Nieuwe wet verplichte GGZ. Wie bepaalt hoever we gaan in het opleggen van onze normaal aan anderen?

Een praktijkvoorbeeld:

“Karel loste altijd alles zelf op…”

We schrijven 12 februari 2020, het is koud. De koudste winter sinds de hel van 1969 zeg maar.

In de straat waar Karel woont, ligt er ijs op de rijbaan door een gesprongen waterleiding, nu alweer acht weken geleden. Men heeft de rayonhoofden iedere dag in het acht uur journaal. Volgende week giet it aon!

Het recht het een rotzorg te vinden.

Het kan Karel een rotzorg zijn. Hij heeft het alleen maar koud. Wat nou opwarming van de aarde? En zo mompelde Karel een beetje tegen zichzelf tijdens het halen van zijn boodschappen. Dat doet ie al jaren. Tegen zichzelf praten. Dat komt omdat Karel niet zoveel mensen ziet. Karel is wat je noemt psychisch kwetsbaar. En woont al heel lang alleen. Dat komt door trauma’s en stoornissen. In een ver verleden heeft ie er ook behandeling voor gehad. Nu leefde ie zijn leven op zijn eigen tempo. Met een WIA uitkering. Dat gaat al jaren hetzelfde. Eens in de zoveel tijd heeft Karel het zwaar. En dat uit zich in depressie. Luiken dicht, rustig aan. Zo noemt Karel het.

Hoe onrust vaak ontstaat.

Het gaat dus niet goed. En dat kan je aan hem zien. Ongeschoren, onverzorgd, en flink afgevallen. Niet dat iemand dat ziet want Karel komt buiten voor boodschappen. Op de rustigste tijden. Bij het spontaan ontstane Thialf zonder dak, de ijsbaan voor de deur staan de dames van de koek en zopie bij tourbeurt chocomelk, soep en rookworst te verkopen aan de schaatsers. En te letten op de kinderen. Omdat het zo koud is, stappen de dames wat heen en weer. “Ik heb er eens opgelet, maar bij dat huis bijna op hoek, waar de gordijnen altijd dicht zijn, daar woont niemand. We staan hier nu meer als zes weken, ik heb er nog nooit iemand in of uit zien gaan. Wat ik niet snap is hoe dat kan. Er is toch een wijkagent. Die moet daar toch wat aan doen?”.

Het dilemma in een paragraaf

“Wat precies moet de agent gaan doen dan?”. De moeder van Amber, die stelde altijd vragen waar niemand anders opkwam. “Nou, dat is toch niet normaal? Voor hetzelfde geld zit er een kwekerij. Een laboratorium.”. “Waar hebben jullie het over?”. Een andere moeder sluit aan bij het gesprek. “Nou, dat huis bij de hoek. Wij vermoeden een kwekerij. Daar is al zes weken niemand naar binnen of buiten gegaan en de gordijnen zijn altijd dicht.”.

“Nee hoor, daar woont Karel. Die is tot maart in winterslaap. En in november begint ie er weer mee. En hij gaat altijd achter eruit. Heeft niet eens de sleutel meer van de voordeur, geloof ik.”. De drie kijken de buurvrouw aan. “Ik ben een aantal jaren zijn begeleider geweest. Ga gerust eens met hem praten, dan legt hij het je zelf wel uit”. Dat was nou ook weer niet nodig. Het onderwerp is niet meer ter sprake gekomen.

Nieuwe buren

Tegenover Karel had jarenlang mevrouw de Bruin gewoond. Die was anderhalf jaar geleden plots overleden, en toen kwam er mevrouw X wonen. X want deze buurvrouw blijft in de rest van dit verhaal anoniem. Dat ligt niet aan mevrouw X, want dat is een en al vriendelijkheid en goede inborst, maar aan het feit dat het onder de nieuwe wet verplichte GGZ, niet verboden is om anoniem te melden als jij een vermoeden hebt dat iemand in jou omgeving hulp nodig heeft of bijvoorbeeld psychisch lijkt te vervallen dan kun je dat voortaan anoniem melden bij de gemeente.

Grip

Om meer en betere grip te krijgen op het probleem van de burger met verward gedrag, is men gestart met het opnemen van meldingen van burgers, over een buurman of vrouw, met problemen of vreemde gedragingen. En dat mag desnoods anoniem. Een speerpunt had de tweede kamer ervan gemaakt. En de wet voorzag in de mogelijkheid.

Zorgelijke zaken

Buurvrouw X, of X zoals wij haar liefkozend gaan noemen, is zoals gemeld, een en al goedheid. De lieverd was haar hele werkende leven verpleegster geweest. En sleet nu, in 2020, haar dagen met studeren, wat clubjes, en het bezoeken van vrienden en bekenden. Ze had al weleens vaker naar de overkant staan kijken en zich afgevraagd wat er toch voor een verhaal zit achter die buurman aan de overkant zat. Want dat er iets aan mankeerde, dat wist ze wel zeker. Los van het feit dat hij doordeweeks ook altijd thuis is, had ze van een buurvrouw begrepen dat ie met ptss-c thuiszat. En dan heb je het niet makkelijk. Dan is er blijkbaar geen afdoende behandeling gevonden, en moet je leren leven met de klachten. Als verpleegster had ze ze vaak genoeg gezien. De psychisch kwetsbare mensen. Daar zat altijd een heel verhaal achter, en nooit een sprookje of prachtige love story.. Op een dag was X er eens naartoe gelopen. Hij zat al een tijdje buiten en X dacht, als je iets wil weten, moet je het vragen. En dus was ze er naartoe gelopen, om kennis te maken. Karel had haar gastvrij ontvangen met een lekker kopje Senseo koffie, en ze hadden een heel leuk gesprek, met dezelfde informatie die ze ook al van haar buurvrouw had gehoord. Traumatische ervaringen in zijn jeugd, lieten hem nu een leven van vertellen over zijn trauma, zodat er in de maatschappij meer begrip gaat ontstaan voor mensen met psychische kwetsbaarheden en/of onbegrepen gedrag. Een betere term als verward.

Depressionist

Daarnaast was hij Depressionist. Een door hemzelf bedachte naam, voor als je een kunstenaar was, in het zijn van depressief. En dat is wat Karel er nog bij deed. De buurvrouw had bij het afscheid nog gezegd dat Karel altijd welkom was, en zeker moest bellen als er wat was. Ze hem haar telefoonnummer gegeven, en Karel had haar netjes bedankt. Een uurtje had het hele gesprek toch wel geduurd, en beide hadden het een leuk gesprek gevonden. Karel zou zeker eens langsgaan, zo nam hij zich voor.

Maar nu duurde het al zolang…

Nu, maanden later stond X in dubio. Want ze was Karel tegengekomen bij de supermarkt, en best geschrokken. Hij zag er slecht uit. Afgelopen weken was ze al een paar keer naar de overkant gelopen, maar er werd niet gereageerd op haar aanbellen. Ze begreep wat hij mankeerde, want dat had ie vertelt, maar hij zag er wel erg slecht uit. En ze wist ook dat er verder niet veel volk over de vloer komt. In de winkel had ze hem nog gegroet, en hij had haar ook terug gegroet, maar ze wist het wel zeker, hij had haar niet herkend. En zo vergeetachtig ben ik niet eens op mijn leeftijd.

De knoop doorgehakt

Op een gegeven moment had X de weloverwogen knoop doorgehakt. Ze had gelezen over het nieuwe landelijke nummer, en ook dat de gemeente erover ging. Bij hen mocht je je ook melden met je vragen. Ze draaide het nummer van haar gemeente, koos voor zorg en welzijn, en kreeg via een telefoniste de juiste medewerker. Een aardige mevrouw, met al een aantal jaren ervaring in het werken met de doelgroep zorgbehoevende burgers. Toen de staat het hele WMO verhaal zo bij de gemeenten over de schutting hadden gekieperd, hadden zij en haar collega’s niet sneller kunnen worden opgeleid of ingeleerd. Het moest gewoon en dus hadden ze geen keus, en teveel werk. Dat werd in de loop de jaren steeds beter en liep nu goed. Zij was sinds de invoering aangesteld als medewerker WVGGZ, de burgemeester als het ware met maar één bevoegdheid: De beslissingen van de burgemeester nemen, op basis van de volgens protocol vergaarde gegevens, overleg met de betrokken partijen en na het horen van de betreffende burger als dat kan, of in ieder geval ervoor zorgen dat bekeken wordt of de burger zijn wensen en verlangens ergens had kenbaar gemaakt ten aanzien van de uitvoering Wet Verplichte GGZ.

De intake is altijd het beste gebaat bij het verzamelen van zoveel mogelijk informatie.

Want tijdens zo’n intake verzamelde informatie vormt de basis van de latere te nemen beslissingen of adviezen, die worden uitgebracht. Dat wist ze uit ervaring. In haar taak bij de gemeente had ze naast haar aansturende en coördinerende rol ook erop gestaan dat ze meldingen uitsluitend zelf wilde aannemen. Om problemen te voorkomen. Zo ook de melding van mevrouw X over haar buurman Karel. Besloten had mevrouw X, anoniem te blijven, na daar vragen over te hebben gesteld aan de medewerker. Want dan kon ze naderhand zeker met hem in gesprek blijven. Het verhaal was haar volledig duidelijk. Hoe het precies aan te vliegen, nog niet. In het kader van het onderzoek stelt zij een vraag aan het overleg van ketenpartners. Daarin vermeld zij de zorgen van mevrouw X, en stelt de vraag aan het overleg of de betreffende burger al ergens in zorg is, en wie eventueel de burger kan gaan benaderen. De donderdag erna is het overleg. Vanuit het overleg komt het bericht dat de huisarts van Karel contact met zijn patiënt gaat zoeken, en zal rapporteren binnen het overleg. De medewerker legt het dossier terzijde en zet een reminder in haar todo list. Als ze over twee weken niks vernomen heeft, even navraag doen. En zo krijgt de burgemeester haar eerste informatie aangeleverd ter info. Zij koppelt terug het ontvangen te hebben en akkoord te zijn met de ingeslagen weg.

Komt een man nooit bij de dokter.

De huisarts van Karel was er zelf niet bij geweest, bij het ketenpartneroverleg maar dat hoefde ook niet. Bij toerbeurt was een van de artsen aanwezig. En die bracht verslag uit aan de collega’s. Zijn collega had hem de gegevens doorgegeven per telefonisch contact. Hij had acuut de worksheet van de betreffende patiënt gelicht uit zijn systeem en moeten constateren dat hij patiënt al zeker drieënhalf jaar niet gezien had. Hij was er voor een verdikking op zijn linkerwijsvinger, maar was na wat voorlichting onbehandeld vertrokken. Sindsdien had hij geen beroep meer gedaan op huisartsenzorg.

Een beer in winterslaap, pakt ook zijn telefoon niet aan.

Want dat was de eerste actie: de assistente had de opdracht om de patiënt te bellen voor het maken van een afspraak. Er werd niet opgenomen. Dat kwam enerzijds door het tijdstip van bellen. Kantooruren. Door Karel ook wel midden in de nacht genoemd. Want nog zo’n feitje: Bij depressie lag binnen de kortste keren bij Karel zijn dag en nachtritme door elkaar. Meestal slapen van zes ‘s-ochtends tot vier ‘s-middags, uurtje of zes ff boodschappen. En de rest van de tijd meestal niks. Niet veel kwam ook voor. En daar kwam bij dat Karel behoefte heeft aan duidelijkheid tijdens een depressie. Anoniem bellen, dus zonder nummerherkenning, vind Karel niet duidelijk. En die beantwoord hij dan ook niet. Een volle werkweek elk uur heeft de assistente het geprobeerd. Nul keer werd er opgenomen.

Als je het niet kan zeggen…

Als je het niet kan zeggen, schrijf het dan, zo zegt het spreekwoord. Dus stuurt de assistente een vriendelijk briefje met het verzoek om contact. Na een week een tweede brief van de hand van de huisarts zelf met verzoek om een onderhoud. Op beide wordt niet geantwoord. Dit zorgt ervoor dat de huisarts zelf geregeld even langs begint te gaan bij Karel, om te kijken of er wordt opengedaan. Na een week laat de arts zijn brief nog eens toesturen. En jawel, er komt reactie. Een mondelinge per telefoon.

Het recht om je niet te laten zeggen wanneer jij wat moet.

Goedemiddag, huisartsenpraktijk uw gezondheid, ons een zorg, u spreekt met Annelies.

Annelies goedemiddag, je spreekt met Karel, ik heb een brief gehad en wil weten waarom.

Wat is uw geboortedatum? En wat is uw postcode en huisnummer. Mag ik dan als laatste ter verificatie uw geboorteplaats… Dank uw wel meneer Piep (want weggepiept), ik zie de brief voor me. Wat wilde u vragen?

Waarom ik moet komen?

Ow niks ernstigs hoor, en ze twijfelt of ze kan zeggen dat er een onderzoek loopt, maar besluit de reden niet te kunnen geven want dat ze het niet weet, en vraagt Karel om een afspraak. Enigszins geïrriteerd antwoord Karel dat zij eerst maar eens met een reden moet komen en verbreekt de verbinding.

Ondertussen, bij Karel, in zijn koppie…

Rete chagrijnig wordt Karel van dat gezeik, alsof dat gezeik er al eeuwen is om hem elke dag te plagen. Maar dat is niet zo. Welke huisarts gaat zijn eigen patiënten nou uitnodigen voor een afspraak? Zo kan ik ze ook verdienen zegt Karel hardop tegen zichzelf. Hij flikkert het briefje weg. En gaat over tot de orde van de dag. In zijn geval, schrijven. Maar als er een week later weer een briefje komt, en ook nog van de arts zelf, twijfelt hij. Hij legt het briefje op het tafeltje langs de bank. Morgen, ik heb nou geen zin. Wat hoort bij zijn depressie. Het briefje wordt vergeten, totdat exemplaar drie wordt bezorgd. Een O ja klinkt uit Karel’s mond en even later zegt hij zijn geboortedatum en adresgegevens op. Op zijn vraag waarom hij moet komen, ging het volgens Karel’s lezing, al meteen fout met de dame aan de telefoon. Want ze loog. Ik weet niet wat ze loog, en ook niet waarom, maar ik kon het horen aan haar stem, ze loog. Ze kent de reden wel en wil het mij niet vertellen. En Karel had een ding goed aangeleerd gekregen ooit, bij GGZ. Als jij een nietpluisgevoel hebt, dan moet je daar naar handelen en je aan de situatie ontrekken, om geen schade op te lopen. Je kunt achteraf altijd nog onderzoeken en vragen stellen om dat gevoel weg te nemen. Maar op dat moment, eerst pas op de plaats. Nu ging dat in Karel’s hoofd heel anders. Ze liegt het, was wat ie meteen dacht, en wat hem angstig maakte, en daardoor hem meteen in een diepe verdediging drukte. Je komt eerst nog maar eens met een reden, zo schreeuwt hij haar toe. En flikkert zijn telefoon in de hoek van de bank. Wat denkt dat kutwijf wel niet, flikker toch op. De assistente hoort Karel praten en komt tot de conclusie dat ze wat patiënt betreft, klaar zijn met het gesprek. Ze hangt op, en geeft haar bevindingen door aan de arts. Ze meld het speciaal omdat ze ervan geschrokken was. Vooral hoeveel woede er in zijn stem verborgen lag.

Verslag uitbrengen is een kunde

De assistente heeft de arts dus ingelicht. En zonder enige terughoudendheid rapporteert de arts dat de betreffende patiënt verbaal agressief heeft geweigerd op afspraak te komen. En dit wordt zo dan ook in het overleg van de ketenpartners ingebracht. Let op! Daarmee is de eerste steen gevallen, richting gedwongen ingrijpen, want het woord agressie staat op papier. En tegenwoordig reageren we ons niet meer verbaal af om erger te voorkomen, maar zijn we dan verbaal agressief. Want onze tere zieltjes kunnen niks meer hebben. Hier in Oss op het gemeentehuis praten ze acuut over schade bij de ambtenaar. Ptss zelfs. Ben er maar niet aan begonnen uit te leggen hoe het wel zit. Dat had bij deze ambtenaar geen zin. Wat verder niks zegt over ambtenaren in het algemeen. Terug naar mijn verhaal. Verbaal agressief en ontdekt zich aan bemoeienis. Dat zijn tegenwoordig termen om gewoon met rust gelaten willen worden, te juridiseren. Want zo begint het, en dat eindigde in de moord op Anne Faber, weet u nog? Dat is wat de niet geïnformeerden er overigens geheel fout, van denkt.

Wat wel is: het recht je op je eigen terrein je verbaal te verweren staat hierdoor wel onder druk. Grip moet er komen.

In het ketenpartneroverleg wordt besloten dat GGZ aan zet is. Die sturen een medewerker langs bij Karel. Die besluit, na drie keer vruchteloos aanbellen, om de vierde keer net zolang aan te houden totdat er gereageert wordt. Vloekend en tierend hoort de medewerker Karel naar beneden komen. “Wat moet je godverdomme?”. Jawel, Karel is op. En de deur geopend. Wederom, verbaal agressief want men laat hem niet in zijn waarde. Het gedrag van de medewerker is namelijk ook agressief. Maar dat is gericht tegen een man waarover geklaagd wordt, dus moet je daar begrip voor hebben. Begint u ‘m te voelen? Karel wil alleen maar met rust gelaten worden. Meer vraagt hij niet. Maar dat dringt tot niemand door. Ook niet dat hij al jaren zo is en leeft.

Het recht iemand die je lastig valt, van je deur te jagen.

Op Karel zijn vraag wat ie godverdomme komt doen, krijgt Karel te horen dat er zorgen zijn geuit over zijn welzijn, en dat de medewerker komt checken hoe het gaat en of ie alstublieft even binnen mag komen. Karel: Binnenkomen? Opflikkeren en mij met rust laten. En vooral niet meer terugkomen met je anonieme melding. Ik heb niemand wat misdaan dus nou opgeflikkerd en niet meer terugkomen! Boem! Deur dicht, bel eruit en terug naar bed. Door de medewerker wordt een decompensatie van de psychische gesteldheid gerapporteerd en zelfs het woord depressie valt in het verslag. Met de info die er nog was te vinden binnen GGZ, adviseert deze zorgverlener aan het overleg dat medicamenteuze ondersteuning wellicht noodzakelijk is om het tij te keren. Wellicht, want patiënt Karel onttrekt zich aan contacten met de zorgverlener. Da’s dus dezelfde zorgverlener die er een financieel belang bij heeft om nieuwe aanwas te genereren.

En daarna kan het heel snel gaan…

Kan het gaan, want hier stopt de ellende voor Karel. Want die belt Nieuwe Start Ervaringswerk in Oss, met de vraag hoe af te komen van dit gezeik. Daar krijgt hij na vijf minuten een brief voorgelegd als reactie op de melding van X. In die brief worden de feiten en omstandigheden rondom Karel, de casus, uiteengezet met het verzoek zijn privacy te respecteren en hem verder met rust te laten. Maar, vanuit het overleg zou zomaar het advies kunnen komen om eens wat forser aan te gaan dringen op een gesprek bij Karel. Dan komt bijvoorbeeld GGZ, huisarts samen met de politie aan de deur om Karel duidelijk te maken dat hij dient mee te werken. Op straffe van het verwijderen van de voordeur desnoods., Aldus de meegekomen wijkagent. Blijf je dan als je Karel bent al schreeuwend je rust opeisen, dan ben je rijp voor een gedwongen GGZ ingreep. En daar zitten allerlei nuanceringen op en aan, binnen de wet. Maar nuance en depressie zijn geen vrienden van elkaar. Nuance verhuisd ook als depressie in de straat komt wonen.

Het recht op uitzitten van je klachten in alle zelf gekozen rust

Is een verloren gegaan recht onder de nieuwe wet. Ook je leven leven zoals jij dat wil staat met deze wet in aantocht, onder druk. En dat allemaal omdat mensen met nul verstand van zaken, elkaar angst aanpraten voor de mens met een psychische kwetsbaarheid. Had ik Anne Faber al genoemd? En daar moet echt iets aan gebeuren. Want Anne Faber is gestorven onder de handen van een zwaar psychisch gestoorde meneer, na heel veel fouten binnen de keten die ons tegen hem had moeten beschermen. Een zeer trieste samenloop van omstandigheden en verwijtbaar handelen. Ook door psychisch gezonde mensen.

Maar wat de boer niet kent dat vreet ie niet…

Want iets leren eten is er in deze maatschappij niet meer bij. Zie ook mijn tekst hierboven over verbaal geweld. Dat heette vroeger gewoon stoom afblazen om fysieke agressie te voorkomen. We hebben het allemaal zo druk met de rat race dat even stilstaan en leren waarom iemand zo doet, er niet meer bij is. En de GGZ als geheel roept heus wel moord en brand als er grondrechten zware schade oplopen. Maar ook zij zeggen niet om de maatschappelijke veranderingen en onrust heen te kunnen. En dus is er nieuwe wet die men bij GGZ verder wel prima vindt omdat ze binnen die wet hun eigen vlees mogen keuren. En desnoods opwaarderen.

Let op: nu volgt een mening.

Ik vind het hele verhaal, na het lezen van de wet, zéér verontrustend. En de lauwe reacties vanuit ons werkveld en de ervaringsdeskundige krachten, bijna verbijsterend. Want ten opzichte van de BOPZ is er veel verbetert. Maar wat zwaar verslechterd is, is dat de reikwijdte van de wet tot voorbij je voordeur tot in je bil reikt. Want daar spuiten ze de dwang medicatie als ze je voordeur er hebben uitgehaald. En dus vind ik het niks. Vogelvrij verklaard, en nergens meer veilig. En ja hoor, dat ligt genuanceerder als dat ik het hier opschrijf. Maar ook ik lijdt onder een depressie momenteel dus nuance is naar de camping.

Ik wens ons veel sterkte kracht en succes in 2020.

mijn week van herstel

De eerste week van mijn herstel na mijn operatie is zeer voorspoedig verlopen. Toch was er een klein probleem, ik had veel tijd over.

Weg is je geld.

Ik had wel genoeg tijd om echt al het nieuws te volgen, en ik kan u melden, ik heb me kapot geïrriteerd. Zo blijken we, en dat wist u ook al, er steeds verder op achteruit te gaan. Qua geld bedoel ik. Want tegenwoordig ben je tussen de veertig en vijftig procent kwijt van je inkomen aan vaste lasten en eten en drinken. En dat percentage stijgt alleen maar de laatste jaren. Mijn herstel kwam er niet door in gevaar. Mijn gemoedstoestand leed er wel onder.

Crèche

Steeds meer kinderdagverblijven weigeren kinderen die niet zijn ingeënt. Dat mag volgens de wet eigenlijk niet.. Hoezo niet? Je bent toch als ouder geen knip voor je neus waard als jij jou principes laat prevaleren, boven het leven van een kind, te jong om in te enten. Dat je volgens de wet geen onderscheid mag maken op ras, geslacht, geloofsovertuiging en dergelijke, vind ik prima. Maar jouw niet ingeënte kind is een potentieel moordmachientje voor andere kinderen op zo’n kinderdagverblijf. Als jij als ouder graag zo principieel wil zijn, dan ga je maar lekker principieel thuiszitten met je kind of je huurt een oppas in. Want daar ligt voor mij echt een keiharde grens. Ik hoop dat de wet op dat punt dan ook gewijzigd wordt. inentingenboekje laten zien, of je krijgt geen plek in kinderdagverblijfland.

[block]0[/block]

PSD2 bankieren is een door Europa opgelegde regeling die er op neer komt dat u voortaan bij alles wat u op internet doet, op moet letten. Vooral of men u niet middels de voorwaarden toestemming laat geven om gebruik te mogen maken van uw bankgegevens. Ja, dat leest u goed. Het is andere bedrijven voortaan toegestaan om een vergunning aan te vragen. Met die vergunning mag men diensten gaan aanbieden waar uw bankgegevens bij nodig zijn.

Opletten dus.

Dus als u niet oplet, gaat een bedrijf er vandoor met al uw maandelijkse handelingen via de bank, om daar vervolgens diensten mee te leveren. Een kasboekje is een voorbeeld, maar ook goedkopere leningen en zo nog wat ongein. Waar u zich wellicht niet van bewust bent, is dat zo ook bij andere financiële instellingen uw betaalgedrag bekend wordt waardoor lening of verzekering zomaar duurder kunnen gaan uitvallen. Betaald u geregeld met uw pinpas bij een apotheek, dan bent u wellicht een gezondheidsrisico, en wordt uw reisverzekering of hypotheek duurder.

OAMKB Hilvarenbeek, de heer Bas van Rooij is uw specialist in boekhouding met een overzichtelijke maandtarieven structuur.

Gratis? Dan bent u het product!


Een ander risico is dat men, met uw toestemming, een profiel van u opbouwt dat u nog jarenlang kan hinderen. Zeker als je vanaf je achttiende wordt gevolgd doordat je per ongeluk toestemming verleende om bijvoorbeeld iets gratis te krijgen. Want vanuit mijn organisatie waarschuwde ik u al eerder voor de gevaren van internet, smartphone en gratis producten, waar we tegenwoordig zo gewend aan zijn geraakt. Mijn kwetsbare doelgroep heeft vaak niet eens in de gaten wat ze al aan privacy heeft ingeleverd. PSD2 bankieren is de zoveelste inbreuk op dat kleine beetje privacy dat we nog hebben. Want doordat u constant met een smartphone op zak loopt, erop bankiert en uw hele hebben en houwen op social media post, weten grote bedrijven als Google en Facebook feitelijk alles van u. En u denkt, zolang ik niks te verbergen heb is het goed, maar wat u vergeet is dat u daardoor ook dik nadeel kan oplopen.

www.datingvoorons.nl
Gratis datingsite, chat, daten, vriendschap, ontmoeten

Voorbeelden genoeg

Ik heb het zelf getest. Ik heb een zogenaamde VPN service op al mijn computers. Dat betekent dat ik het kan laten lijken dat ik vanuit een ander land of IP adres kom als werkelijk het geval is. Zo kan ik Netflix in Amerika kijken maar ook een webwinkel bezoeken, zonder dat men kan zien dat ik het ben. Vooral in de reisbranche en witgoed en elektronica verkoopsites kom je dan opvallende prijsverschillen tegen. Zo boek ik mijn vakanties altijd vanaf een Duits IP adres. Dat scheelt vaak honderden euro’s. Terwijl ik gewoon vanaf Schiphol vertrek. Ook met een anonieme verbinding bij een site als Coolblue of bol.com kun je vaak goedkoper winkelen als men u niet herkend. Want waarom zouden ze u het goedkoopste product verkopen als ze weten dat u vorige keer ook bereid was meer te betalen?

En dat stoort mij mateloos

Dus al dat rustig aan doen om goed te herstellen is niks voor mij. Ik stoor me werkelijk mateloos aan dat soort nieuws. Want wat ze ons vertellen is dat we genaaid worden of werden. En u neemt dat voor kennisgeving aan. Ik blog erover om u wat duiding te geven bij het nieuws en hoop dat u er iets mee doet. Want u moet echt wat beter op uw eigen handelen gaan letten in de digitale wereld. Dat bespaard namelijk ook geld. Veel geld. En steeds meer naarmate de digitalisering verder gaat. En u zult toch iets moeten doen om de stijging van de vaste lasten te compenseren. Herstel uw eigen financiële situatie en uw privacy.

Nieuwe Start Ervaringswerk, coaching, begeleiding en hulpverlening
Op onze website vindt u meer informatie over ons werk.

Voorlichting, vragen en meer voorbeelden

Voor vragen, extra voorlichting over dit onderwerp of meer voorbeelden van wat ik hierboven nou eigenlijk bedoel, kunt u mij bereiken via onderstaande kanalen:

Ik wens u een fijne rest van de week.

Stefan Vlaminckx

Herstel maakt angstig

Sinds mijn herstel in 2012 goed op gang kwam is er veel verbeterd in mijn leven.

“Wat ontzettend fijn voor jou” zult u denken, en uiteraard hebt u daar gelijk in. Maar er zitten wel degelijk ook wat nadelen aan het herstel dat ik doormaak.

Door een leven aan de zelfkant van de maatschappij, heb ik zoveel gezien en meegemaakt, dat ik van de duvel nog niet meer bang ben. Althans, niet zichtbaar.

Twee BDE

Na het doormaken van maar liefst twee BDE (Bijna Dood Ervaring) was ik zelfs niet meer bang om dood te gaan. Sterker, geregeld had ik een soort van heimwee naar daar.

De absolute rust, het gevoel van vrij zijn van al het aardse, en de mogelijkheid om me te verplaatsen zonder te hoeven reizen waren, met name de tweede keer, elementen die ik na mijn terugkeer in mijn stoffelijke lichaam soms echt miste. Beide keren was het mij meteen duidelijk dat ik daar niet mocht blijven. Het was nog niet mijn tijd.

Beide BDE troffen mij tijdens de narcose vanwege een operatie in het ziekenhuis.

Doodgaan is niet eng

Na die twee ervaringen wist ik dat doodgaan niet eng is, en ook dat ik mijn karwei hier op aarde af diende te maken waardoor mijn zelfmoordgedachten tijdens depressies, met gemak waren te trotseren. Immers, zelfmoord zou betekenen dat ik de klus niet had afgemaakt, en dat vestigde bij mij het geloof dat ik het dan waarschijnlijk over diende te doen, wat met mijn verleden geen prettig vooruitzicht is.

De BDE zorgde er dus voor dat ik enerzijds zelfmoord als optie uitsloot, anderzijds naar het mij getoonde hiernamaals ging verlangen.

OAMKB Hilvarenbeek, de heer Bas van Rooij is uw specialist in boekhouding met een overzichtelijke maandtarieven structuur.

Wat ik al heb geleerd.

Nu, begin 2019 en 46 jaar oud, heb ik al heel veel geleerd. Geen atoom in mijn lichaam heeft de traumatische ervaringen die mij vormde meegemaakt. Je lichaam vernieuwd zich constant, dus na een paar jaar heb je steeds een geheel vernieuwd lichaam.
Ook heb ik geleerd dat ik mijn verhaal heb ingezet om mij te onderscheiden van de rest. Ieder mens wil graag uniek zijn, mijn verleden en het verhaal daarover maakte mij uniek.

Ik leerde mijn ervaringen inzetten om andere, psychisch kwetsbare mensen, zo vooruit te helpen dat hun kwaliteit van leven er sterk op vooruit ging. Ook dat ik hen hielp om mezelf te helpen.

Kortom, want dit is lang niet alles maar ik wil graag naar mijn punt, en de verklaring van de titel, ik heb veel geleerd de afgelopen zeven jaar.

En binnenkort moet ik wederom geopereerd worden…

En ik kan u melden: Ik ben bang.

Want waar ik er voorheen met de kennis van toen niet eens tegenop had gezien, ben ik nu oprecht angstig dat ik mijn lesje wel geleerd heb. Wellicht mijn lichaam iets te zwaar misbruikt heb met drugs en drank dat het mij deze keer definitief in de steek laat, en ik niet wordt teruggestuurd indien ik weer in een BDE belandt. Want dan spreek je niet meer over een BDE maar een DE…

www,datingvoorons.nl

En dat heeft niks met koffie te maken… Ja aan de koffietafel op mijn begrafenis.

Want ik wil nu helemaal niet meer daarheen. Ik wil hier blijven. Ik begin net een beetje te leven man! En daar wil ik graag wat langer van genieten.

Houden van is loslaten

Ik ben inmiddels stapelgek op een hele lieve vrouw. En ondanks dat dat niet geheel wederzijds is, genoot ik enorm van het gevoel. En het is zo oprecht. Want ik gun haar het allerbeste. Ook als dat niet met mij als partner is. Houden van is loslaten.

Stapje voor stapje lijkt het erop dat het ook voor mij is weggelegd: Een “normaal” leven.

Werk wat je leuk vindt. Tevreden met wat er wel is. Niet constant van de kaart omdat verdoven beter is als doorleven. Net alsof je niet kwetsbaar bent, bent geweest of ooit nog gaat worden.

En dat ik twee keer eerder tijdens een operatie in een crisis belandde, jaagt me nu de stuipen op mijn lijf. Irreëel, maar waar.

Ik beloof jullie te laten weten hoe het is afgelopen. Mocht het fout gaan, dan vind ik dat echt ontzettend jammer, maar dan is het toch goed zo.

Nieuwe Start Ervaringswerk, uw steun en toeverlaat bij een psychische kwetsbaarheid.

(Inmiddels is mijn operatiedatum bekend: 8 april.)

Want het is wel een marathon geweest, mijn leven met een verschrikkelijk trauma.

Ik hoop met jullie samen nog lang de wandeling des levens te lopen.

Dus tot gauw.

Stefan Vlaminckx

Gelijk dat je liever niet krijgt

Vorig jaar ben ik met de Officier van Justitie midden Nederland overeengekomen dat ik, als afdoening van het strafbare feit waarvan men mij verdacht, mijn lopende behandeling zou blijven voortzetten en dat de reclassering daarop zou toezien. In ruil voor het volgen van die afspraak zou ik niet worden vervolgd, omdat ik iets te lomp had geprotesteerd tegen Altrecht GGZ, omdat ik vond dat zij de dood van Anne Faber hadden kunnen en moeten voorkomen.

Inmiddels zijn we meer als een jaar verder, en ik heb me prima aan de gemaakte afspraken gehouden. Ik zal daarom dan ook niet worden vervolgd voor mijn protestactie, die door mijn eigen schuld, veel harder aankwam bij de aangever als dat ik het bedoeld had.

Keiharde conclusies

Vandaag kwamen een aantal keiharde conclusies naar buiten over de gang van zaken rondom de resocialisatie van dader Michael P., moordenaar en verkrachter van wijlen Anne Faber. Er was geen goede uitwisseling van informatie voorafgegaan aan P’s overgang van de psychiatrische afdeling van de P.I. Vught, naar de kliniek in den Dolder, destijds onderdeel van Altrecht GGZ.

Daarnaast is er nauwelijks gekeken naar het gevaar voor de maatschappij bij het geven van vrijheden, verloven en toestemming om zich buiten de kliniek te begeven. Ook zag men dader P. als patiënt en niet als veroordeelde en kon hij door manipulatie en het “opzetten van een masker” zich anders voordoen als hij daadwerkelijk was en daardoor meer vrijheden voor zichzelf gerealiseerd krijgen.

Protest

Mijn protest van destijds ging over de nonchalante en weinig professionele werkwijze van Altrecht, zoals ik die al twee jaar aanschouwde bij het bijstaan van een Altrecht patiënt die mij om hulp had gevraagd omdat hij was vastgelopen in zijn behandeling. Ook in zijn dossier zitten discrepanties die niet kunnen in een goede behandelrelatie tussen patiënt en zorgverlener.

De Officier van Justitie zei mij destijds dat we in deze maatschappij mensen verantwoordelijk maken voor bepaalde zaken en dat dat ook weleens fout kan gaan. In dit geval verschrikkelijk fout is gegaan. Ook zei hij mij dat ik me daar bij neer had te leggen omdat dat nou eenmaal is hoe onze maatschappij in elkaar zit. Anders kan een maatschappij als de onze ook niet goed functioneren.

En alhoewel ik dat hele wijze woorden vond van de OvJ, bleef het mij steken dat het gebeurde niet was voorkomen. Ook omdat ik wel gepubliceerde brieven las waarin de inspectie aan de kliniek aanwijzingen gaf hoe en waar er wijzigingen in het gevoerde beleid diende te worden doorgevoerd, maar ik nergens iets las over een grootschalig onderzoek naar het gebeurde rondom de dood van Anne.

Eindrapporten

Vandaag bleek dat grote onderzoek toch gevoerd. Deels door justitie, en deels, op verzoek van de burgemeester van Zeist, door de Onderzoeksraad Voor de Veiligheid. Beide eindrapporten kwamen vandaag uit en zijn vernietigend te noemen. Te weinig informatie is overgedragen, mede doordat P niet wilde dat er werd uitgewisseld. Ook was daardoor het hele zedendelinquentie deel van zijn dossier op de achtergrond geraakt, en wisten zijn zorgverleners dus niet genoeg van deze dader om hem op de juiste wijze te behandelen.

Ik zat dus grotendeels fout door de conclusie te trekken dat het alleen aan de instelling Altrecht, waar de kliniek in den Dolder onder viel, lag dat de dood van Anne niet is voorkomen. Juist bleek mijn overtuiging dat er iets zwaar mis was met de inschatting van zedendelinquent P, het gevolgde vrijhedenregime en het afdoende beschermen van de maatschappij tegen het recidiverisico dat P met zich meedroeg.

Actie voeren

Maar alles overziend, sterken de rapporten mij in mijn voornemen om nooit meer op dezelfde manier actie te voeren, als ik deed toen ik het mij aangerekende pleegde. Protesteren is leuk, als 100% vaststaat hoe de vork in de steel zit. En ook dan is het oppassen in welke vorm je het giet.

Mijn actie van toen deed mij recent denken aan de publieke bedreiging die Thierry Baudet ten deel viel doordat een 21-jarige studente een liedje zong dat het doodschieten van Baudet leek te verheerlijken. In eerste instantie leek het redelijk onschuldig, maar nader beschouwd moest ook de studente bekennen dat ze te ver was gegaan en betuigde zij daarvoor diepe spijt.

Excuses

Ook ik heb destijds mijn excuses gemaakt aan de aangever in mijn dossier, en me strikt gehouden aan de van mij verwachte medewerking. En tot op de dag van vandaag heb ik daar geen spijt van. Het belangrijkste dat ik er tot nu toe van geleerd heb is dat ik de impact die mijn handelen kan hebben, op zich wel goed inschat, maar dat ik het effect over het algemeen te laag inschat. Dat komt vast door hetgeen ik zelf heb meegemaakt, waardoor ik nogal ben afgehard.

Gelukkig zijn de meeste andere mensen dat niet, en dus dien ik daar rekening mee te houden. Dat doe ik dus ook, en niet alleen maar omdat het mij behoed voor problemen. Ook omdat ik het onderdeel vind van de nieuwe normaal, die past bij mijn nieuwe leven, zoals ik dat steeds meer vorm probeer te geven. Ontdaan van alles wat met mijn trauma’s te maken heeft. En vol met nuttige, fijne en liefdevolle nieuwe ervaringen.

Ondraaglijk

Het moet haast ondraaglijk zijn voor de familie van Anne, om te vernemen hoeveel er fout is gegaan in het beschermen van de maatschappij tegen het recidiverisico van dader Michael P. Hun dochter en zijzelf betaalde voor die fouten de ultieme prijs. Ook de door mij geleerde les kan er niet aan bijdragen Anne’s dood anders te gaan bezien als de gruwelijke waarheid die het is.

Er alles aan gedaan

Maar de veranderingen in de bestaande regelgeving, werkwijzen en toekomstige omgang met daders zoals P, werden in gang gezet na Anne’s dood en als gevolg daarvan. Ik spreek de hoop uit dat de nabestaanden ter zijner tijd tevreden kunnen zijn met de maatregelen die er genomen worden om herhaling te voorkomen, en de maatschappij nog beter tegen monsters als P te beschermen.

Rust in vrede

En dat zijzelf kan rusten in vrede, wetende dat haar ouders, familie en vrienden er alles aan hebben gedaan wat in hun macht lag, haar na haar verschrikkelijke einde, te vinden thuis te brengen, een laatste rustplaats te geven en haar onsterfelijk te laten worden door haar naam te verbinden aan een studiebeurs en de grootste verandering in de overige forensische zorg te bewerkstelligen, sinds het ontstaan van die specifieke zorg. Want de minister Dekker heeft toegezegd alle aanbevelingen uit de vernietigende rapporten een op een over te nemen, en dat mag dan gerust de grootste verandering ooit heten in forensisch zorgland. Ze komt er niet mee terug, maar ze is ook niet voor niks gestorven. Al zal ik niet ontkennen dat dat ook nauwelijks troost kan bieden aan de nabestaanden.

Ik wens de nabestaanden rust, moed en kracht toe.

Stefan Vlaminckx

reageren? klik hier

Onrust om niks, hoe Baudet en de media uw denken vervuilde.

Guttegut, wat een tumult om niks.

Sinds de provinciale staten verkiezingen is het bijna de hele afgelopen week maar over een ding gegaan. Over een man gegaan. En het lijkt wel of de ganse media en de gehele politiek een soort nieuwe blindheid hebben ontwikkeld. Ik doop die blindheid bij deze de ziekte van Baudet. Het niet zien van wat er eigenlijk niet aan de hand is. En voor de criticaster: inderdaad, wat een moeilijke zin, maar zo praat Baudet zelf ook. Zijn kiezers hebben van zijn overwinningsspeech helemaal niks begrepen.

Wat is er dan niet aan de hand?

Iets om ophef over te maken. Want hij heeft maar één ding gepresteerd en dat is een zetelrecordje voor het eerst in de eerste kamer komen. Gefeliciteerd, en door.

Want is dit de politieke aardverschuiving waar iedereen het over heeft?

Het antwoord is: Nee, dat is het niet.

Analyse

Want uit de analyse is duidelijk gebleken dat het voornamelijk PVV kiezers zijn, die zijn geswitched. En de laagopgeleiden die in grotere getale zijn opgekomen en allemaal hun virtuele portemonnee hebben laten stemmen. Niet eens hun echte, want virtueel zijn we 30 tot 60 duizend euro kwijt per huishouden aan klimaatmaatregelen tot het einde looptijd van de gesloten klimaatovereenkomst.

Ja, maar niet als je € 18.000 per jaar verdient, gehuurd woont en daarvoor een toeslag ontvangt of het anderszins niet kunt betalen.

Dus dat was een redelijk zinloze exercitie van de laagopgeleiden en kleinverdieners.

Olifant in de kamer

Daarbij kun je wel stemmen op een partij die zegt dat er geen olifant in de kamer staat, maar dat heeft geen enkele waarde wanneer je je eigen keuken niet in kunt, omdat er een olifant in de kamer staat. Snapt u? Baudet zegt er is geen klimaatprobleem, terwijl 99% van de wetenschap zegt dat we met een klimaatprobleem zitten.

Tegenovergesteld effect

Vervolgens heeft deze uitslag, gekoppeld aan het gedrag en de presentatie van de grote overwinnaar Baudet, het exact tegenovergestelde effect als wat de uitslag beoogd, namelijk een verzwakking van rechts terwijl er wel meer stemmen richting het rechtse blok zijn gegaan.

Hoe dat kan?

Omdat Teflon Mark Rutte de rest van zijn leven premier wil blijven en daarom niet anders kan dan meerderheden in de eerste kamer vormen met de serieuzere politieke partijen, en dan vallen Bassie (Geert) en Adriaan (Thierry) toch echt af. Wilders vanwege zijn belachelijke Islam standpunten en Baudet vanwege zijn belachelijke klimaat standpunten.

Dan blijven er een aantal partijen over die links of middenpartij zijn. Samenvattend: De kans is enorm groot dat het komende beleid van dit kabinet een beetje linkser wordt als dat het totnutoe was. Kortom links lullen rechts de stembus vullen. En nou jij weer Baudet.

Twijfels

Ook is er twijfel gerezen over de haalbaarheid van het invullen van al die zetels die Baudet heeft gewonnen in de provincie. Want je moet wonen in de provincie waar je een zetel bekleed en van tenminste een kandidaat kwam de naam in twee provincies op de lijst voor. Nou kan ie op de provinciegrens een huis hebben gebouwd, maar dat lijkt me stug.

Lukt het niet om overal alle zetels te vullen dan zijn zij die zetels gewoon kwijt.

Hype de hype

Kortom, we zijn gehyped. Door de media en Baudet in het ootje genomen. We hebben ons door de uil van Minerva mooi op onze kop laten schijten. Verrekte terror uil..

Dus hij kan de rots waarop ie zijn zuil wilde bouwen wellicht, in ieder geval deels, op zijn buik schrijven. Onze studenten Messias.

De resten van versplinterd rechts

En wat blijft er over, van het verder versplinterde rechtse blok bij de volgende tweede kamer verkiezingen, nu dat Groen Links tot dan de tijd heeft om de portemonnee stemmers uit te leggen dat zij rustig kunnen slapen, omdat het ook onder het nieuwe klimaatbeleid moeilijk, zoniet onmogelijk blijft, om veren te plukken van een kikker.

Mening

Ik geef ook maar gewoon mijn mening. En ik denk dat wij het begin van het einde, van het rechts populisme hebben gezien bij de afgelopen verkiezingen. Want al die Wilders aanhangers hebben nu de hele bestaansgeschiedenis van de PVV langs hun Islamitische buurman gewoond in de achterstandswijk van hun gemeente, en ze zijn niet ontploft, de buurman vindt het elke aanslag weer net zo erg en belachelijk als zijzelf en tot deze week is een terroristische aanslag uitgebleven in ons land.

En dan ga je als simpel denkend mens toch langzamerhand jezelf afvragen of het nou beter is om op een rechtse islamhater te stemmen of op een linkse uitkeringsverhogende partij te stemmen.

Stemmen met je portemonnee 2.0

Als je het dan hebt over stemmen met je portemonnee, dan stem je toch gewoon op de gasten die zichzelf in het leven hebben geroepen om voor jou als lageropgeleiden en uitkeringsontvangers op te komen? En dat zijn in dit land toch echt de partijen links van het midden.

En da’s voor mij als SP lid en Lilian aanbidder misschien makkelijk lullen. Maar zeg nou zelf: Wilders en Baudet of Marijnissen en Thieme.

Ik zeg da’s voor mij niet heel moeilijk kiezen.

Die twee meiden premier en vice premier, Doutzen Kroes op Cultuur en Media en dan heb je het als Jesse Klaver toch maar mooi geschoten met je coalitiepartners. Of ben ik nou gek?

Een ding is zeker met een regering van SP PvdD en GroenLinks: Vier jaar lang ben je gevrijwaard van het haantjesgedrag van al die kwetterende knulletjes die nu de scepter zwaaien. . Tenzij de partij voor de Dieren er een breekpunt van maakt omdat haantjes ook dieren zijn. Maar ik vertrouw op Marianne’s wil om eruit te komen. En zolang de haantjes niet in een schredder of grill eindigen, zij het eigenlijk wel best vind.

Kortom, wat een hoop gedoe, zendtijd vervuiling en jeuk veroorzakend geleuter om niks. Ja het einde van het rechts populisme. So What? Dat het mag rusten in vrede.

Stefan Vlaminckx

Vereniging tegen kwakzalverij

Op LinkedIn verscheen een bericht van professor doctor Jim van Os met daarin een brief van de vereniging tegen kwakzalverij. De vereniging had van Os aangesproken op een van zijn nevenfuncties, het lidmaatschap van een raad van advies, middels een brief die ze hem november 2018 hadden toegestuurd.

OAMKB Hilvarenbeek, de heer Bas van Rooij is uw specialist in boekhouding met een overzichtelijke maandtarieven structuur.

Dans naar onze pijpen, of u zult het merken…

Het had van Os, drukbezet als dat ie is, behaagd niet te reageren, wat uiteraard zijn goed recht is. Maar dan heeft u even niet gerekend op de stalkers van de vereniging tegen kwakzalverij. Want, en dat was de brief die van Os op LinkedIn publiceerde, als jij dan niet antwoord op de sommatie van deze vereniging om te stoppen als lid van de raad van advies, dan stappen ze doodleuk naar je werkgever met het verzoek om in te grijpen. Ja dat leest u goed, het is per omgaande reageren en dansen naar de pijpen van de vereniging en anders zullen ze uw werkgever weleens even verwittigen.

www.datingvoorons.nl
Gratis datingsite, chat, daten, vriendschap, ontmoeten

Methdodiek

Aan de reacties onder het bericht kun je merken dat deze vereniging zich wel vaker van dit soort methoden bediend. Want het eigen gelijk is heilig en tegenspraak noch discussie wordt getolereerd. En dat wil dan serieus genomen worden als vereniging.. Mijn inziens zet je jezelf acuut buitenspel als je je van dit soort tactieken bediend. Want het ergens niet mee eens zijn is helemaal prima. Daar een boze brief over schrijven, helemaal top! Maar vervolgens, bij geen reactie, je maar tot de werkgever van je slachtoffer wenden om via die weg gedaan te krijgen wat je beoogt, grenst aan stalking.

Legitimiteit en aanzien

Want wat zij vinden is waarheid. Daarmee sluit men sowieso iedere discussie uit. Want van Os geeft legitimiteit aan een club waarvan de anti-kwakzalvers vinden dat die geen legitimering verdienen. Ook haalt hij met zijn lidmaatschap de hele Utrechtse faculteit in aanzien naar beneden. Grote woorden van een marginaal clubje. Want, zo vat ik in mijn eigen woorden samen, de academie waar van Os de raad van advies met zijn lidmaatschap vereerd, is voorstander van een geïntegreerde vorm van geneeskunde, die dus ook plaats bied aan homeopathie, Chinese geneeswijze en dergelijke alternatieve geneeswijze. Maar daar is de werking nooit wetenschappelijk van bewezen, en dus kwakzalverij.

[block]2[/block]Placebo-effect

Waar het clubje van mevrouw de Jong, de briefschrijfster van het gepubliceerde schrijven, een beetje aan voorbijgaat is het simpele feit dat er ook nog zoiets bestaat als het placebo-effect. En volgens mij heeft de wetenschap daar al best wel veel aandacht aan besteed en dat als feit geaccepteerd. En daarom is het ook dat de dame in kwestie, als wetenschapper en pijnbestrijder, zichzelf op deze manier nogal te kijk zet. Ze heeft het met grote woorden over zaken die zij als wetenschapper behoort te weten en dient te omarmen. Want het placebo-effect is wel degelijk een realiteit van alle dag, en wetenschappelijk onderbouwd of gemakkelijk te onderbouwen.

Alom geprezen

En om dan maar een van de meest gerenommeerde en alom geprezen wetenschappers uit de geestelijke gezondheidszorg als een stout jongetje er proberen aan te naaien bij diens werkgever, is wat voormalig advocaat Moszkowicz zou noemen, abject en infaam. Ik heb beide termen opgezocht, en vind ze passend bij hetgeen mevrouw de Jong namens de anti-kwakzalvers op papier durft te zetten.

Frustraties

Als er met iemand valt te discussiëren over willekeurig welke stelling, dan is het met van Os. Krijg je echter geen antwoord op jouw schrijven, ga dan even bij jezelf ten rade of het misschien aan jou ligt. Of wellicht je argumentatie niet deugt. Maar als een zielig hoopje frustratie je wenden tot diens werkgever, is van een niveau kleuterklas. Als jij niet doet wat ik zeg, ga ik het tegen de meester zeggen… Lekker puh!!! En ondanks dat ik nog nooit van mevrouw de Jong en haar clubje gehoord had, had ik haar titel lezende, haar toch wat hoger ingeschat. Van Os waarschijnlijk ook. En dat zal dan ook de reden zijn waarom er nooit geen antwoord gekomen is op haar eerste brief.

Althans, dat vind ik.

Stefan Vlaminckx

Varkens hebben geen eer.

Een tijdje terug vroeg een journaliste mij naar mijn ervaringen met dealers die niks schuwen waar het het blijven pushen van hun product betreft.

Waar ervaring telt…

Vanuit mijn ervaring als verslaafde polygebruiker, maar vooral mijn ervaringen als maatschappelijk hulpverlener sinds 2012, kon ik haar wel van wat informatie en voorbeelden voorzien. Ook had ik nog wel een “nummertje”. De 06 van een van die mannen die leven van de handel in, in dit geval, cocaïne. Of beter, crack. De meest verslavende vorm van cocaïne.

Ik heb haar destijds dat nummer ook gegeven, maar mede op mijn aangeven heeft zij afgezien van het zoeken van contact. Ik achtte het risico op problemen alsnog te groot. Dit werd mij mede ingegeven doordat ik in dat proces begon met haar te appen via Whatsapp.

Daar had zij als profielfoto een foto van haarzelf en haar peuter ingesteld staan.

Toen was er voor mij wel een soort grens bereikt. Misschien wat ouderwets, maar ik vind niet dat jonge moeders in het kader van hun werk zich in dat soort kringen moet begeven.. En achteraf ben ik blij dat zij er, om heel andere redenen van afzag.

Varkens hebben geen eer

Want ik had de twijfelachtige eer om eens uitgebreid te kunnen praten met een jonge gast, die je in de volksmond een straatdealer zou noemen. Zo noemde Mo zichzelf overigens niet. Mo, afkorting van Mohammed, ziet zichzelf als een hele slimme zakenman.

Want, hij kan uren verhalen over die domme “wouten” die “nog dommer zijn als de varkens in mijn stal”. Varkens? Jij bent toch moslim? Wat moet jij nou met varkens? Maar daar bedoelde hij zijn zwaar verslaafde klantenkring mee. Dat zijn allemaal varkens. Onrein, geen eer, en zo laag op Mo’s sociale ladder, dat ze in zijn hoofd gelijk stonden aan varkens.

Respect? Een geweten? Ja, thuis.

Sowieso heeft Mo geen hoge pet op van gebruikers. En omdat Mo zogenoemd alles kan leveren wat je maar wil, spreekt en ziet hij heel veel verschillende mensen. Heel veel verschillende gebruikers. Geen van hen kan ook maar op een greintje respect rekenen. Behalve de afnemers van zijn top snuif coke van € 60,- per gram. Want dat zijn, aldus Mo, makelaars managers, advocaten en zelfs hooggeplaatsten uit de wereld van justitie en openbaar bestuur.

“Ik ben nog nooit gepakt, vervolgd of vastgezet voor handel.”. Hij beweert weleens met 40 gram pure coke op zak gepakt te zijn, en na een dag zitten zonder te verklaren, weer heengezonden geworden. Nooit meer wat van gehoord.

Op mijn doorvragen over een proces-verbaal van inbeslagname, komt honend gelach.

“Helemaal niks, want dan kunnen ze het zelf niet meer opmaken.”. Ik trek zijn stelling zwaar in twijfel en vraag hem of hij niet bang is voor een gevalletje kleine vis laten gaan om grote vis te vinden. Die theorie verwijst hij naar het rijk der fabelen.

Onderhandelingsruimte

Hijzelf denkt dat zijn contacten hem uit de brand hebben geholpen. Immers als hij zou gaan praten, dan zouden er veel mensen bij politie en justitie een probleem hebben. Want van zijn dure klanten wist hij het meest. Dat had hij al vroeg geleerd: Zorg dat je altijd iets achter de hand hebt, voor het geval dat.

afbeelding van het podcastkanaal van Nieuwe start ervaringswerk. Klik de afbeelding aan om naar het podcastkanaal te gaan van nieuwe start ervaringswerk
Klik op de afbeelding om naar het podcastkanaal te gaan van Nieuwe Start Ervaringswerk

Geen stress, wel veel zieke lol

Ik vraag hem of het niet teveel stress is, heel de dag van doen hebben met crackverslaafden. Lijkt me nou ook geen pretje. Dat ziet Mo anders. Want de crack rokers zijn de meest opbrengende klanten.

Doen daadwerkelijk alles voor geld, en besteden het allemaal bij hem. En Mo komt voorbereid. Levert hij voor de eerste keer die dag of aan een nieuwe klant, dan krijgen ze over het algemeen twee keer zo sterk spul, als wanneer hij voor de tweede, derde of zesde keer die dag, door dezelfde gebruiker wordt gebeld.

Geen geld? Geen probleem!

Alles had ie al voorbij zien komen. Van televisies tot sex waren hem in zijn jaren als zakenman al aangeboden omdat er geen geld meer was, maar wel de enorme drang om nog meer van zijn versneden product te roken.

Irritantje

De lol die hij heeft in het vertellen over hoe hij zijn clientèle het vel over de oren trok, begint te irriteren. Bijvoorbeeld dat hij door honderdvijftig euro aan zwaar versneden rommel te ruilen, aan een twee weken oude tv was gekomen, die de betreffende gebruiker bij zijn eigen moeder had weggehaald, toen zo voor de op sterven liggende oma aan het zorgen was.

Met rekening en dus garantie

Hij had er de rekening bij gekregen. Elfhonderd euro had de 108 cm smart tv gekost. Maar het enige wat Mo kon boeien was het feit dat ie ‘m had laten registreren bij de fabrikant en dus de volledige garantie genoot. Hij hangt nu bij Mo thuis.

Je wordt vanzelf kwaad

Ik ben heel wat gewend, maar zijn arrogante gewetenloosheid begint me te kwaad te maken. Op mijn vinnig gestelde vraag of ie dan helemaal geen moraal had, kwam geen antwoord. Of toch wel maar pas later in het gesprek; Toen ie het over zijn eigen familie had.

www.onlineadministratiemkbhilvarenbeek.nl

Eigen volk eerst

Want met name zijn oma leek een half-godin te zijn. Zijn moeder draagt ie op handen. En sinds het overlijden van zijn vader, was hij als oudste zoon de man in huis.

Moet kunnen, maar niet thuis

En zoals hij de vrouwen misbruikte die verslaafd als ze zijn, zichzelf aan hem aanboden, zo mepte ie erop bij elke gozer die ook maar een blik in de richting van zijn zusjes wierp. Mij werd een ding heel duidelijk. De integratie is niet alleen mislukt, we hebben, als Mo de waarheid spreekt, een vijand binnengehaald.

1.8 kind gemiddeld per gezin in Nederland

Want hij beweert dat de reden waarom er binnen zijn gemeenschap eigenlijk altijd twee of meer kinderen geboren worden, is gelegen in het feit dat dat via de moskee en communicatie uit opa en oma’s vaderland, erop aangedrongen wordt meer kinderen te baren als het gemiddelde van het land waar je verblijft.

En voor Nederland zouden er dus minstens drie kinderen geboren moeten om het grote doel te halen: volledige heerschappij van “zijn” volk in Nederland.

En toch blijf ik mild

Die uitspraak is dan ook de reden dat ik geen nationaliteit van afkomst vermeld heb in dit verhaal. Want Mo bewees zijn stellingen ook nog eens goed. Hij werd gebeld en moest wat wegbrengen naar een neef.

Ik ben meegereden en direct toen we er waren, vroeg hij zijn neef uit het niets of hij even uit wilde leggen hoeveel kinderen ze moesten krijgen, en waarom. En spontaan verteld die neef dat over zestig of zeventig jaar Nederland een officieel moslimland moet gaan heten. In mijn eigen woorden.

Schat, wij nemen elf kinderen!

Ik kreeg acuut neiging tot het verwekken van een elftal kinderen. Mijn vriendin vindt echter van niet.

De moraal van dit verhaal

Maar, waarom ik dit verhaal aan u, mijn gewaardeerde lezers vertel is simpel: Ik hoop dat je elke verslaafde die een gebrek aan motivatie laat zien zich te laten behandelen, dit verhaal laat lezen. Want zo wordt je bezien door je dealer. Je bent een varken. Je hebt geen eer. En ze hebben schijt aan jou, want zodra je terug bent van je behandeling, stopt je dealer het desnoods in je brievenbus om je weer aan het roken te krijgen.

Gemiddeld zeven tot tien jaar

Want, aldus Mo, eens een varken altijd een varken. En die moet je soms vetmesten om ze maximaal te laten opbrengen.

En hij heeft nog gelijk ook. Want gemiddeld genomen duurt een zware cokeverslaving zeven tot tien jaar. En dan ben je of afgeschreven vanwege je kapotte longen, dood of als je geluk hebt, afgekickt. En wellicht brengt dat inzicht de motivatie er echt voor te gaan.

Wat ik ervan vind.

Ik ben zoals eerder gezegd, echt wel wat gewend. Maar zoals deze jongeman praat over hele kwetsbare mensen, ons land en de minachting voor alles wat niet past in wat ik dan maar even “zijn” cultuur noem, is stuitend en een absolute schok. Zelfs voor mij.

Geloofwaardig

Want ik ben ervan overtuigd dat hij er echt zo over denkt, en naar ons autochtone Nederlanders, kijkt. Zelf wijt hij het aan het grote empathisch vermogen wat er in Nederland is, de lachwekkend lage straffen en het ontbreken van geweld komend van de staat. Want waar hij vandaan komt (Hij zei het echt, deze derde generatie medelander) daar flikte je maar beter niks of ze flikte jou.

Toch weer familie

En dan ga jij eraan en voor je familie zijn de consequenties zwaar. Soms jarenlang.

Nou, en dat is waarom een verslaafde een varken is, en u en ik maar min volk.

Dan sta je toch maar mooi te kijk met al je welvaart en goed fatsoen en hoge opleiding…

Ik wens u desondanks een fijne carnavalsvakantie.

Stefan Vlaminckx

Ervaringsdeskundig hulpverlener, begeleider en coach bij Nieuwe Start Ervaringswerk.

Van de bloemetjes en de bijtjes, anno 2019

www,datingvoorons.nl

Ik was nog hartstikke jong toen ik mijn opa en zijn beste vriend hoorde praten over dat het vroeger allemaal beter was. Ik heb zelf nu de leeftijd waarop ik toen mijn moeder die leeftijd had voor het eerst ook haar hoorde klagen. Dus filosofisch als ik ben, denk ik er al een tijdje over na, is het nu slechter of beter als toen ik klein was?

En ik denk dat het eindelijk zover is: Mijn generatie zal de geschiedenis ingaan als de eerste generatie die niet meer kan roepen dat het vroeger allemaal beter was.

Slechts enkele zaken kan ik noemen die beter waren toen, als de situatie nu gemeten bij kinderen van pak m beet, acht tot tien jaar.

Buitenspelen.

Ik zal ze snel benoemen: buitenspelen en de daarbij horende voordelen als meer bewegen, betere weerstand meer persoonlijke sociale interactie. En, dat is een puur persoonlijke opvatting, rechtlijniger en daardoor een duidelijker maar vooral simpeler opvoeding.

Want ik weet niet waar het mis is gegaan, maar wat zijn ouders van mijn generatie een stelletje mietjes zeg… Poehee.

Waarom niet? Omdat ik het zeg!

Kijk, als ik iets vroeg aan moeder, dan had ik twee mogelijkheden: ja of nee. Zat verder niks tussen. Ik paste dezelfde methode toe op mijn destijds nagelnieuwe 15 jarige autistische stiefdochter, en die vond dat geweldig. Een man die beslissingen neemt en ook nog eens een die niet binnen een halfuur discussie als een blad aan een boom omdraait.

www,datingvoorons.nl

Duidelijkheid, het werkt echt.

Dat werd mij verklaard als zijnde het gevolg van mijn stiefdochters stoornis. Dat zou ik bij andere kinderen niet voor elkaar krijgen, zo werd mij bezworen. Nou, dan ken je Ome Stefan slecht… En of ik het voor elkaar krijg. En daar word ik alleen maar populairder van. Want, zo leerde een achtjarige mij, ik ben duidelijk. Niet altijd leuk, maar zo wist de blaag te melden: “ Dat is fijner als met mijn moeder, want die heeft geen ruggegraat”. Acht jaar oud.

En terecht! Zo praat je niet tegen je moeder

Waarop ik tegen hem zeg, dat  als ik dat zo over mijn moeder zou hebben gezegd in het bijzijn van anderen niet zijnde mijn moeder, dan had ik hoogstwaarschijnlijk een waai aan mijn oren gekregen. Waarop die kleine in de lach schiet en zegt dat dat ook volkomen terecht is, want zo praat je niet over je moeder. Acht jaar oud….

Wandelen voor de lieve vrede

Om de sfeer niet verder te verzieken en het gezag van de ruggegraatlozen niet nog verder te ondermijnen, ben ik even een blokje om gegaan met de kleine man, want Ome Stefan had vragen. En hoe moet dat dan als jij later kinderen hebt? Daar was ie heel snel uit. Gewoon zoals jij. En dan heb ik het u zeggen tegen volwassenen maar helemaal niet meer aangekaart. We waren echt even gelijke die middag.

Vertel, vertel, hoe is het zo gekomen.

Ik vroeg om zijn verklaring van dat fenomeen. Opa en oma sloegen best hard, en geregeld viel er een tik. En papa en mama hadden gezegd tegen elkaar: dat nooit.

Acht jaar en de baas thuis

En dus ben ben jij nu de baas thuis?

Weer liggen we gevouwen. Dat wordt ons op school geleerd. Wat ik dan even snel onderhandelen noem. En op school wordt sinds een aantal jaren geleerd dat papa en mama ook niet meer mogen slaan van de wet. En van die samenloop krijg je hele bijdehante achtjarigen. Wel veel slimmer ook, Vul ik even aan. Want klappen tegen je hoofd blijkt toch wel iets te beschadigen.

Maar de duidelijke tot hier en niet verder onderhandelen mentaliteit wordt dus wel degelijk gewaardeerd. Dat zie ik bij een maat van mij ook. Die is net als ik. En zijn stuiterende adhd-er heeft er echt baat bij. Let wel, hij slaat ook niet maar het dreigement is niet van tafel…

Filosofie op je achtste

Goed, ik vertel mijn nieuwe maat van twee turven hoog waar ik over nadenk, en hij denk echt even mee. Jullie hadden nog geen computer? Waarop ik grap van niet, bij ons stond Google in rekken op de gang. Je noemde het een encyclopedie. Een hele grote berg uitgeprinte mails die touw en lijm aan elkaar zaten. Ja, van die grote boeken stonden bij opa en oma nog steeds in de kast.

OAMKB Hilvarenbeek, onze partner in financieel beheer

Werkstukken googlen

Hij maakt al werkstukken voor school die hij bij elkaar googled en thuis uitprinten en in een mapje doet.. Daarvoor fietste ik zeven kilometer maar de stad, kopieerde ik in de bieb of haalde folders bij het reisbureau en dan zeven kilometer terug en dan moest ik nog beginnen. En jawel we hadden wel een auto. 1. Nee zijn papa en mama hadden ieder een eigen auto.

Dat bedoel ik maar met vooruitgang.

Maar het allermooiste vind ik het verhaal van de bloemetjes en de bijtjes. De romantiek is er wel een beetje af, maar het moderne verhaal is hilarisch. Want zijn zusje van vier had aan hem uitleg gevraagd over waar kindje drie vandaan ging komen. Ik wil deze trip langs memorielane ermee afsluiten. Komt ie:

Papa’s USB-stick

Op een dag heeft papa zijn usb stick in de usb poort van mama gedaan, en een softwarepakket geüpload. Daar heeft mama negen maanden voor nodig om dat helemaal te unzippen en te installeren. En als dat helemaal klaar is, dan komt de nieuwe baby zo uit mama’s 3D printer gevallen. Jawel, hij zei het echt. Acht jaar oud… Tuurlijk!

Zijn zusje moest ook weleens wachten als ze Pumba wilde kijken op YouTube. Totdat het cirkeltje stopte met draaien. Hij had maar niet uitgelegd aan zijn zusje dat laden en installeren niet hetzelfde waren….

www.datingvoorons.nl

Ik pieste bijna in mijn broek van het lachen.

Vrienden voor het leven.

We zijn vrienden voor het leven. Op basis van wederzijds respect. Acht jaar oud…. Ik kan bijna niet wachten op de volgende generatie. Die gaan als het zo doorgaat van basisschool regelrecht op hun eigen wonen, zo lijkt me.  Nee, vroeger was echt bijna niets beter… Wel simpeler.

Stefan Vlaminckx

Komt een mail uit Afrika bij uw psychisch kwetsbare begeleider/coach

Als psychisch kwetsbare mens heb ik eigenschappen, of eigenaardigheden zo u wil, die u niet heeft. Zo zult u een bedelmail waarin u gouden bergen worden beloofd, direct weggooien. Althans, u gaat ‘m niet beantwoorden. Nou, ik hem niet alleen beantwoord, maar ook nog vertaald uit het slechtste Engels ooit gelezen. A. staat voor mijn nieuwe Afrikaanse vriend. S. voor ondergetekende. Gaat u mee op reis in de wereld van Afrikaanse oplichter die in de klauwen van een ervaringsdeskundige ggz en schuldenproblematiek belanden…

A. Lieve meneer, ik richt mij tot u met kwestie van enorme importantie is het dat ik mij tot u went. U gelijk genaamd Vlamincks Joseph, tragedisieus omgekomen bij crash van zijn vliegtuig Benin regio Noord Oost.

U, gelijkgenaamde ik stellen u in het gewis dat erfgenamen ongevonden zijn gebleven teneinde ik u benaderen alvorens €40.000.000,00 verklaard niet beneficiair aan u of enig andere.

Mijn onderzoek bracht u naar voren want zogenoemde gelijkgenaamde in aanmerking voor het gehele erfdeel dat zegge €40.000.000,00 nu bij Royal bank of Scotland international worldwide.

U openen een account alvorens ik € 40.000.000,00 transfereer in uw belang. Daartoe is een fee benodigd van €12.500,00 in dollars beschikbaar te maken middels Union Pay tnv motenga oemboetoe te Senegal. Was gesigned Gary Jenkins head costume service Royal Bank of Scotland Senegal branch

Wat ik er uit begreep was dat ik veertig miljoen ga krijgen. Maar om dat geld daadwerkelijk overgemaakt te krijgen moet ik eerst € 12.500,- in dollars overmaken via Union Pay om onkosten te voldoen. Tot zover niks geks.

S. Dear Gary,

Prima! Ik maak het uiteraard acuut naar je over. Alhoewel, zal ik rechtstreeks naar het rekening nummer van jouw kantoor overmaken met de interne banksystemen want ik bankier ook bij Royal Bank of Scotland.

Dan heb je het geld vanmiddag al meteen.

Goed dat je me hebt gevonden, ik ga je daar rijkelijk voor belonen. Jij bent miljonair zodra ik het ben Gary mijn vriend.

Hartelijke groeten,

Stefan Vlaminckx

P.s wat voor kostuums verkoop jij als hoofd van de kostumering?

A. Dear friend,

Dank voor je snelle reactie. Maar om het te transfereer bedrag vrij te kunnen transfereren kunt u geen gebruik maken van uw bestaande rekening en moet u een international banking account openen. Dat neemt drie weken of vier, daarom kan u gewoon Union Pay opsturen naar collega’s. Zij die tijd in gebruik legal issues om u convenient te zijn.

Best regards,

Gary.

S. Dear Gary,

Nee man, ik regel vandaag hier zo’n internationale rekening en weet je wat? Omdat jij je zo je best doet, kom ik het wel even persoonlijk brengen. Kun jij mij morgen van het vliegveld halen?

Groet Stefan

A. Welk vliegveld?

S. Dat het dichtste bij is.

A. Het dichtst bij wat?

S. Bij jou.

Toen bleef het ineens een week stil, en ik dacht dat het dat was. Maar exact een week later:

A. Dear friend,

Europees gezetenen kunnen vanwege politieke redenen niet landen voor een vergunning te blijven. Stuur Union Pay onmiddellijk zodat ik je van dienst gewezen kan zijn.

S. Gary,

Ik ben er al een week. Ik probeer je te bellen maar ik kon je niet bereiken. Ik was op kantoor maar daar kennen ze jou niet.

Je hebt me toch niet voor de gek gehouden, want dan ben ik helemaal voor niks hierheen gekomen…

Verdrietige groet,

Stefan.

Heel gek, maar ik heb er helemaal niks meer van gehoord. Gek hè?

Fijne week!

Blijven praten, blijvend beïnvloeden.

Vandaag uitgebreid mijn verhaal gedaan aan een mevrouw die als projectleider gaat werken aan het goed laten samenwerken van de ketenpartners, bij de aanpak van mensen met extra zorgbehoeften doordat zij psychisch kwetsbaar zijn.

Een hele mond vol, maar ik kies mijn formulering dan ook zo zorgvuldig mogelijk. Nu dat het landelijk project Verward en dan? voorbij is, en er gevolg wordt gegeven aan de uitkomsten, wil ik de term verward niet meer gebruiken. Onbegrepen gedrag is een betere term.

Zij zei mij te zoeken naar betere samenwerking tussen de verschillende ketenpartners, en een goede ingang bij degene met de zorgbehoefte. Over beide onderwerpen heb ik een uitgesproken mening. Beide op basis van mijn ervaringen opgedaan sinds oktober 2012. Goede ervaringen in het omgaan met de doelgroep, slechte waar het de ketenpartners betreft. Het delen van die ervaringen hebben een duidelijk doel; verbeteren van de huidige praktijk.

Via mijn eigen praktijk kom ik geregeld in contact met psychisch kwetsbare mensen, die om verschillende redenen vastgelopen zijn in hun behandeling, in zowel een verplicht als vrijwillig kader. Dat maakt voor mij geen enkel verschil. Ik adviseer hen hoe anders te handelen, gericht te klagen waar nodig en te bemiddelen waar ik maar kan. Praten is daarbij altijd het middel. Verbetering kwaliteit van leven altijd het doel. Totnutoe behaal ik daarmee heel redelijke resultaten. Goede resultaten, alleen bij de een gaat het sneller als bij de ander.

Mijn ervaringen met de diverse ketenpartners zijn aanmerkelijk minder goed, om het woord slecht in deze toch maar te vermijden. De verschillende partners, gemeenten, politie, ggz, maatschappelijk werk, huisartsen, jeugdzorg, thuiszorg, woningbouw en soortgelijke clubs overleggen in het ketenpartneroverleg over burgers waarover zorgen bestaan. Dit gaat op basis van signalen uit de samenleving of melding gedaan door een der partners.

Omdat ik hard werd getroffen door onzorgvuldig tot stand gekomen ingrijpen vanuit de ketenpartners, en daar vandaag de dag nog altijd last van heb, probeer ik waar ik maar kan van invloed te zijn op toekomstig beleid. Want niet alleen psychisch kwetsbare mensen, maar iedere burger kan te maken krijgen met het werk van het ketenpartneroverleg. En als dat er net zo aan toe gaat als in mijn geval, dan vrees ik met grote vrezen het ergste.

Wanneer krijg je te maken met de ketenpartners? Als er een maatschappelijk onaanvaardbare of onwenselijke situatie ontstaat of dreigt te ontstaan. Vaak gehoord in dit verband is de kapstokterm maatschappelijke teloorgang. Maar ook overlast, zorgmijding of verdachte activiteiten halen het overleg. Verloopt het traject goed, dan krijgt de burger in kwestie een zorg op maat oplossing aangeboden, passend bij het voorliggende probleem. Verloopt het traject niet goed, dan berg je maar. Want dan komt ingrijpen keihard aan, met vaak enorme gevolgen voor de burger, zonder enige goede bescherming tegen de eventuele nadelige gevolgen voor de burger in kwestie.

Dit heeft, naar mijn bescheiden mening, heel veel te maken met vooringenomenheid aan de kant van de goedwillende ketenpartners. Men denkt al snel te weten hoe een probleem aan te pakken, heeft daarbij nauwelijks inzicht in de persoon van de burger en hoe die het leven beziet en beleeft van dag tot dag. Wat de gemiddelde burger eigenlijk niet vindt kunnen, is voor een individu wellicht heel normaal, of het hoogst haalbare in de gegeven situatie.

Ik heb met een aantal goede voorbeelden aangegeven hoe het mijn inziens niet moet. En ook mogen vertellen hoe ik dat anders doe met mijn cliënten. Want ook daar spelen weleens problemen die als maatschappelijk onwenselijk bestempeld worden. Een oplossing ligt meestal voor het grijpen. Maar hoe je die aan cliënt voorlegt is cruciaal. Ook de houding van een zorgverlener is cruciaal. Leer je verplaatsen in je cliënt. En doe het desnoods samen als het cliënt alleen niet lukt. Want echte onwil ben ik nog nooit tegengekomen. Onkunde des te meer. Want ervoor doorgeleerd hebben is leuk. Het vanuit eigen ervaring beleefd hebben een stuk waardevoller.

Mijn beste advies aan haar was dan ook simpel. Haal er ervaringsdeskundigen bij. En laat je door hen vertellen wat wel werkt. Dat bespaart kosten, veel ellende en vooral schade aan hele kwetsbare mensen. Althans, dat vind ik.