Open brief aan AD’s Angela de Jong

Beste Angela,

Heb ik nieuws voor jou! Want geloof het of niet, maar jij bent een absolute lezersmagneet, en niet alleen voor jouw eigen krant het AD. Welnee, je bent vanaf de eerste keer dat ik over je schreef, een ware klikken machine, als te zien in de zoekresultatenanalyse met de meeste klikken naar dit blog. Het blogbericht heeft dan ook de pakkende titel “De te dikke reet van Angela de Jong”, en gaat over mijn ontdekking van jouw persoon, en de bakken stront die er destijds over jou werden uitgestort.

Ik moest vandaag toevallig weer eens in de Google Analytics app zijn, en nog altijd preikt het blogbericht met jouw kont in de titel helemaal bovenaan de lijst met meeste klikken.

En we zijn nu toch echt zo’n twee jaar verder. Ik overweeg dan ook om ala de columns van Peter Heerschop, die nog altijd zijn columns op radio 538 begint met “Lieve Marianne” als ode aan schaatster Marianne Timmer, een lieve Angela te gaan schrijven. Maar er is een probleem: Ik schrijf kritische stukjes vanuit mijn functie als VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. En een flinke kont, is met de beste wil van de wereld, niet als handicap te typeren. Dus die optie valt helaas af.

Toch eer ik jouw werk als nationaal televisie thermometer, vandaag met deze open brief.

Want laten we wel wezen, je bent een van, of zelfs de best gelezen columnist van Nederland. En daar heeft deze prutser in de marge dan toch maar mooi tegenop te kijken. En vooral ook iets van te leren. Zoals niet met naam en toenaam affikken tot op de veters. Of wel, maar dan ook het tegengeluid niet negeren. En humor. Je moet af en toe een kwinkslag maken, om niet in de grote zwarte brij van negativiteit te verdwijnen.

Wat jij mee hebt is jullie uitstekende SEO specialist en landelijke bekendheid.

Want die zoekmachine optimalisatie mannen van het AD, kunnen er wat van. Ik kom met al die statistieken niet verder als constateren dat jouw naam klikken genereerd, en ik dus voor mijn zomerafsluiter dat gegeven moet uitbuiten. En dus vandaag viert mijn blog jouw succes. Tsja, beter goed gejat als slecht zelf bedacht, moet je maar denken.

En hoe sluit je nou zo’n goed gejatte column af?

Nou gewoon, door jou en al mijn andere lezerspubliek een hele prettige zomer toe te wensen. En jou te laten weten dat als jij het koffietentje uitzoekt, ik immer bereid ben om collegiaal overleg te voeren. Bijvoorbeeld over het feit dat we allebei niet van kramperen houden. En hoe ik wars blijf van sterallures, net als jij.

Mocht je wederom naar je geliefde Italië vertrekken, dan wens ik je maximaal genieten toe. Ga je ergens anders heen, gebruik je open blik om te ontdekken wat er te ontdekken valt. Ik blijf thuis, hier in het mooie ‘s-Hertogenbosch. Want lokaal sponsor ik de middenstand en bij mooi weer is de markt hier mooier als die in Rome.

En mocht het toch echt nodig zijn, klap ik er hier weer een kritisch blogbericht uit. Want als ik 1 ding geleerd heb van 12 jaar Rutte aan de macht: Blijf scherp, want voor je het weet, een hele toeslagen affaire in je reet. Want Rutte slaapt nooit. Die zet alleen zijn actieve herinneringen uit bij gelegenheid.

Fijne zomer, een geweldige vakantie en hopelijk tot ziens in augustus!

Kleine leestip: Hier vindt je de website van mijn eerste boek. Het is een ebook over het geweldigste pleeggezin ooit. En te koop op Bol en Amazon. De links vindt je op de website. Veel leesplezier!

Althans, dat vind ik.

Stefan Vlaminckx is VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving. Hij blogt over alles wat hem opvalt, aandacht verdiend of gewoonweg een misstand is die aangepakt moet worden.
VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving, blogger en ontwikkelaar van het eerste VBHC concept voor in de WMO-bg thuisbegeleiding.

De Angela de Jong fetisj van Mediacourant

Het betreffende bericht op mediacourant.nl vindt u via deze link.

Brusselmans

Herman Brusselmans, u weet wel, dat is die plekzak met dat lange vette haar, en meer boeken op naam als uw plaatselijke bibliotheek, uit Vlaanderen, schreef een uiterst smerige column over mijn favo tv criticus, Angela de Jong. Niet dat ik ‘m via Blendle gelezen had, maar dat hoefde ook niet, want daar heb ik mijn personeel voor.

Persoonlijk

Want bij Mediacourant, een website met nieuws over tv, radio, Angela de Jong en kijkcijfers, hebben ze een redacteur met een heuse Angela fetisj die daadwerkelijk elke gelegenheid aangrijpt om iets lelijks over over de tv criticus van het AD te melden. En dan bedoel ik niet dat ie dat met veel speurwerk zelf bij elkaar schrijft, nee hoor dat is namelijk echt journalistiek werk en daar heeft ie een broertje dood aan. Nee, deze redacteur is meer van ctrl-c, ctrl-v, ook copy-pasten genoemd. En omdat het dus niks nieuws inhoudelijks bevat als wat kopieerbroddelwerk, lijkt het er zo langzamerhand op dat de betreffende redacteur een persoonlijke vete uitleeft op kosten van de baas.

Want waarom toch?

Waarom is het voor een site als Mediacourant, toch zo belangrijk wat een tv columniste doet, zegt, schrijft, of waar ze verschijnt? Ook dat persoonlijke tintje eraan begin langzaamaan een beetje eng te worden.

Digitale stalking

Het doet me denken aan digitale stalking, een fenomeen dat zijn intrede deed met het populair worden van eerst Hyves en toen Facebook. Digitale stalking wordt gepleegd door, vaak, niet de helderste sterren aan ons firmament, en kenmerkt zich door het stelselmatig blijven volgen, lastigvallen en willen contacten van een ander via de digitale snelweg.

Ook dit redacteurtje kan het niet laten

En tegenwoordig is het fervent en op de man gespeeld commentaar maken ook in de mainstream media een vaker voorkomende activiteit. Het zorgt voor de sfeer in delen van de maatschappij, dat ons land niet meer te redden is en het ieder voor zich is. Want doe je iets waar commentaar op te leveren is, dan wordt dat commentaar geleverd ook. Twitter is uiteindelijk het afvoerputje waar al dat soort bagger eindigt. Ook het redacteurtje van Mediacourant kan het niet laten.

Mijn inziens heeft dat maar een reden

Ik denk dat deze trend maar een reden heeft. Je hoeft dan niet meer kritisch naar je eigen handelen te kijken. Want het vermogen om zelfkritiek te hebben is evolutionair aan het uitfaseren. Niet meer nodig ook, want de digitalisering legt zoveel informatie bloot, dat een andere schuldige aanwijzen zoveel gemakkelijker is geworden. Behalve dan in ons vak: het begeleiden van kwetsbare mensen. Vandaag nog meldde een collega me dat hij, samen met de bijbehorende cliënten, afscheid had genomen van alle door hem ingehuurde krachten. Ondanks de flinke omzetderving, voelde het als een bevrijding. Want hij bood als werkgever een open en veilige omgeving om ook eigen falen bespreekbaar te maken, met de filosofie daarvan te kunnen leren. Maar steeds liep hij er tegenaan dat collega’s nimmer open waren over de zaken die niet goed liepen en hij daarvan pas hoorde als het feitelijk te laat was. Een opvallende conclusie.

Het zou sieren als..

De mediacourant hoofdredactie eens kritisch ging kijken naar welke feiten nou het copy pasten echt waard zijn. Want al polijst je een drol, het blijft een drol.

Althans, dat vind ik.

Stefan Vlaminckx, schrijver van dit column
%d bloggers liken dit: