moeder hem zeker niet opgevoed. En het is nou ook niet bepaald volgens de de richtlijnen van het geloof.

De Bende van Hiernaast, het eerste boek van auteur Stefan Vlaminckx is klaar om gepubliceerd te worden. Helpt u meer Stefan's droom te laten uitkomen en zijn kindje in eigen beheer uit te geven. Doneer via GofundMe https://gofund.me/aaca444a

Zijn Videoland docu is inmiddels verwijderd

Zijn muziek is in de ban gedaan. Net als die van Borsato overigens. En is dat terecht? Gezien het schakelbewijs van meerdere onafhankelijke verhalen lijkt me dat wel. Wel hoop ik erop dat er snel een rechter gaat kijken naar de bewijslast. Dat is wel zo goed, zeker voor de slachtoffers.

Zonder “handjes” stort Nederland binnen een week volledig in.

In deze prestatiemaatschappij, waarin liefst ieder dubbeltje een kwartje moet worden, is er maar bizar weinig waardering voor hen die met hun handen, hun brood moeten verdienen. En dan vooral van hen die dat niet hoeven. Wat al die door-gestudeerden een beetje over het hoofd zien, en waarom men er zo ontzettend naast zit, leert u vandaag door dit blog te lezen.

Waarom moet de een het doen met het minimum loon in een cruciale functie, terwijl de misbare breaustoelverslijter een ton euro per jaar verdiend?

Ik leerde al vroeg in het leven, je kunt de arbeidsmarkt in 2 groepen verdelen: Handjes en breintjes. En meestal kan een handje geen breintje worden. En andersom eigenlijk ook niet.

En zo slecht als een handje precies weet wat al die breintjes doen, zo gemakkelijk zou een breintje moeten kunnen begrijpen wat een handje doet: Want alles wat een handje maakt, repareert, onderhoud en eventueel sloopt, is concreet. Je kunt het zien, je maakt er gebruik van of je belt een handje als het stuk gaat. Niks krijgt een breintje gerealiseerd, zonder dat de handjes er bij betrokken zijn. Dat is andersom wel anders.

Dat gegeven maakt het best wel vreemd dat een schoonmaker, liefst tegen minimum loon, cruciaal werk geacht wordt te komen doen, terwijl een bureaustoelverslijtende medemens een ton euro per jaar mag bijschrijven met een leidinggevende functie. Eigenlijk is dat niet uit te leggen.

De doorgestudeerde medemensen zullen aanvoeren dat zij er dan ook extra lang voor op school of universiteit hebben gezeten.

Wat feitelijk een drogreden is. Want iets doen waar je al goed in bent, is nou niet bepaald een topprestatie. En daarbij komt dat het gemiddelde handje zeven lange jaren het door hem gekozen vak moet hebben uitgeoefend om zich het vak helemaal eigen te maken. Dus zoveel tijd extra, leren die breintjes nou ook weer niet. En daarbij, blijft zo’n breintje afhankelijk van de handjes om überhaupt wat te kunnen doen. Of het nu gaat om het schoonhouden, opbouwen, onderhouden of produceren van alles rondom zijn of haar werkplek, het doet er niets toe. Bij alles zijn de handjes in deze maatschappij onontbeerlijk.

Waarderen kun je leren, of door je strot geduwd krijgen.

U zou het herwaarderen van het werk van de handjes, die uw werk mede mogelijk maken, zelf ter hand kunnen nemen. Bijvoorbeeld door een beter tarief voor uw schoonmaakploeg te kunnen betalen. Maar soms, heel soms, krijgt u het gewoon door uw strot geduwd. Hoe vraagt u zich af? Hier volgt een leuke anekdote: Jan is zzp’er in het klassieke loodgieterswerk. Dientengevolge plaatst hij regelmatig gas combiketels zowel privé bij mensen thuis, als bij bedrijven, groot en klein. En op een dag belt ene meneer de Bruin hem ‘s-avonds laat met de mededeling dat zijn combiketel de geest gegeven heeft, en zijn gezin met kleine kinderen morgenvroeg toch echt warm water nodig heeft. Jan, die de naam wel bekend voorkomt, maar niet terug kan vinden in zijn klantenbestand, vraagt meneer de Bruin naar het merk en type ketel, de leverancier, en als hij verneemt dat de ketel elders is aangeschaft, waarom de leverancier niet is ingeschakeld. De Bruin verteld hem dat de leverancier onbereikbaar is, en hij nogal omhoog zit en daarom lokaal is gaan rondbellen. Jan belooft zo snel mogelijk te komen, maar vertrekt niet eerder als dat hij eerst de Bruin heeft gegoogled. En dan komt het aapje uit de mouw: Meneer de Bruin blijkt Mr. de Bruin te zijn, de advocaat van zijn inmiddels ex vrouw, waarvan hij vijf jaar eerder gescheiden is. Diezelfde Mr de Bruin had destijds al enorm zijn irritatie gewekt omdat hij voor een uurloon van € 220,- briefjes produceerde van een paar regels vol met juridische bla bla, die hooguit tien minuten werk hadden gekost. Maar Jan, die zijn vrouw’s advocaat betaalde, kreeg wel een uur werk gefactureerd van Mr de Bruin.

De Bende van Hiernaast, het eerste boek van auteur Stefan Vlaminckx is klaar om gepubliceerd te worden. Helpt u meer Stefan's droom te laten uitkomen en zijn kindje in eigen beheer uit te geven. Doneer via GofundMe https://gofund.me/aaca444a

Uiteraard had Jan destijds gewoon betaald, want dan had hij het maar beter moeten afspreken, maar nu was dan toch het moment daar dat hij Mr de Bruin met gelijke munt kon terugbetalen. In Jan zijn algemene voorwaarden, gepubliceerd op zijn website, staat dat opdrachten worden uitgevoerd volgens het vastgestelde uurloon, en dat daarbij geldt dat er altijd tenminste 1 heel uur moet worden afgerekend. En aangezien het Mr de Bruin niet nodig leek vooraf te informeren naar de kosten, noch daarover iets af te spreken, had Jan buitengewoon goede zin toen hij aanbelde bij de familie de Bruin.

Binnen een kwartiertje had Jan de slecht onderhoudde ketel weer aan de gang. De ontsteker was zo vervuild geraakt, dat de vonk niet groot genoeg was om de brander te ontsteken. De Bruin bedankt hem hartelijk, tekent de opdrachtbon en verneemt van Jan dat hij de factuur zo snel mogelijk zal toesturen. De volgende ochtend op weg naar zijn eerste klus, gooit Jan een envelop met zijn factuur en zijn algemene voorwaarden in de brievenbus van Mr de Bruin. Die belt dezelfde dag nog om verhaal te halen. Want € 220,- ex BTW voor nog geen kwartiertje werk, vond de Bruin toch echt te gortig. Als Jan hem heeft uitgelegd dat hij hetzelfde gevoel kreeg toen hij vijf jaar daarvoor de factuur van de Bruin ontving, en hij daarom bij het vaststellen van het uurloon voor dit spoedklusje, het redelijk gevonden had eenzelfde uurtarief in rekening te brengen als de Bruin hem destijds had gevraagd. Toen de Bruin aankondigde er werk van te zullen maken wenste Jan hem succes. “Een van je collega’s heeft mijn algemene voorwaarden zo opgesteld dat er geen haar tussen te krijgen is, en dus ga jij mij gewoon betalen. Dat beloof ik u.”. Toen Jan na de betaaltermijn van dertig dagen niets had ontvangen stuurde hij een eerste herinnering, daarna een tweede gevolgd door een eerste aanmaning. Meer was niet nodig; Betaling geschiedde voordat de laatste aanmaning de deur uit was.

Het wordt hoog tijd dat we mensen die werken met hun handen, beter gaan leren waarderen. Want u kunt niet zonder.

En omdat schrijver dezes er nogal eens tegenaan loopt dat met name hoog opgeleide mensen neerbuigend praten over, en neerkijken op mensen met een beroep waarbij je handen je werkgereedschap zijn, leek het mij toch eens tijd u te confronteren met een wellicht ongemakkelijke waarheid: Als de handjes stoppen met werken, ligt binnen 5 tot 7 dagen de gehele economie op zijn gat. Vooral door de kettingreactie van ongerepareerde zooi. Want niet dat ene kapotte onderdeel veroorzaakt een ineenstorting, maar veroorzaakt wel dat iets anders daardoor niet door kan gaan. Wat vervolgens weer zorgt dat een volgend proces niet meer werkt, dat daarop weer schade oploopt en vervolgens de volgende functie onuitvoerbaar maakt…. enzovoort enzovoort. Ik zou proberen dat vooral niet te vergeten, als u weer eens praat over het opleidingsniveau van uw kind of op een feestje de draak steekt met kinderen van het vmbo-t.

Althans, dat vind ik.

De Bende van Hiernaast, het eerste boek van auteur Stefan Vlaminckx is klaar om gepubliceerd te worden. Helpt u meer Stefan's droom te laten uitkomen en zijn kindje in eigen beheer uit te geven. Doneer via GofundMe https://gofund.me/aaca444a

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

De Bende van Hiernaast, het eerste boek van auteur Stefan Vlaminckx is klaar om gepubliceerd te worden. Helpt u meer Stefan's droom te laten uitkomen en zijn kindje in eigen beheer uit te geven. Doneer via GofundMe https://gofund.me/aaca444a

Omdat u het allemaal wil, wordt uw kind een wij-zij denker, de schooljuf knettergek van al die ouders en is de kwetsbaarste leerling het haasje

Wij, de ouders van nu, hebben het uitstekend gedaan hoor! Ons kind goed geleerd dat wij iets anders is dan zij, de schooljuf goed doordrongen van de noodzaak in te grijpen, bij de minste of geringste rimpeling in de schoolcarrière van onze bloedjes van kinderen. En zo hebben wij er samen voor gezorgd dat de meest kwetsbare leerling in de klas het haasje is.

De Bende van Hiernaast, het eerste boek van auteur Stefan Vlaminckx is klaar om gepubliceerd te worden. Helpt u meer Stefan's droom te laten uitkomen en zijn kindje in eigen beheer uit te geven. Doneer via GofundMe https://gofund.me/aaca444a

Want als ons kind onvoldoende presteert, dan ligt dat altijd ergens aan, behalve aan het feit dat ons kind de capaciteiten helemaal niet heeft.

Wij, de generatie zacht, doen iets wat de generaties voor ons niet in hun hoofd haalde. Namelijk, kwartje worden koste wat het kost. Die leg ik even uit. De uitdrukking Van een dubbeltje een kwartje worden, wordt nu niet meer gebruikt. Vroeger luidde die uitdrukking: Je kunt als dubbeltje nooit een kwartje worden. Wat wil zeggen dat de zoon van een timmerman nooit een advocaat kon worden. Nou, dat zullen wij nog weleens zien, moeten de ouders van nu gedacht hebben. Want tegenwoordig, lijkt wel, moeten alle dubbeltjes kwartjes worden. En daar hebben wij als ouders een ware monster strategie voor uitgedacht. Want, gaan jullie als ouders, want kinderen zijn wat dat betreft veel reëler, voor een havo vwo advies voor jullie basisschoolboefje, dan zal ie godverdomme ook een havo vwo advies krijgen ook. En stel dat dat halverwege groep 7 of ergens in groep 8 dreigt te gaan mislukken, dan gaat eerst uw oogappeltje door de mangel. Want in een eerstegraads verhoor waar de KGB ooit van zei, dat nooit meer, wordt uw kleine perfectie doorgezaagd over de oorzaak van zijn dalende cijfergemiddelde. En die kleine terrorist van u voelt al snel: Iemand moet de schuld gaan krijgen. En dus wijst hij snel zijn irritante achterbuurman in de klas aan. Want die is altijd heel irritant druk aanwezig. Lukt dat niet, dan gaat de volgende fase van the war on schools van start. Een huiswerkbegeleider wordt ingehuurd, met niets minder dan de opdracht op zak om het kleine prinsje desnoods om te martelen naar havo-VWO-er. Lukt het dan alsnog niet, dan lag het allemaal aan de kwaliteit van de school, of de huiswerkbegeleider. Wat ik al zei, anders krijgt iets of iemand anders de schuld hoor. Want dat het middelpunt van ons universum wellicht de capaciteiten helemaal niet heeft en die ook nooit zal krijgen, bestaat in onze nooit-geen-klappen-gekregen-hoofdjes, simpelweg niet.

De Bende van Hiernaast, het eerste boek van auteur Stefan Vlaminckx is klaar om gepubliceerd te worden. Helpt u meer Stefan's droom te laten uitkomen en zijn kindje in eigen beheer uit te geven. Doneer via GofundMe https://gofund.me/aaca444a

En dat moet heel snel veranderen, want wij maken schade. Grote schade.

Want als jij als ADHD-er in een klas zit van een gewone basisschool, dan kan ik jou op een briefje geven: Het is een kwestie van geduld. Rustig wachten op de dag. Dat de school jou aan de pillen wil. Dat de juf jou aan de pillen wil. En dat was in mijn basisschooltijd wel anders. Ik heb, om u dat goed uit te kunnen leggen, 2 fictieve leerlingen bedacht. Een jongetje en een meisje. Stuiterbal en kriebeltrutje. Beide mogen probleemleerlingen heten. Om u vooraf een idee te geven van de ernst: Stuiterbal is een klassieke adhd-er. kriebeltrutje heeft een veel moeilijker te duiden stoornis. de kenmerken zijn dat ze manipulatief is tot op het bod. lijkt promiscue gedrag te tonen. En kan superdramatisch huilen om niks. Nou, eind jaren 70 bestond ADHD nog niet. Je was gewoon druk. Toen ging onze leraar daar gewoon mee om, door stuiterbal gewoonweg af en toe een rondje te laten rennen rond de school, hem laten lopen om iets van kantoor te halen of hem voor een paar uur in de groep van juf Marianne te laten meedraaien, omdat juf een klik met hem heeft en hij bij haar echt stukken rustiger is. Stuiterbal is redelijk probleemloos door de basisschool gekomen. Er klaagde weleens een ouder, dat haar kind er last van had. Maar destijds was het dan: Jammer joh, ook drukke kinderen horen erbij. Je went er maar aan. Dat was met kriebeltrutje wel anders hoor. Daar werd direct van gevonden dat er onderzoek moest komen naar het waarom achter dit bizarre en schadelijke gedrag. Lopende het onderzoek bleef zij gewoon in de klas. Het hele schooljaar, en het daarop volgende schooljaar tot de herfstvakantie bleef zij bij ons. Een gigantisch slechte thuissituatie vol met geweld, misbruik en verwaarlozing, lag ten grondslag aan haar gedrag. Toen ze over kon naar een pleeggezin en andere school, pas toen ging zij uit ons midden weg. Met name haar gedrag zorgde voor een hele serie klachten van andere ouders, maar onze leraar lulde zich de blaren op de tong. tegen het meisje, haar slachtoffers en alle klagende ouders: Wij doen er alles aan, en ze gaat ook heel langzaam vooruit hier, maar zeker niet eerder naar gespecialiseerde zorg en of onderwijs, als dat alle onderzoeken waren afgerond. En die werden veel op school afgenomen omdat de ouders niet meewerkten. De manier waarop wij daar nu mee omgaan, is niet alleen schadelijk voor het probleemkindje. Maar juist ook voor je eigen kleine superman. Hoe dan, zult u vragen? Gewoon doorlezen!

De Bende van Hiernaast, het eerste boek van auteur Stefan Vlaminckx is klaar om gepubliceerd te worden. Helpt u meer Stefan's droom te laten uitkomen en zijn kindje in eigen beheer uit te geven. Doneer via GofundMe https://gofund.me/aaca444a

In deze eeuw van het stijgende water, gaat het wel een beetje anders. Want wij, The parents from Hell, zullen jou weleens vertellen als basisschoolleerkracht, hoe je zulke varkentjes wast.

En zo kan het dus voorkomen dat jullie als rechtgeaarde ouders, bij juf bezemsteel op het matje moeten komen.. En die draait er niet omheen: Uw door uw ouders met mama’s 3D printer uitgeprinte exemplaar, moet aan de harddrugs. Ritalin, of je komt er niet meer in. En daar moet eerst een psychiater wat van vinden. Die moet dat ook nog eens melden bij Veilig Thuis. Kortom, zo slipt je jeugdzorg ook best snel dicht. Naast de funeste marktwerking. Dus, niks een onbezorgde basisschooltijd voor stuiterbal, en al helemaal niet geaccepteerd als zijnde iets wat er gewoon bijhoort. Want ook drukke kinderen hebben een plek in het midden van de maatschappij nodig. want dat is nou een inclusieve samenleving. Andersom werkte trouwens ook. In onze basisschooltijd bleven veel meer kinderen gewoon op de basisschool. Dat kantelde vanaf begin jaren 80 vorige eeuw. En dat allemaal met ouders die niet assertief maar agressief jou wel even zullen vertellen hoe jij je werk moet doen. JaJa, wij zijn er mij een. En u werkt als school vandaag de dag maar beter mee. Want anders neuken wij u de moeder bij de rechter.

De Bende van Hiernaast, het eerste boek van auteur Stefan Vlaminckx is klaar om gepubliceerd te worden. Helpt u meer Stefan's droom te laten uitkomen en zijn kindje in eigen beheer uit te geven. Doneer via GofundMe https://gofund.me/aaca444a

Om maar helemaal te zwijgen over het meisje uit dit verhaal.

Want dat het gedrag van ons meisje zeer ernstig te noemen was, is iedereen het over eens. Hoelang ze dat op school dienen te tolereren, Zou tot grote discussie leiden tussen de groep Toen, en de groep Nu. Want als jouw championsleague studentje een keer thuisgekomen is met het verhaal dat ons trutje in zijn broekje heeft gezeten, dan belt ma niet even met school voor uitleg. Welnee, dan bestaan leeftijd, kind zijn en tolerantie niet meer. Dan is het kind gewoon een viezerik die je achter een hoog hek dient op te sluiten. En regel jij als school in goed overleg niet direct crisisopvang, dan blijft het kind maar thuis. Hoe onveilig het daar dan is ook. Want zo gaat het. Zo denkt u als gemiddelde broekrok moeder en societyshop vader. Ik loop al heel mijn volwassen leven tegen dit soort vooroordelen aan. En in mijn geval nog geheel onterecht ook. Maar het meisje uit dit verhaal, dat net zo oud is als ik, en helemaal niet bij mij op school zat, maar wel bij mij in de straat woonde ooit, benoemd dat jaar van onderzoek en ondersteuning, in de schoot van haar vriendjes en vriendinnetjes op de school waar ze ook allemaal naar toegingen, het beste jaar van haar leven. Ze wordt dit jaar vijftig. Voor mijzelf geldt hetzelfde. Mijn basisschooltijd was de mooiste tijd van mijn leven. Ook omdat de school het nooit heeft opgegeven te blijven zoeken naar het waarom van mijn toestand. En ik vertoonde geen heel afwijkend gedrag. Sterker, u zou jaloers ervan worden. Want ik heb weleens de hele dag, of geslapen op school of naar buiten zitten staren. Kortom, mijn leraar wist, de 12 sommen met het geleerde van vanmiddag gaat hij slecht maken. En diende als leidraad voor de bijspijkeruurjes die ik genoot. Zo gezegd zo gedaan, en ik krijg ook het opdrachtvel met 12 sommen erop. nogmaals, niet een keer op het bord gekeken. Maar alsnog alle 12 goed. Ik had dan ook een VWO advies als je CITO zou volgen. Ik ben begonnen op de Ivo Mavo, en na het tweede jaar naar de LEAO uitgestroomd. Vervolgens MBO detailhandel gedaan. Daar zette ik en de man die nu de baas van Hunkemöller Nederland is, een absoluut record neer: Examens waar je twee of tweeenhalf uur over mocht doen, hadden wij in nog geen 45 minuten af. En met hoge eindcijfers, je wil het niet weten. Nou, en met alleen die diploma’s op zak heb ik vorige maand als co-auteur mijn eerste wetenschappelijke publicatie uitgebracht. Ik kan dat wetenschappelijk engels amper lezen. Maar dat co-auteurschap pakt niemand me nog af. En dat lieve prestatiemaatschappij papa’s en mama’s, zo zou u het ook eens moeten doen.. In het volgende blog waarom met je handjes werken, ondergewaardeerd is, en hoe denigrerend dat is. Want niet alleen op school zijn jullie arrogant. Dat leest u later in de week. tot dan!

Althans, dat vindt ik.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Lieve Janneke,

Correctie: per abuis vermeld ik hier dat Janneke in zorg stage loopt en dat is niet zo. Toch laat ik de column verder gewoon staan, omdat het niet erkennen van fouten maatschappijbreed voortkomt en Jannekes prestatie om voor heel mensen de fout te vertellen ook niet is aangetast. Dus waar u zorgheld leest, moet u held lezen. Ja hoor, ook deze blogger maakt weleens een fout. Excuses aan Janneke en een vette knipoog naar alle lezers. Want zo los je dus fouten op.

In deze open brief aan jou, laat ik onhelder wie jij precies bent, want dat is niet heel relevant. Mocht je na publicatie zeggen van “Joh, kan mij het schelen”, dan zal ik een van je social media kanalen toevoegen aan dit stuk. Wel ga ik al mijn lezers vertellen dat je stage loopt in de zorg, en wat daar gebeurt is. Want dat is een van de meest schokkende gebeurtenissen, die ik sinds mijn start in de zorg in 2012 heb meegemaakt. Bent u als lezer zorg hotemetoot of zorgheld? Blijf vooral lezen!

Stage lopen dus, in een zorginstelling. Een best spannende periode, lijkt mij.

Want dat heeft Rutte slim bezuinigd: Je wordt weliswaar onder begeleiding, meteen in het diepe gegooid. Dat betekent dus kaders, protocollen, administreren en daarnaast ook nog iets met mensen en voor mensen doen. Jij leert nu waarom er kaders en protocollen zijn. En hoe die van levensbelang kunnen zijn. Wat je meteen al leert is, waar gewerkt wordt maakt men fouten. Tot zover niks nieuws onder de zon.

Maar nou komt het: Want wat las ik in een bericht dat je gepost hebt op je social media?

Schrik vooral niet lieve mensen, maar je had tijdens je werk een kleine fout gemaakt, die gelukkig weinig of geen negatieve gevolgen heeft gehad voor de betreffende zorgontvanger(s). Nou is zo’n stageperiode ook bedoeld om het werk te leren doen met zo min mogelijk fouten. Maar als ik vandaag stage ga lopen bij Tesla, kan ik volgende week nog steeds geen perfect gebouwde Tesla afleveren. Tesla zelf ook niet, maar dat even terzijde. Je draait mee met ervaren collega’s in de zorg, juist omdat die het klappen van de zweep kennen. En jou kunnen behoeden of corrigeren bij fouten die gemaakt worden.

Nou is fouten maken in de zorg lang niet zo’n groot probleem als fouten toegeven in de zorg.

Want “fouten bekennen, is claim erkennen” aldus de algemene consensus bij de gemiddelde hotemetoot in zorgland. Dus je zou verwachten dat wordt uitgelegd wat er potentieel aan dood en verderf had kunnen ontstaan, hoe jou ervaren collega’s dat hebben voorkomen en hopelijk ook hoe jijzelf ervoor kan zorgen dat je die fout de volgende keer niet meer maakt. Wederom, niks nieuws onder de zon.

Maar hier komt het schokkende deel van deze brief aan jou, lieve Janneke. Want ze hebben jou je fout wel laten bekennen. En hoe!

Niet tijdens een daarvoor bestemd werkoverleg met een gemoedelijk bakkie koffie. Nee mevrouw de Koekepeer, jou hebben ze je fout laten bekennen ten overstaan van 400+ andere mensen!! En hoorde je het Janneke? Al die meelezende hotemetoten zijn zojuist van hun stoel gevallen. En vanuit hun optiek bekeken terecht natuurlijk!

Toch zit hier ook, en vooral vind ik, het venijn toch weer in de staart.

Want jij schreef erbij, dat jij je zo dom had gevoeld, tijdens je bekentenis ten overstaan van 400+ andere mensen. En dat is dan ook de reden dat ik deze brief aan je schrijf. Want doe dat vooral nooit meer! Het tegenovergestelde is namelijk waar. Je bent een ware held! Dat je het durfde. Dat je het deed. En ik ken jou een klein beetje, dus dat je het nog kan navertellen, dat had ik je niet nagedaan. Toen ik ongeveer op hetzelfde herstelpunt stond als jij nu staat in jouw leven. Ik ga binnenkort proberen of ik überhaupt mijn mond kan opendoen ten overstaan van een zaal. Kun je nagaan.

Ook heb ik uit eigen ervaring geleerd: Gewoon uitkomen voor de fouten die je maakt, dat scheelt heel veel ellende.

Dat verhaal vertel ik je nog wel. Bovenstaande geldt nog altijd niet als gemeengoed in de zorg. Bang als men is voor de consequenties. Toch zou dat wel moeten. Een opener beleid aangaande gemaakte fouten. Want daar kunnen andere van leren. De gedupeerden mee leven en de verzekeraar gaan uitkeren. Althans, zo zie ik dat.

En daarom, lieve Janneke, ben jij niet dom, moet jij je zo ook niet voelen, maar jezelf prijzen dat je het zo goed hebt gedaan! En uitgeroepen worden tot de stage zorgheld van het jaar..

Of het vorige jaar. Wat ik je maar wil meegeven is, dat ik normaal gesproken na zo’n verhaal als dat van jou aangehoord te hebben, gewoonlijk een huwelijksaanzoek doe aan zo’n topwijf als jij. Want jou moeten we niet alleen behouden voor de zorg. Jou moeten we behouden punt. Ik roep de betreffende zorginstelling dan ook op jou onmiddellijk een vaste aanstelling aan te bieden. Want anders wordt je zeker bij het behalen van je diploma, voor meer geld per maand, weggekocht door de concurrentie. En anders help ik daar graag bij! Want dat verdien jij.

Kortom, lieve Janneke: Zie je nou wel dat je het kunt?

Lieve groetjes,

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Wij hadden een succesvol jaar, en dat is ontzettend slecht nieuws.

Zo, kerstavond, iets voor het middennachtelijk uur zit ons jaar werken 2021 erop. En om Ivo Niehe te citeren: “Het was een belachelijk succesvol jaar!”. En u gaat hier lezen hoe erg dat eigenlijk is.

Want onze core business is belangenbehartiging en anderen overtuigen dat onze aanpak in thuisbegeleiding de standaard zou moeten zijn.

En met name op het vlak belangenbehartiging heb ik veel, zeg maar gerust heel veel werk verzet. En ik kan niet anders zeggen dan dat veel succes heeft opgeleverd. Wat dus betekent dat er zeker voor een flink aantal individuele mensen in heel het land, een meestal flinke verbetering is gerealiseerd. Dat werkt ook door voor anderen mensen, dus dat is heel goed nieuws, maar wat is er nog veel te verbeteren aan de positie van mensen met een psychisch lijden, hen met een al dan niet aangeboren hersenletsel en zij die we scharen onder de noemer geestelijk gehandicapt. Want ik heb me menigmaal afgevraagd wie er nou gek was, zijn hersenen niet gebruikte of daadwerkelijk een flink gebrek in de cognitieve vermogens had. Mijn doelgroep of de bierkaai m/v/x waartegen ze vochten. Gelukkig werd dat soort ellende dik gecompenseerd door alle welwillende gemeente- UWV- politie- maatschappelijk werk- en overige medewerkers die ik op mijn pad mocht vinden. Want mijn god, wat zijn er toch veel goede, lieve en betrokken mensen werkzaam in wat ik dan maar even het sociaal domein plus, wil noemen.

Maar bewindvoerders, schuldhulpverlening en daaraan verbonden organisaties en bedrijven hebben nog veel te leren.

Want waar bijvoorbeeld gemeenten wel beleid aanpassen aan de nieuwe regels vanuit het aanvullende mensenrechtenverdrag gehandicapten, blijft het bij bovengenoemde organisaties nog altijd bij individuele houtje touwtje oplossingen die men vooral niet ergens goed vast wil leggen. Vooral bij een schuldenproblematiek blijft men de schuldenaar en diens gezin ernstig en tegen elke daarvoor vastgestelde regel in benadelen zowel als ze kunnen. En dat houden ze vol totdat, meestal door een derde ingeroepen door de schuldenaar, er geklaagd wordt. Dan passen ze het voor die ene klant aan naar hoe het hoort, maar alle anderen die niet klagen die bloeden. Althans, hun kinderen, voertuig, en ook de ouders van zo’n gezin. Kortingen op het al minimale bedrag leefgeld omdat er nog maar een regelingtje is opgetuigd, onder het motto er zal toch betaald moeten worden. Nou, mooi niet! Want als je niet kan vreten, zeggen we hier in Brabant, kun je ook niet werken en dus niet aflossen. Als jij jouw kind niet kunt laten trakteren op school, geen kinderfeestje kunt geven met zijn verjaardag en geen winterjas kunt aanschaffen dan er iemand iets verkeerd. En dat is dus nooit de schuldenaar. En ik doe dit werk nu sinds 2012 en ik vind het laag bij de grond hoe hoogopgeleide “hulpverleners” zonder blikken of blozen dit afknijpbeleid blijven verdedigen. En uitvoeren. Dat zou strafbaar moeten worden gesteld.

Ook de Nederlandse regionale pers heeft dit jaar niets willen leren over patiëntenrechten en het VN mensenrechtenverdrag voor gehandicapten.

Maar, daar heb ik gelukkig de korpsleiding Nederlandse politie als partner in crime gevonden. Want de politie en diens leiding wilde wel horen dat de berichtgeving rondom mensen met verward gedrag veel meer schade maakt als dat het nieuwswaarde opleverden. En dus merk ik al een duidelijke afname van het aantal krantenartikelen die als opening hebben: “Verwarde man” gevolgd door een feitelijke opsomming van de gebeurtenissen, maar zonder ook maar enige nuancering. Om over de toestemming die ze feitelijk hadden moeten vragen voordat ze zo’n patient te kijk zetten, maar helemaal te zwijgen. DPG media, de monopolist regionaal nieuws in Nederland wilde het allemaal niet horen. En vandaar dat ik ze hier de Dikke Faalbokaal 2021 opspijker. En hopelijk de aanvoer van kopij vanuit de politie flink verminderd. En dat is niet het enige waar ik de Nederlandse politie dankbaar voor ben dit jaar. Maar daarover een andere keer meer.

Een goed advies van een deskundige wordt in deze tijd van complotdenken en Engeliaans voorliegen, allang niet meer als goed advies aangenomen.

Toch ga ik mensen die leven van een klein inkomen een welgemeend stemadvies geven: Stem links. Want u kunt wel allemaal achter Baudet en Rutte blijven aanlopen, maar rechtse partijen zijn er voor een andere doelgroep als waar u als monetair uitgedaagd burger toebehoort. En dat heeft u de afgelopen kabinetten Rutte wel gemerkt ook. Want Rutte haalt het geld het liefst weg bij mensen die niet of nauwelijks protesteren. En daar zijn de toeslagenaffaire, de jeugdzorg ineenstorting en het tarief dat u als pakketbezorger per colli betaald krijgt, hele goede voorbeelden van. Maar ja, zo blijft u wel 14 uur per dag aan het werk en ziedaar, geen tijd om te protesteren.

Is er nog licht aan het eind van de tunnel, wilt u wellicht weten?

Dat valt te betwijfelen, want electromonteurs zijn, net als alle andere beroepen waarbij je je handjes flink moet laten wapperen, nauwelijks nog aan te komen. En die zullen dat licht toch echt aan moeten leggen. En als u dus in zo’n beroepsgroep zit, nu is de tijd om gewoon eens om loonsverhoging te gaan vragen bij uw baas. Want nee kunt u krijgen, maar voor jou tien anderen, van u ook. En ik herhaal hier nog maar even dat als u als HBO V niet hetzelfde krijgt als een kleuterjuf bij de volgende CAO, u van die V een dikke middelvinger moet maken. En die omhoog houden totdat het geregeld is.Wij, de VN ambassadeurs rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, zijn niet meer te stoppen.

En met algemene stemmen hebben wij besloten dat u als burger zonder rugzak, label of indicatie ook mag meeprofiteren van al het goeds dat wij proberen te realiseren voor onze doelgroep. Dat vonden wij wel zo inclusief.

Is er dan helemaal geen hoop meer voor de mensheid?

Jawel hoor. Ik daarbij aan mensen als Mathilde, die kwetsbare vrouwen probeert te helpen. Ik denk aan Patty, die stad en land afreist met een tentoonstelling over geweld dat nergens thuishoort. Ik denk aan Eline, de verpleegster van de chirurgie van het Jeroen Bosch ziekenhuis, omdat ze zo ontzettend lief voor mij was. Ik denk aan Ingrid, Sandra en Jacomijne van de gemeente ‘s-Hertogenbosch, die wel willen luisteren als het er op aankomt. Lianne, een straatpastoor die zich bekommert om zwervers en daklozen. Ik denk aan Theun, een thuisbegeleider extra ordinaire. Wendy, Jolanda, Erika en Bob. Jessica Jesse en Jessie, die allemaal zorghelden mogen heten. En ik denk deze keer ook eens aan mezelf. Want ik heb me kapot gewerkt. En daar ben ik best trots op. Maar door deze mensen weet ik zeker dat er nog hoop is. Daar veranderen zelfs 12 kabinetten Rutte niks aan. Wel opvallend weinig mannen, valt me nu op. Dus jongens, wij hebben nog een wereld te winnen.

Ik wens u een gezegend 2021

Althans, dat vind ik.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

Niet de antivaxxers, maar de complot- en desinformatie verspreiders zijn het grote probleem.

Niet de antivaxxers zijn het probleem, als je het hebt over een zo hoog mogelijke vaccinatiegraad behalen. Absoluut niet zelfs. Want principiële antivaxxers bestaan al zolang als vaccins bestaan. En die mensen moet je ook gewoon met rust laten. Want die ga je toch niet overtuigen. Nee, de mensen die voortdurend complottheorieën maar vooral desinformatie blijven verspreiden zijn het grote probleem. En als de regering dan toch zo voortvarend wetten door het parlement weet te jagen, gedurende deze crisis, om de genomen maatregelen van de juiste wettelijke basis te voorzien, dan zou een wet die dit probleem aanpakt pas echt zoden aan de dijk zetten. Want het begint haast misdadige vormen aan te nemen, de stroom van desinformatie. En ik verwijt helemaal niemand dat zij zich niet laten vaccineren, omdat ze gehoord, gezien, gelezen hebben dat er van alles mis is met de nu gebruikte vaccins. En ik zal u uitleggen wat ik bedoel.

Reden 1: De Fabeltjesfuik.

Arjen Lubach verzon er een hele goede naam voor. De Fabeltjesfuik. Ik heb 3 Twitteraccounts. Dat komt omdat ik drie verschillende activiteiten heb, waarmee ik ooit hoop te slagen in het genereren van een leuk salaris voor mijzelf. Tot nu toe verleen ik meer hulp als dat mijn omzet dekken kan. Overigens, webhosting en webdesign, diverse media activiteiten, en thuisbegeleiding ggz/VN ambassadeurschap mensenrechtenverdrag gehandicapten.

Nou heb ik goed geluisterd naar de uitleg, en het werkt ongeveer zo: Er staan 100 positieve berichten over vaccinaties op internet, en 100 negatieve berichten over vaccinaties. Nou zitten u en ik allebei op Facebook, Twitter of Instagram. En stel dat iemand die u kent, liked een vd negatieve berichten, en u ook, omdat uw kennis altijd goede posts heeft. Nou, dan is de kans groot dat u meer negatieve berichten over vaccinaties op uw tijdlijn krijgt.

Andersom werkt ook.

Als je een positief bericht liked, of iemand deelt die in jouw tijdlijn, meer als negatieve berichten, dan ziet het algoritme dat jij op dat soort berichten reageert, en zal je er meer van voorschotelen. Ook ik zag duidelijk het verschil in mijn Twitter account. Daar waar ik niet ageerde tegen de Willem Engels of Thierry Baudets van deze wereld, maar hen evenmin volgde, groeide de stroom desinformatie gestaag. Het account waarmee ik alle “foute bronnen” volgde en likete, laat uitsluitend nog desinformatie zien, zo lijkt het. Dus het koppelen van wat je bekeek en daarna krijgt te zien, maakt jouw belevingswereld heel eenzijdig. Kortom, het is de schuld van de advertentieverkopende social media molochs.

Reden 2: De desinformanten spelen het spel uitstekend

Diegene die belang hebben bij het verspreiden van desinformatie, spelen het spel goed. En hebben uitsluitend oog voor hun eigen belang. Want dat er hordes mensen zijn die gewoonweg niet in staat zijn informatie te controleren, of de bagger eruit te filteren, is alleen maar een extra voordeel. Voor wie wil desinformeren. En als dan een kwart van jouw contacten op social media hetzelfde liken, retweeten of van commentaar voorzien, ga jij toch denken dat die informatie klopt.

Reden 3: De, over het algemeen redelijk intelligente, en dito opgeleide volwassenen die alsmaar hun eigen twijfels blijven etaleren

In mijn social media komen geregeld berichten voor waarin mijn connecties hun eigen twijfels ten aanzien van deze vaccins etaleren. Ook het oeverloos herhalen van hun mening aangaande persoonlijke vrijheden, komt veel voor.

En dat jij twijfelt, prima. Lees ook graag wat jou drijft. Maar daar, nu al bijna 2 jaar, elke dag, week of maand maar weer op terugkomen met weer een andere post met dezelfde strekking, grenst aan spammen. En het voegt niks toe. Wat het wel doet, het hindert anderen tot een overwogen beslissing te komen. Daardoor zijn al bewezen doden gevallen. Of je ziet ze op tv, snakkend naar adem, vragen wanneer ze gevaccineerd gaan worden. Dat soort mensen moesten sowieso veel moeite doen, alle gegeven informatie te doorgronden. En door de desinformatietsunami in een Fabeltjesfuik, liep dat niet goed af. En wij maar schelden op de ongevaccineerde medemens.

En als Den Haag daar nou eens een snelle wet voor uitrolde.

En een desinformatie-outbreak management team D-OMT instelde, dat zou pas zoden aan de dijk zetten. Willem Engel opsluiten ook. En zoals ik al eerder noemde: Desnoods met een machtiging WvGGZ. Want wetgeving die de social media dwingt tot betere bestrijding, de burger straft voor het publiceren van desinformatie, en middelen aanreikt buitenlandse actoren te elimineren, is echt hard nodig. Mijn oproep is dan ook: Hugo, wordt wakker en ruik de koffie. Er ontbreekt een tool in jouw gereedschapskist: Het desinfoverwijdertangetje. Je knijpt er Willem Engel een bal mee af, en buigt er beleid op internet mee bij. En trekt er angelen mee uit onze onder druk staande maatschappij. Ik noem het een multitool van Zwitserse kwaliteit.

Tweede kamer, eerste kamer, maatschappelijk middenveld, verzameld u!

Want de tijd is nu. Het is niet de vraag wat desinformatie kan doen voor u, maar wat u kunt doen tegen desinformatie. Want ik heb een droom. Dat op een dag desinformatie, gelijk discriminatie, niet meer zal bestaan in deze maatschappij.

Ik heb een droom, dat zij die desinformeren, groen haar, een staart en harige wratten zullen krijgen.

Want ik heb een droom, dat het desinfoverwijdertangetje een begrip wordt in Nederland en wereldwijd een tool zal zijn die desinformatie zal stoppen. Over welk onderwerp het ook gaat.

En gaat over tot de orde van de dag.

Althans, dat vind ik,

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.
Doneer gul om ons een boek te laten worden https://gofund.me/f641a97e
%d bloggers liken dit:
Ontvang pushberichten    OK Nee bedankt