Herstel maakt angstig

Sinds mijn herstel in 2012 goed op gang kwam is er veel verbeterd in mijn leven.

“Wat ontzettend fijn voor jou” zult u denken, en uiteraard hebt u daar gelijk in. Maar er zitten wel degelijk ook wat nadelen aan het herstel dat ik doormaak.

Door een leven aan de zelfkant van de maatschappij, heb ik zoveel gezien en meegemaakt, dat ik van de duvel nog niet meer bang ben. Althans, niet zichtbaar.

Twee BDE

Na het doormaken van maar liefst twee BDE (Bijna Dood Ervaring) was ik zelfs niet meer bang om dood te gaan. Sterker, geregeld had ik een soort van heimwee naar daar.

De absolute rust, het gevoel van vrij zijn van al het aardse, en de mogelijkheid om me te verplaatsen zonder te hoeven reizen waren, met name de tweede keer, elementen die ik na mijn terugkeer in mijn stoffelijke lichaam soms echt miste. Beide keren was het mij meteen duidelijk dat ik daar niet mocht blijven. Het was nog niet mijn tijd.

Beide BDE troffen mij tijdens de narcose vanwege een operatie in het ziekenhuis.

Doodgaan is niet eng

Na die twee ervaringen wist ik dat doodgaan niet eng is, en ook dat ik mijn karwei hier op aarde af diende te maken waardoor mijn zelfmoordgedachten tijdens depressies, met gemak waren te trotseren. Immers, zelfmoord zou betekenen dat ik de klus niet had afgemaakt, en dat vestigde bij mij het geloof dat ik het dan waarschijnlijk over diende te doen, wat met mijn verleden geen prettig vooruitzicht is.

De BDE zorgde er dus voor dat ik enerzijds zelfmoord als optie uitsloot, anderzijds naar het mij getoonde hiernamaals ging verlangen.

Wat ik al heb geleerd.

Nu, begin 2019 en 46 jaar oud, heb ik al heel veel geleerd. Geen atoom in mijn lichaam heeft de traumatische ervaringen die mij vormde meegemaakt. Je lichaam vernieuwd zich constant, dus na een paar jaar heb je steeds een geheel vernieuwd lichaam.
Ook heb ik geleerd dat ik mijn verhaal heb ingezet om mij te onderscheiden van de rest. Ieder mens wil graag uniek zijn, mijn verleden en het verhaal daarover maakte mij uniek.

Ik leerde mijn ervaringen inzetten om andere, psychisch kwetsbare mensen, zo vooruit te helpen dat hun kwaliteit van leven er sterk op vooruit ging. Ook dat ik hen hielp om mezelf te helpen.

Kortom, want dit is lang niet alles maar ik wil graag naar mijn punt, en de verklaring van de titel, ik heb veel geleerd de afgelopen zeven jaar.

En binnenkort moet ik wederom geopereerd worden…

En ik kan u melden: Ik ben bang.

Want waar ik er voorheen met de kennis van toen niet eens tegenop had gezien, ben ik nu oprecht angstig dat ik mijn lesje wel geleerd heb. Wellicht mijn lichaam iets te zwaar misbruikt heb met drugs en drank dat het mij deze keer definitief in de steek laat, en ik niet wordt teruggestuurd indien ik weer in een BDE belandt. Want dan spreek je niet meer over een BDE maar een DE…

En dat heeft niks met koffie te maken… Ja aan de koffietafel op mijn begrafenis.

Want ik wil nu helemaal niet meer daarheen. Ik wil hier blijven. Ik begin net een beetje te leven man! En daar wil ik graag wat langer van genieten.

Houden van is loslaten

Ik ben inmiddels stapelgek op een hele lieve vrouw. En ondanks dat dat niet geheel wederzijds is, genoot ik enorm van het gevoel. En het is zo oprecht. Want ik gun haar het allerbeste. Ook als dat niet met mij als partner is. Houden van is loslaten.

Stapje voor stapje lijkt het erop dat het ook voor mij is weggelegd: Een “normaal” leven.

Werk wat je leuk vindt. Tevreden met wat er wel is. Niet constant van de kaart omdat verdoven beter is als doorleven. Net alsof je niet kwetsbaar bent, bent geweest of ooit nog gaat worden.

En dat ik twee keer eerder tijdens een operatie in een crisis belandde, jaagt me nu de stuipen op mijn lijf. Irreëel, maar waar.

Ik beloof jullie te laten weten hoe het is afgelopen. Mocht het fout gaan, dan vind ik dat echt ontzettend jammer, maar dan is het toch goed zo.

(Inmiddels is mijn operatiedatum bekend: 8 april.)

Want het is wel een marathon geweest, mijn leven met een verschrikkelijk trauma.

Ik hoop met jullie samen nog lang de wandeling des levens te lopen.

Dus tot gauw.

Stefan Vlaminckx