Jeugdzorg ervaringen die je liever niet deelt…

Zoals u wellicht weet, kom ik graag spreken bij uw evenement, symposium of andersoortige bijeenkomst, als ik u iets kan leren door mijn ervaringen met u te delen. En dan heb ik het niet alleen over de ervaringen uit mijn eigen jeugd, maar ook ervaringen opgedaan in de afgelopen jaren, als hulpverlener voor, meestal, (een van) de ouders. Maar omdat ik u niet heel binnenkort ga treffen op zo’n bijeenkomst, ga ik u vandaag middels dit blog proberen iets bij te brengen. Want dat is wel nodig, althans dat vind ik.

Overtuigd van eigen gelijk

Want wat doet u als u als uitvoerend gezinsvoogd een kind onder OTS moet begeleiden en de rechter velt een vonnis, waarin u zich niet alleen niet kunt vinden, maar ook nog eens afwijkt van uw advies aan de rechter, omdat de rechter de relatie tussen ouder en kind zo belangrijk vindt dat zij een omgangsregeling uitspreekt, en ook zo snel mogelijk uitbreiding van de uren omgang wil zien? Dit terwijl u een veel geleidelijker traject heeft uitgedacht en dat samen met een collega organisatie had willen uitvoeren. Wat doet u dan? Gaat u netjes uitvoering geven aan het gestelde in de beschikking, of blijft u, overtuigd van eigen gelijk, koste wat het kost, uw eigen naad naaien?

Mijn ervaring zegt dat u niet zomaar uitvoering geeft aan iets waar u zich niet in kunt vinden.

En u zult wellicht zeggen dat dat ook logisch is, omdat u nou eenmaal bent opgeleid en aangesteld om het beste voor het betreffende kind te realiseren. En als de rechter dan lijnrecht ingaat tegen hetgeen u voorstaat dan is dat niet zomaar te billijken. Tot zover geen discussie, dat is een logisch gevolg van uw bevlogenheid en vakkennis gecombineerd met uw ervaring.

Maar in de casus waar ik het hier over heb, kon de hulpverlener het niet opbrengen zijn eigen gelijk te negeren.

En dat heeft geresulteerd in ernstige schade aan het kind, en een hele serie klachten. Klachten van de ouder, de begeleider van de omgangsregeling en het weer beëindigen van de omgangsregeling op dubieuze gronden. Want de informatie waar de rechter over kon beschikken gaf geen realistisch beeld van de daadwerkelijke situatie. Daarom heeft de betreffende ouder dan ook beroep aangetekend tegen de laatste uitspraak van de rechter, maar dat is wat de gezinsvoogd eigenlijk had moeten doen na het uitspreken van de hem onwelgevallige beschikking.

Maar de gezinsvoogd bleef gewoon doorgaan met zijn eigen plan erdoor te drukken

“Omdat ik dat kan doen”, zo liet hij een van de ouders weten. En alsof hij niet in de jeugdzorg werkte, probeerde hij op alle mogelijke manieren zijn zin er maar door te drijven. Niet het kind stond op de eerste plaats. Zijn gelijk en gekrenkte ego helaas wel. En daar komt de te leren les langzaamaan in zicht.

Want als professional heb je tools genoeg, je te verzetten tegen een uitspraak van de rechter.

Bijvoorbeeld hoger beroep aantekenen en de volgende rechter nog maar eens proberen te overtuigen op basis van jouw valide argumenten. Maar tot die tijd dient u zich wel neer te leggen bij wat het is, en ruimhartig medewerking te verlenen aan de op dat moment geldende uitspraak van de rechter. Want dat is wat er van een professional verwacht mag worden.

Nu draait het uit op een groot drama.

Want kind ziet ouder niet, jeugdzorgmedewerker moet zich komen verantwoorden bij de beroepsvereniging, en er moet een nieuwe gezinsvoogd worden aangesteld. Allemaal onnodig als er gewoon was meegewerkt.

En dat probeer ik u duidelijk te maken..

Maak gebruik van de middelen die u tot uw beschikking heeft om een uitspraak van de rechter te laten corrigeren als u dat nodig acht. Maar ga niet op eigen houtje een beschikking negeren. Want dan stelt u het belang van het kind niet meer voorop, maar wel uw eigen gelijk. En die inspanningen en energie kunt u beter stoppen in het uitvoeren van een gerechtelijke uitspraak en het nog beter optuigen van uw verweer ertegen. Want ouders worden alsmaar weerbaarder en zullen misstanden als deze steeds vaker in een klacht aan de kaak stellen. Zeker als ze hun kind in elkaar zien storten, zoals in dit voorbeeld.

Tot slot

Heb ik er zelf ook lang over gedaan om mijn kalmte te leren bewaren als er iets voorviel dat ik moeilijk kon billijken. Toch heb ik geleerd dat geduld beter werkt als drammen. En ik hoop u ook!

Althans, dat vind ik.

Binnen 14 dagen…

Binnen 14 dagen was het alweer raak! Nog geen twee weken waren we onderweg in het nieuwe jaar, en dus gestart met de WVGGZ, of het was al zover: Cliënt belt dat ie gedwongen opgenomen is. En dat dat onder valse voorwendselen is gegaan. Zogenaamd was hij te zien op videobeelden tijdens het slopen van een auto en het ingooien van ruiten. Een buurtcoördinator van de betreffende zorgverlener had hem herkend. En dus werd hij “op de telex gezet” wat zoveel betekent als gesignaleerd gezet bij de politie, zodat, zodra de medewerkers van Taxi Snor hem ergens zien, hij meteen wordt aangehouden en naar de HIC van de zorgverlener wordt gebracht.

En zo geschiedde…

En dan begint al snel mijn telefoon te rammelen. Cliënt compleet over de emmer. Want hij had het niet gedaan, en alweer werd hem onrecht aangedaan door alweer dezelfde zorgverlener, waar hij niet vanaf kan omdat ze in zijn woonplaats monopolist zijn. Dat de behandelrelatie al vier jaar stuk is, doet er niet toe. Hij staat onder machtiging, en dus ben je geheel overgeleverd aan de, nu ook weer, doodenge grillen van je zorgverlener. En mijn cliënt mag psychisch kwetsbaar heten, maar dit trekt weer zo’n wissel op hem, dat ze hem ook geen herstel gunnen. En dat is niet het eerste wat ik meemaak met deze zorgverlener. Ik zou er een boekje over open kunnen doen, en dat ga ik ook doen. Tegenover onderzoeksjournalisten van Follow the Money. Samen met nog veel meer zorgcowboys bagger.

Toen zijn advocaat mede namens mij ging aandringen de betreffende video te willen zien, kwam er een mededeling..

Van de “geruchten” die er gingen over cliënt, was niks van waar gebleken. Ja ze zeiden het echt. Eerst was het met 100% zekerheid te zeggen dat het cliënt was die op de video hooligan voor beginners in de praktijk aan het brengen was. Cliënt vroeg zich af of dit niet wederrechtelijke vrijheidsberoving was. Ik snapte zijn redenering. Zelf gok ik erop dat ze daar vast wel weer een uitvlucht voor hebben. Wat ik vooral stuitend vind is de absolute nonchalance waarmee ze dit cliënt menen te mogen aandoen.

Ook de houding van de rechter in zaken met psychisch kwetsbare mensen, is op zijn minst vooringenomen te noemen.

Want nooit zal een rechter eens kritisch kijken naar de inbreng van de psychiater. Ooit heb ik samen met deze cliënt een hele berg gegevens, video’s, en feiten verzameld en in een website gepresenteerd, om de rechtbank eens voor te lichten over de laatste nieuwe inzichten op het gebied van het ziektebeeld van client. In die periode was hij een halfjaar niet bij de zorgverlener geweest. Dus was de opdracht aan zijn advocaat dat in te dienen en mij als degene die cliënt dagelijks had gesproken, mede op te roepen om mijn zegje te kunnen doen. Beide zijn niet gebeurd. Ze heeft de stukken niet ingediend en mij niet op laten roepen. Vervolgens liegt de behandelaar het zo bij elkaar, dat het lijkt alsof er een gewone behandelrelatie bestaat en zij zich een gedegen oordeel konden vormen aangaande de toestand van cliënt. En zo keurt de slager niet alleen zijn eigen vlees.. Hij bepaalt ook zelf de kwaliteiten waaraan het vlees moet voldoen.

WVGGZ maakt dat er niet beter op.

Want op het moment dat je als burger in beeld komt bij de gemeente als zijnde iemand die wellicht gedwongen behandeling nodig heeft, dan wordt die beoordeling geheel overgelaten aan de GGZ die daarna ook moet gaan behandelen. Dat werkt frauduleus handelen in de hand. Dat zie je wel weer bij de zelfregulering die accountants zichzelf hadden opgelegd. Bij controle bleek in 60% van de gevallen iets niet te kloppen. Kijk, en als jou financiering onder druk staat, dan is elke patiënt er een. En dus komt zo’n GGZ medewerker niet beoordelen of er behandeld moet worden. Maar wel wat er behandeld gaat worden. En dat was precies niet de bedoeling.

Althans, dat vind ik…

Nikkie laat zien dat het mag.

Nikkie de Jager, of Nikkie tutorials zoals de influencer in make up en mode op social media heet, heeft vandaag laten zien dat het mag: Jezelf zijn. Ook liet zij weten dat er mensen zijn die, omdat jij er het verder niet over had, menen dat je chantabel of afpersbaar bent als je niet van de daken schreeuwt een transgender te zijn. Dit terwijl het juist zo leuk is als transgender dat iedereen je ziet als van het geslacht dat jij altijd had willen zijn. Want is ze een mooie vrouw of wa? Maar jaloezie en afgunst triggerde iemand te dreigen met openbaarmaking van haar “grote geheim”. Dit terwijl er een heel ander geheim vandaag geopenbaard is: Dat ze nog veel harder heeft gewerkt om te komen waar ze nu is, als dat wij al dachten.

En dat verdient diep respect.

En ik begreep dat ze dat ook volop krijgt in de vorm van bergen positieve reacties. En terecht. Want ga er maar aanstaan, van geslacht wisselen. Daar komt zoveel bij kijken, en het leidt je door zoveel ups en downs, dat dat alleen een reden zou kunnen zijn er niet aan te beginnen. Maar je moet als je leeft in de wetenschap dat je in een verkeerd lichaam zit.

Gelukwensen

Ik wens haar dan ook bergen hervonden geluk, na deze coming out en de chantagepoging. Ook wens ik haar een honkbalknuppel en vijf minuten alleen met de dader. Want koppen verbouwen, daar verdiend ze al een aardige boterham mee. En verbouwen met een honkbalknuppel, is een mooie aanvulling op haar vakkennis.

U, mijn lezers, wens ik voor 2020 dezelfde passie voor je werk als Nikkie

Of als mij. Want dat hebben we gemeen, we doen het vanuit passie. En ik weet dat dat voor velen van u niet het geval is. De meeste mensen werken omdat het moet van de hypotheekbank, en in een functie die past bij het ooit behaalde diploma. Maar doe je dat waar je gepassioneerd van kan worden, dan ga je dat in alles merken. Het kost minder energie, het levert meer op en je blijft erbij lachen. Houd je nog tijd over ook.

Ik houd het hierbij

Want een goed voorbeeld doet vanzelf goed volgen. En daar is er weer een van bijgekomen vandaag.

Althans, dat vind ik.

Een ongelukkige week

Aart Staartjes is zwaar gewond geraakt, doordat een automobilist hem zo uit zijn scootmobiel knalde. Wederom is er een complete airliner verongelukt, dit keer omdat Iraans luchtdoelgeschut het toestel uit de lucht knalde. En ik was niet de enige die het opgevallen was dat Angela de Jong nogal in het nieuws was. Het regende de laatste dagen berichten, ingezonden brieven en columns over de nr 1 tv recensent van Nederland. Daar kom ik als laatste in deze column op terug, want dat wordt het lichtpuntje van dit verder niet zo vrolijke verhaal.

Want alweer? Hoe dan?

De hele wereld wist van de rel tussen Iran en Trumposetië. Ook was er nog maar een paar uur daarvoor door Iran een vergeldingsactie geplaatst. Toch was Teheran airport gewoon open. En toen het toestel bomvol studenten en andere voornamelijk Iraniërs en Canadezen linksaf sloeg richting volgende bestemming, schrok dat ene luitenantje dat dit weekend voor het eerst het luchtdoelgeschut mocht bedienen, zo erg dat ie meteen inkomend wapentuig meldde maar helaas geen gehoor kreeg. En toen moest ie zelf beslissen… En niemand had hem verteld dat alles dat van achteren kwam, en linksaf zou draaien, precies boven zijn werkplek, het burgerluchtvaart verkeer was dat gewoon van Allah Akbar Airport kwam nabij Teheran. En uiteraard leef ik mee met alle nabestaanden, ook die van MH 17, die dit weekend herbeleven dat het een lieve lust is. Maar ik moet toch ook even aan dat luitenantje denken. Die zijn opperbevelhebber hoort zeggen dat ėėn man een onvergeeflijke fout heeft gemaakt. En de rest van zijn hoogstwaarschijnlijk korte leven doorbrengt in de wetenschap dat hij honderden families in het verdriet heeft gestort.

Maar onderschat ook de ellende niet van de chauffeur die Aart Staartjes aanreed.

Die moet nou thuis uit gaan leggen dat ie meneer Aart op sterven na dood heeft gereden. Ga er maar aan staan. Er vanuit gaande dat ie kleine fans thuis heeft zitten, heeft de man een zware gang te gaan. Sommige dingen wil je je kinderen gewoon besparen. Luchtdoel-raket-ongelukken bijvoorbeeld. Maar ook meneer Aart ongelukken..

Om nog maar een knal aan te halen..

Ook wil je je kind zware verwondingen besparen omdat ie 12 dagen na nieuwjaar een vuurwerkbom laat knallen. Kijk, en wij waren vroeger geen haar beter. Maar de knallers van toen waren niet zwaar genoeg om als oorlogstuig te dienen, en wij waren er na nieuwjaar wel klaar mee. Want je wilde ook weer een keer af van die enorme piep in je oren. En mijn moeder wist altijd precies wanneer wij weer klandestien liepen te stoken en binnen een dag wie het aan ons verkocht. En tussen kerst en nieuwjaar kneep ze een oogje toe. Maar tussen Sinterklaas en kerst en na 1 januari moest je het niet wagen met vuurwerk te gooien. Want dan zwaaide er wat. En ik weet, je mag ze niet meer slaan. Maar wel dreigen om hun PlayStation X-Box of mobiel op te blazen met hun eigen vuurwerk. Of een daad te stellen, en het gewoon te doen. Volgend jaar gegarandeerd een rustige nieuwjaar. Wedden?

En dan nu, Angela.

Mijn vorige blog is uitstekend gelezen. Een klein recordaantal lezers wilde alles weten over de kont van Angela. En deze week koos werkgever AD in het redactioneel commentaar voor een frontaal tegenoffensief. Een linkse directe gevolgd door een uppercut en afgemaakt met een ware Rico Verhoeven style ram op de muil van alle liegende azijnpissers. Want wat denk je? Nul euro. Dat krijgt mijn favo tv columniste betaald per tv optreden. Zit al in haar salaris van AD. En nog een feitje: Als ze ergens zit, dan is dat als uithangbord van de werkgever. En in goed overleg met de werkgever. Jawel. Zelf was ze nog even op radio 1. En al dat gezeik over haar noemt zij business as usual. Kijk, my kind of girl!

Concluderend

Voor teveel mensen was het een ongelukkige week. Met teveel knallen zover na nieuwjaar. Maar ook die weken horen erbij. Ik hoop heel chauvinistisch dat de MH 17 nabestaanden weer snel hun rust terugvinden. En luchtruimen voortaan dichtgaan zodra er een conflict begint.

Althans dat vind ik.

De te dikke reet van Angela de Jong

Sinds, pakweg, een jaar is er een nieuw fenomeen op mijn televisie radar verschenen. Je kent het wel, ineens was het er. je weet niet wanneer het precies kwam, maar het hoort er meteen bij. O ja, en is niet meer weg te denken van je radar.

Er zijn vriendenkringen, die zo’n vriend in hun midden hebben.

Waarvan je ook niet meer weet wie hem ooit meebracht. Nou, voor mij is dat tv columniste van AD.nl Angela de Jong. Plotseling dook ze op in mijn tv wereldje. Zat ze aan tafel bij DWDD. Sindsdien is zij een van de bekendste Nederlander geworden. Toevallig of niet, als ze het ook maar waagt ergens op tv te verschijnen, dan zie ik het. Wordt er over haar geschreven dan lees ik het. Vraag me niet hoe het komt, want het is nou niet bepaald zo dat ik er speciaal moeite voor doe.

Nou is ze, vanwege haar eigenlijke baan, ook wel erg veel in het nieuws verschenen het laatste jaar.

Ze schrijft namelijk 5x per week een recensie over iets op tv. Daarbij benoemd ze haarfijn de pret- en pijnpunten van hetgeen ze recenseert. Gewoon, nuchter, to the point en kritisch. Dat weet ik omdat ik, nadat ik haar dus her en der met tv kijken was tegengekomen, klandestien het AD ben gaan uitpluizen opzoek naar de bron van alle commotie rondom haar persoontje. Want dat was er in ruime mate de laatste tijd. Met name haar eigen optredens op tv worden her en der breed uitgemeten en beoordeeld/veroordeeld.

En de meningen vallen uiteen in je haat haar, of je bent een fan van haar.

De meeste mediacritici verguisen haar, omdat ze op tv gerust even wil komen uitleggen waarom ze vind wat ze vindt of schreef wat ze schreef. Eva Jinek had haar afgelopen vrijdag nog aan haar nieuwe tafel. En diezelfde avond was het commentaar niet van de lucht. Slim van Jinek, ‘s-lands nummer 1 tv criticus uit te nodigen, want schrijf dan nog maar eens een kritische column.. Dat ging zo door tot vandaag, dinsdag. Angela was te vaak zelf op tv, ze schrijft complete televisieprogramma’s van het scherm, met een lichte fetish voor het elimineren van haperende talkshows. Als ze iets negatiefs schrijft, dan is ze de bitch die programma’s moedwillig de grond in schrijft, maar waagt ze het twee keer iets positiefs te schrijven over een programma, dan zal ze door het betreffende programma wel worden uitgenodigd voor een schnabbel. Want dat ze zich voor optredens laat betalen, deugt natuurlijk ook al niet. En sinds afgelopen vrijdag, en dat bevestigde ze zelf ook in haar column van gisteren, weten we dat ze ook nog een te dikke reet heeft.. Martijn Koning kwam zijn slecht ontvangen oudejaarsconference goed praten bij Jinek en maakte van de gelegenheid gebruik Angela’s goed gevulde derrière te becommentariëren.

Wat ik niet begrijp, is de ophef rondom mevrouw de Jong.

Wat mijzelf betreft; Ik ga haar steeds leuker vinden. Niet bepaald dom, scherp met haar pen, maar zonder vilein te worden en ik kan me meeste tijd nog vinden in haar analyses ook. Een heerlijk nuchter wijf en net een echt mens. Die wil je als tijdelijke buuf bij het kamperen. Wordt zeker gezellig. Maar goed, da’s mijn persoonlijke mening. En die kont is wat mij betreft alleen maar een pré. Maar voor heel veel media hotemetoten, Twitter baggeraars en televisie failures is zij zowat satan zelf. En nogmaals, daar begrijp ik helemaal niks van. Want om haar optreden bij Jinek nog maar eens aan te halen, daar zat ze vorig jaar in de eerste uitzending van het jaar ook. En het jaar daarvoor volgens mij ook. Om samen met Jinek het komende televisiejaar te bespreken. Dat is namelijk een expertise van haar. Om diezelfde reden nodigde ze ex voetballers of trainers uit als ze het over voetbal wil hebben, en Sander van der Wulp als het over politiek moet gaan. En het snijd nog hout ook, wat Angela de Jong weet in te brengen. Want zegt zij dat jouw favoriete programma het volgende seizoen niet gaat halen, dan begin maar vast met afscheid nemen hoor, want die zie je nooit meer terug.

En schnabbelen doet tout bekend Nederland.

Zolang ze onder de Peter R de V-norm blijft, zie ik het probleem niet. En programmamakers vragen haar, en niet andersom. Dan nog over wat ze schrijft: Eens schreef zij een kritisch stukje over onze nationale natte scheet Gordon, Goor voor vrienden, en het commentaar, vooral van Goor zelf, was niet van de lucht. Die fittie leiden ertoe dat het zijne keizerlijke doorluchtigheid Matthijs van Nieuwkerk behaagde beide eenvoudige burgers te ontbieden te zijner paleis teneinde aan de hoftafel van zijne doorluchtigheid, eens flink te kunnen discussiëren met de venijnige penvriendin en de natte scheet. Mevrouw de Jong zat er. Klaar om haar ongezouten kritiek op Goor te verdedigen. Maar de natte scheet belde op het laatste moment af. Kijk en dan ben je gewoon een wijf met ballen. En met grotere ballen als die van Goor.

Nou, en dat mag ik wel.

Want waar praten we nu eigenlijk over? Een fucking tv recensent. Een columniste met een scherp oog voor wat het Nederlandse publiek wel of niet wenst te consumeren qua tv. En haar column zit nog in het premium aanbod van het AD ook. Dus, tenzij je dat klandestien weet te ontwijken zoals ik, wordt haar column echt niet door elke tv kijker gelezen, en zij niet geheiligd als ‘s-lands tv goddess.

Mijn conclusie is simpel..

Al die vileine mediamannetjes, twitterbaggeraars en overige criticasters van mijn favo tv columniste vinden eigenlijk dat ze groot gelijk heeft, maar omdat falen geen optie is, dat nooit kunnen toegeven. En zeker niet aan een vrouw, zo lijkt het. Want wat dat betreft is er in dit land de afgelopen 40 jaar helemaal niks veranderd. Een vrouw met autoriteit, het blijft moeilijk voor de haantjes in het hok.

Althans dat vind ik.

Tot de volgende maar weer.

Hoe misbruik je de wet Damocles, Voor eigen gewin? Een handleiding.

Artikel 13b van de Opiumwet, wordt ook wel liefkozend de wet Damocles genoemd. Dit naar het zwaard van Damocles, na het hieronder beschreven verhaal uit de Griekse oudheid.

Damocles

(Citaat komt uit Wikipedia) “Damocles (Grieks: Δαμοκλῆς, Damoklē̂s), letterlijk “Roem van de Mensen”, was in de Griekse Oudheid een hoveling van Dionysius de Oudere, tiran van Syracuse. Hij was een vleier die tegen Dionysius zei hoe jaloers iedereen wel op hem was. Dionysius bood hem daarop op een dag een banket aan in zijn paleis. Eerst vond Damocles het fijn om in die weelde te leven, tot hij merkte dat er boven zijn hoofd door Dionysius een zwaard aan een paardenhaar was gehangen om het gevaar te laten zien waardoor iemand, die gelukkig of machtig is, voortdurend wordt bedreigd. Onmiddellijk verloor Damocles de wil om in voortdurende weelde te leven.

De wet Damocles

Artikel 13b geeft iedere gemeente in Nederland de vrijheid om middels bestuurlijk ingrijpen, drugshandel aan te pakken en te voorkomen. Daartoe hebben de gemeenten in Nederland een handleiding opgesteld hoe te handelen bij een verdenking of het vaststellen van drugshandel.

De dagelijkse praktijk in het uitvoeren van de wet Damocles

In de dagelijkse praktijk wijken nogal wat gemeenten af van wat de wet beoogd heeft, en hetgeen stond beschreven in de begeleidende brief van de regering. Want beoogd werd weliswaar dat de gemeenten de nodige middelen in handen kregen om de “war on drugs” te kunnen voeren, maar ook werd bedoeld dat er immer met maatwerkoplossingen gewerkt diende te worden, eerst een waarschuwing diende te worden gegeven, indien er al dan niet terecht drughandel werd vermoed. Wel waren de criteria om handel te kunnen vermoeden, zeer scherp geformuleerd, namelijk het bezit van meer als 0,5 gram harddrugs, 1 XTC pil of meer als 1 gram softdrugs. Immers, je mag legaal 5 gram softdrugs per keer aanschaffen in een koffieshop. En komt het zover dat de politie komt vragen om jouw woning te mogen controleren, en wordt er ook maar een halve kruimel meer gevonden, dan gaat je woning onherroepelijk dicht. Voor drie maanden. Dat betekent einde huurcontract of hypotheek. Huis weg, weggezet als drugsdealer, maatschappelijke positie naar de knoppen. En met dank aan Ridiouan Taghi, met nog meer onderbouwing als voorheen, zo vinden de dames en heren ambtenaren en gezagsdragers.

Maar stel je nou toch eens voor….

  • Jij bent mijn buurman en we hebben onderling een langlopend conflict.
  • Ik ben je ex en we zijn net uit elkaar en dat zit mij nog erg dwars.
  • Jij bent mijn baas, die ene ambtenaar die de vergunning van mijn dakkapel afwees, een vervelende leraar van mijn school, of een klasgenoot waar ik een grondige hekel aan heb.

Dan is het voor mij een appeltje eitje om jou ook zo’n Damocles maatregel aan te smeren. En nu denk jij: Ha Vlaminckx, maar dat vecht ik dan wel eventjes aan bij de gemeente en de rechter en dan komt het zeker goed, want bewijs hebben ze niet… Dan zeg ik jou: Fout! De gemeente mag bij het aantreffen van meer als bovengenoemde hoeveelheden, ervan uitgaan dat je een dealer bent en daarvoor elke maatregel op bestuurlijk niveau voor opleggen die men goeddunkt. Niks wordt er inhoudelijk getoetst, niet door de gemeente en niet door de rechter. En hoe kan het dan dat er bij jou überhaupt wat te vinden is, en weet de politie ook precies waar ze moeten zoeken? Omdat ik als jouw rancuneuze medeburger dat bij jouw heb binnengebracht en heb verstopt. En dat niet alleen. Geheel anoniem heb ik desnoods in vereniging met anderen, getipt via meld misdaad anoniem dat jij het spul verkocht aan minderjarigen waaronder mijn kind, die ik ermee betrapte.

En als je het dan geloofwaardig in elkaar steekt

Dan heb je als jouw tegenstander in deze, een leuk pakketje samengesteld. Namelijk een digitaal weegschaaltje van een euro of tien uit China, meerdere handelseenheden drugs, uiteraard wat contant geld, en dit alles netjes opgeborgen in een klein doosje en weggestopt in een klein hoekje zodat je het niet meteen ziet liggen, en waar jij als slachtoffer ook niet dagelijks kijkt. En dan denkt u wellicht dat handelseenheden drugs niet zomaar aan te komen zijn, maar dan heeft u het ontzettend mis. Want stel ik wil u als wietdealer neerzetten, dan zijn drie kleine zakjes wiet van een euro of zeven per stuk, zo gehaald bij een coffeeshop. Samen met een goedkoop digitaal weegschaaltje, vaak niet groter als een bankpas, en met nog een paar tientjes “wisselgeld”, om het geloofwaardiger te maken, kan de hele stunt voor rond de zes tientjes aan onkosten uitgevoerd worden. Met een smoesje praat je jezelf bij je buurman binnen, of dat laat je doen door een ander, en verstopt het samengestelde plastic of blikken doosje netjes ergens onopvallend. Maakt het alleen maar geloofwaardiger.

En op een dag verschijnt er ineens politie aan jouw deur met het verzoek jouw woning te mogen controleren op de aanwezigheid van drugs.

Daar hoeft je niet aan mee te werken, en ik adviseer je ook zeer nadrukkelijk, daar ook niet aan mee te werken ook, want een zogenaamde machtiging tot binnentreden, ook wel een huiszoekingsbevel, genoemd zullen ze niet bij zich hebben. Maar ze mogen in het kader van hun functie liegen dat ze barsten, en dus met allerlei dreigementen komen in een poging jou te bewegen mee te werken. En jij als onschuldige en verder niets vermoedende brave burger, gaat dan denken dat je medewerking verlenen, jouw onschuld zal bewijzen, dit terwijl het tegendeel dan waar zal blijken te zijn. En zijn ze eenmaal binnen, dan is het gelukt, en stort in minder als een halfjaar heel jouw leven, zoals je dat ooit kende, als een kaartenhuis in elkaar. Weg huis, baan, echtgenoot of echtgenote, en vrienden- en kennissenkring. Want niemand die daarna in de krant gelezen heeft wat er is gevonden, zal jou nog geloven, steunen of willen helpen. En wij hebben de macht om zo majeur in iemands leven in te grijpen, uit handen gegeven aan wat ambtenaren. En geen rechter die hun werk nog inhoudelijk wil toetsen. Nee mevrouw / meneer, bestuurlijke vrijheid heet dat.

Maar ook als je niet een oor wordt aangenaaid

Kan het je overkomen. Want weet jij zeker wat er allemaal wel of niet aanwezig is op de kamer van jouw puber? Wellicht hebben ze met wat vrienden gelapt om wiet te gaan halen, en ineens ook veel gehaald. Want hoe meer geld je geeft, des te goedkoper je het meekrijgt. Want het is net de gewone economie, die drugshandel. Het zal dan wel ergens droog bewaard moeten worden.. Wellicht verdiend uw hardwerkende student in de dop er een leuk zakcentje mee bij. Daar komt u pas achter als het te laat is.. En zo zijn er 1001 scenario’s te bedenken hoe het iedere brave burger kan overkomen. Inclusief met kwade opzet. Geen toetsing door een rechter. Geen enkele bewijslast noodzakelijk. Het moet voorhanden zijn. Meer niet.

Werk maken van toetsing.

Nadat het mij is overkomen in 2016, en feitelijk drie jaar na dato nog steeds overkomt, want ik ondervindt op dagelijkse basis nog steeds de gevolgen van de mij opgelegde maatregel. Terwijl bezit door het openbaar ministerie als onbewezen is geseponeerd en dat wat mij verweten werd op drijfzand bleek gebaseerd. Puur rancune van mijn ex. Dat was alles. En in de politierapportage lees je de ingekomen anonieme tips terug en wat er was gevonden. Een hoeveelheid die je op straat was afgenomen zonder verdere vervolging. De twee verklaringen dat het niet van mij was, en mijn gemotiveerde weerlegging van alle aan mij verweten feiten ontbraken geheel in de rapportage van de betreffende wijkagent. En dat mag. Op ambtseed. Wordt nog als zoete koek gevreten door gemeente en rechtbank ook. Want weglaten is geen liegen. Bij ons thuis noemde ze je dan een nsb-er. In deze maatschappij en tijd heet dat een gedegen stukje politiewerk.

Dus gaan we maar weer.. Allemaal op kosten van de Staat der Nederlanden en mijn gemeente.

Herhuisvestingskosten, herinrichtingskosten, kosten voor opvang, begeleiding en medische zorg. En in mijn geval maal twee, is wat u via de belastingen bijdraagt aan dit hele verhaal. Want iedereen moet wonen. En kunnen zitten. TV kunnen kijken en slapen en koken. Dus dank jullie wel allemaal. Ik zal er een mooie bank met bijpassend interieur voor gaan uitzoeken, hopelijk binnen niet al te lange tijd. Uiteraard houdt ik u op de hoogte.

Fijne feestdagen en een fantastisch 2020!

Gevecht van de eeuw

Afgelopen zaterdagavond, Gelredome Arnhem, het gevecht van de eeuw in het zwaargewicht kickboksen. De titanen: Rico Verhoeven en Badr Hari.

Rico 9 keer ongeslagen. Badr de runner up with a attitude.

Dit gevecht was de rematch van een gevecht, ik meen in 2016, waar destijds Badr bij geblesseerd raakte, en na een aantal ronde moest opgeven. Het was een weinig enerverende wedstrijd geweest, met een hoop bla bla in de media vooraf. Rico ging er vol zelfvertrouwen in, en Badr liet weinig zien dat inspireerde. Al met al was het niet veel.

Daar leek het deze keer weer naartoe te gaan.

Want de aankondiging per persconferentie verliep verbaal agressief, net als de eerste wedstrijd. En heel veel meer als we gaan elkaar slopen kwam er niet uit. Toch was dit, ondanks dezelfde afloop, een heel andere wedstrijd. Het begon de dag ervoor al bij de weging der titanen. Gemoedelijk lieten de heren zich wegen. En na de staredown kon er zowaar een omhelzing vanaf. Ook het wedstrijdverloop was totaal anders. Rico was nerveus. Badr beter in balans. Dit resulteerde tijdens de eerste paar rondes al in twee keer acht tellen wegens een knockdown van Badr op Rico. Op punten stond Badr dus al flink voor, toen “het” gebeurde. Badr haalt aan en plaatst een draaikick en die eindigde op het betonnen lichaam van Rico, althans het leek wel beton. Hij raakte, ik meen, zijn been en Badr schreeuwde moest gaan zitten, einde wedstrijd. Enkel- of in ieder geval een been blessure.

Toch toonde beide sporters zich ware gentlemen.

Oprecht bezorgd ging Rico naast Badr zitten om hem te steunen. Ook bedankte en prezen de heren elkaar uitgebreid op social media. Ook werd het voornemen elkaar nogeens te treffen, uitgesproken. De sportiviteit en het wederzijds respect droop eraf.

En waarom dat mijn column haalt?

Omdat ik, zo vlak voor de kerst, graag iets positiefs breng, en ik mijn mening, vooral gevoed door de negatieve pers rondom Badr van de afgelopen jaren, toch heb moeten bijstellen, over met name Badr. Hij maakte niet af maar wel waar afgelopen zaterdag. Hij was in topvorm, technisch de sterkere bokser, en alleen het betonnen lichaam van Rico redde Rico. Anders was ie ronde twee blijven liggen. Het deed me aan Rocky denken. Het is een positieve noot in deze donkere dagen voor kerst. Echt sportmanship, een sportief voorbeeld van hoe het ook kan. En het is weer eens wat anders als al dat gezeik en gezeur van de laatste maanden, in politiek, media en ja, zelfs in mijn privéleven.

Ik wens jullie dan ook:

Een goede, gezegend en vooral vrolijke kerst. En een 2020 om in te lijsten, nooit meer te vergeten en met dat gouden randje, dat iedereen graag ziet.

Tot volgend jaar!

Vertrouwensbreuk met zorgverlener, is geen argument voor de rechter

Als er één ding is dat je snel leert, als je bij de ggz behandeling ondergaat is dat, indien er geen vertrouwen is tussen jou en je zorgverlener, je snel een andere zorgverlener moet zoeken. Dit geldt ook voor thuisbegeleiding. Als je geen vertrouwen hebt in je begeleider, dan houdt het op. Er kan dan simpelweg geen goede begeleiding gegeven worden.

Verplichte zorgverlener

In 2017 is mij definitief een maatregel opgelegd in het kader van de wet Damocles. Woning drie maanden gesloten want een kleine hoeveelheid drugs gevonden. Die niet van mij waren, maar ook dat deed er niet toe. Net zo goed als dat het onderzoek naar drugshandel nooit wat heeft opgeleverd. Onder bestuurlijke vrijheid mocht dat allemaal. Ik werd in die tijd begeleid door Verdihuis extra muraal. Vrijwillig op basis van een PGB en zoals ik me al jaren laat begeleiden. Verdihuis is in Oss een van de ketenpartners. En destijds zei de rechter dat de ketenpartners hadden geklaagd, wat achteraf niet waar bleek te zijn. Lang verhaal kort, dat bleef aan mij knagen totdat een insider mij meldde dat ze er wel van geweten moeten hebben dat er problemen speelde rondom mijn adres. Daardoor verloor ik mijn vertrouwen in Verdihuis als zorgverlener. Logisch toch? Zij hadden mij moeten behoeden voor deze ellende ipv mij in de ellende te storten om niks. Echter, ik woonde toen op basis van een tijdelijk huurcontract in een woning van Brabant Wonen. En die hadden als eis gesteld dat ik verplicht begeleid zou worden door Verdihuis. Toen dat niet meer ging heb ik daar de verhuurder van op de hoogte gesteld en meteen een, naar nu blijkt, betere zorgverlener voor aangezocht. Verdihuis heeft ook medewerking verleend door de zorg snel over te dragen. Pas vier weken na mijn eerste melding reageerde verhuurder Brabant Wonen negatief. Contractbreuk en ik had het nog met voorbedachte rade gedaan ook.

Lang verhaal kort…

Verhuurder wilde op basis van die wissel mij als huurder wippen en ik wilde dat de rechter mijn noodzaak om te wisselen van zorgverlener zou erkennen en mij dus zou steunen in mijn argumentatie over het vertrouwen in zorgverlening. Daar hebben we pas geleden een rechtszaak over gevoerd en donderdag was er de uitspraak, die ik gisteren ontving. Verloren, over drie maanden moet ik hier weg zijn.

Nergens op ingegaan

Want de rechtbank heeft mijn argumenten niet eens genoemd in de uitspraak en dus blijkbaar niet in haar overweging meegenomen. Ik wijt dat aan het feit dat zij ter zitting zei dat ze van mijn dossier had geleerd dat psychisch kwetsbaar zijn, en intelligentie niets met elkaar te maken hebben. Ook dat dat opzich weleens lastig kon zijn. En dat verklaart ook een hoop over waarom de ter zitting door mij aangedragen argumenten, niet in de uitspraak zijn terug te vinden, terwijl ze voor iedere ggz-er een soort van wetmatigheid vormen. Geen vertrouwen geen nut tot samenwerking.

En dus sta ik op straat.

Als psychiatrisch patiënt met een hoop woede over het geheel van onrecht wat mij is aangedaan en niks te verliezen. Je zou er bang van worden. En nou gaat het de gemeente weer veel geld kosten. Kosten voor maatschappelijke opvang, herhuisvestingskosten en begeleiding om dit alles van me af te kunnen praten. Inboedel, inrichting en aankleding, allemaal op kosten van de maatschappij. Want werken om het zelf bij elkaar te verdienen, waarmee ik juist een goede aanvang had gemaakt dit jaar, het staat allemaal op losse schroeven. Let wel, voor het in mijn woning aanwezig zijn van een hoeveelheid drugs die, als je er op straat mee gepakt wordt, alleen maar wordt afgepakt zonder enige boete of vervolging.

En dat dat kan, het wil er bij mij niet in.

Bij de wetgever ook niet, want die had duidelijk aangegeven dat dit soort zaken de eerste keer met een waarschuwing moeten worden afgedaan. Maar daar mag onder bestuurlijke vrijheid van worden afgeweken. En daar wordt intensief en vrolijk gebruik van gemaakt. Niet alleen in Oss, maar het is wel een van de koplopers huisuitzettingen. En wat wil men toch bereiken met al dit repressieve beleid? Mij een lesje leren? Ik heb maar 1 lesje geleerd van dit alles: de rechtsstaat is in verval. Want zonder inhoudelijk toetsen door een rechter mag een ambtenaar van de gemeente jou maatschappelijk irrelevant proberen te maken. En een verhuurder jou uit je huis zetten als jij kiest voor goede en nuttige zorg ipv slechte nutteloze zorg.

Valsheid in geschrifte

Nou heeft het opperhoofd extra muraal van voornoemde zorgverlener ook nog valsheid in geschrifte gepleegd in een verklaring die voor de rechtbank het pleidooi van de verhuurder ondersteunde. Ja dat leest u goed. Omdat ik het vertrouwen opzegde schreef de chef een uiterst giftige brief over mijn persoon aan de rechtbank. Dat geeft Verdihuis in de afhandeling van mijn klacht daarover ook toe. Tenminste totnutoe mijn beklag over de giftige toon. Uiteraard achtte men valsheid in geschrifte niet bewezen. Maar daarom heb ik de gifbrief gelegd langs de rapportages van de thuisbegeleidster en dan blijken er leugens na leugens in de brief te staan. En aangezien die geschreven was om niet mij, maar de tegenpartij ter dienste te zijn, er valselijk wordt verklaard, voldoet de brief aan de definitie valsheid in geschrifte. En dat soort mensen noemen zich zorgverlener. Een rancuneus stuk rot vreten is het. Althans, zo zie ik dat. 17 december vernemen we het oordeel van Verdihuis klachtenafhandeling. 20 december hebben we een gesprek. Daarna hoogstwaarschijnlijk door naar een regionale commissie en, wederom, naar de rechter. Want enige compensatie lijkt me wel op zijn plaats.

Dit is het nieuwe Nederland.

En denk vooral niet dat dit u niet kan overkomen. Daar komt u wel achter als de politie u bezoekt omdat ze uw puberzoon van drugshandel verdenken. Of u, omdat een jarenlange burenruzie in uw nadeel wordt beslecht door uw rancuneuze buurman met enige fantasie. Want u eraan naaien in het kader van de wet Damocles is een appeltje eitje. Ik zal daar in een volgend blog u de handleiding van laten zien. En dan gaat ie koopwoning gewoon in de gedwongen verkoop, wordt u als drugsdealer aangemerkt. En bent u uw huis, maatschappelijke positie en hoogstwaarschijnlijk baan, vriendenkring en relatie kwijt. En met een beetje pech krijgt u er een flinke schuld bij. Geen grapje.

Althans, dat vind ik.

WVGGZ, een rampenfilm in slow motion

1 januari gaat de nieuwe WVGGZ in. De Wet Verplichte Geestelijke GezondheidsZorg is het antwoord van deze regering op personen met verward gedrag en om de onderbuik van Nederland te voeden, mede na de moord op Anne Faber.

En daar heb je fout 1 te pakken

Want de melding bij de politie van een persoon met verward of onbegrepen gedrag wordt weggeschreven onder een code, ik dacht de E33 code. De meerderheid van de gevallen onder die code blijken echter helemaal niet van psychiatrisch patiënten te komen. Nee, eerder van mensen onder invloed, demente ouderen en feestende pillenslikkers. En dat zijn dus niet de mensen waar deze wet voor bedoeld is. Wat wel veel gedacht wordt.

Bezuinigen

Deze wet ziet erop toe dat meer en beter ambulant kan worden behandeld met dwang. Dat betekent thuis, of achter de voordeur, zoals men dat ook wel pleegt te noemen. Het betekent kortweg minder klinische opnames en dat is dus om te kunnen bezuinigen op het aantal bedden in de klinieken van de ggz.

Meer invloed

Ook wil de wet meer ruimte bieden aan familie of andere betrokkenen om hun invloed te doen gelden. Nou, daar hebben we de voorbeelden van gezien. Zowel Els Borst als de slachtoffers in Den Haag en Limburg kunnen er niet meer over meepraten, hoe goed er nu al geluisterd wordt als familie aandringt op hulp voor hun familielid. Ook de vader van Michael Panhuis, dader in de zaak Anne Faber had al ruim voor de moord aangegeven dat hij het niet goed vond dat zijn zoon vrij zou komen omdat “ie het weer gaat doen”. Ik zie dan ook niet in hoe de invloed van de betrokkenen zou moeten gaan toenemen.

Eigen plan

Van de patiënt zelf wordt verwacht dat hij of zij zelf op papier zet hoe hij/zij behandeld wil worden wanneer dwang of drang nodig mocht blijken. Aan de mensen die voor het eerst in zo’n situatie terechtgekomen zijn is niks geregeld. Evenals voor de mensen met weinig of geen familie. Die lijken helemaal aan de goden overgeleverd. En met de ervaringen die ik heb opgedaan met zorg met dwang, voorspelt dat weinig goeds. Zelf ben ik nooit met dwang behandeld, maar ik sta wel mensen bij die wel met een machtiging zijn opgenomen, en ik begrijp niet dat dat op die manier kan en mag. Want in alle gevallen voegt de opname niets toe aan het welzijn van cliënt nadat de medicatie eenmaal werkt. En dat is meestal binnen 24 tot 48 uur het geval. Dan mogen ze ook weer van de afdeling af. Een zelfs 12 uur per dag, zonder enig toezicht of controle. En dat mag bij hem dan ook nog eens maanden en maanden duren. Tegen een vergoeding van €180.000,- per jaar. De duurste bed and breakfast ter wereld.

Kortom,

Ik zie geen verbetering, eerder een verdere beperking van mensen- en burgerrechten. En dit allemaal omdat de maatschappij het eist. U hebt het dus gedaan. Maar dat komt omdat u zojuist hierboven pas voor het eerst gehoord hebt wat de E33 melding nu eigenlijk behelst. Ook dat de meeste meldingen onder die code niks met de psychiatrie te maken hebben. Laat ik er, omdat u het bent, er nog een doen: Ook deze nieuwe wet gaat u en uw kinderen niet beschermen tegen types als Michael Panhuis of die gozer die Els Borst vermoordde. Sterker, de kans dat zulke misdrijven onder de nieuwe wet toenemen is er niet een om uit te sluiten. Want het moet allemaal steeds meer ambulant. Dus zelfs als een psychiater eens wat beter wil observeren en onderzoeken zit hij of zij vast aan het nieuwe adagium van zelfredzaamheid en ambulant behandelen.

Zelfregie

En dan nog het punt van de zelfregie. Zelfregie, het dus zelf regie hebben over jouw leven is een van de speerpunten in de nieuwe wet WVGGZ. Maar wat als je als patiënt ellende voelt aankomen en jij als zelfregisseur de beslissing hebt genomen dat opname voor jou nu het beste is? Wordt je dan meteen ook opgenomen? Nee, natuurlijk niet. Dan krijg je in het beste geval extra of aanvullende medicatie en met een beetje geluk een gesprek met een spv-er. En geen kwaad woord over de spv-er. Maar zelfs die zit klem tussen jouw belangen en het streven van de staat geld te besparen op de zorgkosten. En dan is zelfregie een leuke term. Maar meer ook niet.

Zoek het zelf maar uit

Is dus niet hetzelfde als zelfregie. Het zelfredzaamheidsstreven van deze liberale regering lijkt een mooi streven. Want dan hoeft u niet te betalen voor de ellende van een ander. Maar dat stukje solidariteit kunt u maar beter wel blijven opbrengen hoor! Want het betekent ook dat u voor uw oude moeder, of nog erger, uw schoonmoeder moet gaan zorgen als zij dat niet meer zelf kan. En dan kunt u uw carrière verder wel vergeten. Of skiën met de kerst. U heeft zover kunnen komen omdat wij in deze maatschappij altijd een beetje zorg voor elkaar hadden geregeld, mocht die nodig zijn. En dan vooral zorg waar uw familie, bekenden of vrienden verder niks voor hoefde te doen. Nu moet u dadelijk uw vrienden bellen als u hulp nodig heeft. En dan zult u zien: Als er dan 1 vriend of vriendin de bereidheid toont u daadwerkelijk te helpen, dan is het veel. Want Doe maar en later ook Herman Brood riepen het 30 jaar geleden: Als je wint heb je vrienden. En deze nieuwe wet WVGGZ kent mijn inziens geen winnaars. Uitsluitend verliezers.

Althans dat vind ik

Wet Damocles als speeltje voor gemeenten

Op Nu.nl verscheen laatst een bericht over de wet Damocles, Artikel 13b Opiumwet, waarin de burgemeester bevoegdheden worden toebedeeld, om drugshandel tegen te gaan. En wat mij al was opgevallen, werd in dat bericht bevestigd: Wederom waren het aantal gesloten woningen toegenomen, en ook stond er vermeld dat het uitgangspunt van de wet, steeds verder uit beeld verdwijnt.

Waarschuwing

Want waar de wet ervan uitgaat dat er altijd eerst gewaarschuwd wordt, alvorens een pand te sluiten wegens drugshandel, is de praktijk anders. Om aan de buurt een waarschuwing af te geven of om te laten zien hoe voortvarend een gemeente de zogenaamde drugsoverlast aanpakt, gaat men eigenlijk zo’n beetje overal voortaan direct over tot sluiting van een pand. Dus niks waarschuwen. Nul maatwerk afspraken om de betreffende bewoner op zijn schreden terug te laten keren, niks.

En sluiting betekent huis kwijt.

Want, je verhuurder mag zonder tussenkomst van de rechter jouw je huur opzeggen, je hypotheekverstrekker je hypotheek. Voor huurders betekent dat in ieder geval 5 jaar geen nieuwe woning van dezelfde verhuurder. Voor eigenaren betekent het de verkoop van je huis per opbod. Lees: tegen hooguit 80% van de werkelijke waarde. 5 gram softdrugs, 0,5 gram harddrugs. Dat zijn de grenzen waar je onder moet blijven. Anders mag de burgemeester ervan uitgaan dat je drugs dealt. Let op: Dat hoeft dus niet bewezen te worden. Aantreffen is genoeg.

Zonder huiszoekingsbevel

En als ze komen om dat bij jou te controleren, dan heeft de politie geen huiszoekingsbevel bij zich. Puur op bluf, dreigementen en overtuigingskracht praat men zich een weg naar binnen. Mijn advies: werk nooit mee. Als ze echt wat hadden, waren ze wel met een machtiging om binnen te treden gekomen. En laat maar dreigen en dood en verderf prediken als je niet meewerkt. Als jouw kind iets op zijn kamer heeft verstopt waar jij niet van weet, dan sta je met je hele gezin op straat, en dan zeg maar dag met je handje tegen je maatschappelijke positie, je huwelijk en je baan.

Naar de rechter heeft weinig tot geen zin.

Waar je namelijk tegen vecht is een bestuurlijke maatregel. En die wordt inhoudelijk niet getoetst. Allemaal bestuurlijke vrijheid. Nou, en dan moet je van hele goede huize komen wil een rechter jou niet uit je huis laten zetten. Ik heb heel veel vertrouwen in de rechtsstaat verloren sinds een ambtenaar op het gemeentehuis zo majeur in iemands leven mag ingrijpen, zonder enige inhoudelijke toetsing door een rechter.

En je zult toch echt weer aan woonruimte geholpen moeten worden.

Want zo is het ook. Ervan uitgaand dat je door de sluiting in de daklozenopvang terecht komt, dan is alles erop gericht jou zo snel mogelijk weer te laten wonen. En kwetsbare mensen, en die worden ook het vaakst getroffen door deze maatregel, dienen nog met voorrang te worden behandeld ook.

Kortom, bakken met geld erdoorheen smijten, alleen maar om drie maanden een bordje op te kunnen hangen..

Met daarop: Drugspand gesloten. Tussen de 60 en 120.000 euro per geval zijn de kosten die het met zich meebrengt. Afhankelijk van de gezinssamenstelling en de achterliggende problematiek, is dat grofweg wat u als belastingbetaler daarvoor afdraagt. Ik vind het een verrekt duur betaald bordje. En ook het statement dat gemeenten ermee willen maken is toch ook tweeledig: Wij pakken drugs aan is het ene deel van het statement. Wij hebben schijt aan wat het u als belastingbetaler kost, het andere deel.

En de argumentatie is ook niet erg solide

Pand moest dicht want: De loop moet eruit. De buurt moet een signaal krijgen. Zo ook de onderwereld. En uiteraard moet de voormalig bewoner een tik op zijn vingers krijgen. En dat mag dus wat kosten. En daar gaat de ambtenarij ook ver in omdat voor elkaar te krijgen. Ik ken verschillende dossiers die aan alle kanten rammelen. En het feit dat er flink afgeweken wordt door niet eerst te waarschuwen maar meteen het zwaard daadwerkelijk te laten vallen, zegt eigenlijk al genoeg.

Het is een gedrocht dat alleen maar heel veel kapot maakt.

Want laten we wel wezen, de meerderheid van de sluitingen is het gevolg van een aangetroffen wietkwekerij. En je moet wel ergens instabiel zijn wil je in deze tijd nog beginnen aan het kweken van wiet thuis. Ik durf dan ook de bewering wel aan dat 90% of meer van de sluitingen kwetsbare mensen treft. En geen enkele burgemeester kan mij ervan overtuigen dat dit de georganiseerde misdaad ook maar enigszins verminderd. Het doet niks anders als individuele kwetsbare mensen keihard pakken.

Maar zoals men met de psychisch kwetsbare mensen omgaat, zo gaat men ook om met de mensen verdacht van drugshandel.

Namelijk redelijk rigoureus, de onderbuik volgend van weldenkend Nederland. Niet dat die er verstand van hebben, maar voor de beeldvorming is het goed genoeg. Kijk, en als men echte slagen wil maken, zullen ze veel meer van het soort acties moeten ondernemen zoals de afgelopen dagen hier in Oss, waar na lang onderzoek, drie dagen huiszoeking is gedaan bij de “Godfather” en zijn familie. Want ook die grote schakel is vervangbaar. Jarenlang zwalkend beleid los je niet op op straatniveau. Daar heb je veel hoog opgeleide politiemedewerkers, heel veel middelen en doortastende vasthoudendheid bij nodig. En niet een gemeente met geldingsdrang. Althans dat vind ik.

Stefan Vlaminckx