De jeugd van tegenwoordig

Zoals u al eerder hier heeft gelezen, kan ik met veel plezier kijken naar de jeugd van tegenwoordig. Het verwonderd me hoeveel meer ze weten als ikzelf op dezelfde leeftijd, maar bijvoorbeeld ook dat ze veel wijzer zijn op het gebied van, ouderwets uitgedrukt, de bloemetjes en de bijtjes of modern uitgedrukt, de usb-stick van papa en de 3D printer van mama, en het desondanks later, en bewuster daadwerkelijk gaan uitproberen.

En in tijd van nood, is de achtjarige nabij..

En nu hoorde ik ook weer een knap staaltje kinderkracht. We hebben het over de achtjarige Devon (gefingeerde naam). Van Devon is op school bekend dat hij nagenoeg alles weet van computers, gameconsoles en aanverwante producten. Of eigenlijk, zo vermoedde men altijd, de papa van Devon weet daar alles van, en Devon leert daar van, maar praat vooral papa na. Onder de kinderen van de school gingen wel verhalen over heldhaftige reddingen van eigenlijk opgegeven x box of PlayStation consoles door Devon zelf, maar over het algemeen werd door het lerarencorps aangenomen dat de papa van Devon de eigenlijke held was.

Tot Corona

Want toen de crisis in volle omvang over ons heen kwam, moest tout onderwijsgevend Nederland in no-time het wiel opnieuw uitvinden. En op de meeste scholen ging dat redelijk. Op een paar scholen fantastisch, maar op een aantal scholen ging dat, in eerste instantie, slecht of zeer slecht. Op die laatste categorie scholen verrichtte men alsnog wonderen, maar kostte het wel heel veel meer energie. Devon zat op zo’n school uit die laatste categorie.

Bij het eerste contact moest de school dan ook mededelen dat het nog even ging duren.

Voordat er online lesgegeven kon worden, en er dus een rooster zou komen. Wel konden er alvast wat boekjes en opdrachten worden opgehaald, maar de benodigde uitleg, zover niet bekend bij de ouders, moest echt nog even wachten. De vader van Devon had bij het ophalen van de spullen aangeboden dat hij gebeld kon worden met elk probleem, en hij altijd klaar zou staan om te helpen. In dankbaarheid werd zijn mobiele nummer genoteerd, en binnen het uur voor het eerst gebruikt. Devon pakte aan. Na naar papa te hebben gevraagd, hoort de enige leraar met enige IT kennis dat papa even bezig is, maar dat terugbellen niet hoeft. De leraar mag zijn vraag aan Devon stellen. In een paar minuten legt hij zijn probleem uit in een terminologie die ik hier niet reproduceren. Teveel vaktermen en verwarrende informatie. Nadat de leraar klaar is, vraagt Devon een ogenblikje “om wat op te zoeken” en het wordt een minuutje stil aan zijn kant van de lijn. Als Devon terugkomt legt hij, zonder te haperen, in een paar minuten uit waar het probleem zit, en hij geeft de leraar drie mogelijkheden om het probleem te tackelen. In dezelfde vaktermen, en ook aanvullende vragen beantwoord hij vrijwel direct. Heel soms lijkt hij ruggespraak nodig te hebben, maar zeker weten doet men dat niet want als Devon het gesprek even onderbreekt wordt de microfoon aan zijn kant gedempt.

Ik herinner u als lezer er nog maar even aan dat we het hier hebben over een achtjarig manneke.

Kort en goed, die eerste dagen van de grote omschakeling, is de Devon helpdesk cruciaal gebleken. Niet alleen IT aanpassingen op school worden begeleid, ook ontvangt de school via Devon en diens vader, althans dat is nog steeds de gedachte, hele goede adviezen over de te kiezen online software om klassen tegelijk online te kunnen bedienen. Nog geen 12 uur nadat Google zijn tools gratis vrijgaf om online lesgeven mogelijk te maken, had zijn school het geïmplementeerd.

Eenmaal opgang wist elke leraar welk nummer gebeld moest worden bij eventuele problemen.

Heel soms moest men even wachten omdat Devon dan zelf les had, en dus bezig was, maar binnen minuten was ie er om het probleem op te lossen. Toen dat voor de derde keer gebeurde vroeg de juf in kwestie uit nieuwsgierigheid toch maar eens door bij de moeder van Devon, die op dat moment steevast de telefoon aannam. En ze kon het bijna niet geloven, maar de moeder bezwoer haar toch echt dat het al die tijd Devon zelf was geweest die alle vragen had beantwoord. Zijn vader was niet eens thuis geweest omdat die in het hele land locaties bezocht om problemen te verhelpen rondom IT in coronacrisis, en al weken amper nog thuiskwam.

En dat is nou wat ik bedoel met mijn bewondering voor kinderen van nu.

In mijn tijd had je minstens een afgeronde universitaire studie achter je kiezen alvorens je problemen kon oplossen die in dit verhaal door de achtjarige Devon werden opgelost. Zijn moeder kan het wel enigszins verklaren. Papa werkt normaal gesproken op zaterdag van heel vroeg in de ochtend (lees:nacht) tot maximaal 11 uur in de ochtend aan achterstallig werk dat hij graag af wil hebben. Daarna gaat ie namelijk samen met zijn oudste zoon, Devon’s broertje is zes, boodschappen doen voor de hele week en is het daarna echt weekend en heeft papa alleen nog maar aandacht voor zijn gezin. Nadat hij ze ‘s-maandags naar school heeft gebracht begint zijn werkweek weer. Mama wist ook pas kort dat Devon steevast ‘s-nachts met zijn vader opstond om samen op zolder te gaan zitten. Papa werkend, Devon kijkend en vragend.

Volgens zijn vader moet hij de opgedane kennis hebben opgepikt van zijn vaders scherm en telefoontjes met collega’s.

Want echt iets uitgelegd heeft ie hem nooit iets. Ja 1 ding: hoe je een gameconsole openmaakt zonder de warranty beveiliging te verbreken. Maar verder….

Het geeft mij maar aan hoe ontzettend krachtig en bijzonder die grijze massa van ons is, en hoe de jongste generatie die zoveel beter weet te vullen met kennis.

Althans, dat vind ik.

Geef een reactie