Vertrouwensbreuk met zorgverlener, is geen argument voor de rechter

Als er één ding is dat je snel leert, als je bij de ggz behandeling ondergaat is dat, indien er geen vertrouwen is tussen jou en je zorgverlener, je snel een andere zorgverlener moet zoeken. Dit geldt ook voor thuisbegeleiding. Als je geen vertrouwen hebt in je begeleider, dan houdt het op. Er kan dan simpelweg geen goede begeleiding gegeven worden.

Verplichte zorgverlener

In 2017 is mij definitief een maatregel opgelegd in het kader van de wet Damocles. Woning drie maanden gesloten want een kleine hoeveelheid drugs gevonden. Die niet van mij waren, maar ook dat deed er niet toe. Net zo goed als dat het onderzoek naar drugshandel nooit wat heeft opgeleverd. Onder bestuurlijke vrijheid mocht dat allemaal. Ik werd in die tijd begeleid door Verdihuis extra muraal. Vrijwillig op basis van een PGB en zoals ik me al jaren laat begeleiden. Verdihuis is in Oss een van de ketenpartners. En destijds zei de rechter dat de ketenpartners hadden geklaagd, wat achteraf niet waar bleek te zijn. Lang verhaal kort, dat bleef aan mij knagen totdat een insider mij meldde dat ze er wel van geweten moeten hebben dat er problemen speelde rondom mijn adres. Daardoor verloor ik mijn vertrouwen in Verdihuis als zorgverlener. Logisch toch? Zij hadden mij moeten behoeden voor deze ellende ipv mij in de ellende te storten om niks. Echter, ik woonde toen op basis van een tijdelijk huurcontract in een woning van Brabant Wonen. En die hadden als eis gesteld dat ik verplicht begeleid zou worden door Verdihuis. Toen dat niet meer ging heb ik daar de verhuurder van op de hoogte gesteld en meteen een, naar nu blijkt, betere zorgverlener voor aangezocht. Verdihuis heeft ook medewerking verleend door de zorg snel over te dragen. Pas vier weken na mijn eerste melding reageerde verhuurder Brabant Wonen negatief. Contractbreuk en ik had het nog met voorbedachte rade gedaan ook.

Lang verhaal kort…

Verhuurder wilde op basis van die wissel mij als huurder wippen en ik wilde dat de rechter mijn noodzaak om te wisselen van zorgverlener zou erkennen en mij dus zou steunen in mijn argumentatie over het vertrouwen in zorgverlening. Daar hebben we pas geleden een rechtszaak over gevoerd en donderdag was er de uitspraak, die ik gisteren ontving. Verloren, over drie maanden moet ik hier weg zijn.

Nergens op ingegaan

Want de rechtbank heeft mijn argumenten niet eens genoemd in de uitspraak en dus blijkbaar niet in haar overweging meegenomen. Ik wijt dat aan het feit dat zij ter zitting zei dat ze van mijn dossier had geleerd dat psychisch kwetsbaar zijn, en intelligentie niets met elkaar te maken hebben. Ook dat dat opzich weleens lastig kon zijn. En dat verklaart ook een hoop over waarom de ter zitting door mij aangedragen argumenten, niet in de uitspraak zijn terug te vinden, terwijl ze voor iedere ggz-er een soort van wetmatigheid vormen. Geen vertrouwen geen nut tot samenwerking.

En dus sta ik op straat.

Als psychiatrisch patiënt met een hoop woede over het geheel van onrecht wat mij is aangedaan en niks te verliezen. Je zou er bang van worden. En nou gaat het de gemeente weer veel geld kosten. Kosten voor maatschappelijke opvang, herhuisvestingskosten en begeleiding om dit alles van me af te kunnen praten. Inboedel, inrichting en aankleding, allemaal op kosten van de maatschappij. Want werken om het zelf bij elkaar te verdienen, waarmee ik juist een goede aanvang had gemaakt dit jaar, het staat allemaal op losse schroeven. Let wel, voor het in mijn woning aanwezig zijn van een hoeveelheid drugs die, als je er op straat mee gepakt wordt, alleen maar wordt afgepakt zonder enige boete of vervolging.

En dat dat kan, het wil er bij mij niet in.

Bij de wetgever ook niet, want die had duidelijk aangegeven dat dit soort zaken de eerste keer met een waarschuwing moeten worden afgedaan. Maar daar mag onder bestuurlijke vrijheid van worden afgeweken. En daar wordt intensief en vrolijk gebruik van gemaakt. Niet alleen in Oss, maar het is wel een van de koplopers huisuitzettingen. En wat wil men toch bereiken met al dit repressieve beleid? Mij een lesje leren? Ik heb maar 1 lesje geleerd van dit alles: de rechtsstaat is in verval. Want zonder inhoudelijk toetsen door een rechter mag een ambtenaar van de gemeente jou maatschappelijk irrelevant proberen te maken. En een verhuurder jou uit je huis zetten als jij kiest voor goede en nuttige zorg ipv slechte nutteloze zorg.

Valsheid in geschrifte

Nou heeft het opperhoofd extra muraal van voornoemde zorgverlener ook nog valsheid in geschrifte gepleegd in een verklaring die voor de rechtbank het pleidooi van de verhuurder ondersteunde. Ja dat leest u goed. Omdat ik het vertrouwen opzegde schreef de chef een uiterst giftige brief over mijn persoon aan de rechtbank. Dat geeft Verdihuis in de afhandeling van mijn klacht daarover ook toe. Tenminste totnutoe mijn beklag over de giftige toon. Uiteraard achtte men valsheid in geschrifte niet bewezen. Maar daarom heb ik de gifbrief gelegd langs de rapportages van de thuisbegeleidster en dan blijken er leugens na leugens in de brief te staan. En aangezien die geschreven was om niet mij, maar de tegenpartij ter dienste te zijn, er valselijk wordt verklaard, voldoet de brief aan de definitie valsheid in geschrifte. En dat soort mensen noemen zich zorgverlener. Een rancuneus stuk rot vreten is het. Althans, zo zie ik dat. 17 december vernemen we het oordeel van Verdihuis klachtenafhandeling. 20 december hebben we een gesprek. Daarna hoogstwaarschijnlijk door naar een regionale commissie en, wederom, naar de rechter. Want enige compensatie lijkt me wel op zijn plaats.

Dit is het nieuwe Nederland.

En denk vooral niet dat dit u niet kan overkomen. Daar komt u wel achter als de politie u bezoekt omdat ze uw puberzoon van drugshandel verdenken. Of u, omdat een jarenlange burenruzie in uw nadeel wordt beslecht door uw rancuneuze buurman met enige fantasie. Want u eraan naaien in het kader van de wet Damocles is een appeltje eitje. Ik zal daar in een volgend blog u de handleiding van laten zien. En dan gaat ie koopwoning gewoon in de gedwongen verkoop, wordt u als drugsdealer aangemerkt. En bent u uw huis, maatschappelijke positie en hoogstwaarschijnlijk baan, vriendenkring en relatie kwijt. En met een beetje pech krijgt u er een flinke schuld bij. Geen grapje.

Althans, dat vind ik.

WVGGZ, een rampenfilm in slow motion

1 januari gaat de nieuwe WVGGZ in. De Wet Verplichte Geestelijke GezondheidsZorg is het antwoord van deze regering op personen met verward gedrag en om de onderbuik van Nederland te voeden, mede na de moord op Anne Faber.

En daar heb je fout 1 te pakken

Want de melding bij de politie van een persoon met verward of onbegrepen gedrag wordt weggeschreven onder een code, ik dacht de E33 code. De meerderheid van de gevallen onder die code blijken echter helemaal niet van psychiatrisch patiënten te komen. Nee, eerder van mensen onder invloed, demente ouderen en feestende pillenslikkers. En dat zijn dus niet de mensen waar deze wet voor bedoeld is. Wat wel veel gedacht wordt.

Bezuinigen

Deze wet ziet erop toe dat meer en beter ambulant kan worden behandeld met dwang. Dat betekent thuis, of achter de voordeur, zoals men dat ook wel pleegt te noemen. Het betekent kortweg minder klinische opnames en dat is dus om te kunnen bezuinigen op het aantal bedden in de klinieken van de ggz.

Meer invloed

Ook wil de wet meer ruimte bieden aan familie of andere betrokkenen om hun invloed te doen gelden. Nou, daar hebben we de voorbeelden van gezien. Zowel Els Borst als de slachtoffers in Den Haag en Limburg kunnen er niet meer over meepraten, hoe goed er nu al geluisterd wordt als familie aandringt op hulp voor hun familielid. Ook de vader van Michael Panhuis, dader in de zaak Anne Faber had al ruim voor de moord aangegeven dat hij het niet goed vond dat zijn zoon vrij zou komen omdat “ie het weer gaat doen”. Ik zie dan ook niet in hoe de invloed van de betrokkenen zou moeten gaan toenemen.

Eigen plan

Van de patiënt zelf wordt verwacht dat hij of zij zelf op papier zet hoe hij/zij behandeld wil worden wanneer dwang of drang nodig mocht blijken. Aan de mensen die voor het eerst in zo’n situatie terechtgekomen zijn is niks geregeld. Evenals voor de mensen met weinig of geen familie. Die lijken helemaal aan de goden overgeleverd. En met de ervaringen die ik heb opgedaan met zorg met dwang, voorspelt dat weinig goeds. Zelf ben ik nooit met dwang behandeld, maar ik sta wel mensen bij die wel met een machtiging zijn opgenomen, en ik begrijp niet dat dat op die manier kan en mag. Want in alle gevallen voegt de opname niets toe aan het welzijn van cliënt nadat de medicatie eenmaal werkt. En dat is meestal binnen 24 tot 48 uur het geval. Dan mogen ze ook weer van de afdeling af. Een zelfs 12 uur per dag, zonder enig toezicht of controle. En dat mag bij hem dan ook nog eens maanden en maanden duren. Tegen een vergoeding van €180.000,- per jaar. De duurste bed and breakfast ter wereld.

Kortom,

Ik zie geen verbetering, eerder een verdere beperking van mensen- en burgerrechten. En dit allemaal omdat de maatschappij het eist. U hebt het dus gedaan. Maar dat komt omdat u zojuist hierboven pas voor het eerst gehoord hebt wat de E33 melding nu eigenlijk behelst. Ook dat de meeste meldingen onder die code niks met de psychiatrie te maken hebben. Laat ik er, omdat u het bent, er nog een doen: Ook deze nieuwe wet gaat u en uw kinderen niet beschermen tegen types als Michael Panhuis of die gozer die Els Borst vermoordde. Sterker, de kans dat zulke misdrijven onder de nieuwe wet toenemen is er niet een om uit te sluiten. Want het moet allemaal steeds meer ambulant. Dus zelfs als een psychiater eens wat beter wil observeren en onderzoeken zit hij of zij vast aan het nieuwe adagium van zelfredzaamheid en ambulant behandelen.

Zelfregie

En dan nog het punt van de zelfregie. Zelfregie, het dus zelf regie hebben over jouw leven is een van de speerpunten in de nieuwe wet WVGGZ. Maar wat als je als patiënt ellende voelt aankomen en jij als zelfregisseur de beslissing hebt genomen dat opname voor jou nu het beste is? Wordt je dan meteen ook opgenomen? Nee, natuurlijk niet. Dan krijg je in het beste geval extra of aanvullende medicatie en met een beetje geluk een gesprek met een spv-er. En geen kwaad woord over de spv-er. Maar zelfs die zit klem tussen jouw belangen en het streven van de staat geld te besparen op de zorgkosten. En dan is zelfregie een leuke term. Maar meer ook niet.

Zoek het zelf maar uit

Is dus niet hetzelfde als zelfregie. Het zelfredzaamheidsstreven van deze liberale regering lijkt een mooi streven. Want dan hoeft u niet te betalen voor de ellende van een ander. Maar dat stukje solidariteit kunt u maar beter wel blijven opbrengen hoor! Want het betekent ook dat u voor uw oude moeder, of nog erger, uw schoonmoeder moet gaan zorgen als zij dat niet meer zelf kan. En dan kunt u uw carrière verder wel vergeten. Of skiën met de kerst. U heeft zover kunnen komen omdat wij in deze maatschappij altijd een beetje zorg voor elkaar hadden geregeld, mocht die nodig zijn. En dan vooral zorg waar uw familie, bekenden of vrienden verder niks voor hoefde te doen. Nu moet u dadelijk uw vrienden bellen als u hulp nodig heeft. En dan zult u zien: Als er dan 1 vriend of vriendin de bereidheid toont u daadwerkelijk te helpen, dan is het veel. Want Doe maar en later ook Herman Brood riepen het 30 jaar geleden: Als je wint heb je vrienden. En deze nieuwe wet WVGGZ kent mijn inziens geen winnaars. Uitsluitend verliezers.

Althans dat vind ik

Wet Damocles als speeltje voor gemeenten

Op Nu.nl verscheen laatst een bericht over de wet Damocles, Artikel 13b Opiumwet, waarin de burgemeester bevoegdheden worden toebedeeld, om drugshandel tegen te gaan. En wat mij al was opgevallen, werd in dat bericht bevestigd: Wederom waren het aantal gesloten woningen toegenomen, en ook stond er vermeld dat het uitgangspunt van de wet, steeds verder uit beeld verdwijnt.

Waarschuwing

Want waar de wet ervan uitgaat dat er altijd eerst gewaarschuwd wordt, alvorens een pand te sluiten wegens drugshandel, is de praktijk anders. Om aan de buurt een waarschuwing af te geven of om te laten zien hoe voortvarend een gemeente de zogenaamde drugsoverlast aanpakt, gaat men eigenlijk zo’n beetje overal voortaan direct over tot sluiting van een pand. Dus niks waarschuwen. Nul maatwerk afspraken om de betreffende bewoner op zijn schreden terug te laten keren, niks.

En sluiting betekent huis kwijt.

Want, je verhuurder mag zonder tussenkomst van de rechter jouw je huur opzeggen, je hypotheekverstrekker je hypotheek. Voor huurders betekent dat in ieder geval 5 jaar geen nieuwe woning van dezelfde verhuurder. Voor eigenaren betekent het de verkoop van je huis per opbod. Lees: tegen hooguit 80% van de werkelijke waarde. 5 gram softdrugs, 0,5 gram harddrugs. Dat zijn de grenzen waar je onder moet blijven. Anders mag de burgemeester ervan uitgaan dat je drugs dealt. Let op: Dat hoeft dus niet bewezen te worden. Aantreffen is genoeg.

Zonder huiszoekingsbevel

En als ze komen om dat bij jou te controleren, dan heeft de politie geen huiszoekingsbevel bij zich. Puur op bluf, dreigementen en overtuigingskracht praat men zich een weg naar binnen. Mijn advies: werk nooit mee. Als ze echt wat hadden, waren ze wel met een machtiging om binnen te treden gekomen. En laat maar dreigen en dood en verderf prediken als je niet meewerkt. Als jouw kind iets op zijn kamer heeft verstopt waar jij niet van weet, dan sta je met je hele gezin op straat, en dan zeg maar dag met je handje tegen je maatschappelijke positie, je huwelijk en je baan.

Naar de rechter heeft weinig tot geen zin.

Waar je namelijk tegen vecht is een bestuurlijke maatregel. En die wordt inhoudelijk niet getoetst. Allemaal bestuurlijke vrijheid. Nou, en dan moet je van hele goede huize komen wil een rechter jou niet uit je huis laten zetten. Ik heb heel veel vertrouwen in de rechtsstaat verloren sinds een ambtenaar op het gemeentehuis zo majeur in iemands leven mag ingrijpen, zonder enige inhoudelijke toetsing door een rechter.

En je zult toch echt weer aan woonruimte geholpen moeten worden.

Want zo is het ook. Ervan uitgaand dat je door de sluiting in de daklozenopvang terecht komt, dan is alles erop gericht jou zo snel mogelijk weer te laten wonen. En kwetsbare mensen, en die worden ook het vaakst getroffen door deze maatregel, dienen nog met voorrang te worden behandeld ook.

Kortom, bakken met geld erdoorheen smijten, alleen maar om drie maanden een bordje op te kunnen hangen..

Met daarop: Drugspand gesloten. Tussen de 60 en 120.000 euro per geval zijn de kosten die het met zich meebrengt. Afhankelijk van de gezinssamenstelling en de achterliggende problematiek, is dat grofweg wat u als belastingbetaler daarvoor afdraagt. Ik vind het een verrekt duur betaald bordje. En ook het statement dat gemeenten ermee willen maken is toch ook tweeledig: Wij pakken drugs aan is het ene deel van het statement. Wij hebben schijt aan wat het u als belastingbetaler kost, het andere deel.

En de argumentatie is ook niet erg solide

Pand moest dicht want: De loop moet eruit. De buurt moet een signaal krijgen. Zo ook de onderwereld. En uiteraard moet de voormalig bewoner een tik op zijn vingers krijgen. En dat mag dus wat kosten. En daar gaat de ambtenarij ook ver in omdat voor elkaar te krijgen. Ik ken verschillende dossiers die aan alle kanten rammelen. En het feit dat er flink afgeweken wordt door niet eerst te waarschuwen maar meteen het zwaard daadwerkelijk te laten vallen, zegt eigenlijk al genoeg.

Het is een gedrocht dat alleen maar heel veel kapot maakt.

Want laten we wel wezen, de meerderheid van de sluitingen is het gevolg van een aangetroffen wietkwekerij. En je moet wel ergens instabiel zijn wil je in deze tijd nog beginnen aan het kweken van wiet thuis. Ik durf dan ook de bewering wel aan dat 90% of meer van de sluitingen kwetsbare mensen treft. En geen enkele burgemeester kan mij ervan overtuigen dat dit de georganiseerde misdaad ook maar enigszins verminderd. Het doet niks anders als individuele kwetsbare mensen keihard pakken.

Maar zoals men met de psychisch kwetsbare mensen omgaat, zo gaat men ook om met de mensen verdacht van drugshandel.

Namelijk redelijk rigoureus, de onderbuik volgend van weldenkend Nederland. Niet dat die er verstand van hebben, maar voor de beeldvorming is het goed genoeg. Kijk, en als men echte slagen wil maken, zullen ze veel meer van het soort acties moeten ondernemen zoals de afgelopen dagen hier in Oss, waar na lang onderzoek, drie dagen huiszoeking is gedaan bij de “Godfather” en zijn familie. Want ook die grote schakel is vervangbaar. Jarenlang zwalkend beleid los je niet op op straatniveau. Daar heb je veel hoog opgeleide politiemedewerkers, heel veel middelen en doortastende vasthoudendheid bij nodig. En niet een gemeente met geldingsdrang. Althans dat vind ik.

Stefan Vlaminckx

Staat der Nederlanden is om: Herstelvisie wordt ook bij de Staat de norm

Ook de Nederlandse staat is om: Zij omarmen voluit de principes van de herstelvisie. Even voor de “andere mensen” onder u die nog nooit een ggz instelling van binnen hebben gezien, of nog nooit geestelijke gezondheidszorg nodig hebben gehad een mini college Herstelvisie voor beginners: De herstelvisie is uitgedacht door een Amerikaanse doctor en in Nederland groot gemaakt door de nieuwe ggz beweging. We hebben ook een soort van goeroe. Hij heet Jim. Een heel wijs man en daarom vertel ik hier niet teveel over hem, want wij willen hem wel voor onszelf houden.

De herstelvisie

De herstelvisie zegt dat je na een slechte periode of episode, jij als psychisch uitgedaagde, je niet moet richten op genezing van je psychische kwaal, maar op je herstel om te komen tot een situatie waarin jij het maximale uit jezelf kan halen. Dat is bij een psychische kwaal vaak ook het maximaal haalbare.

Je zou nu kunnen denken: Goh, wat leuk dat de Staat dat ook omarmt.

Maar zo bedoel ik het niet. De jeugdzorg in Nederland, en dan vooral die voor de meest kwetsbare en moeilijkst te helpen kinderen, is ziek. Ernstig ziek. De diagnose is nog niet helemaal 100% zeker, maar men vermoed het zeer ernstige Over De Schutting Geflikkerderitis. Kortweg ODSG genoemd. ODSG is een kwaal die je kan oplopen als iemand jou zo bij de gemeenten over de schutting flikkert, zo bij hun op het bordje, meestal samengaand met een flinke budgetkorting danwel efficiency effect verrekeningen. Dat is hoe je ODSG kunt oplopen. En dat is ook precies wat er is gebeurd. Met de AWBZ WLZ en WMO, en al die andere afkortingen.

En ze hadden nog zo gewaarschuwd..

Jeugdzorg experts hadden de Staat der Nederlanden nog zo gewaarschuwd. Want de staat zei dat ze de jeugdzorg hadden ingeënt tegen ODSG, maar die experts hadden nog zo gezegd dat deze inenting helemaal niet zo goed werkt, en bracht alle argumenten in waarom de jeugdzorg ernstig ziek zou kunnen worden als het ODSG zou oplopen. Want de gemeenten lukte het niet om de jeugdzorg dezelfde standaard zorgverlening te laten leveren tegen veel minder geld en daardoor veel minder mensen. Mensen die de politiek volgen herkennen de VVD-ers hand meteen: Een hoop bombarie over een majeure ingreep verhullen dat het eigenlijk een ordinaire bezuinigingsmaatregel is.

Maar ja, beter ten hele gedwaald als ten halve gekeerd.

Dat moet vadertje staat gedacht hebben. Je herkent meteen de lacherige en nochalante manier van werken van onze premier in de modus operandi. En gezegend zijn de onwetende, want als jouw brein 70 onschuldige burgerdoden een paar jaar na dato al geheel uit jouw systeem weet te verwijderen, dan gaat dit ziekbed van de jeugdzorg der aller kwetsbaarsten jouw ook niet echt hinderen. Even lachen en weer doorgaan.

Maar het kon zo niet verder en nou moet ie naar een kliniek voor staats-taken die niet helemaal goed zijn.

En dus grijpt de staat nu naar een rigoureus middel. Want zo kan het niet verder zo beseft men, ik gok omdat er claims en rechtzaken dreigen. En dus ligt jeugdzorg op intensive care. Welke deel weten we nog niet, en ook niet of nu het juiste deel van de jeugdzorg intensieve zorg vd staat krijgt.

In gewoon Nederlands

De staat haalt dus noodgedwongen zorgtaken terug die ze eerst op nonchalante Mark Rutte style, bij de gemeenten over de schutting hebben gegooid. Maar wederom roepen de experts moord en brand. Want onduidelijk is wat ze precies terughalen en wat de gevolgen zullen zijn. Wederom kondigt men majeur ingrijpen aan zonder duidelijk te zijn wat men nu precies wil.

Eigen schuld dikke bult, en weer bij de kwetsbaarsten van onze maatschappij

Participatiewet, jeugdzorg, WSW, WMO, ggz, ik kan blijven opnoemen. Jullie, want ik niet, hebben die gezellige Mark Rutte in je hart gesloten en houden hem nu al drie kabinetten in het zadel. Zouden jullie niet eens op links gaan stemmen volgende keer? Want rechts staat niet alleen synoniem voor graaien, maar ook voor naaien. De kwetsbaarste groepen lijden het meest onder een rechts kabinet. Of je nou gepensioneerd bent of licht verstandelijk beperkt, geestelijk gehandicapt of arbeidsbeperkt, je kringspier rekt maximaal onder dit bewind. En het enige wat je kan doen is krom gaan staan en hopen dat het niet heel zeer gaat doen.

En hoe gek het ook klinkt: het went vanzelf…

Dat genaaid worden bedoel ik. En hier spreekt jarenlange ervaring. Maar wat leveren we aan de maatschappij af als we de jeugdzorg niet weten te managen? En waarom lijkt het wel alsof die breed lachende grote leider van ons alleen de allerkwetsbaarsten pakt? Miljonairs allemaal 5% meer belasting laten betalen, lost heel veel geldproblemen op.

Maar terug naar de herstelvisie

Want ze rekenen in Den Haag niet genezing van de jeugdzorg. Zoveel is duidelijk. Want dan was er wel een duidelijke aanpak gepresenteerd. Nu gaan ze wel ingrijpen. Maar meer als het maximale halen binnen het bestaande budget zal het wel niet worden. Over stikstof gesproken.

Als VN ambassadeur mag je het niet hardop zeggen

Want dat zou het statuur van het instituut en mijn ere functie schaden. Maar…. godvergeetdekerkgangersinhoogmadeniet…

Stefan Vlaminckx

Bezorgd burger.

Hoe verharding angstig maakt.

Inmiddels 3 jaar kennen we elkaar. Hij benaderde mij met de vraag hem ook een nieuwe start te geven. Samen zijn we begonnen met werken aan zijn nieuwe leven. Dat is nog altijd vol in uitvoering, dat werk. Toen we kennismaakte ging hij van gedwongen opname naar gedwongen opname. Nu gaat hij van een vrijwillige opname via toch weer een gedwongen opname, richting een periode van relatieve rust en tevredenheid, naar een periode van onrust die totnutoe, steeds eindigt in een opname. Ik zie echter enorme vooruitgang. Want zijn onrustige periodes verlopen almaar minder heftig, hij is benaderbaarder tijdens zijn mindere momenten en hij begint inzichten te omarmen waar je drie jaar geleden nog om werd weggehoond. Hier noem ik hem Alex.

Alex is een typisch voorbeeld van wat ik steeds vaker ervaar:

Mensen die de verharding in de maatschappij steeds dichterbij en heftiger gaan ervaren. Wij, mensen die behandeld worden of werden door een ggz instelling, hebben, althans velen van ons, in meer of mindere mate te maken met een gevoel van onbehagen. Een gevoel van onrust en angst. Het gevoel dat wij worden weggezet. En de rest van de maatschappij waartoe ook wij behoren, gaat er in het openbaar steeds vaker met gestrekt been in. Commentaren op social media, gedeelde berichten en geposte meningen, steeds vaker zit er een harde boodschap in: Mijn groep, mijn mening en mijn onderbuik zijn mijn waarheid. En alles wat daar niet bij past moet worden aangepakt. Opgeruimd of afgeschreven. Oja, en uiteraard terug naar zijn eigen land.

Ook onze elite is allang niet meer verlicht.

Ze brengen het in bedektere termen, maar polarisatie trekt stemmen en oneliners aandacht in de media. Een soort mix van oordeel en veroordeel, gemengd met een haast onbegrensde assertiviteit. Lekker veilig vanachter het nagenoeg anonieme scherm of schermpje dat we de ganse dag voor onze snuffert houden.

Alex trekt dat bijna niet

Je zou hem hooggevoelig kunnen noemen. Maar ik draai het liever om. De maatschappij wordt almaar laaggevoeliger. Mijn stokpaardje in dit geval is de wet verplichte ggz die 1 januari ingaat. Mijn meest recente jeugdzorgervaring is er ook een voorbeeld van. Een gezinsvoogd krijgt zijn advies niet doorgevoerd bij de kinderrechter, en dus saboteert hij de uitvoering van de afgegeven beschikking dusdanig dat het ernstige schade toebrengt aan het kind in dat dossier. Zonder met zijn ogen te knipperen. Ik stond erbij en keek erna. Want er iets aan doen is nagenoeg onmogelijk.

En Alex? Die beklaagde zich maar weer eens bij mij.

Want waar eindigt dit? Onze regering wil dat we het steeds meer met zijn allen doen. Zelfredzaamheid en meer buurtkracht en saamhorigheid. Want we vergrijzen en daarom moeten we meer naar elkaar omkijken. Maar hoe dan, als we ons oordeel klaar hebben en alleen onze eigen waarheid dé waarheid is. De enige die echt nog oog hebben voor de noden van anderen, zijn zij die zelf behoefte hebben aan zorg. En daar heeft Alex een punt.

Ik vind het vooral een feest

Dat hij met zulke inzichten komt aandragen. Het geeft mij hoop dat zijn herstel steeds bestendiger wordt. En dat zal nodig zijn ook, gezien de trieste familie omstandigheden waarvoor hij is komen te staan. Maar antwoord op zijn prangende vraag waar dit gaat eindigen heb ik ook niet. Ja, zelf proberen het anders te doen.

Stefan Vlaminckx

Jeugdzorg met geldzorg

Vandaag op LinkedIn was de jeugdzorg met geldzorgen trending. Een jeugdzorginfarct dreigt. Toen vadertje Staat het hele sociale domein, alle AWBZ alsmede alle WLZ bij de gemeente over de schutting kieperde, heeft men meteen ook een kwart van het budget weggesneden. Efficiency was het toverwoord. Nou heb ik een hels respect voor de wijze waarop gemeenten het totnutoe hebben gedaan, maar 25% efficiency terwijl de zorg eerst door de ene en toen door de andere ambtenaar werd geregeld, daar heb ik nooit in geloofd

Vijf voor twaalf

Zo heet het vlak voor zo’n jeugdzorginfarct, vijf voor twaalf. Want meer cliënten, zwaardere of complexere zorg want de lokale zorgcowboys hebben natuurlijk eerst de krenten uit de pap gegeten, gesjoemeld of gefraudeerd. Daarnaast heeft men geen hogere vergoeding per cliënt ontvangen, en toen gingen ook nog de lonen omhoog. Welja, het moet ook niet heel veel gekker worden. Je zou bijna denken dat het zorgverlener pesten is. Maar dat zie ik toch anders.

Want wat dacht jij van de toename van het aantal cliënten?

Mijn generatie, de so 70’s show generatie, geboren tussen 1970 en 1980, bleken ineens ook niet meer voor hun kinderen te kunnen zorgen. Dat komt omdat onze ouders natuurlijk allemaal rare hippies zijn geweest, in de sixtees. Blowen, vrije seks en alles love and peace, Dan gaat met ferme hand opvoeden ook niet meer. En dat heeft blijkbaar doorgewerkt want de toename van het aantal cliënten is de laatste jaren, aldus het journaal, nogal explosief gestegen. Kijk en ouders van mijn leeftijd hebben kinderen midden in de puberteit tot midden twintig. En die kun je ook niet opvoeden, want die zitten de hele dag op insta, YouTube of kik. Geen wonder, die toename dus. Want de jongere kinderen zijn helemaal verrot. Die worden elke dag met de auto naar school gebracht, obesitasje met een lunch, drankje, oplader en accu pack op de rug, en neusjes allemaal richting het schermpje voor ze.

Of zou er iets anders aan de hand zijn?

Ja maar wat dan Stefan! Vertel het ons! Desnoods betalen we bij! Nou, ik heb zo mijn eigen theorie over de jeugdzorgcrisis. En die luidt als volgt; Toen ik klein was had je in elke klas wel een of twee rasechte druktemakertjes. Dat ging van het type stuiterbal, die niet stil kon blijven zitten, lekker fanatiek meedeed met gym en op de voetbalclub al bijna in de A1 stond vanwege zijn tomeloze energie en razende snelheid, tot het type klassenterrorist die de energie van de stuiterbal combineerde met een vechtlust waar Badr en Rico samen nog wit van waren weggetrokken. Maar die verdween meestal bij de eerste zwangerschap in groep 3 richting speciaal onderwijs. En de stuiterbal? Tsja, hij zat al op voetbal en af en toe stuurde de leraar hem weg voor een klusje om ff wat rust in de groep terug te brengen, en dat was dat. Zijn stuiterbal-zijn was een gegeven punt. In die tijd speelde drukke kinderen veel en lang buiten en ze zaten ook allemaal op voetbal. In 1988 zijn ze daar nog Europees kampioen mee geworden, dus dat was best goed opgelost zo.

Steef, we hangen aan je lippen. En toen? En toen?

Toen kregen wij dus kinderen. En onze eerste fout: we zijn er mee gestopt om ze te slaan. En dan bedoel ik niet ze in een of meer gerichte klappen bewusteloos de hoek in slaan, want dat was de reden dat we er ook daadwerkelijk een wet over hebben gemaakt. Kinderen sla je niet. Nee, ik bedoel de good old corrigerende tik, of het op de juiste toon en volume dreigen ze bewusteloos de hoek in te slaan. Dat ging niet meer sinds de wet was ingevoerd. Want acuut werden ze op school twee dingen wijzer: je ouders mogen je niet slaan. En je moet met je ouders onderhandelen als je iets wil.

En dat waren wij al snel helemaal zat.

En wat hebben we toen gedaan? Wij zijn dat lerarenkorps eens op hun punten gaan wijzen. Want hoezo kon ons oogappeltje niet naar het vwo? Dat maakt de rechter wel uit. En als ons oogappeltje last had van de stuiterbal naast haar, dan kon zij zich natuurlijk nooit concentreren op haar toekomst als Einsteintia, de kleindochter die de grote Einstein nooit gekregen heeft. En dus was de stuiterbal een probleem. En moesten de ouders van stuiterbal komen. En deed voetbal er niet meer toe. Harddrugs moest erin. Nou, en daar heeft de geestelijke gezondheidszorg toen heel snel ADHD voor uitgevonden en speed van een kekke naam voorzien, en vóila Ritalin was een feit.

En toen ging het daarna allemaal erg snel.

Want niet alleen jouw oogappeltje had last. Nee nee. Ook de kinderen die gewoonweg niet hoger weten te scoren als ondergemiddeld hadden een smoesje nodig waarom het na de cito toets toch geen atheneum ging worden. En dus werd elke dwarse scheet als snel een diagnose, stoornis of aangeboren afwijking. En zo liep de jeugdzorg helemaal vol met nieuwe klanten de afgelopen jaren. Want ons zal het niet gebeuren dat ons wondertje te horen krijgt dat ie de capaciteiten niet heeft. Het arme schaap heeft ook al geen ruggengraat en steeds slechtere ogen…

Begint het al te dagen, lieve kijkbuiskinderen?

Juistem! Labeltjes plakken, niet meer buitenspelen, prestatiemaatschappij. En prop die berg met stront nu nog maar eens terug in het paard. Dat gaat ‘m niet meer worden. Wat wel? Slaan in ieder geval ook niet. Blijft buitenspelen over. Gewoon wifi uit, mobieltjes tabletjes en laptops inleveren. Dit is een bal, dat spul heet modder, en die kleine bruine moorkoppen op jullie voetbalveldje kun je niet eten, maar helpen wel, mits tactisch ingezet, bij het maken van een goeie sliding. Succes!! Zes uur eten!

Ik dank u hartelijk voor uw aandacht!

Stefan Vlaminckx

Wat doet de politie goed?

https://www.ad.nl/rotterdam/heftige-beelden-van-aanhouding-gaan-viraal-politie-geeft-uitleg~a2b52edd/

In bovenstaande video, gepubliceerd op AD.nl, kunnen we meekijken bij de aanhouding van een “verwarde” man. In dit geval iemand met een forse psychose.

Verontwaardiging

Het publiek dat de vechtpartij, waarbij zelfs politiehonden worden ingezet, reageert fel en verontwaardigd. Zij hebben dan ook de twee uur (!) durende poging meneer opgenomen te krijgen, niet meegekregen.

Freefight

Ook het feit dat het hier een meneer betreft die een freefight niet uit de weg hoeft te gaan, ontgaat de omstanders. Ieder ander zakt willoos in elkaar als hij/zij getaserd wordt, maar ook dat was bij deze meneer mislukt.

Nuance

Bovenstaande nuance dien je wel mee te nemen in je oordeel of het hier gepast of ongepast politieingrijpen betreft. Overduidelijk was meneer een gevaar voor zichzelf of zijn omgeving, anders had zijn eigen familie niet om ingrijpen gevraagd.

Viral

De beelden zijn inmiddels viral gegaan op social media. En. Uiteraard heeft heel Nederland er zijn mening over klaar. Ik als voorvechter van mensenrechten voor mensen met een handicap of chronisch psychisch lijden, heb die mening ook. En als je alleen naar de beelden kijkt, kan je denken dat hier iemand vreselijk onrecht wordt aangedaan. Onderzoek leerde mij al snel iets heel anders.

Wees dus voorzichtig met oordelen

Wees daarom voorzichtig met het (be) oordelen over/van een situatie op basis van beperkte informatie. Want, dat zie je in dit geval ook maar weer eens, wat op social media te zien is, heeft vaak weinig van doen met objectieve en genuanceerde berichtgeving.

Mening

Ik heb geen mening over het handelen van de politie in dit geval. Dat hoeft ook niet omdat evaluatie binnen het team en het korps van deze agenten nog moet plaatsvinden en daar zal waarschijnlijk weer van geleerd worden. Wel schat ik voorzichtig in dat er, ondanks de beeldvorming, hier geen sprake is geweest van ongeoorloofd geweld tegen een burger. Maar nogmaals, daar ga ik niet over. En u ook niet.

Wijs man

Een wijs man, en Officier van Justitie in het arrondissement midden Nederland, leerde mij ooit het volgende, en dat zal ik nooit meer vergeten:

In dit land maken wij bepaalde mensen verantwoordelijk voor bepaalde zaken. Dat gaat soms fout, en soms zelfs heel erg fout. Maar daar heb je je als burger bij neer te leggen, omdat anders de maatschappij niet kan functioneren.”

Stefan Vlaminckx

Vandaag een jaar geleden..

Kwam Oss tot stilstand. Iedereen in Oss schoot in een collectieve staat van shock. Vier onschuldige kleine zieltjes werden letterlijk in een klap uit ons midden weggerukt. Twee kindjes uit een gezin, en met een derde kind zwaargewond en nog twee gezinnen kapot gemaakt, mag je spreken van een ramp.

Wat ik toen zag vergeet ik nooit van mijn leven meer..

Toen ik op het nieuws zag dat er in no-time een compleet bloemen monument was ontstaan in de paar uur na het ongeluk, besloot ik na het late journaal op tv, op mijn gemak richting station Oss West te kuieren. Met het idee dan op mijn gemak een momentje stil te kunnen staan bij het enorme leed dat er had plaats gevonden. En alleen, in het besef dat de tranen al de hele avond branden achter mij ogen, en dat hoefde niet perse iemand te zien, een huilende Stefan. Nou zijn ogen altijd al slechter van kwaliteit geweest als mijn oren, maar op 3 a 400 meter van de rampplek hoorde ik al gehuil en gejammer, dat steeds harder klonk naarmate ik dichterbij kwam. En wat ik aantrof vervulde mij van verbazing verdriet en een soort van trots tegelijk. En zal ik mijn hele leven lang niet meer vergeten.

Zeker 100 mensen stonden daar bij dat spuuglelijke stationnetje

Ernaast een zee van bloemen, knuffels tekeningen en linten, uitgelicht met honderden kaarsen. Onder een hele rij partytentachtige overkappingen, die de gemeente Oss er samen met twee beveiligers had laten neerzetten. Honderd, misschien wel tweehonderd, mannen vrouwen en kinderen stonden daar. Te huilen, zachtjes te praten, en kinderen vol met vragen, die maar bleven vragen waar hun leeftijdgenootjes nu dan waren.

Gelukkig kon ik ook nog wat nuttigs doen.

Want zomaar terug naar huis gaan, dat ging niet meer. Ik was onderdeel geworden van het collectieve verdriet en de sfeer die zei dat we vannacht daar moesten zijn om die verongelukte zieltjes niet alleen te laten. Toen er vlak naast mij een moeder de antwoorden niet meer had op de vele vragen die haar jonge kinderen haar stelde, ben ik, zittend op mijn knieën, beginnen uit te leggen aan dat jongetje en meisje, dat het soms wel eerlijk is dat onze lieve heer, hele jonge kinderen bij zich roept. Gelukkig had de een haar communie al gedaan, en moest er een hem nog doen, want dan kan je dat geloof als kapstok gebruiken. En het gaf mij het gevoel iets te kunnen doen, wat een troost was.

Van wethouder, tot motorgangmember, van crimineel tot leerling van groep 4.

Het stond er, het huilde en het ging nergens naar toe. Vanaf dat moment ben ik anders aan gaan kijken naar de stad waar ik sinds 2009 woon, en zijn bewoners. Het koele, wat afstandelijke en bij tijde vijandelijke was er ineens vanaf. Oss werd daar een. En is dat gebleven ook. Tot vandaag aan toe, zo heb ik het gevoel.

En daar komen die vier schatten niet mee terug, ik weet het.

Maar vlak voordat zij met vieren uit dit leven vertrokken, legde ze nog snel een deken van collectiviteit , en eenheid over deze stad. Alles werd ineens relatief. Een man, waarvan ik weet dat ie een keiharde kop heeft en van de duvel nog niet bang is, en dat combineert met een carrière in de misdaad, stond te huilen als een klein kind naast een man die hij weken daarvoor nog de belofte had gedaan ‘m de kop van de romp te trekken. Beide huilde. En dat verbroedert.

Helemaal niks goeds komt er van zo’n ongeluk

En was dat wel dan nog had je liever gewoon je kind weer thuis. Maar dat wat ik daar, die eerste nacht, bij dat spuuglelijke stationnetje meemaakte, zal ik nooit, maar dan ook nooit meer vergeten.

Dat de lieverds mogen rusten in vrede. In de liefde van hun ouders, broertjes en zusjes, zullen worden herinnerd. En dat de ouders, grootouders, broertjes zusjes en overige familie vrienden en kennissen, de kracht moge vinden door te gaan.

“There’s a place for us. A time and place for us. Take my hand and I’ll bring you there…… someday”

Stefan Vlaminckx

Salafisten, uit alle provincies, verzamel u!

Verzamel nu! Want uw tijd is gekomen. Uw tijd om te gaan! Want zoals u op de weekendschool of via moskeeTV heeft aangeleerd gekregen, wij Hollanders zijn grotendeels ongelovigen. En dat betekent dat u volgens uw eigen leer, dient te vertrekken naar een land waar wel met een zwaard koppen worden afgehakt.

Drinkwater uit de Maas

Daarbij komt, 7 miljoen mensen zijn in dit land afhankelijk van drinkwater dat gewonnen wordt uit de rivier de Maas. En los van het feit dat dat alles behalve halal water mag worden genoemd, ontstaan er steeds vaker een problemen bij die manier van waterwinning. Dat was vandaag in het nieuws. Dus wat minder afnemers komt zeker goed uit.

Homoseksualiteit

Ook vinden wij kaaskoppen dat homoseksualiteit moet kunnen. U leert uw kinderen intolerantie en haat jegens die groep hele fijne, vaak hardwerkende en altijd ruimdenkende medeburgers.

Vrienden voor het leven

Ook is het u, als salafisten, ten strengste verboden om vriendschappen te sluiten met ons, de anderen in dit land. Dit terwijl wij vrienden voor het leven zijn met onze islamitische, boeddhistische, katholieke en atheïstische buren. Leven en laten leven noemen wij dat. U predikt onthoofding, steniging en handen afhakken.

U leeft zelf ook in zonde

Daarbij, uw kinderen gaan verplicht naar school. Een poel des verderfs, vol ongelovigen, onreine en verwerpelijken, waar ook nog eens hele verkeerde zaken als tolerantie en naastenliefde worden aangeleerd. Naast, natuurlijk, gym met jongetjes en meisjes die gezamenlijk les ontvangen. De horror!

Kortom, tijd om dag te zeggen..

Zo quote ik de Teletubbies maar eens. U weet wel, die satanische poppen met die hoogst verdachte Tinky Winky in hun gelederen. Wij moeten helaas afscheid van u nemen. We doen het niet graag. En u mag van ons vinden wat u wil, maar ook wij hebben grenzen. U adviseren wij de oostgrens over te steken en dan gewoon rechtdoor. Verderop wijzen ze u dan wel de weg naar Saudi Arabië of Afghanistan.

Niet omdat het moet van ons

Van ons mag u ook een gematigder stroming binnen Islam gaan aanhangen. Nee, het moet van de salafistische leer die u aanhangt. En daar kunnen wij Nederland ook niks aan veranderen. Wel kunnen we er u aan helpen herinneren. Dus dag salafistische medemens. Het gaat u goed! Kusjes en knuffels van ons allemaal. Want zo zijn we dan ook wel weer!

Stefan Vlaminckx

Uitreisbegeleider voor mensen die niet helemaal goed zijn.