Hoe wordt je een moderne Djengis Khan? Een vruchtbare anekdote..

Djengis Khan was een strijdheer, die naast vele veroveringen en gewonnen slagvelden, vooral ook de geschiedenis is ingegaan als vader van ontzettend veel kinderen. Zoveel, dat een flink deel van de huidige bevolking van alle gebieden waar geile Djengis ooit heeft huisgehouden, afstammelingen van hem zijn. Kortom, zijn DNA wordt op nog heel veel plaatsen gevonden.

Nou las ik op de site van RTL nieuws, dat je in deze tijd ook jezelf massaal kunt voortplanten, en dus vrij gemakkelijk vader van vele kinderen kunt worden.

Hoe, zult u zich afvragen. Ik leg het u graag even uit.

Djengis Khan werd vader van ontzettend veel kinderen, doordat hij na een verovering, er een goede gewoonte van maakte zich op het verkrachten van zoveel mogelijk vrouwen te storten. Jaja, het was mij er een, d’n ouwe Djengis.

En omdat hij er daarnaast ook niet vies van was exemplaren van het mannelijke geslacht, zowel jong als oud, een kopje kleiner te maken, ook als dat niet als oorlogshandeling noodzakelijk was, kon het voorkomen dat het DNA van Djengis in sommige dorpen en steden wel heel erg veelvuldig voorkwam. En evolutie doet daarna de rest om jou letterlijk onsterfelijk te maken.

In onze moderne tijd komen dit soort uitwassen niet meer voor… Zou je denken..

Maar stel je nou eens voor, jij bent man, ziet er redelijk goed uit, bent welbespraakt, en beslist in je studententijd dat zaaddonor worden een goede zaak is. Ja wat dan, hoor ik u denken.

Nou, dan kan je daar een beetje in doorslaan, door niet alleen te doneren aan 1 spermabank, maar ook lid te worden van allerlei fora waar wensouders en zaaddonors elkaar treffen. Ook doneer je aan elke bank die jouw sperma wel wil hebben, en houd je minitieus bij hoeveel kinderen al dat doneren heeft voortgebracht.

Want dan kan je op een dag het RTL nieuws halen omdat je maar liefst 250 nakomelingen hebt gedoneerd aan verschillende wensouders. En is dat echt gebeurd dan? Jazeker!

En de supervader heeft zelfs vragen van de betreffende journalist beantwoord.

Want hoe ontdek je nou zoiets? Op internet, zo meldde ik al, heb je dus allerlei fora, waar wensouders en zaaddonors elkaar virtueel kunnen ontmoeten. Zo ook het stel dat hiermee de pers heeft opgezocht. Zij (alle betrokkenen blijven anoniem) had via een van die fora Peter (Verzonnen naam) leren kennen. En die had tijdens de kennismaking ook netjes gemeld dat ie dit al vaker had gedaan. Na overleg met haar partner (v) had het stel besloten dat Peter de vader van hun, toen nog, toekomstige kinderen zou worden.

250x vader worden.. Je moet er maar zin in hebben.

Bij de donatie voor het tweede kind, moest donor Peter ervoor uit Duitsland komen, en zo kwam zijn babyboom uit. Want de moeder van voornoemd stel las op een van de fora dat ook een andere ontvangster zat te wachten totdat haar donor uit Duitsland zou terugkeren. Wat uitzoekwerk later en een confrontatie met Peter leerde dat hij inderdaad zo’n 250 nakomelingen had weten te verwekken. En met enige trots wist hij te melden dat ze het alle 250 goed deden en kerngezond waren.

Mij deed het alleen maar denken “Je moet er maar zin in hebben”. Want los van het ethisch dilemma, zo’n kind heeft wat mij betreft recht om te weten wie zijn vader is, en dien je als vader er ook te zijn als je kind je tzt nodig heeft. Peter was er vrij laconiek over; De kinderen wisten allemaal wie hij was, zagen hem als een soort oom, en zagen ‘m graag komen en evengoed ook weer gaan. Jaja.

Inmiddels is wijd en zijd bekend wie hij is en wat hij deed waardoor geen spermabank hem nog als donor wil, noch als lid van een forum voor wensouders en donoren wil.

Ik wens u een prettig weekend en veel geluk, mocht u afhankelijk zijn van een donor, bij het krijgen van een kindje. Want een ding staat voor mij vast, en dat is dat ieder stel de kans moet krijgen kinderen te krijgen. En liefst van een donor met minder ambities als Peter.

Althans, dat vind ik.

VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.