Hoe verharding angstig maakt.

Inmiddels 3 jaar kennen we elkaar. Hij benaderde mij met de vraag hem ook een nieuwe start te geven. Samen zijn we begonnen met werken aan zijn nieuwe leven. Dat is nog altijd vol in uitvoering, dat werk. Toen we kennismaakte ging hij van gedwongen opname naar gedwongen opname. Nu gaat hij van een vrijwillige opname via toch weer een gedwongen opname, richting een periode van relatieve rust en tevredenheid, naar een periode van onrust die totnutoe, steeds eindigt in een opname. Ik zie echter enorme vooruitgang. Want zijn onrustige periodes verlopen almaar minder heftig, hij is benaderbaarder tijdens zijn mindere momenten en hij begint inzichten te omarmen waar je drie jaar geleden nog om werd weggehoond. Hier noem ik hem Alex.

Alex is een typisch voorbeeld van wat ik steeds vaker ervaar:

Mensen die de verharding in de maatschappij steeds dichterbij en heftiger gaan ervaren. Wij, mensen die behandeld worden of werden door een ggz instelling, hebben, althans velen van ons, in meer of mindere mate te maken met een gevoel van onbehagen. Een gevoel van onrust en angst. Het gevoel dat wij worden weggezet. En de rest van de maatschappij waartoe ook wij behoren, gaat er in het openbaar steeds vaker met gestrekt been in. Commentaren op social media, gedeelde berichten en geposte meningen, steeds vaker zit er een harde boodschap in: Mijn groep, mijn mening en mijn onderbuik zijn mijn waarheid. En alles wat daar niet bij past moet worden aangepakt. Opgeruimd of afgeschreven. Oja, en uiteraard terug naar zijn eigen land.

Ook onze elite is allang niet meer verlicht.

Ze brengen het in bedektere termen, maar polarisatie trekt stemmen en oneliners aandacht in de media. Een soort mix van oordeel en veroordeel, gemengd met een haast onbegrensde assertiviteit. Lekker veilig vanachter het nagenoeg anonieme scherm of schermpje dat we de ganse dag voor onze snuffert houden.

Alex trekt dat bijna niet

Je zou hem hooggevoelig kunnen noemen. Maar ik draai het liever om. De maatschappij wordt almaar laaggevoeliger. Mijn stokpaardje in dit geval is de wet verplichte ggz die 1 januari ingaat. Mijn meest recente jeugdzorgervaring is er ook een voorbeeld van. Een gezinsvoogd krijgt zijn advies niet doorgevoerd bij de kinderrechter, en dus saboteert hij de uitvoering van de afgegeven beschikking dusdanig dat het ernstige schade toebrengt aan het kind in dat dossier. Zonder met zijn ogen te knipperen. Ik stond erbij en keek erna. Want er iets aan doen is nagenoeg onmogelijk.

En Alex? Die beklaagde zich maar weer eens bij mij.

Want waar eindigt dit? Onze regering wil dat we het steeds meer met zijn allen doen. Zelfredzaamheid en meer buurtkracht en saamhorigheid. Want we vergrijzen en daarom moeten we meer naar elkaar omkijken. Maar hoe dan, als we ons oordeel klaar hebben en alleen onze eigen waarheid dé waarheid is. De enige die echt nog oog hebben voor de noden van anderen, zijn zij die zelf behoefte hebben aan zorg. En daar heeft Alex een punt.

Ik vind het vooral een feest

Dat hij met zulke inzichten komt aandragen. Het geeft mij hoop dat zijn herstel steeds bestendiger wordt. En dat zal nodig zijn ook, gezien de trieste familie omstandigheden waarvoor hij is komen te staan. Maar antwoord op zijn prangende vraag waar dit gaat eindigen heb ik ook niet. Ja, zelf proberen het anders te doen.

Stefan Vlaminckx

Jeugdzorg met geldzorg

Vandaag op LinkedIn was de jeugdzorg met geldzorgen trending. Een jeugdzorginfarct dreigt. Toen vadertje Staat het hele sociale domein, alle AWBZ alsmede alle WLZ bij de gemeente over de schutting kieperde, heeft men meteen ook een kwart van het budget weggesneden. Efficiency was het toverwoord. Nou heb ik een hels respect voor de wijze waarop gemeenten het totnutoe hebben gedaan, maar 25% efficiency terwijl de zorg eerst door de ene en toen door de andere ambtenaar werd geregeld, daar heb ik nooit in geloofd

Vijf voor twaalf

Zo heet het vlak voor zo’n jeugdzorginfarct, vijf voor twaalf. Want meer cliënten, zwaardere of complexere zorg want de lokale zorgcowboys hebben natuurlijk eerst de krenten uit de pap gegeten, gesjoemeld of gefraudeerd. Daarnaast heeft men geen hogere vergoeding per cliënt ontvangen, en toen gingen ook nog de lonen omhoog. Welja, het moet ook niet heel veel gekker worden. Je zou bijna denken dat het zorgverlener pesten is. Maar dat zie ik toch anders.

Want wat dacht jij van de toename van het aantal cliënten?

Mijn generatie, de so 70’s show generatie, geboren tussen 1970 en 1980, bleken ineens ook niet meer voor hun kinderen te kunnen zorgen. Dat komt omdat onze ouders natuurlijk allemaal rare hippies zijn geweest, in de sixtees. Blowen, vrije seks en alles love and peace, Dan gaat met ferme hand opvoeden ook niet meer. En dat heeft blijkbaar doorgewerkt want de toename van het aantal cliënten is de laatste jaren, aldus het journaal, nogal explosief gestegen. Kijk en ouders van mijn leeftijd hebben kinderen midden in de puberteit tot midden twintig. En die kun je ook niet opvoeden, want die zitten de hele dag op insta, YouTube of kik. Geen wonder, die toename dus. Want de jongere kinderen zijn helemaal verrot. Die worden elke dag met de auto naar school gebracht, obesitasje met een lunch, drankje, oplader en accu pack op de rug, en neusjes allemaal richting het schermpje voor ze.

Of zou er iets anders aan de hand zijn?

Ja maar wat dan Stefan! Vertel het ons! Desnoods betalen we bij! Nou, ik heb zo mijn eigen theorie over de jeugdzorgcrisis. En die luidt als volgt; Toen ik klein was had je in elke klas wel een of twee rasechte druktemakertjes. Dat ging van het type stuiterbal, die niet stil kon blijven zitten, lekker fanatiek meedeed met gym en op de voetbalclub al bijna in de A1 stond vanwege zijn tomeloze energie en razende snelheid, tot het type klassenterrorist die de energie van de stuiterbal combineerde met een vechtlust waar Badr en Rico samen nog wit van waren weggetrokken. Maar die verdween meestal bij de eerste zwangerschap in groep 3 richting speciaal onderwijs. En de stuiterbal? Tsja, hij zat al op voetbal en af en toe stuurde de leraar hem weg voor een klusje om ff wat rust in de groep terug te brengen, en dat was dat. Zijn stuiterbal-zijn was een gegeven punt. In die tijd speelde drukke kinderen veel en lang buiten en ze zaten ook allemaal op voetbal. In 1988 zijn ze daar nog Europees kampioen mee geworden, dus dat was best goed opgelost zo.

Steef, we hangen aan je lippen. En toen? En toen?

Toen kregen wij dus kinderen. En onze eerste fout: we zijn er mee gestopt om ze te slaan. En dan bedoel ik niet ze in een of meer gerichte klappen bewusteloos de hoek in slaan, want dat was de reden dat we er ook daadwerkelijk een wet over hebben gemaakt. Kinderen sla je niet. Nee, ik bedoel de good old corrigerende tik, of het op de juiste toon en volume dreigen ze bewusteloos de hoek in te slaan. Dat ging niet meer sinds de wet was ingevoerd. Want acuut werden ze op school twee dingen wijzer: je ouders mogen je niet slaan. En je moet met je ouders onderhandelen als je iets wil.

En dat waren wij al snel helemaal zat.

En wat hebben we toen gedaan? Wij zijn dat lerarenkorps eens op hun punten gaan wijzen. Want hoezo kon ons oogappeltje niet naar het vwo? Dat maakt de rechter wel uit. En als ons oogappeltje last had van de stuiterbal naast haar, dan kon zij zich natuurlijk nooit concentreren op haar toekomst als Einsteintia, de kleindochter die de grote Einstein nooit gekregen heeft. En dus was de stuiterbal een probleem. En moesten de ouders van stuiterbal komen. En deed voetbal er niet meer toe. Harddrugs moest erin. Nou, en daar heeft de geestelijke gezondheidszorg toen heel snel ADHD voor uitgevonden en speed van een kekke naam voorzien, en vóila Ritalin was een feit.

En toen ging het daarna allemaal erg snel.

Want niet alleen jouw oogappeltje had last. Nee nee. Ook de kinderen die gewoonweg niet hoger weten te scoren als ondergemiddeld hadden een smoesje nodig waarom het na de cito toets toch geen atheneum ging worden. En dus werd elke dwarse scheet als snel een diagnose, stoornis of aangeboren afwijking. En zo liep de jeugdzorg helemaal vol met nieuwe klanten de afgelopen jaren. Want ons zal het niet gebeuren dat ons wondertje te horen krijgt dat ie de capaciteiten niet heeft. Het arme schaap heeft ook al geen ruggengraat en steeds slechtere ogen…

Begint het al te dagen, lieve kijkbuiskinderen?

Juistem! Labeltjes plakken, niet meer buitenspelen, prestatiemaatschappij. En prop die berg met stront nu nog maar eens terug in het paard. Dat gaat ‘m niet meer worden. Wat wel? Slaan in ieder geval ook niet. Blijft buitenspelen over. Gewoon wifi uit, mobieltjes tabletjes en laptops inleveren. Dit is een bal, dat spul heet modder, en die kleine bruine moorkoppen op jullie voetbalveldje kun je niet eten, maar helpen wel, mits tactisch ingezet, bij het maken van een goeie sliding. Succes!! Zes uur eten!

Ik dank u hartelijk voor uw aandacht!

Stefan Vlaminckx

Wat doet de politie goed?

https://www.ad.nl/rotterdam/heftige-beelden-van-aanhouding-gaan-viraal-politie-geeft-uitleg~a2b52edd/

In bovenstaande video, gepubliceerd op AD.nl, kunnen we meekijken bij de aanhouding van een “verwarde” man. In dit geval iemand met een forse psychose.

Verontwaardiging

Het publiek dat de vechtpartij, waarbij zelfs politiehonden worden ingezet, reageert fel en verontwaardigd. Zij hebben dan ook de twee uur (!) durende poging meneer opgenomen te krijgen, niet meegekregen.

Freefight

Ook het feit dat het hier een meneer betreft die een freefight niet uit de weg hoeft te gaan, ontgaat de omstanders. Ieder ander zakt willoos in elkaar als hij/zij getaserd wordt, maar ook dat was bij deze meneer mislukt.

Nuance

Bovenstaande nuance dien je wel mee te nemen in je oordeel of het hier gepast of ongepast politieingrijpen betreft. Overduidelijk was meneer een gevaar voor zichzelf of zijn omgeving, anders had zijn eigen familie niet om ingrijpen gevraagd.

Viral

De beelden zijn inmiddels viral gegaan op social media. En. Uiteraard heeft heel Nederland er zijn mening over klaar. Ik als voorvechter van mensenrechten voor mensen met een handicap of chronisch psychisch lijden, heb die mening ook. En als je alleen naar de beelden kijkt, kan je denken dat hier iemand vreselijk onrecht wordt aangedaan. Onderzoek leerde mij al snel iets heel anders.

Wees dus voorzichtig met oordelen

Wees daarom voorzichtig met het (be) oordelen over/van een situatie op basis van beperkte informatie. Want, dat zie je in dit geval ook maar weer eens, wat op social media te zien is, heeft vaak weinig van doen met objectieve en genuanceerde berichtgeving.

Mening

Ik heb geen mening over het handelen van de politie in dit geval. Dat hoeft ook niet omdat evaluatie binnen het team en het korps van deze agenten nog moet plaatsvinden en daar zal waarschijnlijk weer van geleerd worden. Wel schat ik voorzichtig in dat er, ondanks de beeldvorming, hier geen sprake is geweest van ongeoorloofd geweld tegen een burger. Maar nogmaals, daar ga ik niet over. En u ook niet.

Wijs man

Een wijs man, en Officier van Justitie in het arrondissement midden Nederland, leerde mij ooit het volgende, en dat zal ik nooit meer vergeten:

In dit land maken wij bepaalde mensen verantwoordelijk voor bepaalde zaken. Dat gaat soms fout, en soms zelfs heel erg fout. Maar daar heb je je als burger bij neer te leggen, omdat anders de maatschappij niet kan functioneren.”

Stefan Vlaminckx

Congres Multiprobleemgezinnen

https://www.zorgwelzijn.nl/congressen/multiprobleemgezinnen/#ref-stefanvlaminckx
Dinsdag 11 februari 2020, Stefan Vlaminckx spreekt.

Op dinsdag 11 februari 2020 zal ik op het congres Multiprobleemgezinnen in Ede, drie kwartier spreken en vragen beantwoorden over het opgroeien in een multiprobleemgezin, en wat de gevolgen zijn als je door alles en iedereen feitelijk over het hoofd gezien wordt.

Leerzaam, schokkend en nog altijd actueel.

Ik ga proberen de aanwezigen middels een reis door mijn jeugd, via mijn pad van herstel, meenemen naar een toekomst waarin dit niet meer voor hoeft te komen.

Vandaag een jaar geleden..

Kwam Oss tot stilstand. Iedereen in Oss schoot in een collectieve staat van shock. Vier onschuldige kleine zieltjes werden letterlijk in een klap uit ons midden weggerukt. Twee kindjes uit een gezin, en met een derde kind zwaargewond en nog twee gezinnen kapot gemaakt, mag je spreken van een ramp.

Wat ik toen zag vergeet ik nooit van mijn leven meer..

Toen ik op het nieuws zag dat er in no-time een compleet bloemen monument was ontstaan in de paar uur na het ongeluk, besloot ik na het late journaal op tv, op mijn gemak richting station Oss West te kuieren. Met het idee dan op mijn gemak een momentje stil te kunnen staan bij het enorme leed dat er had plaats gevonden. En alleen, in het besef dat de tranen al de hele avond branden achter mij ogen, en dat hoefde niet perse iemand te zien, een huilende Stefan. Nou zijn ogen altijd al slechter van kwaliteit geweest als mijn oren, maar op 3 a 400 meter van de rampplek hoorde ik al gehuil en gejammer, dat steeds harder klonk naarmate ik dichterbij kwam. En wat ik aantrof vervulde mij van verbazing verdriet en een soort van trots tegelijk. En zal ik mijn hele leven lang niet meer vergeten.

Zeker 100 mensen stonden daar bij dat spuuglelijke stationnetje

Ernaast een zee van bloemen, knuffels tekeningen en linten, uitgelicht met honderden kaarsen. Onder een hele rij partytentachtige overkappingen, die de gemeente Oss er samen met twee beveiligers had laten neerzetten. Honderd, misschien wel tweehonderd, mannen vrouwen en kinderen stonden daar. Te huilen, zachtjes te praten, en kinderen vol met vragen, die maar bleven vragen waar hun leeftijdgenootjes nu dan waren.

Gelukkig kon ik ook nog wat nuttigs doen.

Want zomaar terug naar huis gaan, dat ging niet meer. Ik was onderdeel geworden van het collectieve verdriet en de sfeer die zei dat we vannacht daar moesten zijn om die verongelukte zieltjes niet alleen te laten. Toen er vlak naast mij een moeder de antwoorden niet meer had op de vele vragen die haar jonge kinderen haar stelde, ben ik, zittend op mijn knieën, beginnen uit te leggen aan dat jongetje en meisje, dat het soms wel eerlijk is dat onze lieve heer, hele jonge kinderen bij zich roept. Gelukkig had de een haar communie al gedaan, en moest er een hem nog doen, want dan kan je dat geloof als kapstok gebruiken. En het gaf mij het gevoel iets te kunnen doen, wat een troost was.

Van wethouder, tot motorgangmember, van crimineel tot leerling van groep 4.

Het stond er, het huilde en het ging nergens naar toe. Vanaf dat moment ben ik anders aan gaan kijken naar de stad waar ik sinds 2009 woon, en zijn bewoners. Het koele, wat afstandelijke en bij tijde vijandelijke was er ineens vanaf. Oss werd daar een. En is dat gebleven ook. Tot vandaag aan toe, zo heb ik het gevoel.

En daar komen die vier schatten niet mee terug, ik weet het.

Maar vlak voordat zij met vieren uit dit leven vertrokken, legde ze nog snel een deken van collectiviteit , en eenheid over deze stad. Alles werd ineens relatief. Een man, waarvan ik weet dat ie een keiharde kop heeft en van de duvel nog niet bang is, en dat combineert met een carrière in de misdaad, stond te huilen als een klein kind naast een man die hij weken daarvoor nog de belofte had gedaan ‘m de kop van de romp te trekken. Beide huilde. En dat verbroedert.

Helemaal niks goeds komt er van zo’n ongeluk

En was dat wel dan nog had je liever gewoon je kind weer thuis. Maar dat wat ik daar, die eerste nacht, bij dat spuuglelijke stationnetje meemaakte, zal ik nooit, maar dan ook nooit meer vergeten.

Dat de lieverds mogen rusten in vrede. In de liefde van hun ouders, broertjes en zusjes, zullen worden herinnerd. En dat de ouders, grootouders, broertjes zusjes en overige familie vrienden en kennissen, de kracht moge vinden door te gaan.

“There’s a place for us. A time and place for us. Take my hand and I’ll bring you there…… someday”

Stefan Vlaminckx

Salafisten, uit alle provincies, verzamel u!

Verzamel nu! Want uw tijd is gekomen. Uw tijd om te gaan! Want zoals u op de weekendschool of via moskeeTV heeft aangeleerd gekregen, wij Hollanders zijn grotendeels ongelovigen. En dat betekent dat u volgens uw eigen leer, dient te vertrekken naar een land waar wel met een zwaard koppen worden afgehakt.

Drinkwater uit de Maas

Daarbij komt, 7 miljoen mensen zijn in dit land afhankelijk van drinkwater dat gewonnen wordt uit de rivier de Maas. En los van het feit dat dat alles behalve halal water mag worden genoemd, ontstaan er steeds vaker een problemen bij die manier van waterwinning. Dat was vandaag in het nieuws. Dus wat minder afnemers komt zeker goed uit.

Homoseksualiteit

Ook vinden wij kaaskoppen dat homoseksualiteit moet kunnen. U leert uw kinderen intolerantie en haat jegens die groep hele fijne, vaak hardwerkende en altijd ruimdenkende medeburgers.

Vrienden voor het leven

Ook is het u, als salafisten, ten strengste verboden om vriendschappen te sluiten met ons, de anderen in dit land. Dit terwijl wij vrienden voor het leven zijn met onze islamitische, boeddhistische, katholieke en atheïstische buren. Leven en laten leven noemen wij dat. U predikt onthoofding, steniging en handen afhakken.

U leeft zelf ook in zonde

Daarbij, uw kinderen gaan verplicht naar school. Een poel des verderfs, vol ongelovigen, onreine en verwerpelijken, waar ook nog eens hele verkeerde zaken als tolerantie en naastenliefde worden aangeleerd. Naast, natuurlijk, gym met jongetjes en meisjes die gezamenlijk les ontvangen. De horror!

Kortom, tijd om dag te zeggen..

Zo quote ik de Teletubbies maar eens. U weet wel, die satanische poppen met die hoogst verdachte Tinky Winky in hun gelederen. Wij moeten helaas afscheid van u nemen. We doen het niet graag. En u mag van ons vinden wat u wil, maar ook wij hebben grenzen. U adviseren wij de oostgrens over te steken en dan gewoon rechtdoor. Verderop wijzen ze u dan wel de weg naar Saudi Arabië of Afghanistan.

Niet omdat het moet van ons

Van ons mag u ook een gematigder stroming binnen Islam gaan aanhangen. Nee, het moet van de salafistische leer die u aanhangt. En daar kunnen wij Nederland ook niks aan veranderen. Wel kunnen we er u aan helpen herinneren. Dus dag salafistische medemens. Het gaat u goed! Kusjes en knuffels van ons allemaal. Want zo zijn we dan ook wel weer!

Stefan Vlaminckx

Uitreisbegeleider voor mensen die niet helemaal goed zijn.

Drugs x wapens / zorg = LVB-ers in de knel

Als je vaststelt dat je geen grip hebt op de landelijke drugshandel, sinds het einde van de Balkanoorlog illegale wapens in overvloed beschikbaar zijn tegen bodemprijzen en drugsbendes LVB-ers (Licht Verstandelijk Beperkten) ronselen om de K klusjes op te knappen, wat zou je dan met de zorg aan juist die groep moeten doen?

In ieder geval niet bezuinigen

Juist, in ieder geval niet korten in budget. Een intensivering zou zelfs op zijn plaats zijn. Maar dat strookt niet met het zelfredzaamheid adagium dat de kabinetten Rutte propageren. En deze VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap, waar ook psychische en geestelijke kwetsbaarheden onder vallen, maakt zich daar grote zorgen over.

Het zwartste scenario

Want het begint zo langzamerhand op een perfect storm te lijken. Dat is een Engelse uitdrukking van de perfecte storm, waarbij alle factoren er zo bijstaan, dat een storm tot de maximale kracht kan uitgroeien, waterstanden tot maximale hoogte kunnen stijgen en de schade en het slachtoffer aantal daardoor zo hoog mogelijk zal uitvallen. Die bewering onderbouw ik met de genoemde feiten uit de eerste alinea. Want ga maar na. LVB-ers die eenmaal geronseld zijn door een drugsbende, zullen snel carrière maken en daardoor vlug de beschikking krijgen over goedkope maar zeer wel functionerende vuurwapens. En wat als een van hen nou eens de beslissing neemt om zijn privéproblemen op te lossen door de inzet van een wapen? Precies, dan komt het zwartste scenario snel dichterbij.

Een realistisch voorbeeld

Ik schets u het volgende, mijn inziens realistische voorbeeld:

Sjoerd, 19 jaar oud, uit de Bijlmer in Amsterdam, komt uit een gebroken gezin met een moeder en broertje die allen een LVB hebben meegekregen van moeder natuur. Uiteraard is daar zorgverlening op ingesteld, maar Sjoerd is vooral heel veel niet thuis, en mama vindt het wel best want daardoor nemen ook de gedragsproblemen van de jongste zoon af, en zijn er tussen de broers en met de moeder veel minder problemen. Dus moeder rapporteert desgevraagd aan de ambulant hulpverlener dat het goed, ja zelfs beter gaat. Sjoerd komt weliswaar geregeld te laat thuis, maar zegt zijn tijd te verdoen met een bijbaantje en spelletjes spelen met vrienden op de Xbox, en moeder vindt het allang best, en de ambulant hulpverlener ziet hem nooit, dus kan daardoor niet doorvragen bij Sjoerd.

Ondertussen…

Zijn alle signalen bij de hulpverlening op rood gesprongen, waar het dit gezin betreft. Want zowel moeder als jongste zoon lopen in nieuwe kleding en moeder heeft haar kapotte wasmachine vervangen zonder een beroep te doen op een vorm van gemeentelijke ondersteuning zoals bijzondere bijstand, en geen geld gevraagd bij haar bewindvoerder. Die hoort moeder sowieso steeds minder de laatste maanden. En dat verbaasd omdat moeder voorheen wekelijks contact had met haar bewindvoerder omdat ze chronisch geld tekort kwam. Dat probleem is sinds een maand of vier als sneeuw voor de zon verdwenen. Ongeveer tegelijkertijd met het veranderde patroon waarbij Sjoerd steeds minder thuis is en moeder is begonnen te melden dat het beter gaat thuis. Op vragen naar de herkomst van de kleding en wasautomaat, komt gekregen als verklaring. Maar de ambulant begeleider, niet bepaald op zijn achterhoofd gevallen, heeft bij verschillende gelegenheden al drie verschillende gulle gevers kunnen noteren. Kortom, probleem. Alles wijst namelijk op een bron van zwarte/verborgen inkomsten. De begeleider kan echter niet meer tijd aan het gezin besteden, want daar zijn geen middelen voor.

Sjoerd zijn slappe was

De ambulant begeleider heeft binnen het toegekende budget dus geen ruimte, maar is al wel verschillende keren in de avonduren bij het gezin op bezoek geweest, in de hoop Sjoerd eens te treffen. Dat is tot op heden niet gelukt. Wel heeft hij samen met de moeder de kamer van Sjoerd kunnen bekijken, door moeder mee te helpen in haar huishoudelijke taken. Bij het verzamelen van de vuile was, valt het de ambulant begeleider op dat de vloer van Sjoerd’s kamer bezaaid ligt met nagenoeg gloednieuwe merkkleding items van de duurste merken. Ook staan er vier paar Nikes die er ongebruikt uitzien.

Wat je niet kan zien of horen

Daarnaast verzwijgt moeder dat ze met enige regelmaat wat geld krijgt toegestopt, door haar oudste en dat hij niet via een wsw instelling werkt maar “bij een gewoon bedrijf”, is ook nog niet in de gehele keten doorgedrongen. Net als hoe de portemonnee van Sjoerd eruit ziet. Die puilt namelijk uit door het cashgeld. Bijna allemaal vijftigjes. En daar is geen logische verklaring voor. Want zijn loon, na verrekening met zijn Wajong uitkering, geeft hem nauwelijks extra ruimte, aldus zijn bewindvoerder. Die is het wel opgevallen dat het saldo op zijn leefgeld rekening de afgelopen drie maanden is gegroeid waar het voorheen allemaal een keer per week werd gepind.

Kortom, er zit een luchtje aan. En het is geen bloemetjeslucht.

Alles wijst erop dat Sjoerd snel veel geld verdiend. En dan is de conclusie te rechtvaardigen dat dat hoogstwaarschijnlijk uit de drugshandel komt. Waarschijnlijk is Sjoerd gerecruteerd door de plaatselijke drugspenoze. Want de capaciteiten om zelf te gaan dealen ontbreken. En daar zijn ook geen aanwijzingen voor gevonden. Maar er zijn nog voldoende klusjes over om geld mee te verdienen.

En dan nu: De aanpak

Bovenstaande feiten overziend, komt de casus in aanmerking voor een aanmelding bij het regionale veiligheidshuis/ketenpartneroverleg. Binnen dat overleg wordt besloten om de gemeente onderzoek te laten doen naar de feiten om vast te stellen of er nog recht op enige uitkering bestaat. Zo’n onderzoek begint met het verhoren van de betrokkenen. Sjoerd reageert nergens op, en moeder komt netjes op de afspraak bij het gemeentehuis. Echter, zonder een hulpverlener aan haar zijde. Daardoor komt er uit het verhoor een beeld van frauduleus handelen. Dit wordt doorgegeven aan uitkeringsinstantie UWV die zowel de Wajong van moeder als die van Sjoerd in ieder geval tijdelijk stopzet. Met alle gevolgen van dien. Want ook Sjoerd zijn bijverdiensten gaan dat gat niet kunnen dichten.

Een probleem waar niemand op zit te wachten..

De ambulant begeleider, geen onderdeel van het ketenpartneroverleg, benaderd de ketenpartners huisarts, gemeente en ook uitkeringsinstantie UWV. Die wijzen allemaal naar UWV en UWV geeft aan zijn onderzoek nog niet afgerond te hebben en dus nog geen uitspraken te kunnen doen. En da’s helemaal niet tegen de regels ofzo. Nou, de bewindvoerder heeft acht weken reserves in huis waarbij meestal de post leefgeld als eerste leeg is. Want er zijn hele legers bewindvoerders die allereerst hun eigen rekening en vervolgens de vaste lasten betalen en dan pas naar het leefgeld kijken. En dat heel normale gang van zaken vinden. Als VN ambassadeur vind ik dat het precies andersom moet zijn. Want niet vreten dan stopt betalen altijd vanzelf. Andersom niet.

De escalatie

Nou sla ik even over dat er tussentijds een oplossing kan worden gevonden. Bijvoorbeeld omdat Sjoerd zich laat verhoren. Nee, het escaleert volledig uit de klauwen en ma broertje en Sjoerd dreigen dakloos te worden. Dan bedenkt Sjoerd zich dat hij wel aan een pistool kan komen. Vrij gemakkelijk ook. Ik als voormalig sportschutter, dus met enig kennis van zaken, kan (nu is het zondagmiddag 16 uur) voor het einde van deze dag een pistool met munitie in handen hebben. Ik doe een telefoontje, de ontvanger doet nog een telefoontje en dan kan ik naar Eindhoven om het te gaan ophalen. Dat was nog niet zo heel lang geleden de mij geschetste route. Want sportschutters, die dus legaal wapens mogen kopen, moeten altijd heel goed nagaan of een aan te schaffen wapen, wel legaal is of niet. En op die manier kon onze toenmalige clubvoorzitter mij de inlichtingen verschaffen over de hoeveelheid en prijzen van illegale vuurwapens. En waar ze te verkrijgen waren. Want legale wapens zijn duurder als illegale wapens en dus een interessante markt voor illegale wapenhandelaren.

De verschrikkelijke gevolgen

Nou kan hier een aantal scenario’s schetsen wat Sjoerd zou kunnen doen met zo’n wapen. Geld maken is zijn korte termijn doel. Maar ik leg jullie als mijn lezers eens een heel andere invalshoek voor, omdat ik dit jaar een politieagent leerde kennen die in functie PTSS opliep. Hij heet Yoeri, en hij werkt voor het korps Amsterdam Amstelland. Dat sluit goed aan bij mijn voorbeeld hierboven en de recente ontwikkelingen rondom dit onderwerp. Komt ie: Sjoerd heeft het vermogen om beslissingen te kunnen nemen op basis van een goede overweging, zoals een kind van zes tot acht dat ook heeft. Het vermogen is er dus maar heel summier en werkt in ploegendienst. In al zijn beperkte wijsheid kiest hij ervoor iets te overvallen. Doet er niet toe wat of hoeveel slachtoffers dat oplevert.

Want de politie is razendsnel ter plekke

En binnen de kortst mogelijke tijd staat er een blauwe muur van onverzettelijkheid rond Sjoerd, en staat alles in blauw met getrokken pistool en een niet meten hoeveelheid adrenaline te kijken naar feitelijk een kind, die ondanks het schreeuwen van de ene sommatie na de andere om zijn wapen te laten vallen, met blinde paniek in zijn ogen, staat te zwaaien met een op een pistool lijkend voorwerp waarvan de melder in ieder geval de overtuiging had dat het een echt pistool was.

De schade die niet te overzien is

Zoals ik dat op tv weleens gezien heb, heb je de blauwe muur, en uit die muur komen een aantal stenen naar voren en geven de overige collega’s rugdekking. Heel lang neemt men de tijd om de waarschuwingen over te brengen aan Sjoerd wat hij moet doen en wat de gevolgen gaan zijn als hij dat niet heel gauw doet. In mijn voorbeeld zit Sjoerd vast in zijn paniek en handels daardoor niet. Hij beweegt maar schiet niet maar laat het wapen ook niet vallen. En mij is ooit uitgelegd door de officier van justitie dat wij mensen verantwoordelijk maken voor bepaalde taken, en dat daarbij fouten kunnen worden gemaakt. En dat we daar ons bij neer moeten leggen omdat onze maatschappij niet kan functioneren. In dit voorbeeld worden er geen fouten gemaakt. Maar daar staat dus wel iemand met de verantwoordelijkheid voor alles achter hem, naast hem en feitelijk alles wat Sjoerd zou kunnen raken met zijn wapen. En probeer u nou eens te verplaatsen in die man of vrouw ik noem die dus politieagent, die op dat moment die verantwoordelijkheid heeft. Wij als maatschappij hebben die politieagent het verschrikkelijkste opgelegd wat je een mens kan opleggen: beslissen over leven en dood van een ander kwetsbaar mens. En in het ergste geval moet hij dus op basis van zijn eigen afweging ervoor kiezen Sjoerd neer te schieten. En wellicht de afweging maken dat een schot in een van de extremiteiten niet afdoende gaat zijn. Dus een schot in het been is dan niet voldoende om het in een schot veilig te maken. Laat dat nou eens echt goed tot je doordringen.

Want mijn taak is de mensenrechten van Sjoerd

Dat zou je denken. Maar na zo’n incident, kan mijn onzijdige politieagent, net als die ik heb leren kennen het afgelopen jaar, zomaar letterlijk in een klap komen te vallen onder het mensenrechtenverdrag waar ik zo fanatiek ambassadeur voor ben. Want ga er maar aanstaan. Als hij/zij die dag moet thuiskomen van het werk en zijn/haar partner moet vertellen dat ie een geestelijk gehandicapt manneke heeft moeten doodschieten. Want kijk ze maar eens goed recht in het gezicht, dan zie je het kind dat ze eigenlijk altijd zullen blijven. Dat zie ik bij elke LVB-er. En ik zei al, in dit voorbeeld gaat alles exact volgens protocol. Politieagent mocht en moest schieten en hij/zij maakt geen enkele fout. Dan nog komt politieagent in conflict met zichzelf en zijn psyche omdat je logischerwijs gaat terugdenken om na te gaan of je niks over het hoofd hebt gezien. Hoe rationeel en psychisch stabiel je ook bent, je hebt een geweten en dus een probleem. En dat is wat wij als gewone burgers niet beseffen. En voor mij is het de reden dat ik, ondanks dat ik gegronde redenen heb, nooit meer zal schelden op de politie en dat wat mij overkwam nooit in een klacht heb omgezet. Elke Nederlandse diender loopt dat risico. En ik vind als VN ambassadeur dat we daarom versneld iets moeten doen aan het probleem LVB-ers in de (drugs) criminaliteit en tegelijkertijd moeten stoppen met de wet Damocles, Artikel 13b Opiumwet, in zijn huidige vorm. Want als jij een wietkwekerij op je zolder hebt in 2019-2020 dan vind ik dat per definitie niet helemaal goed bent. Pakkans is tegenwoordig nagenoeg 100% en 12 grote kweeklampen op een gemiddelde eengezinswoning zolder is ook gekkenwerk en vragen om problemen.

Geen mening

Ik heb in principe als VN ambassadeur geen mening over de oplossing van een probleem. Daar zijn ook anderen voor. Maar, voor mijn politieagent maak ik een keer een uitzondering: Ik ben ervan overtuigd dat we het moeten zoeken in meer zorg voor juist de doelgroepen LVB en wat ik zou willen noemen de thuiswerkers, die nu vallen onder artikel 13b Opiumwet. Want uit eigen ervaring kan ik u melden dat de wet Damocles zoveel schade maakt, dat dat maatschappelijk eigenlijk niet te verantwoorden is. Plus ik in mijn gemeente en eigenlijk heel Noord Brabant te vaak zie dat sluiting van een pand het doel is en daarop gestuurd wordt. Bij mij ook. Op basis van eigenlijk niks. Maar vandaag exact drie jaar naar dato, ben ik nog niet verlost van de gevolgen en dreig ik weer op straat te komen staan. Terwijl er geen enkel feit wat mij verweten werd, overeind is gebleven of vastgesteld middels gedegen onderzoek. Maar bestuurlijke vrijheid is hier het adagium. En ik durf te beweren dat het alleen in mijn 100.000 euro aan maatschappelijke kosten gaat geven.

Want met de juiste zorg..

Los je dit probleem van LVB-er in de criminaliteit het beste op. Want een geborgen en verzorgde LVB-er komt nooit in contact met ronselaars uit de onderwereld. En heeft ie geen geldproblemen dan is dat werk al gauw teveel. Daarom heb ik enkele weken geleden, en hier in dit blog opnieuw een gesprek gevraagd met de minister van gehandicapten zaken en minister Hugo de Jonge van volksgezondheid om een aanpak te bespreken en het probleem echt aan te kaarten. Want ik wil koste wat het kost voorkomen dat mijn voorbeeld binnenkort werkelijkheid wordt.

Want je kunt het de politieagent, de ouders van Sjoerd en zijn familie maar ook het gezin van de politieagent en zijn collega’s, de zorgverlening en eigenlijk ons allemaal gewoonweg niet aandoen dat er zulke fatale gevolgen komen omdat we de zorg niet wilde leveren.

Althans, dat vind ik…

Stefan Vlaminckx

VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving.

Esther Fenema van het LUMC heeft het niet begrepen.

https://www.medischcontact.nl/nieuws/laatste-nieuws/nieuwsartikel/mentale-kwakzalvers.htm

Esther van Fenema, psychiater van het LUMC in Leiden vliegt in bovenstaand stuk in Medisch Contact, even flink uit de bocht. Want zonder enige nuance aan te brengen, gooit zij ervaringsdeskundigen op een hoop met, pak ‘m beet, kwakzalvers en de paranormale mediums zoals je die ‘s-avonds laat op tv kunt aanschouwen.

Luisterend oor

Dit mag je als professional in je eigen vakblad doen, want ook van Fenema heeft recht op haar eigen mening. Maar waar zij compleet aan voorbij gaat is het feit dat de ervaringsdeskundige iets te bieden heeft waar zij allang geen tijd meer voor heeft. Een luisterend oor. En de ervaringsdeskundige die als begeleider of coach voor eigen rekening aan de weg timmert, beter aansluiting vindt bij de cliënt als een professional die het allemaal uit een boekje heeft moeten leren.

Slechte adviezen

Ook zouden de adviezen van alle in het stuk genoemde ondernemers slecht zijn. Maar om mijn werk nou te vergelijken met dat van een alien genezer die met ons goedgezinde aliens een team vormt, gaat veel en veel te ver. En dat uit de mond van een BIG geregistreerd psychiater. Je zou haast gaan twijfelen aan haar capaciteiten.

Beledigend

Het is beledigend om zo over goedwillende, hardwerkende ondernemers te spreken met meer hart voor de gezondheidszorg als BIG geregistreerd zorgverlener. Wij ontwikkelen op dit moment, met een aantal collega’s, een Value Based Healthcare concept voor de coachings- en begeleidingspraktijk. Omdat wij ons willen onderscheiden van de cowboys in zorgland.

Zonder winstoogmerk, maar met resultaat gerichte coaching en begeleiding

Volgens het 8 fasenmodel van Movisie, met een clientvolgsysteem wat daar speciaal voor ontwikkeld is. Kijkend naar alle levensgebieden, en uiteraard in zéér nauwe samenwerking met de andere professionals rondom cliënt. Dan gaan we ook nog wetenschappelijk onderbouwd resultaten meten, en de invloed van het werk op het welzijn van cliënten.

Hoeveel professioneler wilt u het hebben?

Hoeveel professioneler wilt u het hebben mevrouw van Fenema? Dus voordat u weer op z’n Verstappens, ultra kort door de bocht gaat, zou het u sieren eerst alle verkeerde generalisaties uit uw blog te halen alvorens te publiceren. En wellicht zou u uw tekst eerst een dag kunnen laten liggen, zodat u hem de volgende dag nog eens na kan lezen. Zo is het mij geleerd. Jawel, bij het GGZ en door collega’s waar ik intervisie mee doe.

Alvast bedankt voor uw moeite!

Stefan Vlaminckx

Ervaringsdeskundige met bordje maar zonder tuin.

Gastblogger Patty Manders over vertrekken uit een relatie met partnergeweld.

Mijn naam is Patty Manders, 43 jaar oud en moeder van 4 jonge meiden.
10 jaar lang heb ik in een huwelijk gezeten met partner geweld. Mijn ex-man onderdrukte mij, vernederde mij. Hij mishandelde mij zowel mentaal als fysiek.
Wat ik echt nodig had om uit de negatieve spiraal te komen was mijn eigen overtuiging! Dat ik het WEL waard was om een goed leven te hebben en dat ik ook bestaansrecht had. Het heeft voor mij helaas 10 jaar geduurd om bij deze grens te komen.
Het heeft mij zeker niet geholpen dat ik vooral de eerste jaren mijn ex geloofde en de schuld telkens maar zocht bij mijzelf. Als ik maar gewoon alles deed wat hij vroeg dan hoefde er toch ook geen ruzie te komen?
Wat ik ook nodig had op dat moment is iemand waar ik op terug kon vallen. Iemand zonder oordeel die mij ook niet zou veroordelen. Dat had ik nodig!
Ik had niets meer te verliezen, ik leefde op de automatische piloot en voelde met een robot zonder emoties, want die waren er inmiddels wel uitgeslagen!
Mijn inzicht kwam toen ik op mijn dieptepunt zat, het was of zelf uit het raam springen en er niet meer kunnen zijn voor mijn kinderen. Of in een diep zwart gat springen door bij mijn ex weg te vluchten met alle risico’s van dien. Gelukkig koos ik voor het laatste.
Meteen nadat ik bij hem weg was heeft het met ontzettend geholpen om mijn simkaart van mijn telefoon door te knippen zodat hij mij niet kon traceren. Dezelfde dag dat ik wegging en de kinderen had meegenomen heb ik zelf de politie gebeld om te zeggen waar ik was en dat ik veilig was met de kinderen. Politie heeft mij hierbij ontzettend goed geholpen en daar ben ik nog steeds ontzettend dankbaar voor. Alle lijntjes die er waren met zijn familie heb ik meteen verbroken, vooral bewust de eerste paar maanden omdat ze heel manipulatief waren naar mij en ik dat niet trok.
Om mij veilig te kunnen voelen heb ik een aware alarmknop aangevraagd bij de politie. Dat is een knop met een alarm en gps systeem die je om je nek kunt hangen als een ketting (ik droeg hem niet zichtbaar onder mijn kleding). Als ik mijn ex zag dan kon ik die knop indrukken en dan zou er vanaf de meldkamer meteen een politie eenheid komen om mij te helpen.
Wat mij ook heeft geholpen mbt de kinderen is meteen te zorgen voor psychologische hulp. Via de huisarts heb ik dat aangevraagd en werden de kinderen doorverwezen naar de juiste instantie. Ook ik ben naar de psycholoog gegaan waar ik 3 jaar onder behandeling ben geweest voor mijn PTSS die ik aan mijn ex heb overgehouden.
Het beste wat de psycholoog mij heeft in laten zien is de emoties die je doorstaat na zo’n heftig huwelijk en scheiding.
Eerst het medelijden dat ik nog kon hebben naar mijn kinderen en zelfs naar mijn ex (dan ben je namelijk nog niet objectief), daarna het verdriet en de pijn ( het vele huilen en de nachtmerries) maar dan….de woede ! (je wordt objectiever door het van een afstand te kunnen bekijken en dan dringt pas echt tot mij door wat hij mij heeft aangedaan).
Doordat mijn psycholoog die al in een van de eerste sessies tegen mij zei, wist ik ongeveer wat mij te wachten stond en kon ik ook beter met die emoties omgaan. Dat scheelde voor mij enorm omdat ik ontzettend onzeker was geworden over mijn eigen gevoelens.
Ook heel transparant zijn naar mijn omgeving waar ik woonde. Ik ben in een andere stad gaan wonen en heb mijn buren eerlijk verteld wat er speelde. Zo konden zij ook een oogje in het zeil houden in het kader van veiligheid.
De school van de kinderen heeft ook een belangrijke rol gespeeld. Zo kon de school beter de ontwikkeling van de kinderen plaatsen in de situatie. Als er rechtzaken waren en de spanningen ook voor de kinderen te hoog opliep dan was school er ook voor de kinderen en konden ze de kinderen hierin ook een stukje begeleiden. Ik heb ervoor gezorgd dat de school ook in contact zou staan met politie zodat alle neuzen ook dezelfde kant op zouden staan.
Dus alle instanties, school, verenigingen, GGD, overal waar ik kwam wist iedereen hoe de vork in de steel zat! En dat heeft mij uiteindelijk er doorheen gesleept. Mijn veiligheid werd zoveel mogelijk gewaarborgd door mijn omgeving in te lichten!
Door mijn verhaal te delen hoop ik anderen te kunnen motiveren en inspireren. Als ik weg kan gaan vanuit Egypte met 4 kinderen…..dan moet het voor jou zeker mogelijk zijn om weg te gaan. Sinds 4 jaar geef ik lezingen voor Politie en Ministerie, ziekenhuizen en instanties. En sinds dit jaar heb ik mijn eigen online coaching praktijk, Manders Coaching. Neem gerust een kijkje op https://www.manderscoaching.nl of wordt lid van mijn besloten facebookgroep, of bezoek mijn facebookpagina https://www.facebook.com/manderscoaching/ .
Dat is het enige dat ik heel erg miste toen ik net bij mijn ex weg was. Een coach, een buddy, iemand die mij en vooral ook mijn situatie en gevoel ECHT kon begrijpen.
Nu help ik anderen en ben ik mijn ex bijna dankbaar voor die negatieve ervaring omdat ik er nu zoveel meer mensen mee kan helpen! Je hoeft het niet alleen te doen!!

Manders Coaching, Motivatie – Herstelcoach. 44 likes · 5 talking about this. Coach Motivatie en Herstel, trainingen op gebied van preventie en nazorg…

Manders Coaching, is de coachingspraktijk van Patty Manders, ervaringsdeskundig coach voor motivatie, herstel en groei Herken jij dit? Herken jij dit? Sta jij vaak op met de gedachten en het gevoel dat je de dag ellendig gaat zijn omdat je weer moet dealen met de pijn en het verdriet van tijdens en na je scheiding. … “Patty Manders, ervaringsdeskundig coach” verder lezen