Kopie tekst van mijn brief aan de Nederlandse Bank inzake het VN verdrag rechten van de mens met een handicap en het beleid van banken aangaande onder beschermingsbewind gestelden

Hieronder treft u de tekst van mijn brief aan de Nederlandse Bank inzake het VN verdrag rechten van de mens met een handicap, en de problemen waar mensen onder beschermingsbewind, vier jaar na het ingaan van het verdrag, nog altijd tegenaan lopen. De brief is er gekomen omdat mij steeds verwijzen naar de Nederlandse vereniging van banken, en de vereniging op geen van mijn verzoeken om een gesprek is ingegaan. Ik botweg geen antwoord gekregen. Een probleem waar je als gehandicapte in de gehele maatschappij tegenaan kan lopen. Het boeit u niet, u wil het niet of u weet niet hoe om te gaan met mensen met een handicap of chronisch lijden.

De tekst:

Geachte mevrouw/mijnheer,
Als VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap heb ik de Nederlandse vereniging van Banken en een enkele individuele bank in Nederland benaderd, om in gesprek te komen over het gevoerde beleid ten aanzien van beschermingsbewind.
Want bij niet een bank in Nederland is het gevoerde beleid hoe om te gaan met de onder bewind gestelde persoon, in lijn met het gestelde in het voornoemde VN verdrag.
En op mijn verzoeken om in gesprek te gaan is het afgelopen jaar helemaal niet gereageerd. Mensen die beschermingsbewind genieten, worden door de banken chronisch terugverwezen naar hun bewindvoerder, en dat kan echt niet meer, nu het verdrag al vier jaar in Nederland van kracht is, na rectificatie door de regering en de staten generaal.
Want wat is het probleem?
Een onder bewindgesteld persoon mag weliswaar geen financiële verplichtingen aangaan, maar elk verzoek om informatie, het aanvragen van een nieuwe pas voor de leefgeldrekening bij verlies of diefstal en de daardoor noodzakelijke geldopnames van de leefgeld rekening ter overbrugging van de tijd dat een nieuwe pas wordt aangemaakt, dienen zonder enige hinder door de onder bewindgestelde zelf afgewerkt kunnen worden, en door de banken voortvarend worden verwerkt, net als bij een gewone klant.
Want dat is wat het verdrag zegt. En ik kan u uit eigen ervaring melden dat dat absoluut niet in orde is.
Ook de algehele bejegening door personeel van de banken is, door verkeerde instructies in combinatie met verkeerde beeldvorming, onder de maat te noemen.
Dat blijkt mij uit verhalen die ik de afgelopen jaren als maatschappelijk hulpverlener voor mensen in een kwetsbare positie, heb moeten aanhoren.
En u bent nu aan zet om mij, en alle andere mensen in beschermingsbewind, de hulp te bieden die wij op basis van het verdrag mogen verwachten, om deze problemen te tackelen. 
Want, zoals u hierboven gelezen heeft, ik heb mijn best gedaan om het via de geëigende kanalen en instellingen geregeld te krijgen, of in ieder geval in gesprek te komen, zonder dat dat enig resultaat heeft gegeven.
Wat zie ik als oplossing?
Dat we samen kijken of we alsnog ingang kunnen forceren bij de Nederlandse vereniging van banken om het zo voor alle banken in een keer goed te kunnen regelen. En dat u mij helpt zodat ik in gesprek met de vereniging, een opzet kan aanleveren waarin de noodzakelijke beleidswijzigingen staan opgeschreven, zodat ik de vereniging alleen nog maar hoeft voor te lichten over hoe zij hun personeel omturnen van dwarsligger naar dienstbare medewerkers zoals ze dat ook zijn voor andere klanten.
Maar mocht u een ander/beter voorstel hebben, dan hoor ik dat heel graag..
Ik heb dus best grote verwachtingen van uw instituut. Maar dat komt ook omdat de geconsulteerde mensenrechtenadvocaat mij zei dat ik die ook mag hebben, gezien bovenstaande feiten en omstandigheden.
Ik hoor dan ook graag van u en zie uw reactie met buitengewone belangstelling tegemoet.

Met vriendelijke groet,

Stefan Vlaminckx

Nieuwe Start Ervaringswerk, waar ervaring telt…

We hebben te lang te weinig gedaan, en nu komt er zes meter zeespiegelstijging aan.

Toen ik in mijn vorige blog schreef dat het u niets interesseert wat de vluchtelingen op Lesbos doormaken, kon ik niet vermoeden dat ik u deze week met de directe en verschrikkelijke gevolgen, zeker voor ons land, kon gaan confronteren van al die wegkijkende nonchalance van de afgelopen decennia. Namelijk over de gevolgen die het negeren van de klimaatsverandering voor ons gaan hebben. En ik kreeg er een knoop in de maag van, net als de auteur van het stuk waarop ik dit blog baseer.

Kantelpunt

Want we zijn een cruciaal kantelpunt voorbij, wat zoveel betekent als wanneer vandaag alle opwarming van de aarde zou stoppen, dit probleem daarmee niet meer uit de wereld te helpen is. Maar ik hou u wellicht te lang in spanning. Want waar praten we eigenlijk over?

De ijskap op Groenland smelt nu zo hard, dat ook als er geen tiende graad opwarming meer bijkomt, de winterperiode dit niet meer met neerslag in de vorm van sneeuw, kan aanvullen.

De gehele ijskap zal dus zeker wegsmelten. En dat mag je een groot probleem noemen. Want er ligt genoeg ijs om de zeespiegel wereldwijd met zes hele meters te laten stijgen. Zelfs als vandaag acuut alle opwarming zou stoppen, gaat de smelting nu zo ontzettend hard, dat dat in de winterperiode niet aan te vullen valt. Iedereen die dit leest zal het wegsmelten van het laatste ijs op Groenland niet meer meemaken, maar uw kleinkinderen’s kleinkinderen gaan toch echt het haasje zijn. Want spuit daar nog maar eens zand tegenop om de duinen in stand te houden. Om over het afvoeren van water nog maar te zwijgen, hier in de delta.

En dat Amsterdam dan helemaal ver onder de zeespiegel ligt, daar valt nog wel overheen te komen.

Maar ook hier in Brabant zal er veel moeten veranderen. Want al die busjes die dagelijks in file richting het westen vertrekken vanuit hier, omdat ze daar niet kunnen functioneren als wij de boel niet onderhouden, vervangen door onderzeeërs, zal nog een hele tour worden. Heel de Rotterdamse haven zes meter omhoog brengen, is zelfs voor hardwerkende Brabanders en Limburgers iets te hoog gegrepen. Kortom, we are fucked.

En daarmee is mijn heilige overtuiging, noem het mijn geloof, voor mij niets mystieks meer, maar een keihard feit.

Namelijk mijn geloof dat de natuur altijd een oplossing zal vinden om van een grote plaag af te komen. Want dat is wat wij, de mensheid, zijn voor deze blauwe parel in het grote niets dat wij het heelal noemen. En aangezien de grote stenen op waren, na die laatste die de dinosaurussen wegvaagde, komt moedertje natuur dan maar met een waterbom. Tenzij ze alsnog besluit dat een nieuwe ijstijd beter is. Want dat ruimt ook lekker op qua overbevolking. Kijk, en waar lees je dit? In dit geval in een column in een grote krant. De auteur beklaagde zich in zijn stuk er ook al over dat dit soort nieuws het journaal nooit haalt omdat brandende Koalabeertjes het beter doen qua shockeffect. En da’s toch ook klimaatgerelateerd? Nou dan.

We lijken, als weldenkende mensen, wel een konijn dat starend in een paar koplampen, niets meer kan als stil blijven zitten. Midden op de weg.

Kijk, en aan dit probleem gaan we niets meer kunnen doen. Al zouden we willen. Maar hoeveel van dit soort Kantelpunten moeten er nog passeren alvorens We, the people, nu eindelijk eens planeetneutraal worden? Dus niet klimaatneutraal, maar daadwerkelijk planeetneutraal. Want moedertje natuur is een bitch, waar Karma nog een puntje aan kan zuigen. Wel vind ik het goed om te zien dat we met al onze arrogantie, het niet weten te winnen van ons moedertje. Wel lukt het nog net om miljoenen en nogeens miljoenen plant- en diersoorten te vernietigen, maar da’s maar goed ook omdat evolutie ze niet in een paar honderd jaar kan omturnen naar waterplant- en diersoorten.

Onze 14 en 15 jarigen geven in onderzoeken aan dat klimaat, volgens hen, het grootste probleem van de mensheid is.

Helaas zo’n 80 jaar te laat, dat belangrijke besef, maar daar kunnen die jongelui niks aan doen. We hebben haar als een sletje uitgewoond onze planeet, en nu verlaat zij geschonden en misbruikt de business. Ze doet nog wel ff een aangifte terzake. De straf: Zes meter water in je mik erbij. En dat is slecht nieuws voor de loverboy die wij mensheid noemen.

Ik wens ons veel sterkte. We zullen het nodig hebben

En met ons bedoel ik de mensen die het de komende 2 eeuwen voor het zeggen krijgen. En sorry. Wij egoïstische ik-bakken, wij wisten het wel eerder. Maar toen de buurman een auto kocht, moesten wij er ook een. En die buurman kocht de afgelopen eeuw nog veel meer. En je wilt toch bijblijven? Want waarom zouden wij wel, als hij.. En zo lieten we decennia lang de boel de boel. Sorry. Ook namens Rutte en de rest van de regering. De grote vervuilers, die nooit betalen. Ook namens hen sorry. En onze diepe, diepe excuses aan de Waddenzee. De wat? Ja heel vroeger, toen ons land nog niet Limburg aan zee heette, lag er hier ver ver vandaan een uniek stuk natuur met wat eilanden erom. Ze noemen het nu anno 2220, kerkduik. Omdat je er zo leuk naar kerken kunt duiken. Vat u ‘m?

Ik niet.

Althans, dat vind ik.

Drugs x wapens / zorg = LVB-ers in de knel

Als je vaststelt dat je geen grip hebt op de landelijke drugshandel, sinds het einde van de Balkanoorlog illegale wapens in overvloed beschikbaar zijn tegen bodemprijzen en drugsbendes LVB-ers (Licht Verstandelijk Beperkten) ronselen om de K klusjes op te knappen, wat zou je dan met de zorg aan juist die groep moeten doen?

In ieder geval niet bezuinigen

Juist, in ieder geval niet korten in budget. Een intensivering zou zelfs op zijn plaats zijn. Maar dat strookt niet met het zelfredzaamheid adagium dat de kabinetten Rutte propageren. En deze VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap, waar ook psychische en geestelijke kwetsbaarheden onder vallen, maakt zich daar grote zorgen over.

Het zwartste scenario

Want het begint zo langzamerhand op een perfect storm te lijken. Dat is een Engelse uitdrukking van de perfecte storm, waarbij alle factoren er zo bijstaan, dat een storm tot de maximale kracht kan uitgroeien, waterstanden tot maximale hoogte kunnen stijgen en de schade en het slachtoffer aantal daardoor zo hoog mogelijk zal uitvallen. Die bewering onderbouw ik met de genoemde feiten uit de eerste alinea. Want ga maar na. LVB-ers die eenmaal geronseld zijn door een drugsbende, zullen snel carrière maken en daardoor vlug de beschikking krijgen over goedkope maar zeer wel functionerende vuurwapens. En wat als een van hen nou eens de beslissing neemt om zijn privéproblemen op te lossen door de inzet van een wapen? Precies, dan komt het zwartste scenario snel dichterbij.

Een realistisch voorbeeld

Ik schets u het volgende, mijn inziens realistische voorbeeld:

Sjoerd, 19 jaar oud, uit de Bijlmer in Amsterdam, komt uit een gebroken gezin met een moeder en broertje die allen een LVB hebben meegekregen van moeder natuur. Uiteraard is daar zorgverlening op ingesteld, maar Sjoerd is vooral heel veel niet thuis, en mama vindt het wel best want daardoor nemen ook de gedragsproblemen van de jongste zoon af, en zijn er tussen de broers en met de moeder veel minder problemen. Dus moeder rapporteert desgevraagd aan de ambulant hulpverlener dat het goed, ja zelfs beter gaat. Sjoerd komt weliswaar geregeld te laat thuis, maar zegt zijn tijd te verdoen met een bijbaantje en spelletjes spelen met vrienden op de Xbox, en moeder vindt het allang best, en de ambulant hulpverlener ziet hem nooit, dus kan daardoor niet doorvragen bij Sjoerd.

Ondertussen…

Zijn alle signalen bij de hulpverlening op rood gesprongen, waar het dit gezin betreft. Want zowel moeder als jongste zoon lopen in nieuwe kleding en moeder heeft haar kapotte wasmachine vervangen zonder een beroep te doen op een vorm van gemeentelijke ondersteuning zoals bijzondere bijstand, en geen geld gevraagd bij haar bewindvoerder. Die hoort moeder sowieso steeds minder de laatste maanden. En dat verbaasd omdat moeder voorheen wekelijks contact had met haar bewindvoerder omdat ze chronisch geld tekort kwam. Dat probleem is sinds een maand of vier als sneeuw voor de zon verdwenen. Ongeveer tegelijkertijd met het veranderde patroon waarbij Sjoerd steeds minder thuis is en moeder is begonnen te melden dat het beter gaat thuis. Op vragen naar de herkomst van de kleding en wasautomaat, komt gekregen als verklaring. Maar de ambulant begeleider, niet bepaald op zijn achterhoofd gevallen, heeft bij verschillende gelegenheden al drie verschillende gulle gevers kunnen noteren. Kortom, probleem. Alles wijst namelijk op een bron van zwarte/verborgen inkomsten. De begeleider kan echter niet meer tijd aan het gezin besteden, want daar zijn geen middelen voor.

Sjoerd zijn slappe was

De ambulant begeleider heeft binnen het toegekende budget dus geen ruimte, maar is al wel verschillende keren in de avonduren bij het gezin op bezoek geweest, in de hoop Sjoerd eens te treffen. Dat is tot op heden niet gelukt. Wel heeft hij samen met de moeder de kamer van Sjoerd kunnen bekijken, door moeder mee te helpen in haar huishoudelijke taken. Bij het verzamelen van de vuile was, valt het de ambulant begeleider op dat de vloer van Sjoerd’s kamer bezaaid ligt met nagenoeg gloednieuwe merkkleding items van de duurste merken. Ook staan er vier paar Nikes die er ongebruikt uitzien.

Wat je niet kan zien of horen

Daarnaast verzwijgt moeder dat ze met enige regelmaat wat geld krijgt toegestopt, door haar oudste en dat hij niet via een wsw instelling werkt maar “bij een gewoon bedrijf”, is ook nog niet in de gehele keten doorgedrongen. Net als hoe de portemonnee van Sjoerd eruit ziet. Die puilt namelijk uit door het cashgeld. Bijna allemaal vijftigjes. En daar is geen logische verklaring voor. Want zijn loon, na verrekening met zijn Wajong uitkering, geeft hem nauwelijks extra ruimte, aldus zijn bewindvoerder. Die is het wel opgevallen dat het saldo op zijn leefgeld rekening de afgelopen drie maanden is gegroeid waar het voorheen allemaal een keer per week werd gepind.

Kortom, er zit een luchtje aan. En het is geen bloemetjeslucht.

Alles wijst erop dat Sjoerd snel veel geld verdiend. En dan is de conclusie te rechtvaardigen dat dat hoogstwaarschijnlijk uit de drugshandel komt. Waarschijnlijk is Sjoerd gerecruteerd door de plaatselijke drugspenoze. Want de capaciteiten om zelf te gaan dealen ontbreken. En daar zijn ook geen aanwijzingen voor gevonden. Maar er zijn nog voldoende klusjes over om geld mee te verdienen.

En dan nu: De aanpak

Bovenstaande feiten overziend, komt de casus in aanmerking voor een aanmelding bij het regionale veiligheidshuis/ketenpartneroverleg. Binnen dat overleg wordt besloten om de gemeente onderzoek te laten doen naar de feiten om vast te stellen of er nog recht op enige uitkering bestaat. Zo’n onderzoek begint met het verhoren van de betrokkenen. Sjoerd reageert nergens op, en moeder komt netjes op de afspraak bij het gemeentehuis. Echter, zonder een hulpverlener aan haar zijde. Daardoor komt er uit het verhoor een beeld van frauduleus handelen. Dit wordt doorgegeven aan uitkeringsinstantie UWV die zowel de Wajong van moeder als die van Sjoerd in ieder geval tijdelijk stopzet. Met alle gevolgen van dien. Want ook Sjoerd zijn bijverdiensten gaan dat gat niet kunnen dichten.

Een probleem waar niemand op zit te wachten..

De ambulant begeleider, geen onderdeel van het ketenpartneroverleg, benaderd de ketenpartners huisarts, gemeente en ook uitkeringsinstantie UWV. Die wijzen allemaal naar UWV en UWV geeft aan zijn onderzoek nog niet afgerond te hebben en dus nog geen uitspraken te kunnen doen. En da’s helemaal niet tegen de regels ofzo. Nou, de bewindvoerder heeft acht weken reserves in huis waarbij meestal de post leefgeld als eerste leeg is. Want er zijn hele legers bewindvoerders die allereerst hun eigen rekening en vervolgens de vaste lasten betalen en dan pas naar het leefgeld kijken. En dat heel normale gang van zaken vinden. Als VN ambassadeur vind ik dat het precies andersom moet zijn. Want niet vreten dan stopt betalen altijd vanzelf. Andersom niet.

De escalatie

Nou sla ik even over dat er tussentijds een oplossing kan worden gevonden. Bijvoorbeeld omdat Sjoerd zich laat verhoren. Nee, het escaleert volledig uit de klauwen en ma broertje en Sjoerd dreigen dakloos te worden. Dan bedenkt Sjoerd zich dat hij wel aan een pistool kan komen. Vrij gemakkelijk ook. Ik als voormalig sportschutter, dus met enig kennis van zaken, kan (nu is het zondagmiddag 16 uur) voor het einde van deze dag een pistool met munitie in handen hebben. Ik doe een telefoontje, de ontvanger doet nog een telefoontje en dan kan ik naar Eindhoven om het te gaan ophalen. Dat was nog niet zo heel lang geleden de mij geschetste route. Want sportschutters, die dus legaal wapens mogen kopen, moeten altijd heel goed nagaan of een aan te schaffen wapen, wel legaal is of niet. En op die manier kon onze toenmalige clubvoorzitter mij de inlichtingen verschaffen over de hoeveelheid en prijzen van illegale vuurwapens. En waar ze te verkrijgen waren. Want legale wapens zijn duurder als illegale wapens en dus een interessante markt voor illegale wapenhandelaren.

De verschrikkelijke gevolgen

Nou kan hier een aantal scenario’s schetsen wat Sjoerd zou kunnen doen met zo’n wapen. Geld maken is zijn korte termijn doel. Maar ik leg jullie als mijn lezers eens een heel andere invalshoek voor, omdat ik dit jaar een politieagent leerde kennen die in functie PTSS opliep. Hij heet Yoeri, en hij werkt voor het korps Amsterdam Amstelland. Dat sluit goed aan bij mijn voorbeeld hierboven en de recente ontwikkelingen rondom dit onderwerp. Komt ie: Sjoerd heeft het vermogen om beslissingen te kunnen nemen op basis van een goede overweging, zoals een kind van zes tot acht dat ook heeft. Het vermogen is er dus maar heel summier en werkt in ploegendienst. In al zijn beperkte wijsheid kiest hij ervoor iets te overvallen. Doet er niet toe wat of hoeveel slachtoffers dat oplevert.

Want de politie is razendsnel ter plekke

En binnen de kortst mogelijke tijd staat er een blauwe muur van onverzettelijkheid rond Sjoerd, en staat alles in blauw met getrokken pistool en een niet meten hoeveelheid adrenaline te kijken naar feitelijk een kind, die ondanks het schreeuwen van de ene sommatie na de andere om zijn wapen te laten vallen, met blinde paniek in zijn ogen, staat te zwaaien met een op een pistool lijkend voorwerp waarvan de melder in ieder geval de overtuiging had dat het een echt pistool was.

De schade die niet te overzien is

Zoals ik dat op tv weleens gezien heb, heb je de blauwe muur, en uit die muur komen een aantal stenen naar voren en geven de overige collega’s rugdekking. Heel lang neemt men de tijd om de waarschuwingen over te brengen aan Sjoerd wat hij moet doen en wat de gevolgen gaan zijn als hij dat niet heel gauw doet. In mijn voorbeeld zit Sjoerd vast in zijn paniek en handels daardoor niet. Hij beweegt maar schiet niet maar laat het wapen ook niet vallen. En mij is ooit uitgelegd door de officier van justitie dat wij mensen verantwoordelijk maken voor bepaalde taken, en dat daarbij fouten kunnen worden gemaakt. En dat we daar ons bij neer moeten leggen omdat onze maatschappij niet kan functioneren. In dit voorbeeld worden er geen fouten gemaakt. Maar daar staat dus wel iemand met de verantwoordelijkheid voor alles achter hem, naast hem en feitelijk alles wat Sjoerd zou kunnen raken met zijn wapen. En probeer u nou eens te verplaatsen in die man of vrouw ik noem die dus politieagent, die op dat moment die verantwoordelijkheid heeft. Wij als maatschappij hebben die politieagent het verschrikkelijkste opgelegd wat je een mens kan opleggen: beslissen over leven en dood van een ander kwetsbaar mens. En in het ergste geval moet hij dus op basis van zijn eigen afweging ervoor kiezen Sjoerd neer te schieten. En wellicht de afweging maken dat een schot in een van de extremiteiten niet afdoende gaat zijn. Dus een schot in het been is dan niet voldoende om het in een schot veilig te maken. Laat dat nou eens echt goed tot je doordringen.

Want mijn taak is de mensenrechten van Sjoerd

Dat zou je denken. Maar na zo’n incident, kan mijn onzijdige politieagent, net als die ik heb leren kennen het afgelopen jaar, zomaar letterlijk in een klap komen te vallen onder het mensenrechtenverdrag waar ik zo fanatiek ambassadeur voor ben. Want ga er maar aanstaan. Als hij/zij die dag moet thuiskomen van het werk en zijn/haar partner moet vertellen dat ie een geestelijk gehandicapt manneke heeft moeten doodschieten. Want kijk ze maar eens goed recht in het gezicht, dan zie je het kind dat ze eigenlijk altijd zullen blijven. Dat zie ik bij elke LVB-er. En ik zei al, in dit voorbeeld gaat alles exact volgens protocol. Politieagent mocht en moest schieten en hij/zij maakt geen enkele fout. Dan nog komt politieagent in conflict met zichzelf en zijn psyche omdat je logischerwijs gaat terugdenken om na te gaan of je niks over het hoofd hebt gezien. Hoe rationeel en psychisch stabiel je ook bent, je hebt een geweten en dus een probleem. En dat is wat wij als gewone burgers niet beseffen. En voor mij is het de reden dat ik, ondanks dat ik gegronde redenen heb, nooit meer zal schelden op de politie en dat wat mij overkwam nooit in een klacht heb omgezet. Elke Nederlandse diender loopt dat risico. En ik vind als VN ambassadeur dat we daarom versneld iets moeten doen aan het probleem LVB-ers in de (drugs) criminaliteit en tegelijkertijd moeten stoppen met de wet Damocles, Artikel 13b Opiumwet, in zijn huidige vorm. Want als jij een wietkwekerij op je zolder hebt in 2019-2020 dan vind ik dat per definitie niet helemaal goed bent. Pakkans is tegenwoordig nagenoeg 100% en 12 grote kweeklampen op een gemiddelde eengezinswoning zolder is ook gekkenwerk en vragen om problemen.

Geen mening

Ik heb in principe als VN ambassadeur geen mening over de oplossing van een probleem. Daar zijn ook anderen voor. Maar, voor mijn politieagent maak ik een keer een uitzondering: Ik ben ervan overtuigd dat we het moeten zoeken in meer zorg voor juist de doelgroepen LVB en wat ik zou willen noemen de thuiswerkers, die nu vallen onder artikel 13b Opiumwet. Want uit eigen ervaring kan ik u melden dat de wet Damocles zoveel schade maakt, dat dat maatschappelijk eigenlijk niet te verantwoorden is. Plus ik in mijn gemeente en eigenlijk heel Noord Brabant te vaak zie dat sluiting van een pand het doel is en daarop gestuurd wordt. Bij mij ook. Op basis van eigenlijk niks. Maar vandaag exact drie jaar naar dato, ben ik nog niet verlost van de gevolgen en dreig ik weer op straat te komen staan. Terwijl er geen enkel feit wat mij verweten werd, overeind is gebleven of vastgesteld middels gedegen onderzoek. Maar bestuurlijke vrijheid is hier het adagium. En ik durf te beweren dat het alleen in mijn 100.000 euro aan maatschappelijke kosten gaat geven.

Want met de juiste zorg..

Los je dit probleem van LVB-er in de criminaliteit het beste op. Want een geborgen en verzorgde LVB-er komt nooit in contact met ronselaars uit de onderwereld. En heeft ie geen geldproblemen dan is dat werk al gauw teveel. Daarom heb ik enkele weken geleden, en hier in dit blog opnieuw een gesprek gevraagd met de minister van gehandicapten zaken en minister Hugo de Jonge van volksgezondheid om een aanpak te bespreken en het probleem echt aan te kaarten. Want ik wil koste wat het kost voorkomen dat mijn voorbeeld binnenkort werkelijkheid wordt.

Want je kunt het de politieagent, de ouders van Sjoerd en zijn familie maar ook het gezin van de politieagent en zijn collega’s, de zorgverlening en eigenlijk ons allemaal gewoonweg niet aandoen dat er zulke fatale gevolgen komen omdat we de zorg niet wilde leveren.

Althans, dat vind ik…

Stefan Vlaminckx

VN ambassadeur rechten van de mens met een handicap en inclusieve samenleving.