Staat der Nederlanden is om: Herstelvisie wordt ook bij de Staat de norm

Ook de Nederlandse staat is om: Zij omarmen voluit de principes van de herstelvisie. Even voor de “andere mensen” onder u die nog nooit een ggz instelling van binnen hebben gezien, of nog nooit geestelijke gezondheidszorg nodig hebben gehad een mini college Herstelvisie voor beginners: De herstelvisie is uitgedacht door een Amerikaanse doctor en in Nederland groot gemaakt door de nieuwe ggz beweging. We hebben ook een soort van goeroe. Hij heet Jim. Een heel wijs man en daarom vertel ik hier niet teveel over hem, want wij willen hem wel voor onszelf houden.

De herstelvisie

De herstelvisie zegt dat je na een slechte periode of episode, jij als psychisch uitgedaagde, je niet moet richten op genezing van je psychische kwaal, maar op je herstel om te komen tot een situatie waarin jij het maximale uit jezelf kan halen. Dat is bij een psychische kwaal vaak ook het maximaal haalbare.

Je zou nu kunnen denken: Goh, wat leuk dat de Staat dat ook omarmt.

Maar zo bedoel ik het niet. De jeugdzorg in Nederland, en dan vooral die voor de meest kwetsbare en moeilijkst te helpen kinderen, is ziek. Ernstig ziek. De diagnose is nog niet helemaal 100% zeker, maar men vermoed het zeer ernstige Over De Schutting Geflikkerderitis. Kortweg ODSG genoemd. ODSG is een kwaal die je kan oplopen als iemand jou zo bij de gemeenten over de schutting flikkert, zo bij hun op het bordje, meestal samengaand met een flinke budgetkorting danwel efficiency effect verrekeningen. Dat is hoe je ODSG kunt oplopen. En dat is ook precies wat er is gebeurd. Met de AWBZ WLZ en WMO, en al die andere afkortingen.

En ze hadden nog zo gewaarschuwd..

Jeugdzorg experts hadden de Staat der Nederlanden nog zo gewaarschuwd. Want de staat zei dat ze de jeugdzorg hadden ingeënt tegen ODSG, maar die experts hadden nog zo gezegd dat deze inenting helemaal niet zo goed werkt, en bracht alle argumenten in waarom de jeugdzorg ernstig ziek zou kunnen worden als het ODSG zou oplopen. Want de gemeenten lukte het niet om de jeugdzorg dezelfde standaard zorgverlening te laten leveren tegen veel minder geld en daardoor veel minder mensen. Mensen die de politiek volgen herkennen de VVD-ers hand meteen: Een hoop bombarie over een majeure ingreep verhullen dat het eigenlijk een ordinaire bezuinigingsmaatregel is.

Maar ja, beter ten hele gedwaald als ten halve gekeerd.

Dat moet vadertje staat gedacht hebben. Je herkent meteen de lacherige en nochalante manier van werken van onze premier in de modus operandi. En gezegend zijn de onwetende, want als jouw brein 70 onschuldige burgerdoden een paar jaar na dato al geheel uit jouw systeem weet te verwijderen, dan gaat dit ziekbed van de jeugdzorg der aller kwetsbaarsten jouw ook niet echt hinderen. Even lachen en weer doorgaan.

Maar het kon zo niet verder en nou moet ie naar een kliniek voor staats-taken die niet helemaal goed zijn.

En dus grijpt de staat nu naar een rigoureus middel. Want zo kan het niet verder zo beseft men, ik gok omdat er claims en rechtzaken dreigen. En dus ligt jeugdzorg op intensive care. Welke deel weten we nog niet, en ook niet of nu het juiste deel van de jeugdzorg intensieve zorg vd staat krijgt.

In gewoon Nederlands

De staat haalt dus noodgedwongen zorgtaken terug die ze eerst op nonchalante Mark Rutte style, bij de gemeenten over de schutting hebben gegooid. Maar wederom roepen de experts moord en brand. Want onduidelijk is wat ze precies terughalen en wat de gevolgen zullen zijn. Wederom kondigt men majeur ingrijpen aan zonder duidelijk te zijn wat men nu precies wil.

Eigen schuld dikke bult, en weer bij de kwetsbaarsten van onze maatschappij

Participatiewet, jeugdzorg, WSW, WMO, ggz, ik kan blijven opnoemen. Jullie, want ik niet, hebben die gezellige Mark Rutte in je hart gesloten en houden hem nu al drie kabinetten in het zadel. Zouden jullie niet eens op links gaan stemmen volgende keer? Want rechts staat niet alleen synoniem voor graaien, maar ook voor naaien. De kwetsbaarste groepen lijden het meest onder een rechts kabinet. Of je nou gepensioneerd bent of licht verstandelijk beperkt, geestelijk gehandicapt of arbeidsbeperkt, je kringspier rekt maximaal onder dit bewind. En het enige wat je kan doen is krom gaan staan en hopen dat het niet heel zeer gaat doen.

En hoe gek het ook klinkt: het went vanzelf…

Dat genaaid worden bedoel ik. En hier spreekt jarenlange ervaring. Maar wat leveren we aan de maatschappij af als we de jeugdzorg niet weten te managen? En waarom lijkt het wel alsof die breed lachende grote leider van ons alleen de allerkwetsbaarsten pakt? Miljonairs allemaal 5% meer belasting laten betalen, lost heel veel geldproblemen op.

Maar terug naar de herstelvisie

Want ze rekenen in Den Haag niet genezing van de jeugdzorg. Zoveel is duidelijk. Want dan was er wel een duidelijke aanpak gepresenteerd. Nu gaan ze wel ingrijpen. Maar meer als het maximale halen binnen het bestaande budget zal het wel niet worden. Over stikstof gesproken.

Als VN ambassadeur mag je het niet hardop zeggen

Want dat zou het statuur van het instituut en mijn ere functie schaden. Maar…. godvergeetdekerkgangersinhoogmadeniet…

Stefan Vlaminckx

Bezorgd burger.

Hoe verharding angstig maakt.

Inmiddels 3 jaar kennen we elkaar. Hij benaderde mij met de vraag hem ook een nieuwe start te geven. Samen zijn we begonnen met werken aan zijn nieuwe leven. Dat is nog altijd vol in uitvoering, dat werk. Toen we kennismaakte ging hij van gedwongen opname naar gedwongen opname. Nu gaat hij van een vrijwillige opname via toch weer een gedwongen opname, richting een periode van relatieve rust en tevredenheid, naar een periode van onrust die totnutoe, steeds eindigt in een opname. Ik zie echter enorme vooruitgang. Want zijn onrustige periodes verlopen almaar minder heftig, hij is benaderbaarder tijdens zijn mindere momenten en hij begint inzichten te omarmen waar je drie jaar geleden nog om werd weggehoond. Hier noem ik hem Alex.

Alex is een typisch voorbeeld van wat ik steeds vaker ervaar:

Mensen die de verharding in de maatschappij steeds dichterbij en heftiger gaan ervaren. Wij, mensen die behandeld worden of werden door een ggz instelling, hebben, althans velen van ons, in meer of mindere mate te maken met een gevoel van onbehagen. Een gevoel van onrust en angst. Het gevoel dat wij worden weggezet. En de rest van de maatschappij waartoe ook wij behoren, gaat er in het openbaar steeds vaker met gestrekt been in. Commentaren op social media, gedeelde berichten en geposte meningen, steeds vaker zit er een harde boodschap in: Mijn groep, mijn mening en mijn onderbuik zijn mijn waarheid. En alles wat daar niet bij past moet worden aangepakt. Opgeruimd of afgeschreven. Oja, en uiteraard terug naar zijn eigen land.

Ook onze elite is allang niet meer verlicht.

Ze brengen het in bedektere termen, maar polarisatie trekt stemmen en oneliners aandacht in de media. Een soort mix van oordeel en veroordeel, gemengd met een haast onbegrensde assertiviteit. Lekker veilig vanachter het nagenoeg anonieme scherm of schermpje dat we de ganse dag voor onze snuffert houden.

Alex trekt dat bijna niet

Je zou hem hooggevoelig kunnen noemen. Maar ik draai het liever om. De maatschappij wordt almaar laaggevoeliger. Mijn stokpaardje in dit geval is de wet verplichte ggz die 1 januari ingaat. Mijn meest recente jeugdzorgervaring is er ook een voorbeeld van. Een gezinsvoogd krijgt zijn advies niet doorgevoerd bij de kinderrechter, en dus saboteert hij de uitvoering van de afgegeven beschikking dusdanig dat het ernstige schade toebrengt aan het kind in dat dossier. Zonder met zijn ogen te knipperen. Ik stond erbij en keek erna. Want er iets aan doen is nagenoeg onmogelijk.

En Alex? Die beklaagde zich maar weer eens bij mij.

Want waar eindigt dit? Onze regering wil dat we het steeds meer met zijn allen doen. Zelfredzaamheid en meer buurtkracht en saamhorigheid. Want we vergrijzen en daarom moeten we meer naar elkaar omkijken. Maar hoe dan, als we ons oordeel klaar hebben en alleen onze eigen waarheid dé waarheid is. De enige die echt nog oog hebben voor de noden van anderen, zijn zij die zelf behoefte hebben aan zorg. En daar heeft Alex een punt.

Ik vind het vooral een feest

Dat hij met zulke inzichten komt aandragen. Het geeft mij hoop dat zijn herstel steeds bestendiger wordt. En dat zal nodig zijn ook, gezien de trieste familie omstandigheden waarvoor hij is komen te staan. Maar antwoord op zijn prangende vraag waar dit gaat eindigen heb ik ook niet. Ja, zelf proberen het anders te doen.

Stefan Vlaminckx

Jeugdzorg met geldzorg

Vandaag op LinkedIn was de jeugdzorg met geldzorgen trending. Een jeugdzorginfarct dreigt. Toen vadertje Staat het hele sociale domein, alle AWBZ alsmede alle WLZ bij de gemeente over de schutting kieperde, heeft men meteen ook een kwart van het budget weggesneden. Efficiency was het toverwoord. Nou heb ik een hels respect voor de wijze waarop gemeenten het totnutoe hebben gedaan, maar 25% efficiency terwijl de zorg eerst door de ene en toen door de andere ambtenaar werd geregeld, daar heb ik nooit in geloofd

Vijf voor twaalf

Zo heet het vlak voor zo’n jeugdzorginfarct, vijf voor twaalf. Want meer cliënten, zwaardere of complexere zorg want de lokale zorgcowboys hebben natuurlijk eerst de krenten uit de pap gegeten, gesjoemeld of gefraudeerd. Daarnaast heeft men geen hogere vergoeding per cliënt ontvangen, en toen gingen ook nog de lonen omhoog. Welja, het moet ook niet heel veel gekker worden. Je zou bijna denken dat het zorgverlener pesten is. Maar dat zie ik toch anders.

Want wat dacht jij van de toename van het aantal cliënten?

Mijn generatie, de so 70’s show generatie, geboren tussen 1970 en 1980, bleken ineens ook niet meer voor hun kinderen te kunnen zorgen. Dat komt omdat onze ouders natuurlijk allemaal rare hippies zijn geweest, in de sixtees. Blowen, vrije seks en alles love and peace, Dan gaat met ferme hand opvoeden ook niet meer. En dat heeft blijkbaar doorgewerkt want de toename van het aantal cliënten is de laatste jaren, aldus het journaal, nogal explosief gestegen. Kijk en ouders van mijn leeftijd hebben kinderen midden in de puberteit tot midden twintig. En die kun je ook niet opvoeden, want die zitten de hele dag op insta, YouTube of kik. Geen wonder, die toename dus. Want de jongere kinderen zijn helemaal verrot. Die worden elke dag met de auto naar school gebracht, obesitasje met een lunch, drankje, oplader en accu pack op de rug, en neusjes allemaal richting het schermpje voor ze.

Of zou er iets anders aan de hand zijn?

Ja maar wat dan Stefan! Vertel het ons! Desnoods betalen we bij! Nou, ik heb zo mijn eigen theorie over de jeugdzorgcrisis. En die luidt als volgt; Toen ik klein was had je in elke klas wel een of twee rasechte druktemakertjes. Dat ging van het type stuiterbal, die niet stil kon blijven zitten, lekker fanatiek meedeed met gym en op de voetbalclub al bijna in de A1 stond vanwege zijn tomeloze energie en razende snelheid, tot het type klassenterrorist die de energie van de stuiterbal combineerde met een vechtlust waar Badr en Rico samen nog wit van waren weggetrokken. Maar die verdween meestal bij de eerste zwangerschap in groep 3 richting speciaal onderwijs. En de stuiterbal? Tsja, hij zat al op voetbal en af en toe stuurde de leraar hem weg voor een klusje om ff wat rust in de groep terug te brengen, en dat was dat. Zijn stuiterbal-zijn was een gegeven punt. In die tijd speelde drukke kinderen veel en lang buiten en ze zaten ook allemaal op voetbal. In 1988 zijn ze daar nog Europees kampioen mee geworden, dus dat was best goed opgelost zo.

Steef, we hangen aan je lippen. En toen? En toen?

Toen kregen wij dus kinderen. En onze eerste fout: we zijn er mee gestopt om ze te slaan. En dan bedoel ik niet ze in een of meer gerichte klappen bewusteloos de hoek in slaan, want dat was de reden dat we er ook daadwerkelijk een wet over hebben gemaakt. Kinderen sla je niet. Nee, ik bedoel de good old corrigerende tik, of het op de juiste toon en volume dreigen ze bewusteloos de hoek in te slaan. Dat ging niet meer sinds de wet was ingevoerd. Want acuut werden ze op school twee dingen wijzer: je ouders mogen je niet slaan. En je moet met je ouders onderhandelen als je iets wil.

En dat waren wij al snel helemaal zat.

En wat hebben we toen gedaan? Wij zijn dat lerarenkorps eens op hun punten gaan wijzen. Want hoezo kon ons oogappeltje niet naar het vwo? Dat maakt de rechter wel uit. En als ons oogappeltje last had van de stuiterbal naast haar, dan kon zij zich natuurlijk nooit concentreren op haar toekomst als Einsteintia, de kleindochter die de grote Einstein nooit gekregen heeft. En dus was de stuiterbal een probleem. En moesten de ouders van stuiterbal komen. En deed voetbal er niet meer toe. Harddrugs moest erin. Nou, en daar heeft de geestelijke gezondheidszorg toen heel snel ADHD voor uitgevonden en speed van een kekke naam voorzien, en vóila Ritalin was een feit.

En toen ging het daarna allemaal erg snel.

Want niet alleen jouw oogappeltje had last. Nee nee. Ook de kinderen die gewoonweg niet hoger weten te scoren als ondergemiddeld hadden een smoesje nodig waarom het na de cito toets toch geen atheneum ging worden. En dus werd elke dwarse scheet als snel een diagnose, stoornis of aangeboren afwijking. En zo liep de jeugdzorg helemaal vol met nieuwe klanten de afgelopen jaren. Want ons zal het niet gebeuren dat ons wondertje te horen krijgt dat ie de capaciteiten niet heeft. Het arme schaap heeft ook al geen ruggengraat en steeds slechtere ogen…

Begint het al te dagen, lieve kijkbuiskinderen?

Juistem! Labeltjes plakken, niet meer buitenspelen, prestatiemaatschappij. En prop die berg met stront nu nog maar eens terug in het paard. Dat gaat ‘m niet meer worden. Wat wel? Slaan in ieder geval ook niet. Blijft buitenspelen over. Gewoon wifi uit, mobieltjes tabletjes en laptops inleveren. Dit is een bal, dat spul heet modder, en die kleine bruine moorkoppen op jullie voetbalveldje kun je niet eten, maar helpen wel, mits tactisch ingezet, bij het maken van een goeie sliding. Succes!! Zes uur eten!

Ik dank u hartelijk voor uw aandacht!

Stefan Vlaminckx

Wat doet de politie goed?

https://www.ad.nl/rotterdam/heftige-beelden-van-aanhouding-gaan-viraal-politie-geeft-uitleg~a2b52edd/

In bovenstaande video, gepubliceerd op AD.nl, kunnen we meekijken bij de aanhouding van een “verwarde” man. In dit geval iemand met een forse psychose.

Verontwaardiging

Het publiek dat de vechtpartij, waarbij zelfs politiehonden worden ingezet, reageert fel en verontwaardigd. Zij hebben dan ook de twee uur (!) durende poging meneer opgenomen te krijgen, niet meegekregen.

Freefight

Ook het feit dat het hier een meneer betreft die een freefight niet uit de weg hoeft te gaan, ontgaat de omstanders. Ieder ander zakt willoos in elkaar als hij/zij getaserd wordt, maar ook dat was bij deze meneer mislukt.

Nuance

Bovenstaande nuance dien je wel mee te nemen in je oordeel of het hier gepast of ongepast politieingrijpen betreft. Overduidelijk was meneer een gevaar voor zichzelf of zijn omgeving, anders had zijn eigen familie niet om ingrijpen gevraagd.

Viral

De beelden zijn inmiddels viral gegaan op social media. En. Uiteraard heeft heel Nederland er zijn mening over klaar. Ik als voorvechter van mensenrechten voor mensen met een handicap of chronisch psychisch lijden, heb die mening ook. En als je alleen naar de beelden kijkt, kan je denken dat hier iemand vreselijk onrecht wordt aangedaan. Onderzoek leerde mij al snel iets heel anders.

Wees dus voorzichtig met oordelen

Wees daarom voorzichtig met het (be) oordelen over/van een situatie op basis van beperkte informatie. Want, dat zie je in dit geval ook maar weer eens, wat op social media te zien is, heeft vaak weinig van doen met objectieve en genuanceerde berichtgeving.

Mening

Ik heb geen mening over het handelen van de politie in dit geval. Dat hoeft ook niet omdat evaluatie binnen het team en het korps van deze agenten nog moet plaatsvinden en daar zal waarschijnlijk weer van geleerd worden. Wel schat ik voorzichtig in dat er, ondanks de beeldvorming, hier geen sprake is geweest van ongeoorloofd geweld tegen een burger. Maar nogmaals, daar ga ik niet over. En u ook niet.

Wijs man

Een wijs man, en Officier van Justitie in het arrondissement midden Nederland, leerde mij ooit het volgende, en dat zal ik nooit meer vergeten:

In dit land maken wij bepaalde mensen verantwoordelijk voor bepaalde zaken. Dat gaat soms fout, en soms zelfs heel erg fout. Maar daar heb je je als burger bij neer te leggen, omdat anders de maatschappij niet kan functioneren.”

Stefan Vlaminckx

Congres Multiprobleemgezinnen

https://www.zorgwelzijn.nl/congressen/multiprobleemgezinnen/#ref-stefanvlaminckx
Dinsdag 11 februari 2020, Stefan Vlaminckx spreekt.

Op dinsdag 11 februari 2020 zal ik op het congres Multiprobleemgezinnen in Ede, drie kwartier spreken en vragen beantwoorden over het opgroeien in een multiprobleemgezin, en wat de gevolgen zijn als je door alles en iedereen feitelijk over het hoofd gezien wordt.

Leerzaam, schokkend en nog altijd actueel.

Ik ga proberen de aanwezigen middels een reis door mijn jeugd, via mijn pad van herstel, meenemen naar een toekomst waarin dit niet meer voor hoeft te komen.